Dwa Babilony

Herodot na podstawie swojej wiedzy informuje nas, że w Egipcie "królowa nieba" była "największą i najbardziej czczoną spośród wszystkich bóstw". Gdziekolwiek pojawiała się jej cześć, to zdumiewający był wpływ, jaki tam wywierała. Można było rzec o narodach, iż prawdziwie "upiły się" winem jej cudzołóstwa. Zwłaszcza Żydzi w czasach Jeremiasza. Upijali się tak bardzo tym winem, tak bardzo dawali oczarować jej bałwochwalczą czcią, że nawet to, iż Jerozolima została spalona, a ziemia opustoszała z tego właśnie powodu, nie zmusiło ich do zmiany swego postępowania. Podczas zamieszkiwania Egiptu jako żałośni uchodźcy, zamiast być świadkami Boga dla pogaństwa wokół nich, w takim samym stopniu zaangażowani byli w to bałwochwalstwo, jak i sami Egipcjanie. Jeremiasz został posłany przez Boga, by ogłosił gniew Boży wobec nich, jeżeli się nie odwrócą od tej bałwochwalczej czci królowej nieba. Ostrzeżenia te okazały się próżne. "Wtedy", powiedział prorok, "wszyscy mężowie, którzy wiedzieli, iż żony ich składają ofiary obcym bogom, i wszystkie kobiety stojące w wielkiej gromadzie oraz cały lud mieszkający w ziemi egipskiej, w Patros, odpowiedzieli: 'Nie posłuchamy polecenia, jakie nam przekazałeś w imię Pana. Raczej wprowadzimy w czyn wszystko, co postanowiliśmy sobie: składać ofiary kadzielne królowej nieba, składać na jej cześć ofiary płynne, podobnie jak to czyniliśmy my, nasi przodkowie, nasi królowie oraz nasi przywódcy w miastach judzkich i na ulicach Jerozolimy. Wtedy mieliśmy pod dostatkiem chleba, powodziło się nam dobrze i nie spotkało nas nic złego'". (Księga Jeremiasza 44:15-17). Tak oto Żydzi, Boży wybrany lud, naśladowali Egipcjan w oddawaniu czci królowej nieba.

Herodot na podstawie swojej wiedzy informuje nas, że w Egipcie "królowa nieba" była "największą i najbardziej czczoną spośród wszystkich bós...

(...) w każdym systemie, poza Biblią, zawsze istniała doktryna czyśćca po śmierci i modlitwy za zmarłych. Pójdźcie, gdziekolwiek chcecie, w starożytnych czy współczesnych czasach, a odnajdziecie tam, że Pogaństwo pozostawia nadzieję dla grzeszników po śmierci, którzy w chwili swego odejścia byli świadomi bycia niegodnymi dostania się do miejsca dla błogosławionych.
(...) Ze wszystkich stron pojawia się jeden uniwersalny obraz przygniatającego charakteru doktryny oraz koszty tych wszystkich pośmiertnych kultów.
(...) Doktryna czyśćca jest czysto Pogańska i nawet przez chwilę nie wytrzyma światła Biblii. Dla tych, którzy umierają w Chrystusie, żaden czyściec nie jest ani nie musi być potrzebny, gdyż "krew Jezusa Chrystusa, Syna Bożego obmyła nas z wszelkiego grzechu". Jeśli jest to prawdą, to czyż istnieje jeszcze jakaś potrzeba dodatkowego oczyszczenia? Z drugiej strony, dla tych, którzy umierają bez osobistej więzi z Chrystusem, czyli w konsekwencji nieobmyci, nieusprawiedliwieni, niezbawieni, nie ma dla nich żadnego dodatkowego oczyszczenia, gdyż "kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota" i nigdy nie może mieć. Proszę sobie przejrzeć całe Pismo, a każdy przekona się, że dla tych, którzy "umierają w swoich grzechach", wyrok Boży jest nieodwołalny: "Kto czyni nieprawość, niech nadal czyni nieprawość, a kto brudny, niech nadal się brudzi". Dlatego cała ta doktryna czyśćca jest czysto systemem Pogańskiego oszustwa, hańbiącą Boga, okłamującą ludzi żyjących w grzechu, że jest nadzieja na ich oczyszczenie po śmierci i ograbiającą ich z ich własności oraz zbawienia.

(...) w każdym systemie, poza Biblią, zawsze istniała doktryna czyśćca po śmierci i modlitwy za zmarłych. Pójdźcie, gdziekolwiek chcecie, w ...

Istnieje ogromna różnica pomiędzy dziełem człowieka a dziełem Boga. Albowiem w tej samej chwili, po bacznym przyjrzeniu się widać, że braki i niedociągnięcia tego pierwszego, uwypuklają piękno drugiego. Jeżeli by wziąć pod precyzyjne oko mikroskopu najlepiej wypolerowaną igłę, w której wypolerowanie włożono całą ludzką sztukę, to zobaczylibyśmy wiele nierówności, chropowatości i niedociągnięć. Natomiast, jeśli by ten sam mikroskop wziąć do zbadania zwyczajnego polnego kwiatka, to tych rzeczy tam nie zobaczymy. Zamiast pogarszającego się piękna, zauważylibyśmy coraz to piękniejsze wzory, bardziej delikatne. To, co ucieka przed gołym okiem, pod mikroskopem niezwłocznie się ujawnia. Piękno przez nas postrzegane, a niekoniecznie dostrzegane przez innych, przypominają słowa, które wypowiedział nasz Pan, "Przypatrzcie się liliom, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam: Nawet Salomon w całym swym przepychu nie był tak ubrany, jak jedna z nich". Ta sama zasada tyczy się Bożego Słowa oraz najbardziej zaawansowanego dzieła ludzkiego. W najbardziej podziwianych dziełach ludzkich są wady i niedociągnięcia. Jednak, im bardziej wgłębiamy się w Boże Słowo, im dokładniej go badamy, tym bardziej widzimy jego doskonałość. Odkrycia naukowe, badania uczonych, a nawet dzieła przeciwnika; wszystkie te rzeczy współgrają ze sobą, ukazując nam cudowną harmonię wszelkich rzeczy, oraz Boskie piękno, które to wszystko przyobleka.

Istnieje ogromna różnica pomiędzy dziełem człowieka a dziełem Boga. Albowiem w tej samej chwili, po bacznym przyjrzeniu się widać, że braki ...