Ogień w brzuchu Być mężczyzną

Książka kierowana do mężczyzn, można ją przyrównać do poradnika bądź nawet instrukcji jak być mężczyzną i nie oszaleć i jak w tym wszystkim żyć w symbiozie z kobietą. Jednak niesie sporo wartości i odpowiedzi również dla kobiet. Przyznaję, że w wielu momentach, treść, teorie i założenia autora wzbudzały we mnie pewną złość, jednak gdy emocje opadły i przeanalizowałam pewne sytuacje ze swojego życia, przyznaję rację i zasadność. Uważam że to obowiązkowa lektura dla każdego faceta który chce być mężczyzną i dla kobiet które chcą lepiej zrozumieć mężczyzn.

Książka bardzo mi pomogła odkryć w sobie pewne cechy które uważałem za wady. Poczułem dużą ulgę, że pewne moje zachowania są po prostu elementem dostosowawczych pewnych cech do środowiska, w którym funkcjonuje. Mimo, że nie jestem skrajnym introwertykiem, to książka bardzo mi pomogła w poznaniu samego siebie i akceptacji.

Moją motywacją do sięgnięcia po tę książkę było poszukiwanie gotowych rozwiązań. A tych oczywiście nie ma tu wiele, a jeżeli już są podane, to są powszechnie znane. Nic dziwnego, bo każdy trener chce mieć w zanadrzu coś, czym zaskoczy swoich kursantów, uczestników szkoleń. Mimo, że poszukiwałem czegoś innego, to znalazłem sporo cennych rzeczy. To co zmieniło się we mnie to przede wszystkim postrzeganie tego, czego w szkoleniu nie widać - zaplanowania, przygotowania i podsumowania. Tym aspektom poświęcałem najmniej czasu, co bez wątpienia jest błędem jak wskazują autorzy. Z masą postanowień odkładam książkę na półkę tych, do których trzeba zajrzeć jeszcze nie jeden raz.

"Najdłuższa droga, jaką masz do przebycia, wiedzie od głowy do serca" Nie lubię poradników... Po przeczytaniu innej książki, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie, pdjęłam jednak ryzyko i kupiłam "Serce Duszy". Skrupulatnie przerobiłam wszystkie ćwiczenia, żeby poczuć zmianę w istocie i odczuwaniu moich emocji. I nie tylko... Nie  wystarczy przeczytać. Nie wystarczy przemyśleć. Nie wystarczy zrozumieć. Trzeba odrzucić podszepty umysłu i wsłuchać się w TU i TERAZ.  To jest proste a zarazem niezmiernie trudne. To jest nauka doznania obecności i uważności. Spróbuj a przekonasz się, że warto to robić już zawsze.

Jest to dobra książka, ale czasami za bardzo jest widoczne ego autora. Niektórym mogą też nie spodobać się seksualne żarty zawarte w niej. Nie wiem na ile są aktualne treści, ale stosując niektóre techniki z tej książki, rzeczywiście podbudowałem swoją interpretację zachowań (odczytywanie sygnałów) moich oraz innych

MARZENIA A RZECZYWISTOŚĆ Gdy słucham tego po prawie trzydziestu latach od pierwszego wydania, to nie mam już dreszczy odkrywcy i łączyciela kropek, tylko konstatację, że bardzo się już upowszechniły te odkrycia, badania i teorie w języku rozmaitych grup wsparcia, psychoterapii, coachów i trenerów personalnych. W przychodniach, klinikach i szpitalach a mimo to tak niewiele z tego wynika. W szkołach lekcje treningu inteligencji emocjonalnej powinny być obowiązkiem (nie chcę wchodzić w mądrości jak i kiedy),powinny tak jak historię powinno się uczyć rozumieć, a nie znać. Tak jak powinno się uczyć korzystania z finansów i umieć rozróżniać pętle zagrożeń kredytowych, polis ubezpieczeniowych, inwestycji i oszustw internetowych. Ale co zrobić, jeśli dysponujemy tak twardą podstawą i nie ma woli na wprowadzenie jej w praktyce? Łatwiej jednak hodować pieczarki, czasem przed wyborami ściągnąć z nich folię i dać im karty wyborcze, a po robocie zakryć znowu. Z pewnością jestem niesprawiedliwy i widzę tylko niedociągnięcia, może przesadzam, ale książka, pomimo że nauka poszła dalej nadal powinna być podstawą w każdym domu i zagrodzie.

Syndrom Piotrusia Pana nie jest uznany za chorobę - jest to zespół cech charakterystycznych dla niedojrzałych mężczyzn. Autor posłużył się książką o Piotrusiu Panu autorstwa Jamesa Matthew Barrie'ego i dokonał wnikliwej charakterystyki osób z tym syndromem. Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej mamy wprowadzenie i ogólną charakterystykę oraz test. Druga część to bardzo wnikliwa analiza syndromu, przejawów i problemów z jakimi borykają się "wieczni chłopcy". Trzecia część skierowana jest do różnych grup odbiorców, którzy chcieliby pomóc osobie z tym syndromem. Autor obrazuje omawiane zagadnienia przykładami i opisami przypadków ze swojej praktyki terapeuty. Książka ta została napisana w 1983 roku i czasem przeszkadza nieco brak w niej bardziej współczesnych odwołań, jednak w swym zasadniczym zarysie jest to z pewnością dzieło ponadczasowe, które zapoczątkowało szersze zainteresowanie zagadnieniem. Wcześniej temat syndromu Piotrusia Pana nie był mi zupełnie obcy, ale treść tej książki niejednokrotnie mnie zaskoczyła. Poniżej zamieszczam cytaty, które wywarły na mnie duże wrażenie. Ostrzegam... jest ich dużo:) Cytaty: Autor "Piotrusia Pana" pośrednio daje nam do zrozumienia, że samotność dokonała bardzo poważnych spustoszeń w charakterze chłopca. Dowiadujemy się, że Piotruś traktował wszystko bardzo powierzchownie. Po wielokroć mamy okazję zaobserwować, jak szybko potrafi porzucić lojalność, by zająć się magicznym stwarzaniem nowych wizji własnej osoby. Szokuje nas sposób, w jaki ten młody specjalista od szczęścia reaguje na zainteresowanie i troskę innych. Umiejętnie wzbudza litość, kiedy chce kimś manipulować, a okazuje obojętność , gdy pragnie kogoś speszyć. Pomimo usilnych prób ucieczki, Piotruś pozostaje jednak więźniem samotności. Wendy kochała Piotrusia takim jakim był - małym dzieckiem, które potrzebowało opieki. Blaszany Dzwoneczek kochała go takim, jakim mógłby się stać - młodym człowiekiem, obdarzonym duchem pełnym żywiołowej energii. Jest we mnie pustka; czarna dziura w duszy. To mnie dręczy i przeraża, ale nie umiem tego nazwać. Czasami, kiedy jestem z przyjaciółmi, myślę, że się jej pozbyłem. Niestety zawsze wraca - i słyszę bezgłośny, ostrzegawczy krzyk: "Uważaj! Bądź ostrożny! Za chwilę stanie się coś strasznego". Ale się nie zdarza - i tylko czuję się tak osamotniony. Chciałbym być czuły, chciałbym porozmawiać o tym, co czuję, nawet chciałbym płakać. Ale mi nie wolno.[...] Właściwie to wszystko jedno, bo wydaje się, że już i tak nie może być gorzej! [...] niezdolny jest przeżywać w całej pełni dynamicznego, płynnie rozwijającego się dojrzałego związku. [...] Piotruś nie ośmieli się zainwestować swego serca i duszy w związek uczuciowy. W rezultacie zaczyna się uważać za niezdolnego do miłości. Zarówno Wendy jak i Blaszany Dzwoneczek czy każda inna kobieta, która próbuje pokochać lub zrozumieć któregoś z zagubionych chłopców, rozpozna w swoim Piotrusiu podwójną osobowość Dr Jekylla i Mr Hyde'a. Są momenty, w których rozkoszujesz się bliskością czułego, troskliwego i uczuciowego człowieka - ale wystarczy parę godzin, by jak okrutny cios poraziła się jego lodowata obojętność. Nic tak nie podbudowuje kruchego ego Piotrusia, jak "ochy" i "achy" panienek, które uwiódł. Im więcej dziewczyn może wciągnąć do swojej seksualnej kartoteki, tym bardziej zbliża się do doskonałości. Narcyzm to nie jest niewinna igraszka z magicznym pyłkiem wróżek. W syndromie Piotrusia Pana objawia się on jako niebezpieczny rozdźwięk pomiędzy wyobrażeniami a rzeczywistością. Zdroworozsądkowe myślenie, trzeźwy osąd i racjonalne argumenty odsuwane są na drugi plan przez pozbawiony logiki, a nawet absurdalny styl rozumowania. Piotruś wykorzystuje swoją inteligencję do stworzenia systemu myśli i poglądów, który byłby całkowicie oporny na krytykę. Bez względu na wasz poziom, wiedzę, czy pozycję nigdy nie uda wam się wygrać choćby o punkt w dyskusji z tak pełną uwielbienia dla siebie osobą. [...] oznaka szowinizmu u Piotrusia pojawia się, gdy ujawnia się u ciebie napięcie emocjonalne. Taka sytuacja może wywołać u partnera gwałtowne, a nawet grubiańskie reakcje. Będzie się denerwował, że jesteś "zbyt emocjonalna"; uzna, że niepotrzebnie się przejmujesz i każe ci natychmiast przestać. Zadziwiające jest, jak delikatne, wrażliwe dziecko potrafi zmienić się w takie towarzyskie monstrum. Kiedy Piotruś staje się czterdziestolatkiem, w jego życiu następuje rozpad. Obietnica, że życie będzie jednym pasmem przygód i radości wciąż pozostaje nie spełniona. I coraz trudniej mu pojąć dlaczego tak się dzieje. Piotruś pozostaje samotny w swoich zmaganiach. Chciałby zwrócić się o pomoc, lecz powstrzymuje go od tego kroku parę rzeczy. Osamotnienie i lęk przed odrzuceniem chronią przed ryzykiem. [...] Zadawniony nawyk udawanej wesołkowatości trudny jest do przełamania. I nabrał takiej wprawy w zatajaniu wielu rzeczy przed samym sobą, że nawet najbliżsi - poza żoną albo kochanką - nie podejrzewają, iż dzieje się coś złego. Zachowaj konieczny dystans. Nie dziel ze mną uczuć, o ile ci na to nie pozwolę. Nie oczekuj, bym dzielił uczucia z tobą. Nie prowokuj moich myśli. [...] Te niepisane prawa dławią spontaniczność, która stanowi zasadniczy element dojrzałej miłości. To, że są niepisane, czyni miłość trudną; to, że są wewnętrznie sprzeczne, czynią ją niemożliwą. Nie możesz ofiarować miłości partnerowi, który na kamiennych tablicach wyrył oczekiwania względem ciebie. Musisz zachowywać się w sposób ściśle określony, inaczej zostaniesz odrzucona.

Książka napisana jest prostym, zrozumiałym językiem. Przedstawione "sztuczki" nie są zbyt skomplikowane. Tytuł sugeruje, że książka opiera się na szukaniu porozumienia (np. z trudnym klientem),jednak ona opisuje raczej techniki jak zagadać, wyróżniać się w tłumie, jak zwrócić na siebie czyjąś uwagę (czy też odwrotnie),etc., a nie jak ciągnąć rozmowę i właśnie "dogadać się". Na pewno warto przeczytać, może nawet zanotować, a część z nich wprowadzić w życie. Jednak mam wrażenie, że w obecnym świecie niektóre techniki po prostu nie zadziałają, bądź (szczególnie rozmawiając z kimś niezbyt pewnym siebie) przyniosą skutek odwrotny do oczekiwanego, a rozmówca może poczuć się niekomfortowo, albo też może nie wiedzieć jak zareagować. Niemniej sugestie bardzo ciekawe, ale oczywiście do wykorzystania "z głową", a nie zawsze i wszędzie bez zastanowienia. Wiele przedstawionych wskazówek znajdzie zastosowanie na spotkaniu biznesowym, czy oficjalnym zebraniu, jednak na gruncie prywatnym, albo w sytuacji towarzyskiej niekoniecznie. Trochę przeszkadzało mi, że niektóre z technik podsumowanych w ramkach nie były "gotowcami" do przepisania czy zapamiętania i nie oddawały sensu rozdziału, a aby je zrozumieć należało streścić cały (krótki, ale jednak) rozdział. Aczkolwiek to zarzut jedynie do niewielkiej części opisanych "sztuczek". Podsumowując, książka jest momentami genialna, a momentami niekoniecznie. Niemniej jednak warto ją przeczytać.

Świetne wprowadzenie w arcyciekawy świat NLP. Pomimo, że książka napisana jest w przystępny sposób, to wymaga od czytelnika maksimum uwagi i zaangażowania. Już sam aparat pojęciowy może stanowić nie lada wyzwanie. Niemniej jest to, w mojej opinii, bardzo dobry punkt wyjścia do dalszego zagłębienia się w temat.

"Przedzieranie się przez barierę strachu jest mniej przerażające niż życie w ciągłym lęku, płynącym z poczucia bezradności" Książka świetna w prostocie swojego języka. Trafiła do mnie jak mało która, "nowsza" publikacja na temat rozwoju, pokonywania ograniczeń. Bardzo doceniam myśli autorki, jej rady i to jak wysoką w mojej ocenie świadomość prezentuje.

Dla mnie 10/10. Zbiór cytatów i życiowych rad które pomagają zrozumieć różnice między talentem a dyscypliną/ciężką pracą (uwzględniając ze dyscyplina jest częścią ciężkiej pracy). W sumie odkryciem wielkim dla mnie nie było ze talent to składowa sukcesu albo w niektórych przypadkach co najwyżej punkt wyjściowy - 80% to kwestia tego jak człowiek szanuje siebie, jaki ma kontakt z samym sobą i otaczającym go światem i na ile jest w stanie panować nad tym wszystkim i zlepiać to w większa całość. Poruszenie tematów motywacji, dyscypliny, współpracy, otaczających nas ludzi których uważamy dla nas za ważnych czy odpowiedzialności - każdy z rozdziałów dobitnie określa jak owe składowe są ważne dla osiągnięcia czegoś co hymnie nazywamy „sukcesem”. Na pewno to jedna z tych książek które zagoszczą na mojej półce na zawsze! 🥰

Chyba najlepsza ksiazka jaka czytalem. Niestety wymaga czytania ze skupieniem, ja kilka razy wracalem do niektorych akapitow, bo ciezko bylo sie skoncentrowac na ego, bez jego ingerencji. Ta ksiazka bardzo mi pomogla w zyciu i polecam wszysktim, ale z uwaga, ze naprawde trzeba sie skupic, czasem zatrzymac i zastanowci nad tym co sie dzieje w naszej glowie. Czytalem wszystkie ksiazki Mateusza i ta jest dla mnie najtrudniejsza ale i najwazniejsza.

Podręcznik do szkoły podstawowej. To znaczy powinien to być podręcznik do szkoły, niestety nikt nie uwzględnił, że takie informacje są niezbędne w świecie, w którym żyjemy. Gdyby ta książka wpadła w moje ręce w szkole podstawowej, jeszcze przed okresem dojrzewania, ja byłbym w chwili obecnej w zupełnie innym miejscu życiowym. Czytając tą książkę czułem się jakbym z wieloletnim opóznieniem zdobywał informacje, które powinienem wiedzieć jako nastolatek przed wkroczeniem w tzw. "dorosłe życie". Większość rzeczy tu spisanych samemu musiałem metodą prób i błędów w życiu codziennym próbować, praktykować, powtarzać, odkrywać. Podczas czytania rozjaśniało mi się co robiłem zle, gdzie i dlaczego utkwiłem i jak ogólnie to wszystko powinno być dobrze zrobione od początku do końca. Po przeczytaniu główne pytanie jakie mi się nasunęło i o którym nie mogłem przestać myśleć to: dlaczego nikt z oświaty publicznej nie uwzględnił takiej wiedzy i umiejętności w procesie nauczania szkolnego ? To są podstawowe zasady na temat relacji, interakcji mięzyludzkich, życia w grupach mniejszych i większych i tworzenia społeczeństwa. Jedno ze stwierdzeń, które autor wysnuwa na początku brzmi: "nikt w szkołach nie uczy jak się uczyć". Jak sobie przypomniałem wszystkie moje osobiste doświadczenia ze szkołami, to faktycznie u mnie też tak było. Co bardziej ogarnięci nauczyciele, dawali wskazówki jak się uczyć ich konkretnego przedmiotu i to tyle, tylko tyle. Wracając do książki "Zasady gry" można ją w skrócie opisać tak: 1. poznaj i poznawaj samego siebie, 2. poznawaj nowych ludzi i nawiązuj nowe rodzaje interakcji międzyludzko-społecznych 3. wśród nowopoznanych znajomych nawiązuj, ucz się i rozwijaj różne rodzaje relacji damsko-męskich 4. dzięki trzem poprzednim punktom miej wiedzę, umiejętnosći i ogólnie obycie społeczno-towarzyskie, żebyś jak już poznasz tą właściwą kobietę wiedział co masz robić. Wszystko wyżej napisane odnosi się do pierwszej książki "Zasady gry - Mistrzostwo Uwodzenia w 30 dni". Polskie wydanie zawiera drugą książkę "Zasady gry - kodeks uwodziciela", która jest pozycją fabularną, opisującą 11 historyjek z życia autora na temat jego przygód z kobietami. Obie książki razem wydane, zapakowane w solidny kartonik, całość robi naprawdę niezłe wrażenie, kupiłem używane egzemplarze z 2010, papier jest dalej biały jak śnieg, okładki też są dobrej jakości. Ksiązki warte ceny koło 100 złotych. W wersji angielskojęzycznej dołączona była we wznowieniu 3 książka pod nazwą "Routines Collection" (w Polsce do tej pory się nie ukazała) i całość wydana została jako paperback.

„Kiedy dokonujesz zmian w mózgu, dokonujesz zmian w życiu” Czy wiecie, że przeciętnie człowiek umie wykorzystać jedynie od 5% do 6% możliwości swojego mózgu? Pojedyncze jednostki potrafią korzystać z niego w porywach do 12%. Mózg to organ, który nawet w tych czasach zawiera w sobie wiele zagadek i tajemnic. Znane są przypadki ludzi, którzy wykorzystując pracę tego organu potrafią czytać w myślach bądź doświadczają innych zjawisk paranormalnych. Biorąc to wszystko pod uwagę ciekawa byłam co autorzy „Mózgu Buddy” chcą nam przekazać w swojej książce. Dr Rick Hanson to neuropsycholog oraz nauczyciel medytacji. Jest współzałożycielem Instytutu Neuronauki i Mądrości Kontemplacyjnej oraz redaktorem Biuletynu Mądry Mózg. Dr Hanson jest głównym autorem omawianej przeze mnie książki. Dr Richard Mendius natomiast to neurolog i wykładowca na Uniwersytecie Kalifornijskim i Uniwersytecie Stanforda. Obaj autorzy współpracują ze sobą od wielu lat, czego rezultatem jest właśnie książka „Mózg Buddy”. Wyobraźcie sobie skrzyżowanie nauk psychologicznych z neurologią i kontemplacją. Taka mieszanka właśnie pozwoli odpowiedzieć nam na pytanie jak wykorzystać mózg w celu osiągania większego szczęścia, miłości i mądrości. Poradnik „Mózg Buddy” wprowadza nas w ewolucję i przyczyny cierpienia. Następnie autorzy wskazują nam jak pracować swoim mózgiem aby wchłaniać dobro, pracować asertywnością i współczuciem czy rozluźniać ego. W książce znajdziecie mnóstwo informacji poświęconych budowie mózgu oraz procesów w nim zachodzących. Przyznam się szczerze, że dla mnie tych informacji było za dużo. Specyficzne nazewnictwo i opisy zmian jakie zachodzą w poszczególnych częściach mózgu w niektórych momentach mnie nużyły. Rozumiem, że autorzy chcieli przybliżyć czytelnikom funkcjonowanie tego organu, ale nadmiar informacji czasami przynosi odwrotny efekt niż zamierzony. Myślę, że gdyby było ich mniej, książka nie straciłaby niczego na swej wartości. Widocznie taki był zamysł i koncepcja autorów. Podoba mi się połączenie współczesnej nauki z medytacją i jogą czyli znanymi przecież technikami kontemplacyjnymi od tysięcy lat. Ciekawym dodatkiem jest Aneks dotyczący neurochemii w żywieniu, który zawiera bardzo praktyczne porady dotyczące prawidłowej diety utrzymującej nasz mózg w lepszej kondycji. Niektóre wskazówki przedstawione przez obu doktorów są naprawdę proste do wykonania. Polecam metodę filtrowania zakłóceń, rewelacyjna porada. Cały sedno tkwi w tym, żeby nad rozwojem naszego mózgu pracować systematycznie, bowiem tylko w ten sposób osiągniemy satysfakcjonujące nas rezultaty. „Mózg Buddy” jest wielowymiarowym poradnikiem, który wprowadza nas w nieznane dotychczas obszary nauki połączonej z wierzeniami Wschodu. Polecam go osobom, które pragną systematycznie pogłębiać i poszerzać granice umysłu i własnych słabości. “Mózg symuluje świat – każdy z nas żyje w wirtualnej rzeczywistości, która jest na tyle zbliżona do prawdziwego świata, że nie obijamy się o meble” http://subiektywnie-o-ksiazkach.blogspot.com/

To moje pierwsza książka o hunie, nie jestem więc ekspertem. Książka napisana prostym, przystępnym językiem. Zawiera bogaty (jak na niewielką zawartość) opis koncepcji człowieka i rozwoju. Po przedstawieniu filozofii i zasad huny, autor prezentuje najważniejsze struktury ludzkiego systemu psychoenergetycznego. Porównuje je z koncepcjami Freuda, Junga, Reicha, Berne'a i Pearlsa. Dalsze rozdziały porządkują wiedzę na temat podświadomości, świadomości i nadświadomości ("Wyższego Ja"). Autor proponuje też różnorodne ćwiczenia, jak można nauczyć się lepiej z nich korzystać. Ćwiczenia te to m.in. praca z wahadełkiem, techniki oddechowe, wizualizacje i medytacje. Książka kończy rozdział na temat integracji duchowej, gdzie opisana jest specyficzna, hawajska "modlitwa" będąca kluczem do duchowej przemiany. Moim zdaniem pozycja może być wartościowa dla osób poszukujących nowych technik rozwoju i inspiracją do dalszej lektury

Jak sama nazwa wskazuje, należy do jakże znienawidzonych przeze mnie poradników. Miło mnie zaskoczył, ponieważ nie należy do literatury w stylu: "Jak zostać super laską" pisaną przez podstarzałego faceta-tłuściocha. 12 sposobów na supermózg uświadamia czytelnikowi, że nigdy nie jest za późno, aby połaskotać i pobudzić swoje neurony. Przeplatając przetłumaczony na ludzki język naukowy bełkot z ciekawostkami i anegdoty z życia ludzi, wobec których określenie "niezwykle oryginalny" byłoby krzywdzącym, autor uświadamia nam wiele ważnych kwestii dotyczących naszego codziennego życia i ich wpływu nie tylko na ciało, ale również na umysł. * fragment recenzji z : http://magazyn-opinii.blogspot.com/2014/07/12-sposobow-na-supermozg-jak-przetrwac_6.html

Jestem pełna podziwu jak ta książka została napisana, pełna szczerości i wiadomości. W bardzo wyczerpujący sposób przedstawia czym jest coaching i wszystkie fazy coachingu, daje mnóstwo wskazówek, wyjaśnień i przykładów, wyjaśnia na co coach powinien zwrócić uwagę podczas pracy z klientem jak i z samym sobą, oraz na jakie pułapki coach może trafić podczas wykonywania zawodu. Oczywiście książka nie zastąpi szkolenia ani nie spowoduje, że człowiek po jej przeczytaniu będzie mógł siebie nazwać coachem, mówię o tym, ponieważ takie przypadki się zdarzają. Moim zdaniem książka przedstawia coaching jak i pomaga poukładać już posiadane informacje, przy tym poruszając liczne tematy zachęcając do dalszej nauki i rozwoju.

Ciężko mi się jakoś odnieść do książki bo porusza ona tak wiele tematów. Najważniejsze, o czym wspomina sam autor, to żeby czytać tylko te rozdziały które nas interesują. Jako ciąg tekstu zamienia się to w połączenie biohackingu z doświadczeniami i badaniami wplecionymi w treść. Nie mniej jednak jest to książka ciekawa. Warto zajrzeć, jeżeli chce się dowiedzieć więcej na jakiś temat.