Patronat Patronat Płomienny, nieprawdopodobny i jeden z najbardziej skandalizujących romansów XX wieku oraz wydawnicze wydarzenie tego roku! Historia, która wydarzyła się naprawdę brzmi jak fikcja literacka. Nic dziwnego, że zainteresowało się nią Hollywood. Na podstawie książki powstaje film z Penelope Cruz i Javierem Bardemem.
W 1983 roku Virginia Vallejo - była modelka, wschodząca gwiazda kolumbijskiej telewizji i bywalczyni salonów, poznała i zakochała się w Pablu Escobarze, nazywanym często "kolumbijskim Robin Hoodem". Mało kto miał okazję poznać go tak dobrze jak ona - kochanka najbardziej poszukiwanego i najbogatszego przestępcy świata.
Pełen fascynacji i przepychu kilkuletni związek tych dwojga, rozgrywał się w otoczeniu luksusowych apartamentów w najbardziej eleganckich hotelach całego świata, na sławnym ranchu Hacienda Nápoles oraz maleńkiej wyspie na Karaibach, będącej własnością Escobara.
Książka odsłania nie tylko intymne szczegóły płomiennego romansu. Virginia jak nikt inny miała prawo i możliwość zadawania Pablo najtrudniejszych i najintymniejszych pytań. A on jej odpowiadał - miała przecież napisać jego biografię.
Dlaczego biografia nie powstała?
Jak wielka miłość zmieniła się w wielką zazdrość i nienawiść?
Co się stało, że kochanka stała się wrogiem numer 1 narkotykowego barona i zwierzyną łowną?
Jak amerykańskim służbom udało się w sensacyjnych okolicznościach uratować Virginię i wywieźć do Stanów?
Jak Virginia Vallejo zmieniła się w pomocnicę tych, którzy chcieli dopaść jej ukochanego?
Szukamy ofert...Dawno nie przeżyłam tak bliskiego spotkania z tak złym człowiekiem. I nie mam tu na myśli Pablo Escobara - kolumbijskiego Króla Koki, mordercy i sadysty, postaci w tej pozycji drugoplanowej - tylko autorkę - Virginię Vallejo, jego kochankę.
Oto skrócona notka o życiu Pablo Escobara - urodzony w Medellin w Kolumbii, pochodzący z nizin społecznych, handlarz narkotykami, stojący na czele kartelu z Medellin, w szczytowym okresie kontrolujący 80% światowego handlu kokainą. W 1984 roku znalazł się liście najbogatszych ludzi świata magazynu „Forbes”, zajmując siódme miejsce. Jego majątek wyliczono na 3 miliardy dolarów. Trudno oszacować za ile śmierci jest odpowiedzialny, ale są to dziesiątki tysięcy, na pewno kilkaset osób zabił własnoręcznie. Miał ambicje polityczne (był posłem do parlamentu),kontrolował kandydatów na prezydentów i prezydentów, przeciwników zabijał. Według Virginii Vallejo stał za zaplanowaniem ataku na kolumbijski Sad Najwyższy w 1985, kiedy to zginęło około 200 osób, w tym wielu sędziów (znowu, zdaniem Virginii Vallejo, akcja odbijania zakładników została tak fatalnie poprowadzona przez policję z premedytacją, gdyż policji, nie mniej niż terrorystom, zależało na śmierci wielu osób i spaleniu archiwów sądu). Był to rezultat bezpardonowej walki Escobara z Traktatem o Ekstradycji (czyli wydawaniu oskarżonych w procesach narkotykowych Kolumbijczyków w ręce amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości). W sierpniu 1989 zabił (rękoma swoich sicarios - żołnierzy z nizin społecznych, zazwyczaj małoletnich) najpoważniejszego kandydata na prezydenta, polityka o rzadkiej w Kolumbii uczciwości - Louisa Carlosa Galana. W tym samym roku wysadził samolot ze 107 osobami na pokładzie -polował na współpracownika Galana, którego jednak w samolocie nie było. W 1991 roku pozwolił się pojmać policji - na własnej ziemi wybudował więzienie z basenem, kortem tenisowym, boiskiem do gry w piłkę, barem, dyskoteką, zakazem wstępu dla wszystkich, których nie upoważnił, a wkrótce także cmentarzem, który skrupulatnie wypełniał. Z tego przedziwnego miejsca, zwanego Katedrą, w końcu uciekł. Zginął 2 grudnia 1993 roku.
Historia opowiadana przez Virginię Vallejo, choć rozciąga się od początków romansu w 1982 do śmierci Escobara, nie wiele mówi o tych kilku ostatnich, najbardziej dramatycznych latach jego życia. Escobar odsunął od siebie kochankę koło roku 1987.
Mniej więcej na co drugiej stronie, Virginia Vallejo przypomina nam jakim jest człowiekiem, choć raczej powinnam napisać kobietą, pomysł, że obie płcie można oceniać według tych samych kryteriów raczej by się pani Vallejo nie spodobał. Otóż jest: ponadprzeciętnie inteligentna, piękna i zgrabna (przynajmniej w opisywanym okresie, od czasu do czasu nazywa się, bez fałszywej skromności, najpiękniejszą kobietą Kolumbii),szalenie elegancka, niezwykle empatyczna i ma złote serce. Od siebie dodam, że znakomicie też dedukuje przyszłość, przeczuwała wszystko co się wydarzy, a nawet, i to jest dopiero talent!, gdy była w Berlinie w 1988 roku od razu zorientowała się, że w ciągu roku Mur Berliński upadnie. Nie wspomina, żeby przyczyniła się do jego upadku, może przez skromność, bo w Kolumbii stała się katalizatorem całej serii procesów historycznych.
Ta wspaniała kobieta historię swego związku z Escobarem opisuje na 470 stronach. Co prawda, gdyby blurby nie przypominały mi, że jest to książka o namiętności, mogłabym pomyśleć, że jest o pieniądzach, o tych które Virginia dostała, wydała, i tych, które dostał i wydał kto inny. Jakże wzruszająca jest jej troska o Escobara, gdy mówi (bo, przypominam, dzięki niezwykłej inteligencji świetnie dedukuje przyszłość) - Umrzesz w tej wojnie i cały twój majątek przypadnie twojej żonie, która nawet nie będzie wiedziała co z nim zrobić - proszę mi wybaczyć, że cytat nie jest dosłowny. Trzeba uczciwie przyznać, że temu proroctwu Virginia próbowała zapobiec, donosząc europejskim służbom, kiedy żona i dwójka małoletnich dzieci (córka nie miała ośmiu lat) Escobara będą próbowały uciekać z Kolumbii i wylądować w Berlinie. Próbę udaremniono. Mimo wszystko pani Vallejo nie udało się zażegnąć niebezpieczeństwa, bo, jakimś cudem, kolumbijska policja ochroniła w kraju tę trójkę, nie dając jej zabić i przez całych jedenaście dni nie dając się przekupić Los Pepes - a to naprawdę trudno było przewidzieć. Virginia Vallejo jest usprawiedliwiona. (Los Pepes była terrorystyczną organizacją o ostrzu antyescobarowskim skupiającą głównie konkurentów z innych karteli, mordującą równie okrutnie, co kartel z Medellin). Jedenaście dni, bo potem Escobar wreszcie zginął w strzelaninie. I okoliczności się zmieniły.
Trzeba też przyznać, że donosząc, Virginia była już naprawdę zdesperowana, inaczej nigdy by tego nie zrobiła, jak nie robiła przez lata, gdy dowiadywała się o planowanych morderstwach i porwaniach. Jak nie zrobiła wtedy, gdy dostała plik zdjęć z pogróżkami, na zdjęciach ciała kilkunastu zmasakrowanych kobiet (najprawdopodobniej przez policję i zmasakrowanych nie znaczy tu pobitych, lecz gwałconych, długotrwale torturowanych, zamordowanych i polanych kwasem, żeby utrudnić identyfikację),zaginionych kilka miesięcy wcześniej w czasie ataku M19 (komunistyczna organizacja partyzancka) na budynek Sądu Najwyższego. Były cywilami: sprzątaczkami, pracownicami stołówek, których rodziny nie miały pojęcia co się z nimi stało. Cóż zresztą mogła zrobić z tymi informacjami Virginia Vallejo, klientka najdroższych butików Rzymu i Mediolanu, co najwyżej wypłakać się w chusteczkę o wiele droższą niż życie tych ludzi.
Ta wrażliwa kobieta na temat sicarios (przypominam - wywodzący się z nizin społecznych chłopcy, często sieroty, bez dachu nad głową i przymierający głodem, wcielani do wojsk karteli w wieku lat nastu i szkoleni na zabójców) dzieli się z nami w sumie całą jedną myślą: że kochają Pabla, ale zwykle po cichu mają nadzieję, że skapnie im coś z jego majątku.
Z tych strasznych czasów, w których przyszło jej żyć, przekazuje nam też Virginia Vallejo wiele ważnych refleksji, na przykład, i teraz będzie dosłownie: Dochodzę do wniosku, że wyrobienie w sobie dobrego gustu, nabycie swego rodzaju elegancji, tak żeby ludzie nie wyśmiewali nuworyszostwa, musi zająć kilka pokoleń, a biorąc pod uwagę coraz większą długowieczność, plebejscy bogacze będą potrzebowali przynajmniej pięciuset lat, żeby to osiągnąć. Ta kobieta o złotym sercu -rzecz jasna pochodząca z arystokracji - wie co w życiu jest ważne.
Bardzo silnie zakorzenia się w nas romantyczny obraz zła. Gangsterów grają w filmach przystojni hollywoodzcy aktorzy, złe uczynki, okrucieństwo, krew i trupy są tylko kawałkami taśmy (zapisem cyfrowym). Nie musimy się nimi przejmować tak naprawdę. Serial „Narcos” - o Pablu Escobarze - zbiera znakomite recenzje, i mi również - choć widziałam tylko kilka odcinków - wydaje się bardzo dobry. W przypadku książki będącej autobiografią, nie zadziałało błogosławieństwo oddalenia opowieści od rzeczywistości. Dostałam relację, która mną wstrząsnęła, właśnie przez tę banalność zła: pospolitość myśli, kompletny brak autorefleksji, niezdolność do współczucia, chciwość, okrucieństwo i zwykłą głupotę Virginii Vallejo.
Na koniec, a propos blurbów i wcześniejszych słów o celebrytach - proszę nie myśleć, że ja mam tak mało empatii, by wymagać od osób wypowiadających się na okładkach, żeby przeczytały strony między nimi. Do głowy by mi to nie przyszło!
Agnieszka Ardanowska
902 
346 
50 Rozczarowała mnie. Trochę historii, kilka faktów ale sama relacja bohaterki pozostawia mieszane wrażenia: kobieta niby ponad przecietnie inteligentna, a tak przykro głupia; z niby światowym obyciem i empatią, a taka małostkowa i wyrachowana... Obawiam się, że autorka chciała osiągnąć coś zupełnie innego tymi wspomnieniami, a wyszła nudna książka o pożałowania godnym życiu napisana nieciekawie, przydługo, z mnóstwem nazwisk (chyba, żeby zrobić wrażenie na czytelniku wymieniła wszystkie nazwiska jakie w jej czasach były "znane").
1162 860 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Kochając Pabla, nienawidząc Escobara
Rekomendacja LC wyczerpuje temat !!!
Niezwykła historia, gdyby ktoś ją wymyślił, nikt by w nią nie uwierzył.
To dowód na to, że życie tworzy najciekawsze i najbardziej niewiarygodne opowieści.
Co do książki... no cóż, dobrze, że filmowi scenarzyści wydobyli z niej to co czego jej czytelnicy, nawet przy najlepszych chęciach, nie mógłby dojrzeć.
Mimo wszystko POLECAM, koniecznie w pakiecie z filmem.
Rekomendacja LC wyczerpuje temat !!!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiezwykła historia, gdyby ktoś ją wymyślił, nikt by w nią nie uwierzył.
To dowód na to, że życie tworzy najciekawsze i najbardziej niewiarygodne opowieści.
Co do książki... no cóż, dobrze, że filmowi scenarzyści wydobyli z niej to co czego jej czytelnicy, nawet przy najlepszych chęciach, nie mógłby dojrzeć.
Mimo wszystko POLECAM,...
Książka Virginii Vallejo to opowieść o romansie z kolumbijskim baronem kartelu narkotykowego o jego wzlotach i upadkach. To opowieść o korupcji, rozlewie krwi, przemocy, seksie i przestępczej działalności Escobara.
Trochę to taki reportaż z gorącym romansem w tle, bardziej biografia Virginii niż Pabla. Trochę się dłużyło czytanie a narracja czasami wkurzała.
Książka Virginii Vallejo to opowieść o romansie z kolumbijskim baronem kartelu narkotykowego o jego wzlotach i upadkach. To opowieść o korupcji, rozlewie krwi, przemocy, seksie i przestępczej działalności Escobara.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrochę to taki reportaż z gorącym romansem w tle, bardziej biografia Virginii niż Pabla. Trochę się dłużyło czytanie a narracja czasami wkurzała.
Bardzo dobra książka, opisana z perspektywy kobiety zakochanej (naprawdę) w Escobarze, która poznała jego różne oblicza. Uważam, że tą znajomością przypłaciła dużo.
Bardzo dobra książka, opisana z perspektywy kobiety zakochanej (naprawdę) w Escobarze, która poznała jego różne oblicza. Uważam, że tą znajomością przypłaciła dużo.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytając niektóre recenzje, zauważyłam, że czytelnicy wystawiają ocenę chyba nie tyle książce, co jej autorce, bo sama książka jest dosyć ciekawa, za to o jej autorce, dziennikarce Virginii Vallejo nie można powiedzieć nic dobrego, niestety... Aż się nie chce wierzyć, że kobieta wykształcona i rzekomo z wysokim ilorazem inteligencji może być tak infantylna, lekkomyślna i nazwijmy rzeczy po imieniu - bezdennie głupia.
W moim odczuciu pewne fragmenty były niezwykle ciekawe, inne nużące, a jeszcze inne totalnie irytujące ze względu na zachowanie autorki książki. Popularna kolumbijska dziennikarka miała wieloletni romans z Pablem Escobarem i wiele spraw związanych z nim i z kartelem z Medellin poznała "od podszewki", zza kulis. Sporo widziała i słyszała, a skupia się w książce na takich pierdołach jak jej boski wygląd (co jest dla mnie dyskusyjne, bo w Kolumbii są tysiące dziewczyn atrakcyjniejszych od niej),wysoka inteligencja, kupowane kreacje, wpływowi znajomi i bajecznie bogaci kochankowie. Kobieta jest do bólu narcystyczna, ma przerośnięte ego i uważa siebie za ósmy cud świata. Z książki wyłania się obraz osoby zadufanej w sobie, łasej na pieniądze, komplementy i spragnionej sławy oraz życia upływającego na zakupach i podróżach oraz noclegach w luksusowych hotelach. A wszystko na koszt facetów, z którymi sypia.
Mocno uderzył mnie fakt, że Virginia nie pisze prawie nic o wyrzutach sumienia związanych z zabitymi przez Escobara ludźmi, nie wyraża żadnego współczucia dla jego ofiar i ich rodzin. Chyba tylko jeden raz pisze, że żal jej zmasakrowanych kobiet, których zdjęcia ktoś jej anonimowo wysłał. Nie ma żadnych skrupułów odnośnie tego, że sypia z żonatym i dzieciatym facetem, do tego gangsterem poszukiwanym na całym świecie. Obchodzą ją tylko jej własne przyjemności i korzyści, jakie czerpie z tego romansu. Odniosłam wrażenie, że w pewnym momencie Escobar przejrzał jej charakter, co jej zresztą wytknął, mówiąc, że jego żona jest o wiele bardziej uczciwa od niej. Zdradzali się wzajemnie, potem spotykali. Straciłam do tej kobiety jakikolwiek szacunek.
Jest to lektura, która mocno mnie zniesmaczyła, ale tak jak napisałam wcześniej, momentami bywa interesująca, ale perspektywa z jakiej autorka opowiada to wszystko jest dla mnie bulwersująca jako człowieka, kobiety, a w końcu żony i matki. Dla mnie to zwykła dziwka, która sprzedaje się za pieniądze z bogatymi i wysoko postawionymi facetami. Bez jakichkolwiek skrupułów, nastawiona wyłącznie na osobiste korzyści, czy to materialne czy też sexualne. Warto przeczytać tę książkę aby zobaczyć z jakiego rodzaju osobą mamy do czynienia i co było dla niej ważne w całej tej znajomości z królem narkotykowego biznesu. Kobieta bez żadnych zasad moralnych, bez skrupułów i zahamowań, która uważa, że wszystko jej się od życia należy i może sięgać po żonatych facetów, nie oglądając się przy tym na to, że przy okazji kogoś rani. Odrażający typ człowieka. Pasowała tą swoją pazernością do światka w którym obracał się Escobar i można powiedzieć, że "trafiła kosa na kamień", ale przeglądając w internecie różne informacje o jej dalszych losach, mogę stwierdzić, że z tej lekcji życia jaką był związek z najokrutniejszym baronem narkotykowym wszech czasów, nie wyniosła żadnej nauki.
Czytając niektóre recenzje, zauważyłam, że czytelnicy wystawiają ocenę chyba nie tyle książce, co jej autorce, bo sama książka jest dosyć ciekawa, za to o jej autorce, dziennikarce Virginii Vallejo nie można powiedzieć nic dobrego, niestety... Aż się nie chce wierzyć, że kobieta wykształcona i rzekomo z wysokim ilorazem inteligencji może być tak infantylna, lekkomyślna i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSzału nie ma… historia legendarnego Escobara z punktu widzenia zakochanej w sobie jego kobiety. Zupełnie mnie nie wciągnęła ta historia, a narracja była chwilami wręcz irytująca. Przeczytałam do końca, ale nie jest to pozycja, do której w przyszłości chciałabym wrócić.
Szału nie ma… historia legendarnego Escobara z punktu widzenia zakochanej w sobie jego kobiety. Zupełnie mnie nie wciągnęła ta historia, a narracja była chwilami wręcz irytująca. Przeczytałam do końca, ale nie jest to pozycja, do której w przyszłości chciałabym wrócić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytając tę książkę, nie mogłam już znieść narratorki. To bardziej historia o niej niż o Escobarze, na każdym kroku podkreśla jaka to była wspaniała, piękna i jedyna w swoim rodzaju... Irytujące.
Czytając tę książkę, nie mogłam już znieść narratorki. To bardziej historia o niej niż o Escobarze, na każdym kroku podkreśla jaka to była wspaniała, piękna i jedyna w swoim rodzaju... Irytujące.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStrasznie się męczyłam czytając ta książkę. Virginii nie lubi się już od pierwszych stron.
Strasznie się męczyłam czytając ta książkę. Virginii nie lubi się już od pierwszych stron.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRozczarowała mnie. Trochę historii, kilka faktów ale sama relacja bohaterki pozostawia mieszane wrażenia: kobieta niby ponad przecietnie inteligentna, a tak przykro głupia; z niby światowym obyciem i empatią, a taka małostkowa i wyrachowana... Obawiam się, że autorka chciała osiągnąć coś zupełnie innego tymi wspomnieniami, a wyszła nudna książka o pożałowania godnym życiu napisana nieciekawie, przydługo, z mnóstwem nazwisk (chyba, żeby zrobić wrażenie na czytelniku wymieniła wszystkie nazwiska jakie w jej czasach były "znane").
Rozczarowała mnie. Trochę historii, kilka faktów ale sama relacja bohaterki pozostawia mieszane wrażenia: kobieta niby ponad przecietnie inteligentna, a tak przykro głupia; z niby światowym obyciem i empatią, a taka małostkowa i wyrachowana... Obawiam się, że autorka chciała osiągnąć coś zupełnie innego tymi wspomnieniami, a wyszła nudna książka o pożałowania godnym życiu...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria destrukcyjnego związku Pabla Escobara z Wirginią Wallejo opowiedziana z jej perspektywy. Baron narkotykowy i najsłynniejsza prezenterka telewizyjna w Kolumbii poznali się w 1983 roku i od tamtej chwili łączył ich płomienny romans. Virginia maluje intymny portret Escobara, wrażliwego i opiekuńczego mężczyzny o złotym sercu, który z biegiem lat, zaślepiony władzą zmienia się w potwora, chcący zniszczyć wszystkich, którzy staną mu na drodze, łącznie z nią. Mimo świadomości kim jest jej wybranek, kobieta cały czas otwiera dla niego serce i kryje się w jego ramionach. Pablo również jest w niej szalenie zakochany, chroni ją przed złem świata, który sam stworzył.
Ich relacja jest niezwykle skomplikowana, miłość miesza się z nienawiścią, szacunek z pogardą. Gdy Virginia postanawia odejść, Escobar za wszelką cenę chce ją przy sobie zatrzymać, niszcząc jej karierę telewizyjną i pozbawiając środków do życia. Jego zaborczość jest przerażająca, a on sam zaczyna wpadać we własne pułapki. Przeczuwając własną śmierć, ostatnie lata utrzymuje z nią kontakt telefoniczny, gdzie między wierszami da się wyczytać, że nigdy nie przestał jej kochać.
Historia destrukcyjnego związku Pabla Escobara z Wirginią Wallejo opowiedziana z jej perspektywy. Baron narkotykowy i najsłynniejsza prezenterka telewizyjna w Kolumbii poznali się w 1983 roku i od tamtej chwili łączył ich płomienny romans. Virginia maluje intymny portret Escobara, wrażliwego i opiekuńczego mężczyzny o złotym sercu, który z biegiem lat, zaślepiony władzą...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo bylo straszne. Siegnelam po te ksiazke, gdyz spodziewalam sie dowiedziec wiecej szczegolow z zycia Escobara. Coz, wiem tyle co wiedzielam a ksiazka jest niekonczacym sie opisem inteligencji, piekna i bogactwa autorki i jej samozachwytem. Na poczatku pomyslalam, ze ok, to sposob, zeby czytelnik mogl zrozumiec dlaczego Escobar byl nia tak zafascynowany. Niestety im dalej tym gorzej. Cigle tylko: jaka ja jestm piekna, jaka bogata, w jakich kreacjach chodze, jaki mam iloraz inteligencji, itd, cigle to samo. Wlasciwie zaczynam sie zastanawiac, czy rzeczywiscie ta kobieta dysponuje taka inteligencja. Nie mozna przeciez ciagle pisac o sobie. To bylo po prostu zalosne. A dla mnie ta kobieta po prostu sprzedawala sie za kase i tyle!! Kasa byla dla niej najwazniejsza, a ze pochodzila z narkotykow to juz nie jej problem. !Jedyne co przemawia na jej korzysc, to ze byla mloda ,20-30 lat, ktora dostapila luksusu w swiecie biedy. Nie polecam!!!!
To bylo straszne. Siegnelam po te ksiazke, gdyz spodziewalam sie dowiedziec wiecej szczegolow z zycia Escobara. Coz, wiem tyle co wiedzielam a ksiazka jest niekonczacym sie opisem inteligencji, piekna i bogactwa autorki i jej samozachwytem. Na poczatku pomyslalam, ze ok, to sposob, zeby czytelnik mogl zrozumiec dlaczego Escobar byl nia tak zafascynowany. Niestety im dalej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to