Gramatyka na bardzo dobry

Tę książkę czytało się naprawdę przyjemnie i trzeba przyznać, że to dobre i treściwe opracowanie dziejów literatury średniowiecznej powstałej na ziemiach polskich. Wykład jest prowadzony klarownie, bez snucia licznych dygresji i zagłębiania się w szczegóły. Na pewno Witczak nie zastąpi grubego "Średniowiecza" Michałowskiej, ale dobrze jego pracę przeczytać przed lub - dla utrwalenia - po lekturze tamtego podręcznika. Tomasz Babnis

W końcu znalazłam książkę, która ma dobrze opracowane części mowy. Jedynym minusem jest brak rozwinięcia tematu o modulantach - autor zatrzymuje się jedynie przy partykułach. Jednakże plus za to, że w ogóle o nich wspomina i mówi, gdzie można znaleźć informacje na ich temat.

Dla językoznawców – pewnie jedna z podstawowych lektur. Dla reszty czytaczy – sporo ciekawych anegdot przeplatanych trochę mniej ciekawymi omówieniami gramatyki, ortografii, zmian w pisowni itd. Ale najbardziej mnie zaintrygował fakt, że przez kilkaset lat istnienia Państwa Polskiego, przynajmniej od Chrztu Polski aż do szesnastego czy nawet siedemnastego wieku, naszym rodakom trudno było zrozumieć, że jeśli nazywasz się Polakiem to powinieneś mówić po polsku! To już prędzej do lekarzy dotarła odkrywcza myśl, że po drodze między sekcją zwłok a odebraniem porodu warto umyć ręce... Łykaliśmy bezkrytycznie łacinę, czeski, niemiecki, ruski, o francuszczyźnie nie mówiąc a polski… zostawialiśmy wieśniakom i kuchtom dworskim! To prawie cud, że między Bugiem a Odrą ktoś jednak po polsku mówi a wielu innych „ktosi” nawet jeszcze pisze co nieco do poczytania…

Wysoki poziom książki, ale chyba bardziej skierowana do osób studiujących na kierunkach humanistycznych. Mimo to mi się podobała, a jestem po informatyce. Teraz inaczej patrzę na kalki językowe, naleciałości i ogólną kulturę języka. Jeżeli chcesz się więcej dowiedzieć o języku polskim, to polecam. Jedno co mi się nie podobało, to wklejona cała ustawa, która rozbuchała książkę o parę ładnych stron.

Coś tu nie gra – a co, wyłączyli radio? Bądź sobą, wybierz pepsi – czy na pewno z reklamy? Polak potrafi – powód do dumy czy wprost przeciwnie? Ala ma kota – czy faktycznie pamiętamy z Elementarza? Komunikujemy się, a mam na myśli głównie komunikację werbalną, używając setek skrótów myślowych, powiedzonek, przenośni, porównań czy cytatów z powszechnie znanych nam źródeł: literatury, filmu, teatru, radia, ale także z ulicy, czy przemówień polityków. Etymologia niektórych sięga średniowiecza, inne tworzone są i powstają właściwie każdego dnia. 444 takie zdania (równoważniki zdań, ich fragmenty i inne) stały się przedmiotem analizy językowej profesora Bralczyka, mistrza retoryki i genialnego językoznawcy. Skąd się określone zdanie w naszej mowie potocznej wzięło, co pierwotnie oznaczało, co dzięki niemu wyrażamy, czego oczekujemy w odpowiedzi, itd. itp. A wszystko to cudowną polszczyzną, często pięknie złożonymi zdaniami i, co bardzo ważne, ze specyficznym, kpiarskim humorem. Przy okazji przyznam, że dzięki tej książce wykombinowałem sobie całkiem niezłą zabawę. Spis treści zawiera 444 rozdziały, których tytuły to właśnie 444 zdania polskie. Czytam spis treści, starając się odgadnąć pochodzenie, znaczenie i inne „detale” dotyczące kolejnego lub wybranego losowo zdania i dopiero wtedy sprawdzam, na ile miałem rację. Rozrywka do zastosowania samodzielnie lub w grupach – gwarantuję ubaw po pachy! A’propos, czemu niby „po pachy”? Skąd się to wzięło? Co pierwotnie oznaczało? :-)

Z ortografią raczej Polacy nie mają problemu. Z interpunkcją jest dużo gorzej. Zwłaszcza, że w szkole mogli nie do końca douczyć i braki w interpunkcji były mniej karane niż w ortografii. Myślę, że w dużej części sami nauczyciele do końca nie wiedzieli, jak się z tym uporać. Jak my Polacy mamy pisać poprawnie interpunkcyjnie, skoro jest dużo niejasności? W samej książce jest tego dużo. Są przytaczane zdanie, w których przecinek jest poprawnie postawiony w różnych miejscach, a są też zdania nierozstrzygnięte. Przed lekturą tej książki przecinki wstawiałem mechanicznie i najczęściej błędnie, albo raz tak, raz inaczej. Teraz już robię mniej błędów interpunkcyjnych, ale podejrzewam, że ciągle robię. Kiedyś czytając lektury, zapamiętałem, że czasami przed "i" jest przecinek, czasami nie (a teraz dobrze jest przecinek przed drugim czy?). Niestety, nie zastanawiałem się skąd to się wzięło. Niestety Autor tak się zagłębia w niektóre przykłady, że można dostać ostrej sieczki mózgu, a potem jeszcze opisując, że to jest nierozstrzygnięte (!). Na pewno nie poprawia czytanie różnych książek, gdzie często jest interpunkcyjna dowolność. Karpiński zaleca gdzie można, i jest niejasność, to zamienić spójnik, łącznik (np. te nieszczęsne i w zdaniu wynikowym zastąpić więc). Myślę, że problemy z interpunkcją wzięły się od samego początku tworzenia jej zasad, a potem problemy się tylko nawarstwiały. Ktoś coś przegapił, ktoś nie dodał, itd. Ale ta książka, to nie tylko interpunkcja. Są w niej również podane zasady pisowni, ortografia i wymowa (dla znawców!). Dopóki nie przeczytałem książki nie wiedziałem, że niektóre słowa tak wymawiam, jak sugerował autor (a wymawiam). ;) Książkę polecam, chociaż można dostać od niej czasami bólu głowy (zwłaszcza w rozdziale o przecinku). ;)

Ostatnio zasypuję was recenzjami książek z Wydawnictwa Naukowego PWN. Dziś również przedstawię wam publikację tego wydawnictwa, która dumnie stoi na mojej półce. Polszczyzna na co dzień pod redakcją Mirosława Bańko okazała się dla mnie wyjątkowo przydatnym tytułem. Książka ta uraczy nas bardzo szczegółowym spisem treści. Odważę się napisać, że może być on często ratunkiem, gdy potrzebujemy szybko znaleźć informacje, które nas interesują. Książka podzielona jest na dziesięć rozdziałów, w których znajdziemy m.in. zasady pisowni, interpunkcji, komunikacji internetowej, jak również ABC stylistyki, gramatyki, dobrego mówcy. Każdy z tych rozdziałów jest wnikliwie omówiony. W tej publikacji najwspanialsze jest to, że nie jest ona przeznaczona dla konkretnej grupy osób. Śmiało mogą z niego korzystać uczniowie liceum, studenci, a nawet politycy czy urzędnicy (co by szczególnie się niektórym przydało). Vademecum to jest przydatne w wielu kwestiach językowych, z którymi borykamy się każdego dnia, np. gdy musimy napisać list, podanie, skargę czy wypowiedzieć się na forum. Jak widzicie, poprawna polszczyzna jest nam potrzebna na każdym kroku, gdyż o nas świadczy. Polszczyzna na co dzień przychodzi nam na pomoc i sprawia, że nie ośmieszymy się przed naszym odbiorcą. Tak jak w przypadku Poprawnie po polsku, nad tą książką również pracowało wielu językoznawców. Każdy rozdział opracowany jest przez kogoś innego, a niekiedy dowiadujemy się, że ta sama osoba pracowała również nad treścią innego rozdziału. Pierwszy z nich pozwoli nam nauczyć się dobrego stylu, dzięki któremu nasze teksty czytane będą chętniej. Przyznam, że rozdział ten bardzo mi się spodobał. Dzięki panu Adamowi Wolańskiemu otrzymałam wiele przydatnych informacji i wskazówek, jak lepiej pisać. Niekiedy byłam również zdziwiona, szczególnie gdy autor wspominał o zdaniach, które lepiej napisać w innej formie. Rozdział ten zawiera wiele pomocnych przykładów. Bardzo istotne dla mnie okazały się również działy zawierające zasady pisowni i interpunkcji, z których wyniosłam cenne informacje. Natomiast bardzo przydatnym działam, którego nie spodziewałam się zastać w tym Vademecum, okazał się ten zatytułowany: „Zasady komunikacji internetowej”. Odwołuje się on do palącego problemu pisowni używanej w Internecie. Znajdziemy tutaj porady, jak pisać np. e-maile. Bardzo ciekawym rozdziałem jest również ABC grzeczności językowej. Małgorzata Marcjanik napisała o tym, jak zachować zasady grzeczności językowej w najróżniejszych sytuacjach, rozpoczynając od biznesowych, a kończąc na tych w windzie. Kolejnymi bardzo pomocnymi rzeczami są wzory tekstów użytkowych. Każdy przecież wie, że najprościej uczyć się na przykładach, dlatego na końcu tej obszernej książki znajdziemy dziesiątki przykładów e-maili, listów, protokołów itp. Warto polecić tę publikację każdemu, kto pragnie w praktyczny sposób poznać podstawowe formy pisania różnych dokumentów, ale również poprawności wypowiadania się na forach czy czatach. www.czytanie-najlepsza-nauka.blogspot.com

Prof. Seweryna Wysłouch mogła odstręczać na wykładach swoim pozbawionym jakichkolwiek emocji wyrazem twarzy, ale gdy zaczynała mówić, zamieniałam się w słuch, bo pozornie nieciekawe zagadnienia stawały się w jej wydaniu jasne i pasjonujące. Od pierwszego wykładu stała się dla mnie wielkim autorytetem w dziedzinie teorii literatury i bardzo żałowałam, że nie prowadzi żądnych zajęć ze studentami. Nawet egzamin z siejącą postrach i owianą legendami kobietą był dla mnie jednym z najsympatyczniejszych i najbardziej twórczych doświadczeń uniwersyteckich. Z prof. Chrząstowską spotkałam się dopiero podczas obrony pracy magisterskiej i również wspominam to zdarzenie z wielkim sentymentem i z przyjemnością. "Poetyka stosowana" to dla mnie odzwierciedlenie pełnego konkretów stylu obu pań, które potrafiły w przystępny i ciekawy sposób wyłożyć zagadnienia powszechnie uchodzące za trudne i usypiające.