Tytuł ,,Szkarłatny płatek i biały” zawsze jakoś przewijał się w mojej głowie wśród książek osadzonych w XIX wieku. Praktycznie nic o niej nie wiedziałam, ale sam tytuł wydawał mi się bardzo piękny i zachęcający. Teraz sięgnęłam po nią w ramach wyzwania czytelniczego… i cieszę się, że nie przeczytałam jej wcześniej.
Sugar to młoda prostytutka żyjąca w biednej dzielnicy wiktoriańskiego Londynu. Nie jest olśniewającą pięknością, ale wyróżnia się inteligencją, wiedzą oraz sprawnym łączeniem delikatności i wyuzdania. Chichot losu stawia na jej drodze Williama Rackhama, syna właściciela fabryki perfum, mężczyznę, który nie powinien zapuszczać się do takich miejsc. Jednak Sugar z miejsca oczarowuje Williama, a ten postanawia ułatwić jej zmianę statusu społecznego.
Wiedząc, że jest to powieść o prostytutce, nastawiałam się na coś mocnego i uciekającego od pruderyjnego obrazu dziewiętnastowiecznej Anglii, ale dostałam jeszcze więcej, niż się spodziewałam. Faber nie gryzie się w język, nie próbuje nam wmawiać, że w ukazanym świecie jest coś pięknego i eleganckiego. Mamy tu dosadne wyrażenia, naturalistyczne opisy brudu, smrodu i potrzeb fizjologicznych, akty seksualne są przedstawione ostro i bez cienia subtelności, mamy tu też wątek mężczyzny marzącego o karierze duchownego, który próbuje nawracać prostytutki, a ich rozmowy mogą być dla niektórych wręcz obrazoburcze. I mimo że przecież ja nie lubię wulgarności w książkach, to tutaj było to opisane tak, że z miejsca mnie kupiło i nie wyobrażam sobie, by ta powieść została napisana inaczej. Od jakiegoś czasu jestem zmęczona cukierkową wizją dawnych epok, ciągnie mnie do książek opisujących niższe warstwy czy wręcz półświatek i tu to dostałam. Jeśli ktoś oczekuje czegoś w stylu klasyków, delikatnego i wyważonego, to może być zawiedziony, ale dla mnie to było bardzo ciekawe doświadczenie – zastanowić się, o jakich aspektach znani autorzy nie mogliby napisać.
Nie jest to lekka i przyjemna pozycja. Napisana jest w sposób dość rozwleczony, mamy tutaj dużo szczegółów i odchodzenia od głównej fabuły. Mi czytało się ją dość ciężko. Bohaterowie w większości są okropnymi, pełnymi wad ludźmi. To nie jest klasyczny romans o miłości ludzi z dwóch różnych światów – mimo zauroczenia i pożądania wiemy, że Sugar i William postrzegają swoją relację jako układ. Oboje też popełniają masę błędów i niemoralności, a autor kreśli nam wizję świata, gdzie niewinność i czyste intencje są skazane na porażkę, tak jak w przypadku Henry’ego. Ciężko tu do kogoś szczerze się przywiązać, ale jednocześnie udało mi się zrozumieć Sugar, zderzenie jej zapału do nauki i ukrytej wrażliwości ze światem, który budził w niej szorstkość i brutalność, wydawało mi się bardzo prawdziwe. Faber poruszył trudny, bolesny temat zmuszania do prostytucji, i to bardzo młodych dziewcząt, ale zrobił to w surowy sposób, bez moralizowania i użalania się, ale tak, by czytelnik powoli zaczynał zdawać sobie sprawę, co tak naprawdę całe życie czuła główna bohaterka. Bardzo ciekawą postacią jest też Agnes, żona Williama – inteligentna, skłonna do refleksji, ale bardzo ,,odklejona”, żyjąca w swoim świecie, nieprzystosowana do realiów i uciekająca przed nimi. Zakończenie mnie zaskoczyło i skłoniło do spekulacji, co naprawdę się wydarzyło i jak to wszystko rozumieć.
Nie pokochałam tej książki, pewnie nie będę do niej wracać, ale na pewno dała mi do myślenia i wyróżniała się na tle powieści, które zazwyczaj czytam. Polecam chociaż spróbować.
,, Ludzie mają dzieci, bo pragną nieśmiertelności, żyją jednak iluzją, albowiem te małe potwory są przecież sobą, nie nimi. Kto chce nieśmiertelności, powinien zdobyć ją na własną rękę!”
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce To wiem na pewno
Zbierałam się do przeczytania książki ponad rok. Jednak ilość stron mnie przerażała, ale udało się. Bywały momenty, że czytało się ciężko, ale ogólne wrażenie pozytywne. Chociaż co do tego szczęśliwego zakończenia mam mieszane uczucia, ale w końcu na to liczymy w życiu prawda? Na happy end, który nam się należy po wszelkich trudach jakie nas spotkały w życiu. Miałam jednak w niektórych wątkach wrażenie, że są one lekko naciągane i "nieżyciowe", ale w końcu to powieść, a autor może sobie kreować własne światy jak chce. Ogólnie - polecam przeczytać i wyrazić własną opinię.
Zbierałam się do przeczytania książki ponad rok. Jednak ilość stron mnie przerażała, ale udało się. Bywały momenty, że czytało się ciężko, ale ogólne wrażenie pozytywne. Chociaż co do tego szczęśliwego zakończenia mam mieszane uczucia, ale w końcu na to liczymy w życiu prawda? Na happy end, który nam się należy po wszelkich trudach jakie nas spotkały w życiu. Miałam jednak...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"To wiem na pewno" Wally'ego Lamba kompletnie do mnie nie trafiło. Choć historia Dominika i jego brata bliźniaka ma w sobie potencjał na poruszającą opowieść, całość sprawiała wrażenie przesadnie rozwleczonej i emocjonalnie ciężkiej. Retrospekcje z pamiętników dziadka, które miały chyba dodać głębi, w moim odczuciu jedynie rozmywały główny wątek. Dominik, zamiast wzbudzać współczucie, wywoływał we mnie irytację. Zabrakło mi w tej książce jakiejś iskry – czegoś, co skłoniłoby mnie do przejęcia się losem bohaterów. Ostatecznie była to dla mnie męcząca lektura, a nie refleksyjna podróż, jakiej się spodziewałam. Książka, choć ambitna, nie trafiła do mnie – zabrakło w niej światła w tym wszechobecnym cieniu.
"To wiem na pewno" Wally'ego Lamba kompletnie do mnie nie trafiło. Choć historia Dominika i jego brata bliźniaka ma w sobie potencjał na poruszającą opowieść, całość sprawiała wrażenie przesadnie rozwleczonej i emocjonalnie ciężkiej. Retrospekcje z pamiętników dziadka, które miały chyba dodać głębi, w moim odczuciu jedynie rozmywały główny wątek. Dominik, zamiast wzbudzać...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoja ulubiona książka. Czytałam ją chyba z 4 razy. Pierwszy raz chyba ze 20 lat temu i mogę śmiało powiedzieć, że coś we mnie odmieniła. Zaczęłam zupełnie inaczej patrzeć na to, co z ludźmi i w ludziach może się dziać. Zaczęłam rozumieć, że można kochać i mieć kogoś dosyć jednocześnie. Że człowiek jest w stanie pomieścić w sobie to wszystko. I że przeszłość ma ogromny wpływ na naszą przyszłość.
Bo to historia pokoleniowa, dziadek, mama, ojczym, brat bliźniak chory na schizofrenie. To relacje jakie tych ludzi łączyły. Ból i cierpienie. Nieumiejętność radzenia sobie z tym, co jest.I miłość. Ona też w książce jest.
Moja ulubiona książka. Czytałam ją chyba z 4 razy. Pierwszy raz chyba ze 20 lat temu i mogę śmiało powiedzieć, że coś we mnie odmieniła. Zaczęłam zupełnie inaczej patrzeć na to, co z ludźmi i w ludziach może się dziać. Zaczęłam rozumieć, że można kochać i mieć kogoś dosyć jednocześnie. Że człowiek jest w stanie pomieścić w sobie to wszystko. I że przeszłość ma ogromny wpływ...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo wiem na pewno - ta książka jest gruba! Autor opisał tyle różnych wydarzeń. Jest tego, aż po brzegi! Niestety przez to, nie wszystko już pamiętam. Bohater przeżył naprawdę dużo. Nie dostał wytchnienia nawet na moment. Wielowątkowość może zachwycić.
Mogłaby być jednak krótsza.
To wiem na pewno - ta książka jest gruba! Autor opisał tyle różnych wydarzeń. Jest tego, aż po brzegi! Niestety przez to, nie wszystko już pamiętam. Bohater przeżył naprawdę dużo. Nie dostał wytchnienia nawet na moment. Wielowątkowość może zachwycić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMogłaby być jednak krótsza.
Taa... Prawdziwe historie z życia są czasem tak dzikie, że nikt normalny by ich nie wymyślił i mało kto by w nie uwierzył. Fikcja natomiast, aspirująca do życiowych realiów powinna się poruszać w granicach choćby minimalnych prawdopodobieństw. U Lamba granice (w moim pojęciu) zostały przekroczone. Sycylijski Winnetou, no naprawdę...
Nie mogę się oprzeć wrażeniu podobieństwa metody na złowienie czytelnika i krytyka w „To wiem na pewno” do „Małego życia”, tej koszmarnej wydmuszki z tezą i litanią efekciarskich nieszczęść. Mniejsza z tym. Nie każdy musi pisać jak Hemingway, jednak Lambowi zabrakło sensownego redaktora. Powieść ma ciekawy pakiet startowy, obiecuje poważną, wciągającą zawartość, by przerodzić się w coś w rodzaju tandetnej „Dynastii” czy tam „Powrotu do Edenu”. Jest cholernie przegadana, jakby autorowi i redaktorowi było całkowicie obce pojęcie syntezy czy dramatyzacji. Albo – z innej bajki artystycznej wypowiedzi – montażu.
Więc to się daje czytać, ale liczba nawrotów, powtórzeń i rozwlekłości narracji przygnębia. Dodatkowo tłumaczenie jest tak drewniane, że wspomniany przygnęb się powiększa. Gdzie się podziali niegdysiejsi fachowcy z kawiarni „Czytelnika”, nie gorsi wiedzą i intelektualnie nie słabsi od samych pisarzy?
Ech...
Taa... Prawdziwe historie z życia są czasem tak dzikie, że nikt normalny by ich nie wymyślił i mało kto by w nie uwierzył. Fikcja natomiast, aspirująca do życiowych realiów powinna się poruszać w granicach choćby minimalnych prawdopodobieństw. U Lamba granice (w moim pojęciu) zostały przekroczone. Sycylijski Winnetou, no naprawdę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie mogę się oprzeć wrażeniu podobieństwa...
Przeczytałam po raz trzeci z równie dużym zainteresowaniem jak wcześniej.
Przeczytałam po raz trzeci z równie dużym zainteresowaniem jak wcześniej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIlość dramatycznych zdarzeń w życiu bohatera niejednego by załamała: trudne dzieciństwo, schizofrenia brata blizniaka, nieudane małżeństwo. Wielowątkowa powieść (plus na dokładkę historia dziadka) mimo słabego tłumaczenia (te spolszczone imiona!) robi wrażenie.
Ilość dramatycznych zdarzeń w życiu bohatera niejednego by załamała: trudne dzieciństwo, schizofrenia brata blizniaka, nieudane małżeństwo. Wielowątkowa powieść (plus na dokładkę historia dziadka) mimo słabego tłumaczenia (te spolszczone imiona!) robi wrażenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNuda
Nuda
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRaz lepsza raz gorsza. Warta polecenia ale nie zachwyciła. Taka trochę: i żyli długo i szczęśliwie…
Raz lepsza raz gorsza. Warta polecenia ale nie zachwyciła. Taka trochę: i żyli długo i szczęśliwie…
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo dobra obyczajówka. Wciągająca, złożona, długaśna - idealna na jesienne wieczory. O tym co w życiu ważne i dlaczego nigdy nie jest za późno na przewartościowanie swojego życia. Może nierealistyczna, ale przecież niezwykłe historie często przytrafiają się zwykłym ludziom.
Aaa.... niestety tłumaczenie jest suabe.
Bardzo dobra obyczajówka. Wciągająca, złożona, długaśna - idealna na jesienne wieczory. O tym co w życiu ważne i dlaczego nigdy nie jest za późno na przewartościowanie swojego życia. Może nierealistyczna, ale przecież niezwykłe historie często przytrafiają się zwykłym ludziom.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAaa.... niestety tłumaczenie jest suabe.