Portret damy cz. 1

Jestem tą książką absolutnie zachwycony. Choć to spora cegła, to w trakcie czytania zupełnie tego nie odczułem. Henry James ma niesamowity styl pisania i to chyba dzięki temu, bo jego opisy są precyzyjne, a jednocześnie napędzane szczerymi emocjami, które od razu trafiają i pamięta się te rozdziały.

Największa w tym zasługa głównej bohaterki. Autor genialnie przedstawił Isabel Archer, kobietę beztroską, spragnioną przygód i życia pełną piersią. Można pokochać ją za to, że jest kompletnym przeciwieństwem kobiet tamtych czasów, które zazwyczaj miały tylko ładnie wyglądać. Zbliżyłem się do niej, traktując jak taką "amerykańską bohaterkę", która wnosi powiew energii w ten skostniały europejski świat.

Najbardziej boli finał tej historii. Zejście Isabel w ostateczną izolację jest po prostu smutne i zostawia człowieka z ciężkim sercem. Miałem nadzieję i życzyłem jej szczęśliwego zakończenia, bo na nie zasłużyła. Ale mimo że losy potoczyły się inaczej, niż bym chciał, doceniam klasę tej powieści. Będę o tej książce pamiętać.

Jestem tą książką absolutnie zachwycony. Choć to spora cegła, to w trakcie czytania zupełnie tego nie odczułem. Henry James ma niesamowity styl pisania i to chyba dzięki temu, bo jego opisy są precyzyjne, a jednocześnie napędzane szczerymi emocjami, które od razu trafiają i pamięta się te rozdziały.

Największa w tym zasługa głównej bohaterki. Autor genialnie przedstawił...

Wydaje się, że Henry James, z całą swoją umysłową finezją, postanowił skonstruować powieść, która jednocześnie celebruje i grzebie ideę kobiecej autonomii, a przy tym wznosi pałac literackiego stylu tak wyrafinowany, że chwilami przypomina raczej pałac z lodu — połyskujący, lecz zimny i odpychający. Portret damy, mimo swego statusu klasyki, momentami przypomina intelektualną pułapkę, w którą autor wpadł, próbując zbyt usilnie nie napisać powieści psychologicznej, lecz raczej jej sylabicznego szkicu.

Tytułowa dama, Isabel Archer, w założeniu miała być nowoczesna, niezależna, ciekawa świata, a w efekcie staje się figurą niepokojąco pustą. Jej „niezależność” rozgrywa się w ramach psychicznego monologu, który nigdy nie przeradza się w autentyczne działanie. James kreuje jej duszę z precyzją zegarmistrza, ale zapomina, że emocje, aby zaistnieć, muszą mieć także cielesność, temperaturę, a nie tylko konceptualne odbicie. Isabel myśli, rozważa, ocenia — lecz jej czyny wydają się anemiczne. W rezultacie zamiast portretu kobiety z krwi i kości, otrzymujemy studium w porcelanie — piękne, lecz kruche, chłodne, niemal odrealnione.

Styl Jamesa w Portrecie damy osiąga swoje apogeum pod względem meandryczności. Jego zdania, często wielokrotnie złożone, wiją się jak pnącza na zbutwiałym murze konwenansu. To język pełen refleksji, autoironii, intelektualnych nawiasów — lecz niestety rzadko trafiający w samo sedno emocji. Rytm tej prozy przypomina raczej zewnętrzny wykład filozofii życia niż jego doświadczanie. Gdy bohaterowie rozmawiają, nie słychać między nimi napięcia, lecz raczej literacki szelest papieru.

Co gorsza, momenty, które powinny eksplodować dramatem — jak wybór Isabel czy konfrontacje z Osmondem — nie mają w sobie siły katharsis. To bardziej intelektualne ruchy figur po szachownicy społeczeństwa niż prawdziwe zmagania egzystencjalne. Wrażenie alienacji pogłębia się tym bardziej, że James wciąż zatrzymuje akcję, by analizować intencje, rozwarstwiać motywy, dekonstruować spojrzenia. Paradoksalnie, im więcej opisów psychiki, tym mniej emocji.

O ile Isabel jest z marmuru, Gilbert Osmond, mężczyzna, którego wybiera, to zaledwie pusty relief — ulepiony z manier, chłodu i narcyzmu. W jego postaci James zawarł całą swoją pogardę wobec europejskiego dekadentyzmu i jednocześnie własną fascynację nim. Osmond ma być potworem z cieniem estety, manipulantem, który niszczy kobietę delikatnie, niemal niedostrzegalnie — ale jego zło jest nużące, przewidywalne, pozbawione dramatyzmu. Jego intrygi są jednocześnie wyrafinowane i przezroczyste — jakby autor nie do końca wierzył w własnego antagonisty.

Największym paradoksem Portretu damy jest fakt, że mimo obsesyjnej dbałości o detale psychologiczne, czytelnik zostaje z portretem... niepełnym. Nie tyle niedokończonym, co rozmazanym, jakby James sam nie wiedział, gdzie się kończy wolność, a zaczyna autodestrukcja. Isabel nie uczy się na błędach — ona je kontempluje. Nie porzuca Osmonda — ona go „rozważa”. Nie podejmuje decyzji — ona je „przetwarza”. Jej powrót na koniec książki nie jest aktem siły, lecz raczej powtórką z błędu w bardziej wyrafinowanej tonacji.

To właśnie ten finalny akt „nie-decyzji” — powrót do Osmonda — przez jednych interpretowany jako afirmacja obowiązku lub godności, jawi się w tej recenzji jako kapitulacja autorki wobec własnej bohaterki, która nie miała siły stać się sobą. James ukazuje kobietę jako istotę zamkniętą w lustrze myśli — a nie w relacjach, przełomach, buncie. To powieść o wolności, która w praktyce nie zostaje użyta — jak list, którego nigdy nie otwarto.

James, niezaprzeczalnie mistrz introspekcji, tym razem sięga po nią z taką zawziętością, że zamienia żywych ludzi w postacie z ekskluzywnej dioramy. Jego bohaterowie to osoby siedzące przy kominku, patrzące w przestrzeń, błądzące myślami, wymieniające znaczące spojrzenia i powolne półsłówka. Nie chodzi tu o brak akcji, ale o jej brak wewnętrznego napięcia. Nawet najbardziej tragiczne wydarzenia — śmierć, zdrady, rozczarowania — są tu filtrowane przez szkło refleksji i konwencji.

W konsekwencji psychologia postaci zamiast prowadzić do dramatu, prowadzi do senności. Nawet gdy Isabel podejmuje decyzje, brzmi to tak, jakby raczej akceptowała jakiś głębszy imperatyw społeczno-filozoficzny niż walczyła o siebie. Nie mamy więc do czynienia z rozwojem psychologicznym, lecz z jego imitacją. Tego rodzaju introspekcja — wyabstrahowana z ciała, instynktu i namiętności — przypomina raczej intelektualny teatr cieni niż rzeczywiste zmaganie dusz.

Znaczące jest też tło kulturowe. James przeciwstawia Amerykę jako kraj naiwnej wolności Europie jako przestrzeni iluzji, konwenansu, iluzorycznej kultury. Ale w tym przeciwstawieniu nie ma siły — jest tylko sentymentalna nostalgia, która nie ma odwagi pójść dalej. Europa Jamesa to miejsce piękne, ale puste; eleganckie, ale toksyczne. Nie widzimy żadnej alternatywy — każda droga prowadzi do rezygnacji lub manipulacji.

To świat, w którym kobieta nowoczesna nie może wygrać, ponieważ autor nie daje jej prawdziwego pola do gry. Ona nie przegrywa — ona po prostu zostaje unieruchomiona między społecznymi oczekiwaniami a literacką dekoracją. Mimo pozorów emancypacji, to raczej anty-emancypacyjna powieść, w której wolność kobiety okazuje się ułudą.

Portret damy pozostawia czytelnika nie tyle poruszonego, co rozdartego. Z jednej strony to dzieło bezsprzecznie mistrzowskie pod względem kompozycji, języka, elegancji. Z drugiej — wewnętrznie wyjałowione, pozbawione emocjonalnej konieczności, egzystencjalnego rdzenia, który czyniłby tę historię czymś więcej niż tylko literackim ćwiczeniem.

James maluje swoją bohaterkę nieustannie, lecz jak przez szybę – z dystansem, którego sam zdaje się nie zauważać. Ostatecznie więc Portret damy nie jest portretem kobiety, lecz portretem idei kobiety, widzianej oczami pisarza, który jej nie ufa i nie pozwala jej naprawdę zaistnieć.

Wydaje się, że Henry James, z całą swoją umysłową finezją, postanowił skonstruować powieść, która jednocześnie celebruje i grzebie ideę kobiecej autonomii, a przy tym wznosi pałac literackiego stylu tak wyrafinowany, że chwilami przypomina raczej pałac z lodu — połyskujący, lecz zimny i odpychający. Portret damy, mimo swego statusu klasyki, momentami przypomina...

Książka o olbrzymim, lecz niewykorzystanym dostatecznie, potencjale, świetnie obrazująca realia życia w drugiej połowie XIX wieku, w świecie zachodnim, w którym jednak mimo ducha nowych, nadchodzących, bardziej nowoczesnych czasów wciąż czuć silne skrępowanie pewnymi ramami wymuszonej poprawności i konwenansów.

Zagłębiając się w treść powieści Henry'ego Jamesa, poznajemy losy, koleje życia, młodej, z początku postępowej, obdarzonej bogatą wyobraźnią, naturalną błyskotliwością i ciekawym spojrzeniem na rzeczywistość, Amerykanki- Isabel Archer. Jest to dziewczyna, która od zawsze miała o sobie mniemanie ponadprzeciętnie wysokie, czuła, że jest stworzona do rzeczy wyższych, celów absolutnie niebanalnych. Od samego początku ma też jednak przeczucie, że będzie dane doświadczyć jej również tej ciemniejszej strony ludzkiej egzystencji, że nie będzie do końca szczęśliwa w związku z dokonywanymi wyborami. Intuicja faktycznie nie zawodzi główną bohaterkę, bo niemal umyślnie przygotowuje dla siebie i akceptuje zupełnie dobrowolnie najmniej romantyczny, nowoczesny i nietuzinkowy scenariusz życia.

Jest to książka nie tak prosta jak może się z początku wydawać. To całkiem bogate studium psychologiczne postaci głównej bohaterki, która na kartach powieści przechodzi wielką metamorfozę, niekoniecznie "na własne żądanie", jak się później okazuje cały "plan jej życia" został misternie utkany przez postać poboczną, a jednak najbardziej wpływową w całej książce, kryjącą się za kotarą w szarej codzienności, stąpającą ścieżkami w mroku, jednocześnie jednak bacznie i z właściwą sobie cierpliwością uważnie obserwującą cały bieg wydarzeń, które nieuniknione pod jej dyktando, za pośrednictwem jej gier i manipulacji, dochodzą do skutku, rujnując możliwość doświadczenia szczerego i naturalnego w swojej postaci szczęścia przez biedną, dość infantylną i łatwowierną, Isabel.

Postać głównej "damy", która może uchodzić za inspirację dla tytułu, chociaż osobiście mam w tej kwestii trochę inne zdanie, Madame Merle, budzi pewien nieodparty lęk i antypatię, od momentu, gdy wkracza na scenę powieści. Jest ponadprzeciętnie doskonała w swoich manierach, mowie, sposobie ubierania się, poruszania, stosunkach międzyludzkich. Nie daje po sobie poznać niemal żadnych zwyczajnych słabości marnego śmiertelnika, trzyma się wyżej ponad ogół, sama zresztą uważa się za wcielenie elegancji, dobrego smaku, przykładnych zachowań. Słowem, dama jak z portretu. Mimo to autor daje nam wyraźnie do zrozumienia, z kim mamy naprawdę do czynienia, praktycznie już od chwili zobrazowania cech charakteru i wyglądu tej mistycznej postaci.

Czytelnik z biegiem poznawania kolejnych wydarzeń lektury, dochodzi z pewnością do wniosku, że gdyby nie ona, gdyby nie to ucieleśnienie skostniałych form i konwenansów, sztuczności, pozy i pretensjonalnego wywyższenia własnej osoby, droga życia Isabel obrałaby diametralnie inny kierunek. Panna Archer, a potem pani Osmond, to bohaterka, która zatraca siebie przez złe wybory, nieprzemyślane decyzje, pewne zagmatwanie się z powodu nadmiaru możliwości, potencjału, który z pewnością posiadała, ale nie umiała sobie z nim dobrze poradzić. Trudno patrzy się na jej przeistaczanie w portretową damę, kobietę wzorcową, ale bez polotu, pierwiastka świeżości i pociągającego indywidualizmu, podobną niemal do wspomnianej Madame Merle, w postać wyzutą z prawdziwych emocji, już nieciekawą świata, podporządkowaną zaistniałej sytuacji, normom społecznym, pozbawioną własnego, oryginalnego "ja", które na początku książki tak silnie od niej emanuje.

Henry James, poprzez "Portret damy", daje nam przykład sytuacji, która mogła dotyczyć niejednej XIX-wiecznej dziewczyny, obiecującej, młodej kobiety, wchodzącej do wielkiego świata, z kapitałem możliwości i olbrzymich pieniędzy, z wielką urodą i urokiem osobistym, która mimo tego wszystkiego gdzieś po drodze zapomina o wyzwanych wcześniej wartościach i ideałach, daje się zwieść iluzji szczęścia, wpada w sidła manipulacji tych sprytniejszych, wikłających sieć jej życia wedle własnej woli. Przykro patrzy się na losy Isabel, która mogła przecież mieć tak wiele, a staje się pośród całej sztucznej otoczki pozornie udanego życia małżeńskiego "najnieszczęśliwszą z kobiet", przy "najokrutniejszym z mężów".

Chciałabym na koniec podkreślić jeszcze znaczenie postaci Ralpha Touchetta, który obdarzając kuzynkę fortuną, niejako przyczynia się potem do jej życiowego upadku, mimo najszerszych intencji i dobrych chęci, które zawsze miał wobec ukochanej Isabel. Jego dar staje się w pewnym sensie brzemieniem panny Archer. Jej przekleństwem.

"Portret damy" to opowieść o zmarnowanych szansach, o upadku kobiety, która w matni własnych niewłaściwych wyborów, zaplątana w misternie zaplanowaną intrygę, traci siebie, upragnione poczucie szczęścia i wolności. Otwarte zakończenie pozwala nam tylko domyślać się losów Isabel. Autor daje nam nadzieję, ale niczego nie sugeruje. Zostajemy pozostawieni z możliwością wyboru. Czy pani Osmond pozwoli sobie wreszcie na szczęście? Czy uda jej się wydostać z pozowanego, tłamszącego ją wewnętrznie, związku? Czy sama okaże się prawdziwą damą, kobietą wspaniałomyślną, i za przykładem biednego Ralpha, pomoże "małej damie", wkraczającej w dorosłość, panience Osmond? Wyzwoli ją z sideł, w które sama wpadła?

Na te i wiele pytań może odpowiedzieć nam tylko własna wyobraźnia, autor daje nam w tym względzie wolną rękę.

Mocne 7/10, do książki drugi raz raczej nie wrócę, ale z chęcią poznam również jej adaptację filmową, z Nicole Kidman w roli głównej.

Książka o olbrzymim, lecz niewykorzystanym dostatecznie, potencjale, świetnie obrazująca realia życia w drugiej połowie XIX wieku, w świecie zachodnim, w którym jednak mimo ducha nowych, nadchodzących, bardziej nowoczesnych czasów wciąż czuć silne skrępowanie pewnymi ramami wymuszonej poprawności i konwenansów.

Zagłębiając się w treść powieści Henry'ego Jamesa, poznajemy...

Niewykorzystany potencjał i dłużyzna ...
Książka zapowiadała się ciekawie. Młoda, niezależna kobieta, otoczona przez adoratorów. Dziedziczy majątek który otwiera przed nią nowe możliwości. Poznaje mężczyznę i wychodzi za mąż. W tym momencie powieść gaśnie. Główna bohaterka blednie i staje się nijaka. W tym miejscu aż prosiło się o zagłębienie się w postać Pana Osmonda. Nic takiego się nie stało.
Mam poczucie niewykorzystanego potencjału tej historii. Tytułowa dama okazała się postacią bardziej stereotypową niż się spodziewałam.
Jedną gwiazdkę dodaję za bogaty język.

Niewykorzystany potencjał i dłużyzna ...
Książka zapowiadała się ciekawie. Młoda, niezależna kobieta, otoczona przez adoratorów. Dziedziczy majątek który otwiera przed nią nowe możliwości. Poznaje mężczyznę i wychodzi za mąż. W tym momencie powieść gaśnie. Główna bohaterka blednie i staje się nijaka. W tym miejscu aż prosiło się o zagłębienie się w postać Pana Osmonda....

Powieść wywołała wypieki na twarzy dopiero gdy przebrnąłem część pierwszą.
Wielka miłość, nietuzinkowe osobowości, pieniądze, władza w tle feminizm i refleksja nad człowieczeństwem.
James umieścił akcję powieści nie tylko w XIX wiecznej Europie, ale przede wszystkim w głowach bohaterów- jako wszechwiedzący narrator raczy czytelnika szczegółową analizą osobowości, sposobu myślenia, charakteru protagonistów.
Wiele w ,,Portrecie damy” napięć, problemów, pytań z których najważniejszym, wydaje się, pytanie o wartość wolności jednostki i związek tej wartości z pojęciem dobra. Dwoje głównych bohaterów Isabel Archer i Gilbert Osmond ma na ten temat przeciwstawne, wykluczające się poglądy. Małżeństwo tych dwojga to obraz wojny etycznej. Zwycięstwo możliwe tylko przez całkowite zniszczenie przeciwnika.
Mimo dłużyzn, powtórzeń, niekiedy nachalnej analizy psychologicznej – świetna literatura.

Powieść wywołała wypieki na twarzy dopiero gdy przebrnąłem część pierwszą.
Wielka miłość, nietuzinkowe osobowości, pieniądze, władza w tle feminizm i refleksja nad człowieczeństwem.
James umieścił akcję powieści nie tylko w XIX wiecznej Europie, ale przede wszystkim w głowach bohaterów- jako wszechwiedzący narrator raczy czytelnika szczegółową analizą osobowości, sposobu...

Trochę dydaktyczna opowieść. Chciałoby się powiedzieć, że romans ale autor wprowadził tu pannę bardziej jako klucz do pokazania społeczeństwa Anglii ( w odróżnieniu od Stanów Zjednoczonych ) niż jako podmiot romansu. Poza tym, mój standardowy zarzut do romansów - słabo wiarygodnie wygląda opisywanie uczuć młodej kobiety przez mężczyznę w średnim wieku.
W drugiej części dydaktyka dotyczy stosunków w małżeństwie.
W sumie jest może nieco lepiej niż wygląda z powyższej charakterystyki. Zdarzają się nawet niespodziewane zwroty akcji.
-
Bardzo ciekawe zestawienie, gdyż czytałem niedawno Annę Kareninę. Czas powstania i czas akcji - lata praktycznie te same. A jakże różne! Nie tylko książki, ale także społeczeństwa. Porównanie warte porządnej pracy naukowej.

Trochę dydaktyczna opowieść. Chciałoby się powiedzieć, że romans ale autor wprowadził tu pannę bardziej jako klucz do pokazania społeczeństwa Anglii ( w odróżnieniu od Stanów Zjednoczonych ) niż jako podmiot romansu. Poza tym, mój standardowy zarzut do romansów - słabo wiarygodnie wygląda opisywanie uczuć młodej kobiety przez mężczyznę w średnim wieku.
W drugiej części...

Ciekawa powieść ukazująca historię młodej, pewnej siebie, niezależnej kobiety, o silnej wierze w swój osąd, która samodzielnie podejmuje decyzje a później ponosi ich konsekwencje. Historia z ponadczasowym morałem.

Ciekawa powieść ukazująca historię młodej, pewnej siebie, niezależnej kobiety, o silnej wierze w swój osąd, która samodzielnie podejmuje decyzje a później ponosi ich konsekwencje. Historia z ponadczasowym morałem.

Portret damy" Henry James

Przepiękne wydanie, piękna historia, zaskakująco "feministyczna".

Książka napisana przez Henrego Jamesa około 150 lat temu opowiada o sile kobiety, o prawie do samostanowienia, niezależności, o marzeniach poznawania i zwiedzania świata, w których kobieta jest przedmiotem posiadania.

Tak pięknie zapowiadana historia niestety zamienia się, jak przystało na czasy XIX wieku w historię utraty marzeń i planów, w uzależnienie od mężczyzny i zniewolenie.
Książka, którą należy się delektować powolutku, bez pośpiechu, napisana barwnym językiem. Miłośnicy klasyki będą zachwyceni.Nie jest to książka, którą czyta się lekko, ale zapewniam, że warto po nią sięgnąć.

Cudownie było przeniknąć w XIX wiek,poczuć i docenić, jak dzisiejsze czasy pozwalają kobiecie być całkowicie niezależną i decydującą o sobie samej bez oglądania się na innych i zastanawiania się, co powiedzą i jak nas ocenią.

Szczera,smutna,poruszająca, przepiękna....❤️🖤

Portret damy" Henry James

Przepiękne wydanie, piękna historia, zaskakująco "feministyczna".

Książka napisana przez Henrego Jamesa około 150 lat temu opowiada o sile kobiety, o prawie do samostanowienia, niezależności, o marzeniach poznawania i zwiedzania świata, w których kobieta jest przedmiotem posiadania.

Tak pięknie zapowiadana historia niestety zamienia się, jak...

XIX wiek. Młoda Amerykanka po śmierci bliskich postanawia udać się do Europy. W towarzystwie ciotki spędza czas i zachwyca wszystkich zarówno urodą, jak i inteligencją. Isabel Archer postanowiła być bowiem wzorem prawdziwej damy. Niestety małżeństwo, w które zostaje uwikłana, okazuje się kompletną katastrofą. I choć Isabel postanawia zachować wszelkie zasady odpowiedniego zachowania, jej serce rwie się do innego mężczyzny.
Majętna, młoda, oczytana, inteligentna, piękna kobieta z feministycznym zacięciem wpada w sidła mężczyzn, którzy odbierają jej wolność i ograniczają ją społecznie. I to wszystko za jej przyzwoleniem. Historia osadzona w XIX wieku, świetnie opisująca codzienne życie arystokracji. Rozterki głównej bohaterki udzielają się czytelnikowi, emocji nie brakuje.

Ciąg dalszy recenzji na:

https://www.facebook.com/photo?fbid=923563399566446&set=a.530574228865367

XIX wiek. Młoda Amerykanka po śmierci bliskich postanawia udać się do Europy. W towarzystwie ciotki spędza czas i zachwyca wszystkich zarówno urodą, jak i inteligencją. Isabel Archer postanowiła być bowiem wzorem prawdziwej damy. Niestety małżeństwo, w które zostaje uwikłana, okazuje się kompletną katastrofą. I choć Isabel postanawia zachować wszelkie zasady odpowiedniego...

Wyborny mistrz amerykańskiej prozy – Henry James ze swoją najlepszą powieścią, bez dwóch zdań.

Portret damy, portret kobiety drugiej połowy XIX wieku. Majętnej i młodej, zabezpieczonej i niezależnej. Kobiety, która wpada w sidła mężczyzny, który chce zdusić jej wolność. Henry James niczym największy feminista swoich czasów, czujny obserwator ludzkich relacji po obu stronach oceanu, kreuje bohaterkę, która popełnia fatalną decyzję. Inteligentną, oczytaną, pełną życia, która z podmiotu przekształca się w przedmiot, akcesorium swojego wyrafinowanego męża. I świadoma jest konsekwencji swoich wyborów. Ba, ona celowo godzi się na swój los, by wypełnić społeczną rolę. Cała ta powieść zresztą bada paradoks wolności i ograniczeń społecznych. Jakie to jest mocne! I wciąż w jakiś sposób aktualne, a minęło przecież ponad sto lat!

Henry James – taki celny, taki elegancki, nie potrafi oprzeć się, by dorzucić przejmujący komentarz społeczny. Dżentelmen amerykańskiej prozy, który z biegiem lat odrzucił Stany Zjednoczone na rzecz swoich europejskich korzeni. Obserwator natury ludzkiej, który nigdy się nie ożenił, a jego dziećmi stało się ponad sto książek, które napisał. Jego „Portret damy” to dzieło wybitne i nieśmiertelne, jak tylko klasyka potrafi być nieśmiertelna. Kolejna powieść spod jego pióra (przypominam „W kleszczach lęku”),która nadal jest szeroko analizowana i dyskutowana. To jedna z pierwszych powieści psychologicznych, w której czuć już ducha nadchodzącego modernizmu – tego ducha dobrze oddaje zresztą ekranizacja. Powieść, która okazała się też punktem zwrotnym w karierze Jamesa, dzisiaj uznana za najlepszą w obszernej twórczości pisarza. I nie ma w tym żadnej przesady.

Wyborny mistrz amerykańskiej prozy – Henry James ze swoją najlepszą powieścią, bez dwóch zdań.

Portret damy, portret kobiety drugiej połowy XIX wieku. Majętnej i młodej, zabezpieczonej i niezależnej. Kobiety, która wpada w sidła mężczyzny, który chce zdusić jej wolność. Henry James niczym największy feminista swoich czasów, czujny obserwator ludzkich relacji po obu...