Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole

Do polecenia nauczycielom i rodzicom

Do polecenia nauczycielom i rodzicom

Tak jak wiele komentarzy, spodziewalam sie czegos lepszego. Ciekawe wywiady, nawet o tym co sie dzialo w PRL, ale po prostu oczekiwalam wiecej odwolan do dzisiejszych placowek. Polecam ksiazke “polska szkola umiera” newsweeka, jesli szukacie czegos takiego.

Tak jak wiele komentarzy, spodziewalam sie czegos lepszego. Ciekawe wywiady, nawet o tym co sie dzialo w PRL, ale po prostu oczekiwalam wiecej odwolan do dzisiejszych placowek. Polecam ksiazke “polska szkola umiera” newsweeka, jesli szukacie czegos takiego.

Nie o polskiej. O warszawskiej/mazowieckiej. W zasadzie tylko 2 czy 3 ostatnie rozmowy wnoszą coś ciekawego do dyskusji, a tak to jest to wyłącznie smutna konstatacja nad stanem faktycznym i wywodzenie go z czasów PRL. Być może po to, żeby móc jeszcze wcisnąć do środka biografię rozmówców.

Nie o polskiej. O warszawskiej/mazowieckiej. W zasadzie tylko 2 czy 3 ostatnie rozmowy wnoszą coś ciekawego do dyskusji, a tak to jest to wyłącznie smutna konstatacja nad stanem faktycznym i wywodzenie go z czasów PRL. Być może po to, żeby móc jeszcze wcisnąć do środka biografię rozmówców.

Bardzo szybka i przyjemna pozycja. Podobają mi się te dialogi, które są fajnie przedstawione. Czułam się jakbym tam była. Luźne rozmowy bohaterów książki z Panią Aleksandrą. Bardzo fajne. Polecam.

Bardzo szybka i przyjemna pozycja. Podobają mi się te dialogi, które są fajnie przedstawione. Czułam się jakbym tam była. Luźne rozmowy bohaterów książki z Panią Aleksandrą. Bardzo fajne. Polecam.

Nie zachwyciła mnie szczególnie ta pozycja, spodziewałam się czegoś lepszego. Oczekiwałam więcej rozmów o współczesnej, polskiej szkole, a nie o tej w PRL-u. Pierwsza połowa książki właściwie mnie nudziła. Ostatnie dwa rozdziały podobały mi się, były to rzeczywiście rozmowy o tym jak funkcjonuje dzisiejsza szkoła.

Nie zachwyciła mnie szczególnie ta pozycja, spodziewałam się czegoś lepszego. Oczekiwałam więcej rozmów o współczesnej, polskiej szkole, a nie o tej w PRL-u. Pierwsza połowa książki właściwie mnie nudziła. Ostatnie dwa rozdziały podobały mi się, były to rzeczywiście rozmowy o tym jak funkcjonuje dzisiejsza szkoła.

Po tej pozycji spodziewałam się raczej czegoś innego. Więcej współczesności, tego, jak życie w polskiej szkole wygląda teraz. Mniej historii PRL-u, tego, kto działał w Solidarności, kto znał się z Jackiem Kuroniem, a kto nie. Myślę, że tylko jakieś 40% tej książki to rozmowy rzeczywiście o szkole, a nie o historii ludzi, którzy kiedyś jakieś tam szkoły i ośrodki założyli. Rozumiem, że taki był pomysł autorki, żeby właśnie tak tę książkę poprowadzić. Ale w takim razie chciałabym, żeby opis i wstęp nie mówiły o tym, że będą to rozmowy o realiach polskiej szkoły i o tym, jak się w niej czują uczniowie, nauczyciele i rodzice, tylko przedstawiały tę książkę taką, jaką jest. Rozmowy o pojedynczych ośrodkach i prywatnych szkołach. To pewnie miało za zadanie pokazać, jakie rozwiązania przydałoby się wprowadzić wszędzie. Niestety, ciężko jakiekolwiek konkrety z "Godziny wychowawczej" wyciągnąć, może oprócz dwóch ostatnich rozdziałów, które rzeczywiście dotyczyły w większym stopniu szkolnictwa niż rozmówców autorki. Jeszcze jedna rzecz, której tej książce nie mogę wybaczyć: Aleksandra Szyłło we wstępie pisze o tym, że uczniowie mają za mało do powiedzenia, a przecież to oni są głównymi zainteresowanymi instytucji szkoły. A w swojej książce nie poświęca ani jednego rozdziału na wysłuchanie ucznia lub uczennicy współczesnej szkoły.

Edukacja będzie zawsze tematem aktualnym i istotnym, a jej kondycja jest co najmniej słaba - mówię to jako uczennica liceum. Takie książki jak "Godzina wychowawcza" są ważne, bo może wreszcie obudzą w nas wszystkich potrzebę większych zmian (na lepsze...). Niestety, potrzebujemy czegoś bardziej nowoczesnego i konkretnego niż książka Aleksandry Szyłło. Szukam dalej.

Po tej pozycji spodziewałam się raczej czegoś innego. Więcej współczesności, tego, jak życie w polskiej szkole wygląda teraz. Mniej historii PRL-u, tego, kto działał w Solidarności, kto znał się z Jackiem Kuroniem, a kto nie. Myślę, że tylko jakieś 40% tej książki to rozmowy rzeczywiście o szkole, a nie o historii ludzi, którzy kiedyś jakieś tam szkoły i ośrodki założyli....

Bardzo dobrze się czyta. Wzięłam do ręki, by napisać esej do szkoły o polskim szkolnictwie, znalazłam w niej dużo merytorycznej wiedzy, przekazanej w bardzo fajny sposób. Polecam.

Bardzo dobrze się czyta. Wzięłam do ręki, by napisać esej do szkoły o polskim szkolnictwie, znalazłam w niej dużo merytorycznej wiedzy, przekazanej w bardzo fajny sposób. Polecam.

A co, jeśli w szkole, do której pójdą kiedyś moje dzieci, będą zadania domowe? Jaki będę miała stosunek do nauczycieli, stojąc po drugiej stronie? Jak wypracować realną zmianę w polskiej edukacji, przy tak opornych warunkach politycznych? Co zrobić, by większość dzieci (a nie tylko ograniczone finansowo kręgi) miało dostęp do lepszej edukacji w ramach placówek publicznych, bo przecież nam - społeczeństwu - się to opłaci?
To tylko jedne z miliarda pytań, które kołaczą mi w głowie po przeczytaniu tej książki. 150 stron w sprawie, która dotyczy każdego. Nie tylko rodzica/ucznia/nauczyciela.

A co, jeśli w szkole, do której pójdą kiedyś moje dzieci, będą zadania domowe? Jaki będę miała stosunek do nauczycieli, stojąc po drugiej stronie? Jak wypracować realną zmianę w polskiej edukacji, przy tak opornych warunkach politycznych? Co zrobić, by większość dzieci (a nie tylko ograniczone finansowo kręgi) miało dostęp do lepszej edukacji w ramach placówek publicznych,...

Jest to poprawna książka. Krótko i rzeczowo opisuje szkołę, choć nie przynosi żadnych rewelacji. Ot, zebrane fakty (dla nie-nauczycieli może nieco zaskakujące, choć po zastanowieniu nad nimi nasuwa się myśl: "no jasne, to oczywiste"). Jestem nauczycielem, więc nic mnie tu nie zaskoczyło, autorka głośno mówi to, o czym każdy pedagog wie.
Dwie ostatnie rozmowy są najlepsze i miałam nawet wrażenie, że jedynie potrzebne. Poprzedzające je - nieciekawe i niszowe. Brakuje tu opinii rodziców, uczniów i pracowników nietablicowych.
Minister Zalewskiej przydałoby się wręczyć egzemplarz - może wyciągnęłaby jakieś wnioski.

Jest to poprawna książka. Krótko i rzeczowo opisuje szkołę, choć nie przynosi żadnych rewelacji. Ot, zebrane fakty (dla nie-nauczycieli może nieco zaskakujące, choć po zastanowieniu nad nimi nasuwa się myśl: "no jasne, to oczywiste"). Jestem nauczycielem, więc nic mnie tu nie zaskoczyło, autorka głośno mówi to, o czym każdy pedagog wie.
Dwie ostatnie rozmowy są najlepsze i...

Bardzo ciekawe wywiady, z naprawdę inspirującymi osobami! Czyta się szybko, szczególnie, że sama książka nie jest zbyt gruba :) Jedynie co - moim zdaniem tytuł jest nieco mylący. Żeby w pełni oddawał treść powinien brzmieć "...Rozmowy o polskiej szkole kiedyś i dziś", albo coś w ten deseń. Dużo w tych rozmowach historii i różnych kontekstów - wiem, że bez tego często ani rusz, stąd kwestia zmiany tytułu, a nie treści :)

Bardzo ciekawe wywiady, z naprawdę inspirującymi osobami! Czyta się szybko, szczególnie, że sama książka nie jest zbyt gruba :) Jedynie co - moim zdaniem tytuł jest nieco mylący. Żeby w pełni oddawał treść powinien brzmieć "...Rozmowy o polskiej szkole kiedyś i dziś", albo coś w ten deseń. Dużo w tych rozmowach historii i różnych kontekstów - wiem, że bez tego często ani...