Silver Wedding

Fajna, lekka lektura o problemach Julii Fairfax, trzydzistoparo latki, która rzuca pracę w korpo i zaczyna wszystko od nowa jako kucharka na barkach wycieczkowych. W trakcie czytania miałam skojarzenia z filmem "Bridget Jones Baby". Szczególnie szpitalna scena, przy której rechotałam jak najęta. Główna bohaterka była uparta do samego końca. Mimo jej licznych wad bardzo się z nią zżyłam. Julia była irytująco-słodka, ale zarazem dojrzała (w końcu wiek 34 lat zobowiązuje, haha). Miejscami bywała uroczo zagubiona i roztrzepana, a innym razem zdeterminowana i kompetentna. Było kilka zabawnych momentów, gdzie chichotałam jak głupia. Szczególnie bawiło mnie to jej zapieranie się rękoma i nogami w sprawie małżeństwa. Nie obeszło się bez turbulencji, zachwiania wiary, wątpliwości i uczuciowych zawirowań. Na spokojny, miły wieczór jak znalazł.

Po przeczytaniu tej książki mam sprzeczne odczucia. Z jednej strony historia tej rodziny jest mega wciągająca. Sekret utrzymywany przez wiele lat odkryty zostaje dopiero pod koniec i to w dodatku przez zupełny przypadek. Pod tym względem książka jest na prawdę świetna. Jednak pod względem technicznym moim zdaniem książka jest kiepska. Czytając wydarzenia nie wiemy kiedy się one dzieją czy to czas teraźniejszy czy może przeszły. Brakuje większej ilości rozdziałów opisanych datą wydarzeń (takowe są, jednak jest ich za mało). Z każdą zmianą czasu, powinien być opis kiedy to się dzieje. W danym momencie nie wiemy też o kim jest nowa, kto wyraża swoje myśli. Brakuje mi tutaj drzewa genealogicznego zamieszczonego chociażby na końcu książki w najprostszej postaci. Moim zdaniem książka wymaga poprawek technicznych wtedy byłaby na prawdę świetna.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Kolejna książka tego autora, którą przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i która sprawiła mi dużo czytelniczej satysfakcji. Akcja toczy się w otoczeniu przyrody i szalającego żywiołu jakim jest w tym przypadku ogień. Obaj bohaterowie – Ed Tully i Connor Ford to przyjaciele, których łączy wspólna, niebezpieczna pasja. Pracują jako strażacy zrzucani do pożarów na spadochronach. Pochodzą jednak z różnych środowisk i różnych światów, co nie przeszkadza im w żaden sposób w przyjaźni. Ed ma bardzo zamożnych rodziców, ale pozostaje skromnym i normalnym człowiekiem wrażliwym na ludzkie cierpienie. Obaj zakochują się w Julii, która oficjalnie jest dziewczyną Eda, ale jej serce zaczyna mocniej bić również w kierunku Connora. Pewne dramatyczne wydarznie w górach, zwązane z uderzniem pioruna i wybuchem pożaru odmieni życie całej trójki na zawsze... Będą się zmagać z dylematami i wyborami życiowymi targani namiętnością, rozdarci między lojalnością wobec osób, które kochają a porywami serca i staną przed podjęciem istotnych decyzji życiowych. A wszystko okaże się trudniejsze niż przypuszczali. Podobał mi się również wątek, w którym Julia wyjechała na obóz z trudną młodzieżą jako wychowawca i jej relacja z indiańską dziewczyną Sky, mocno poranioną przez życie. Również cały życiorys Sky mocn ściskał za serce i wywoływał we mnie całą gamę skrajnych uczuć. Koncówka, której akcja działa się w Afryce dosyć montonna i przewidywalna, mocno przerysowana. Powieść bardzo typowa dla tego autora. Duży rozmach jeśli chodzi o opisy surowej przyrody (co uwielbiam) , wyraziści bohaterowie oraz los, który potrafi pogmatwać ludzkie życiorysy w taki sposób, że ciężko się z tego wyplątać tak aby nie wyjść poranionym i z zbliznami na duszy i ciele na całe życie. Jak w każdej powieści autora, przyroda wpływa w znaczący sposób na życie bohaterów, jest ważną częścią ich życia i świetnym tłem akcji. Uwielbiam to u Evansa. Zawsze przemyci w książce jakieś wątki indiańskie, westernowe czy kowbojskie, co nadaje specyficzny klimat jego powieściom. Ta lektura okazała się świetna od początku do końca. Aczkolwiek sam finał jak dla mnie zbyt melodramatyczny i filmowy.

Książka ma taką smutną opkłasdkę,nie wiem dlaczego.Ale okładka nie jest wesoła,może dlatego że to co spotkało to panią.Nie jest miłe i żadna osoba by,nie chciała tego przeżywać. W tej,krótkiej książce jest mnóstwo emocji,ból.Cierpienie,wszystkie niemal emocje negatywne. Dobrze się czytało,fajne opisy Irlandii.

"Eukaliptus" to intrygująca książka z pogranicza baśni i fantasy, za którą w 1999 roku Murray Bail został uhonorowany australijską nagrodą Miles Franklin Award. Pozornie można by rzec, że autor poświęcił całą historię eukaliptusom - najbardziej popularnym drzewom w Australii, które występują w ponad sześciuset odmianach. Eukaliptus z greckiego oznacza "dobrze okryty", co ma bezpośredni związek z pąkami kwiatowymi tej rośliny. Jednak samo tworzenie plantacji, wybierania i sadzenie drzew, czyli szczegółowa lekcja botaniki to tylko przykrywka, pod którą znajdziemy faktyczną opowieść o ojcu i dorastającej córce, o ich relacjach, uczuciach, życiowych wyborach. Holland, wdowiec mieszkający z córką Ellen na stworzonej przez siebie plantacji Eukaliptusa, która stała się swoistym muzeum drzew na wolnym powietrzu pragnie znaleźć dla swej ukochanej jedynaczki jak najlepszego kandydata na męża. Wyznacznikiem ma być rozpoznanie i nazwanie wszystkich odmian drzew w jego posiadłości położonej w Australii, w zachodniej części stanu Nowa Południowa Walia. Śmiałek, który tego dokona dostanie rękę Ellen... Powieść jest mocno nieoczywista i wymaga uważnego czytania. Poszczególne historie składające się na ostateczną całość mają wymowę symboliczną i metaforyczną. Autor wprowadził inteligentne porównania, liczne dygresje, posługuje się paradoksem, czerpie z filozofii, a to wszystko sprawia, że lektura "Eukaliptusa" jest swego rodzaju egzotyczną wyprawą w głąb ludzkiej duszy. Ale to także urzekający zapis unikalnego australijskiego krajobrazu. Jeśli macie ochotę na wymagającą lekturę, której możecie poświęcić nieco więcej czasu i uwagi to zachęcam do sięgnięcia właśnie po tę książkę. Być może momentami ogarnie Was znużenie, ale warto je pokonać, by poznać zakończenie tej osobliwej powieści. Zapraszam do lektury

" Ona nie jest zła. Jest tylko nudna, nie ma wyobraźni i jakoś potrafi zgasić każdą radość. W ciągu tych lat stała się ciężarem, pod którym się uginał, zgnębiony jak nigdy przedtem. Dzięki swoim zdolnościom, energii i ciężkiej pracy wspiął się trochę w górę. Chciał wyżej się wspiąć, ale Amy go ściągała w dół. " W związku ważne jest wzajemne wspieranie się, krok w tym samym kierunku obojga, wspólna wizja rozwoju. W przeciwnym razie związek jest trudny i zniechęcający, odbiera radość życia. " Swoją apatią i lękiem, brakiem wiary w niego i jego zdolności Amy zabiła ich małżeństwo. I przekreśliła nadzieje. " Straszne, kiedy dochodzi się do wniosku, że dzieci, które wydało się na świat i usiłowało wychować należycie, w poszanowaniu prawdziwych wartości, okazują się chciwe, zachłanne i samolubne. Biorąc stronę ojca dzieci wyrządziły jej wielką krzywdę. Piękna opowieść o miłości mimo wszystko, przyjaźni mimo wszystko i pięknym mimo wszystko odchodzeniu. Dobrze napisana historia o codziennych troskach, opiece, przebaczaniu i godnym odchodzeniu.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee),w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Jude Deveraux znana mi do tej pory była z romansów historycznych z serii wydawnictwa DaCapo. A ponieważ czytałam je naprawdę dawno, zachował się głównie sentyment i mgliste poczucie, że książki tej autorki były naprawdę wciągające, zabawne, trafiające dobrze w mój gust. Tak też było w przypadku "Dzikich orchidei", choć typowym romansem ta książka nie jest. Na główny plan wysuwa się zwyczajne życie dwójki głównych bohaterów, którzy, związani umową zatrudnienia, przenoszą się wspólnie do miejscowości Cole Creek, aby odkryć tajemnicę związaną z tym małym miasteczkiem. Ich perypetie, odczucia względem nie tylko siebie, ale i szybko poszerzającego się kręgu znajomych, przyjaciół, a później także rodziny Forda, dominują w narracji. Jude Deveraux czyni to jednak z takim humorem i szczerością, że bardzo przyjemnie mi się czytało o ich kolejnych przygodach, nowych znajomościach i wywołujących śmiech nieporozumieniach, w jakie się nawzajem wpędzali. Miłość pomiędzy Fordem a Jackie pojawia się nieproszona, w sposób bardzo naturalny i niewymuszony, a sami bohaterowie - och, jak daleko im obojgu do doskonałości :) Równie ciekawa była zagadka, jaka przewija się przez całą fabułę - o kobiecie, która zakochała się w diable. Trzymała w napięciu i ciekawości przez całą książkę, a zakończenie mnie osobiście nie rozczarowało. Książka jest więc mieszanką kryminału, thrillera, romansu, komedii i powieści obyczajowej, i sięgając po nią, trzeba mieć świadomość, że nie jest to typowa historia miłosna, jaką możemy znaleźć w książkach - ale być może dokładnie taka, jaką można spotkać w życiu.

Olivia Goldsmith „Młode żony” Bez wątpienia takie książki omijam, lub jeśli czytam – czynię to niezwykle rzadko. Nie mniej literatura kobieca, raz na jakiś czas nawet mi się przydaje, gdyż jest swoistą sferą relaksu i odprężenia psychicznego, po wcześniejszych, cięższych gatunkowo pozycjach. Czytając „Młode żony” odczułam idealnie odprężenie, i czystą satysfakcję z tego stanu, bo to historia z gatunku tych, które się czyta dla samej radości czytania. Poznajemy historię Kam, Jade i Vivian, osadzoną w amerykańskich realiach. Trzy różne historie z gatunku hollywodzkich seriali, gdzie jest wygoda, są duże pieniądze, pozornie szczęśliwe małżeństwo i rodzina. Każda na swój sposób została zdradzona przez człowieka, którego kochała i któremu bezgranicznie ufała. Nakreślone dość realistycznie, trochę cukierkowato, ale to właściwie taka bajkowa historia, więc rozumiem zamiar autorki. Realia zmieniają się diametralnie, gdy każda z nich mierzy się z okrutną prawdą o własnym mężu. Losy każdej z nich dzięki okolicznościom się splatają, i od tej pory czytelnik będzie świadkiem słodko-gorzkiej walki o własne szczęście, godność, majątek i stracone zaufanie. Sporo tego jest, chyba nawet chwilami za dużo, jakby Goldsmith chciała w jednej historii zawrzeć wszystkie nieszczęścia świata. Bajkowa, hollywodzka sceneria trwa do końca, przeplatana dramatycznymi momentami, ale otoczka jest iście kobieca. Miłość, zdrada, życie rodzinne, siła kobiet u Goldsmith są siłą napędową tej historii. Można się domyślić, że wszystko się uda, każda z nich wyjdzie z kłopotów obronną ręką, a nawet mimo złamania prawa – nie poniesie z tego tytułu konsekwencji prawnych. Książka jest lekka, napisana prostym ale nie ogłupiającym językiem, chociaż sama historia już mocno trąci bajkowością, to czytało się nad wyraz dobrze. Czasem i takie lektury są nam potrzebne, by cieszyć się samą historią, a niekoniecznie skupiać na logice wydarzeń i absurdalności perypetii bohaterek. U mnie trafiła idealnie w czas i zapotrzebowanie na coś „lekkiego” i z zupełnie innej kategorii literackiej, niż moje ulubione. 6/10

Kiedyś dostałam tę książkę jako dodatek do jakiegoś kobiecego miesięcznika, więc cóż było robić - przeczytałam. I zaskoczyła mnie pozytywnie, bo wbrew pretensjonalnemu tytułowi i kiczowatej okładce książka okazała się kawałkiem całkiem niezłej literatury. Owszem, łatwo i lekko się czyta, ale zawiera bardzo trafne analizy ludzkich postaw, zachowań i motywów. Bardzo miło ją wspominam i pewnie kiedyś do niej wrócę. Za to nie ma ani jednej sceny erotycznej, więc poszukiwaczom podniet nie polecam.

Wyżyny literatury to to nie są. Chwilami książka wręcz idiotyczna (jak 29 latka nie umie przypiec ziemniaków albo pokroić mięsa?) Zachowanie Lucasa żałosne, z chamskiego buca nagle wielki romantyk.. 85 letnia Kitty chwilami zachowywała sie najmniej dojrzale, tego nie, tamtego nie - nie chce być w domu starców, nie chce żadnej pomocy, to co że ma 87 lat?! najlepiej zostawić ją z udarem w jej ogrodzie. Chyba Paulina jest najbardziej pozytywną postacią. Tłumaczenie też kiepskie, chociaż to raczej już zależy od wieku tej książki

bardzo sympatyczna książka. Opowiada ona o życiu 2 kobiet, żyjących w Anglii w czasach ekspansji Napoleona. Widzimy tutaj pragnienia ówczesnych kobiet do odbywania podróży, kształcenia się, posiadania praw do opieki nad swoimi dziećmi i ich pierwsze próby do uzyskania wolności. W historię wplecione są "egipskie klimaty", dzięki którym możemy zapoznać się troszeczkę z hieroglifami i sytuacją polityczną tego arabskiego kraju. Nie jest to cud literatury, ale naprawdę miła w odbiorze książka, zwłaszcza na jesień i zimę, kiedy wspomina się wakacyjne wojaże po Nilu. Jest to typowy romans historyczny, jednak ciekawie opowiedziany. Polecam

Saga od której trudno mi się było oderwać...W zasadzie starałam się sobie dozować tą książkę żeby historia jeszcze się nie skończyła. Historia miłosna, zawierucha wojenną, opisy przyrody które nie męczą ale oddają duchotę I klimat dżungli. Po prostu polecam

Książki Maeve Binchy są jak dobra czekolada – odczuwa się przyjemność jedząc ją i marzy, aby się nigdy nie skończyła. „Echa” nie są tu wyjątkiem. Autorka tworzy wyraziste postacie, z którymi czasami się zaprzyjaźniamy, czasami czujemy niechęć, a czasami strach przed nimi. Jakichkolwiek uczuć by w nas nie wzbudzały – nie pozostają nam obojętne, a to dla mnie nieodłączny wyznacznik każdej dobrej książki. „Echa” rozgrywają się w nadmorskim irlandzkim miasteczku, Castlebay, w latach 60tych XX wieku. Codzienne problemy bohaterów i ich zmagania są jednak ponadczasowe: możemy utożsamić się z małym przedsiębiorcą, który stoi przed dylematem rozbudowy swojego sklepu. Możemy zrozumieć rozterki młodego studenta medycyny, który marzy o życiu w wielkim mieście, a od którego rodzice oczekują, że wróci do mieściny i przejmie pacjentów ojca. W końcu – towarzyszymy świeżo upieczonej matce, którą czujnie obserwuje sceptycznie nastawiona teściowa. Każdy z nas ma w życiu podobne problemy i dylematy, dlatego książki Maeve Binchy są mi tak bliskie – ponieważ są o zwykłych ludziach i ich codziennym życiu. Niby nic – a jednak wszystko. Niby nie ma tu sensacyjnych zwrotów akcji, a jednak są sytuacje, w których razem z bohaterami zastanawiamy się: co zrobić? jak postąpić? Na pewno nie wszystkim spodobają się takie „zwykłe” powieści – o ludziach, o wszystkim i o niczym. Dla mnie jednak mają one swoją magię; za każdym razem przenoszę się do świata bohaterów Binchy i marzę o tym, aby móc obserwować ich życie bez końca :)

Po lekturze tej powieści jestem naprawdę poruszona losami tytułowych bohaterek - Elisabeth Elg i jej córki Katariny. Marianne Fredriksson - szwedzka pisarka i dziennikarka nakreśliła bardzo dobre portrety psychologiczne obu kobiet, które zmagają się z traumą z przeszłości. Elisabeth wyszła za mąż za mężczyznę, który swoje frustracje wyładowywał na żonie. Kilkuletnia wówczas Katarina musiała przyglądać się domowej przemocy, a w wieku sześciu lat opiekować się matką i małym bratem po tym jak doszło w ich domu do rękoczynów. Kiedy udało im się wreszcie uwolnić od psychopatycznego ojca, dziewczyna miała żal do matki o to, że pozwalała się tak traktować. Teraz, kiedy sama oczekuje dziecka i została w ten sam sposób potraktowana przez swojego partnera, Katarina doznała podobnych uczuć jak jej matka. Zwierzenia Elisabeth przekazane jej w formie listów pomogły zrozumieć i wybaczyć. Zastanawiając się nad swoim losem i analizując przeszłość kobieta zauważa pewne mechanizmy, które lubią się powtarzać. Bohaterka kompletnie przewartościowuje swoje życie, zaczyna dostrzegać wartości, które wcześniej były jej zupełnie obce i staje się inną kobietą. W tej przemianie pomagają jej fantastyczni ludzie, których spotyka na swojej drodze. Dzięki temu istnieje szansa, że jej dziecko będzie miało kochający dom wolny od przemocy. "Elisabeth i Katarina" to mądra powieść, która wnika głęboko w zakamarki duszy. Losy tytułowych bohaterek mogą być przestrogą dla wszystkich kobiet, które zadają się, bądź związały swoje życie z "damskimi bokserami". Można tu znaleźć pewne powtarzające się wzorce zachowań, alarmujące symptomy, które często umykają, a powinny zaniepokoić, zanim będzie za późno. Wartka akcja, ciekawe wątki, wyraziste sylwetki bohaterów, którzy przedstawiają sobą psychologiczne wzorce to jak na razie same plusy tej książki. Jeśli dodamy do tego zimne skandynawskie klimaty ogrzewane ciepłem bijącym od niektórych bohaterów, prosty, ale sugestywny język i sporo emocji to naprawdę trudno tej powieści zarzucić jakieś braki. Mogłabym się czepić jedynie szczęśliwych zbiegów okoliczności, które nie do końca mnie przekonują, ale z drugiej strony pomagają znieść ciężki w opisach los maltretowanych kobiet. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z piórem Pani Marianne Fredriksson, to myślę, że ta powieść nieźle się do tego nadaje. Polecam.