W odwiedziny do rodziny. Niezwykła podróż okrętem Papcia Chmiela i Tytusa de ZOO do Trapezfiku

Jedna z ważniejszych książek mojego dzieciństwa. Książka, która pozostaje w pamięci na zawsze. Małe, żyjące swoim rytmem, miasteczko Łysobyki Wielkie, z jego urokliwą małomiasteczkową atmosferą, gdzie wszyscy się znają, gdzie na co dzień nic szczególnego się nie dzieje. A później jest już inaczej, niecodziennie, interesująco, zaskakująco, czasami śmiesznie. To są książki, które nas formują, napisane z jednej strony zrozumiałym dla młodych ludzi językiem, a z drugiej - językiem ładnym, przejrzystym, urozmaiconym. Uważam, że w dzisiejszym zalewie książek o bardzo różnym poziomie, warto sięgać po takie książki jak ta. Czytałem ją parokrotnie. I wciąż jest przy mnie, a od niedawna czyta ją mój wnuk, z wcale nie mniejszym zainteresowaniem niż ja kilkadziesiąt lat temu

Książka Jak myszy zjadły Popiela Anny Świrszczyńskiej jest opowieścią napisaną wierszem i pięknie ilustrowaną skierowaną do młodego czytelnika. Opowiada o losach Popiela i jego żony, którzy chciwy i nie litościwi podpadli ludziom. Książka Jak myszy zjadły Popiela jest historią znaną z innych podań lub legend jakie możemy spotkać, lecz bardziej grzeczną i niezwykle udanie napisaną. Na pewno ilustracje jakie zrobił Jan Zieliński oddają klimat całej fabuły. Potrafił stworzył piękne rysunki obrazując wydarzenia w jakich uczestniczymy w czasie czytania. Wraz z wierszowaną historią tworzą ciekawą i wciągającą całość. Sięgając po książkę nie spodziewałem się takiej przyjemnej rymowanki dla młodego czytelnika jaką otrzymałem od autorki. Świetnie czyta się i przyjemnie od samego początki. Pomimo znanego chyba wszystkim podania o Popiele jakiego myszy zjadły dostałem świetną wierszowaną kolejną wersję legendy. Skierowaną do młodego czytelnika, którą czyta się szybko i posiada morał dotyczący chciwości jaka zaślepiła władcę. Książka jest nieduża, ale sprawiła mi frajdę i dobrze przy niej bawiłem się. Cieszyły moje oczy rysunki jakie dostałem, które świetnie komponują się z historią. Jak myszy zjadły Popiela jest pozycją ciekawą i dobrze napisaną z morałem na samym końcu jaki dostajemy. Przystępnie podaną, lekko, przyjemnie i szybko czytającą się od samego początku. Dlatego miło spędziłem z nią czas i oby więcej takich dawnych pozycji skierowanych do młodego czytelnika lub młodzieży, abym znalazł.

Rekomendowałem poprzednią książkę i wróciły się wspomnienia z wczesno młodzieńczych lat. Może już byłem za " dorosły " na TV wieczorynki, ale z Baltazarem Gąbką, żadnego odcinka nie opuściłem. Książeczki wielokrotnie kupowałem, zamiast słodyczy, wszystkim moim znajomym dzieciom !!! PROSZĘ, uszczęśliw dziecko i zrób to samo co ja !!! CARRAMBA !!! Będzie Ci dozgonnie wdzięczne !!!

Trzeci tom przygód Jasia Kowalskiego. Jaś ma opracowany poranny system wstawania z łóżka, pozwalający mu oszczędzić 40 minut snu. Polega on na wykonywaniu wszystkich porannych czynności z zamkniętymi oczyma. Niestety Jaś boleśnie uświadamia sobie, że od wczoraj mieszka w nowym mieszkaniu na ul. Bajkowej 2 i cały misterny plan trzeba będzie opracowywać od nowa. Zajrzyj do środka: https://mojeksiazeczki.video.blog/2017/01/10/jas-kowalski-ul-bajkowa-2/

W swojej kategorii, a więc kategorii literatury dziecięcej, powieść jest rewelacyjna! Może nie niesie z sobą informacji o świecie, gdyż uniwersum jest całkowicie fikcyjne, ale jej pogodny, przyjazny styl, przygodowa, wciągająca fabuła i sympatyczni bohaterowie, czynią według mnie tę książkę wybitną.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

ukochana ksiazka czytana podczas wakacji u cioci Wandzi.. do dzis przesladuje mnie widmo chlopca zamienionego w karzelka i wypelniajacego role kuchcika u wiedzmy..ta ksiazka budzila emocje! chcialabym znow byc dzieckiem i czytac ja podczas beztroskich wakacji...

Nie miałem pojęcia, że Polska ma swojego "Mikołajka", bo to książka zbudowana na tym samym patencie. Nie wiem czy autorzy znali książki o francuskim chłopcu... i na nich się wzorowali. W sumie to nie ważne. Jaś Kowalski jest bardzo polski i nieco starszy od mikołajki. A w każdej klasie były wyraziste typy najsilniejszego, najlepszego w nauce, najsłabszego w nauce, najładniejszej dziewczynki i nienażartego żarłoka. Oraz cała masa uczniów będąca tłem dla tych gwiazd socjometrycznych. Świetnie się czytało przygody Jasia... przypominały się własne figle i wpadki. Autorzy nie silą się na jakąś edukację czytelnika, ot pokazują dzieciaki, które chcą się bawić, ulegają fantazjom, po prostu żyją w swoim świecie... no i muszą chodzić do szkoły, gdzie zderzają się ze światem rzeczywistym. Bawiły mnie przypadki Jasia, idealnie się czytało krótkie rozdziały. Nie są powiązane w wspólną fabułą, taki zapis szkolnych dni. Z przyjaznością sięgnę po kolejne tomiki. Czas szkoły podstawowej był najcudowniejszym okresem mojego życia... zaraz po przedszkolu :) Tyle wspomnień...

Największą siłą książki jest język. Leśmian czaruje słowem, tworzy neologizmy, rytm i obrazy, które działają niemal jak zaklęcia. Opowieści takie jak „Ali Baba i czterdziestu zbójców” czy „Sindbad Żeglarz” zyskują nową głębię — stają się historiami o chciwości, pragnieniu, losie i cenie marzeń.

Książka z potencjałem. Największą zaletą jest bardzo duża ilość zwierząt opisana na stosunkowo niewielkiej liczbie stron. Nie podoba mi się słabe rozplanowanie grafiki i jej niski poziom. Opisy zwierząt można by ustandaryzować i uszczegułowić (rzadko podawana jest masa i wzrost a występowanie to wymienienie kontynentu).

Książka O Lechu, Czechu i Rusie Czesława Janczarskiego jest pozycją napisaną wierszem zilustrowaną na każdej stronie rysunkiem. Z ciekawości postanowiłem przeczytać spodziewając się dobrej historii, która mnie wciągnie. Książka O Lechu, Czechu i Rusie opowiada o trójce braci wyruszających w świat w poszukiwaniu miejsca na założenie swojej siedziby. Oparta została o legendę dotycząca trzech braci poszukujących odpowiedniego miejsca dla siebie i ludzi z jakimi jadą. Przedstawiona w formie rymowanki, gdzie w przystępny sposób i wierszem wszystko zostaje ukazane. Sięgając po książkę nie wiedziałem czego spodziewać się mam po niej, ale pomimo krótkości dobrze bawiłem się poznając przygody bohaterów. Świetnym pomysłem były ilustracje jakie w niej spotykamy, które nieraz zajmują sporą część i podkreślają wydarzenia w jakich uczestniczymy. Ładnie wypadają rymy jakie zazębiają się ze sobą tworząc ciekawa opowieść. Spodziewałem się trochę dłuższej historii, lecz nawet w takiej formie wciąga od pierwszych stron. Autor świetnie sobie poradził i stworzył na podstawie legendy swoją opowieść skierowaną do młodego czytelnika, ale nawet to nie przeszkadzało mi w czytaniu i zabawie podczas czytania. Jakiś morał również występuje jeśli chodzi o wytrwałość w postanowieniu i chęci jego spełnienia podany nie nachalnie jakby można było spodziewać się. Zakończenie można przewidzieć jak zna się legendę o trzech braciach Lecu, Czechu i Rusie. Jednocześnie nie jest to wada, bo sama historia jest ciekawie ukazana i mimo wierszowych zwrotek może spodobać się. Książka O Lechu, Czechu i Rusie jest pozycją skierowaną do młodego czytelnika przybliżającą legendę potraktowaną przystępnie i lekko od samego początku. Nawet mamy przedstawienie poszczególnych bohaterów jacy wyruszyli w podróż, aby założyć swoją siedzibę. Ładne ilustracje na każdej stronie, nieraz zajmujące sporo miejsca i właśnie wiersz tworzą interesującą całość jaką otrzymałem od autora. Prosta historia oparta na podaniach dla młodego czytelnika, który może przy niej fajnie spędzić czas, a nawet starszy znajdzie w niej coś dla siebie. Sięgając nie spodziewałem się tak dobrej i wciągającej opowieści napisanej wierszem jaka dostałem. Jestem ciekawy innych książek autora, po które jak będę miał okazje kiedyś sięgnę na pewno.

Myślę, że każdy, nawet o tym nie wiedząc, spotkał się już a tą książką !!! Filmy, powieści historyczne i fantastyczne pełne są tematów z niej zaczerpniętych. Może byłoby dobrze wrócić " do korzeni " i samemu zapoznać się z prekursorką tych wszystkich opowieści. POLECAM !!!

Z jednej strony próżno doszukiwać się w przygodach Kleksa ciągłości fabularnej. To okazuje się guzikiem i jego akademia się rozpada, to znowu jakgdyby nigdy nic rusza w podróż i staje się atramentem. Można by rzec, że jedyną stałą rzeczą w jego przygodach są ciągłe zmiany. I nawet przekonałem już samego siebie, żeby patrzeć na te trzy części jak na 3 odrębne i niepowiązane jakoś strasznie ze sobą dzieła. Takie wiecie "alternate universe - alternate story" I wtedy wchodzi Brzechwa, cały na biało i zaczyna nawiązywać do poprzednich części jakgdyby nigdy nic, jakby obowiązywała tu normalna chronologia i... jakby to wszystko miało od początku sens. Choć logiki świata tu nieco brak to... i tak człowiek bawi się dobrze. Brzechwa ma po prostu fajny styl i dowcip. W jakimś sensie pewne wątki są tu nawet satysfakcjonujące. To jak kończą Alojzy Bąbel czy Adaś to w jakimś sensie "happy end". A tego bardzo brakowało w dwóch poprzednich historiach. No i nie ukrywajmy -Brzechwa już w "Akademii" pokazał nam, że cały czas bawi się formą i światem jako jego jedyny pan i władca. Na każdą jego bajkę trzeba spojrzeć z przymrużeniem oka. Cytując: "(...)Po prostu opowiedziałem ci bajkę, a tyś uwierzył w jej prawdziwość(...)"