Lekarstwo na lęk. Jak dzięki rozwijaniu odwagi uzdrowić ciało, umysł i duszę

Książka jest bardzo dobrym materiałem wspierającym do własnej pracy. Jedna z tych, którą polecam czyta powoli, po kawałku który następnie trzeba przemyśleć. Dzięki wielu ćwiczeniom zwłaszcza tym długofalowym naprawde dokonuję zmian w moim sposobie myślenia. Z pewnością poleciłabym każdemu.

Poczucie winy w niniejszej pozycji wydaje się być wyprowadzone przez autorkę z logicznego punktu poznania człowieka. Bardzo mało przykładów i opisów jednostkowych przypadków. Natomiast autorka koncentruje się mocno na zrozumieniu działania poczucia winy, na pracy z wewnętrznym dzieckiem oraz daje kilka narzędzi medytacyjnych do pracy nad tą kwestią. Dla mnie stanowi uzupełnienie Bradshaw`a aczkolwiek ugryzienie tematu następuje nieznacznie z innych stron. Ksiażeczka niemal w wydaniu kieszonkowym. Można rozbudować swoją wiedzę ....

Jest to książka, od której zacząłem swoją przygodę z czytaniem i poradziłem sobie z nią bez żadnych problemów. Uważam że książka zasługuje na solidne 8, co prawda jest skomplikowana i trzeba się skupić nad zrozumieniem jej, ale ma sporo przydatnych zastosowań w życiu. Książka poszerza wiedze na tematy kreatywności i rozwiązywania problemów w inny ciekawy sposób. Wiedzę, którą opisał de Bono można jak najbardziej używać w praktyce. Czytało mi się to bardzo przyjemnie za niedługo mam zamiar odświeżyć sobie pamięć.

Moim zdaniem książka warta uwagi i swojej ceny :) Autor jest naprawdę kompetentną osobą. Pomógł mi dostrzec i zrozumieć kilka ważnych aspektów życiowych. Już wiem jak budować lepiej swoją pewność siebie i poczucie własnej wartości oraz co się wtedy z nami dzieje i co się na to wszystko składa - tak w dużym skrócie. Książka nieduża, lekka, około 100 stron, miło się czytało i zastanawiało... tak, czasami daje do myślenia. W tej książce jest naprawdę mnóstwo ważnych i pięknych zdań. Niekiedy niby oczywistych, ale przez ludzi zapomnianych. Odkryłam też trochę nowego ;) Wyłowiłam najlepsze cytaty i na pewno zamieszczę je u siebie na blogu. Nie spodziewałam się po tej książce takiego efektu końcowego. Pozytywnie mnie zaskoczyła. Faktem jest jednak, że nie jest to pozycja górnych lotów. Bardzo duży plus za literaturę polecaną aby wgłębić się w temat i go rozwinąć. Każda propozycja podana z tytułem (nawet tłumaczonym) oraz krótkim opisem co w tej książce można znaleźć. Książkę polecam każdemu, ale głównie osobą DDA i DDD.

Autor czerpie z wielu podejść stosowanych w terapii oraz catchingu. Wyciągając kwintesencję tworzy swój autorski program samopomocy. Techniki opisane są w sposób zrozumiały i z powodzeniem mogłam je wykonać. Książka jest wartą przeczytania pozycją dla osób inwestujących w rozwój, jak również inspiracją dla terapeutów.

Gdyby nie przesadne wychwalanie wegetarianizmu i jeszcze kilka szczegółów, których nie potrafię teraz przywołać z odmętów pamięci, dałabym 10. Dzięki stosowaniu porad zamieszczonych w tej książce choruję rzadziej i naprawdę czuję się lepiej. Witamina C stosowana w dużych ilościach (kilka gramów dziennie),niacyna (2-3 g),wit. D z K2 (zatrzymanie kruszenia się szkliwa),magnez z witaminą B6 (złagodzenie PMS i bólu miesiączkowego) to już od pewnego czasu zawartość mojej domowej apteczki. Szczerze polecam tę książkę! Tak samo jak rezygnację z past z fluorem!

Książka, a raczej książeczka nie za dużo wnosząca do tematu uwolnienia swojej pewności siebie. Po przeczytaniu raczej zbyt dużo nie zmienia w nastawieniu życiowym. W temacie ważniejsze oczyszczenie czakry splotu słonecznego, gdyż to ona q głównej mierze jest odpowiedzialna za naszą pewność, a zarazem poczucie własnej wartości, gdyż są to tematy bardzo mocno powiązane ze sobą. Książkę można przeczytać tak z czystej ciekawości.

Dawno już nie pisałem recenzji ale dla tej pozycji zrobię wyjątek. Książkę niewątpliwie warto przeczytać dla początkowej części czyli około 100 stron. Autor opisuje tam dwie rzeczy które uważam za rewolucyjne i będę chciał wykorzystać w mojej relacji z partnerką oraz z innymi bliskimi osobami. Zasada porozumień dwustronnych: nigdy nie rób niczego bez entuzjastycznej aprobaty partnera. Metoda negocjacji: propozycja jednej strony, jeśli druga strona nie zgadza się (lub bez entuzjazmu) to zaczynają się negocjacje. Najpierw każdy wyjaśnia swoja perspektywę. A następnie wspólnie przystępujemy do burzy mozgów. Należy zapisywać rozwiązania. Burza może trwać długo. Mogą być przerwy. Trwa do momentu aż znajdziemy coś na co obie strony reagują entuzjastycznie. Opisuje także trzy rzeczy których należy unikać w trakcie negocjacji: żądania (należy stosować prośby),krzywdzące osądy i wybuchy złości. Jestem bardzo ciekaw jak to przebiega w praktyce. Będę próbował ;) Tyle dobrego. Natomiast czytając dalej pojawia się dużo treści budzących we mnie coraz większe wątpliwości. Wygląda na to, że autor wychodzi z założenia "szczęśliwa żona to szczęśliwe życie" i że za wszelką cenę należy skupić uwagę na kobiecie. Podam dwa przykłady. W rozdziale w którym autor pisze o walce ze złością opisana jest kłótnia małżeńska. Mąż chciał przerwać bezsensowną kłótnię więc wyszedł z pokoju do ogrodu. Żona jednak za nim podążała i krzyczała. On się odsuwał a ona podchodziła bliżej i krzyczała. W końcu nie miał już gdzie się odsuwać, odepchnął ją by się oddalić. Żona upadła. Po czym zadzwoniła na policję, policja przyjechała zabrali męża i wsadzili na tydzień do aresztu. Wniosek autora jest taki, że to mąż ma duży problem ze złością i jego złość zagraża małżonce. Zatem należy skupić się na tym by on tą złość usunął/stłamsił dla dobra małżeństwa. Hello? Mam spore zastrzeżenia do tak jednostronnego podejścia do tej sytuacji. Ewidentnie widać, że obie osoby mają problem ze złością. Jeśli żona nie zgadza się na przerwanie kłótni tylko podąża za mężem przez kilka minut krzycząc na niego to ewidentnie go prowokuje. Nie rozumiem jak można całą winą obarczyć męża w tej sytuacji. Obie osoby powinny zostać wysłane na terapię złości. Jeśli policja w takiej sytuacji wsadza kogoś do więzienia uważam, że powiny tam trafić obie osoby, gdyż obie były współodpowiedzialne za to co się stało. Krzyk jest także formą przemocy. Rozdział o drażniących nawykach. Autor przyznaje na początku tego rozdziału że dużo częściej kobiety mają zastrzeżenia do mężczyzn w trakcie trwania małżeństwa niż odwrotnie. Proponuje by w przypadku problemów małżeńskich kobieta sporządziła listę wszystkiego co ją denerwuje w mężu. Następnie nadała tym rzeczom priorytety. Potem mąż ma obowiązek pracować nad trzema głównymi problemami. Żona prowadzi notes w którym notuje jego potknięcia. Im więcej potknięć tym mąż się mniej stara. No ale zakładając że w końcu zmieni swoje nawyki wówczas zaczyna pracować nad kolejnymi trzema pozycjami z listy i tak do jej końca. W książce podany jest przykład męża który po powrocie z pracy siadał na fotelu przed telewizorem by w ten sposób zrelaksować się. Żonę denerwowało, że "siedzi niedbale". Terapeuta zasugerował by mąż po powrocie z pracy najpierw rozmawiał 10 minut z żoną jak im minął dzień. Potem może włączyć telewizor. Jednak aby nie "siedział niedbale" nie może używac swojego ulubionego fotela, zamiast niego ma siadac na mniej wygodnym i siedziec prosto. Dochodzę do wniosku, że im dalej trwa lektura tym bardziej książka staje się jednostronna. Problem jest z mężami. Jeśli żona ma jakieś zastrzeżenia to należy skupić się na tym co ona mówi i mąż ma się zmienić tak by jej bardziej odpowiadać. Mam wrażenie, że rozdział o drażniących nawykach ociera się o pranie mózgu. Nie rozumiem czemu autor, który jest terapeutą, uważa że jego praca polega głównie na oddziaływaniu terapeutycznym na mężów. Przecież naturalne jest że zawsze dwie osoby będą się w czymś różnić i coś nie będzie im w 100% pasować. Być może prościej byłoby popracować nad nierealnymi oczekiwaniami osoby która chce na siłe zmienić małżonka? To chyba prostsze niż zmiana kilkunastu nawyków, które autor opisuje w podanym przykładzie. Przecież w przyszłości najprawdopodobniej małzonka dojdzie do wniosku, że istnieją kolejne rzeczy które jej nie pasują. I program re-edukacji męża rozpocznie się od nowa. Jednak mimo mych sporych zastrzeżeń do dalszych rozdziałów uważam, że warto przeczytać przynajmniej początek. W tej części obie strony małżeństwa mają równe prawa i obie mają się tak samo starać. Takie podejście akceptuję bez zastrzeżeń.

Bardzo dobra książka. Asertywność to przede wszystkim, poszanowanie siebie i rozmówcy, to wyrażanie swoich uczuć oraz emocji w jasny i uczciwy sposób. W książce jest dużo przykładów, które w jasny sposób wyjaśniają nam jak należy w danej sytuacji się zachować. Większość z tych przykładów jest wg. mnie pomocna, jednak są przykłady asertywności, z którymi dyskutowałbym. Jednym z takich przykładów jest na stronie 200, gdzie Monika naśmiewa się z Marty a Marta reaguje pytaniem "Czy uważasz, że jestem powolna i niezdarna?" i potem oczywiście dalej jest dyskusja, ale w takim dość nie dostosowanym klimacie do sytuacji. Samo zadanie tego pytania przez Martę jest oznaką takiej trochę niezręczności w kontakcie z drugą osobą, po co w ogóle to pytanie, zamiast zakomunikować koleżance, że nie chce by ona tak na nią mówiła? Jest jeszcze kilka dialogów, które mi nie przypadły do gustu ale pewnie dlatego, że nie jestem kobietą i myślę jak mężczyzna, dlatego dodałbym do tego jeszcze więcej pewności siebie. Książa jest skierowana do osób, które mają wątpliwości co do innych lub swojej osoby i chcieliby lepiej wyrażać siebie.

Nie krytykujmy metod, jeżeli ich nie sprawdziliśmy. O płukaniu olejem słyszałam już z 30 lat temu. Stosuję tę metodę od niedawna opierając się na wskazówkach z książki. Nawet jeżeli nie pomoże, to nie zaszkodzi. Książka napisana prostym, zrozumiałym językiem. Polecam wszystkim, którzy wierzą w naturalne sposoby leczenia.

Jeśli kogoś interesuje mózg i jedzenie oraz zależności między nimi to bardzo polecam książkę. Jest obszerna ale bardzo ciekawa. Jest ułożona przejrzyście, pisana zrozumiałym językiem dla każdego laika. Polecam oczywiście nie sugerować sie okładką bo jeśli jesteś zdrowym i nie masz problemów "psychicznych" również może być wartościowa wiedza.

Dobra książka, mówiąca o tym, co w życiu ważne. O tym, że nie jest istotne, co mówimy, ale to, co czujemy i w jaki sposób to okazujemy. Dobra pozycja zarówno da tych, którzy backup Porozumienia bez przemocy mają już za sobą, jak i dla tych, którzy o tym nigdy nie słyszeli.

Bardzo ze mną rezonuje ta pozycja, nie tylko dlatego, że poszukuję, zagłębiam swoje wnętrze, duchowość, medytację, ale przede wszystkim ze względu na dużą przystępność. Książka napisana przejrzystym językiem, z odpowiednim wprowadzeniem, praktycznym uwagami, zadanami, przykładami afirmacji. Z pewnością będzie dobrą pozycja dla każdego, kto zaczyna swoją przygodę z wizualizacją i manifestacją.

Byłam w bibliotece i zwróciła moją uwagę okładka. Ale treść była jeszcze fajniejsza. Pierwsze rozdziały były ciężkie ale już po połowie książki przyszły konkrety. I tak w biznesie, miłości, zdrowiu , powodzeniu,relacjach masz wyłożoną praktyczna wiedzę, co robić, jak myśleć, jak odcinać się od ludzi, miejsc, rzeczy. Po co? Po to żeby zmienić siebie i swoje życie. Warto przeczytać i nad tym zastanowić się . Lekkie pióro i polskie realia uwiarygodniają te rady. I nie ma tam żadnych zaklęć ani czarów, jak wiele książek tego wydawnictwa, więc spokojnie można sięgnąć po tę książkę.

Zgodnie z definicją, komunikacja jest procesem wymiany informacji pomiędzy stronami – nadawcą i odbiorcą komunikatu. Takie ujęcie tematu nie pozwala jednak w pełni docenić wagi tego procesu, jego znaczenia w codziennym życiu, nie uwzględnia też sytuacji, w którym nadawca i odbiorca tematu są tą samą osobą. Nie sposób nie doceniać roli, jaką komunikacja odgrywa w naszym życiu, aby jednak informacje, które do nas docierają, a także te, które wysyłamy sami, rzeczywiście nam służyły, powinniśmy starannie dobierać osoby, w kręgu których się obracamy, a także zwracać uwagę na słowa i gesty, których to my jesteśmy nadawcami. Kluczem do tego jest uważność o której tak często zapominamy, w konsekwencji pogrążając się w chaosie, nie potrafiąc odczytać tych sygnałów, które powinny mieć dla nas największe znaczenie. O tym, jak odnaleźć w sobie ten spokój, jak selekcjonować informacje i ćwiczyć uważność, dowiemy się dzięki lekturze książki „Sztuka komunikacji według mistrza Zen”, opublikowanego nakładem Studia Astropsychologii. Thich Nhat Hanh, mnich buddyjski i mistrz Zen, w tym „praktycznym przewodniku umiejętnego słuchania i mówienia” zwraca naszą uwagę na to, co najistotniejsze w procesie komunikacji, a także w każdej chwili naszego życia, namawiając do uważnego konsumowania informacji i pozbycia się fałszywych przekonań. Sięgnąć po książkę powinien zatem każdy człowiek, bowiem komunikujemy się nieustannie wszyscy, a zbyt często nie robimy tego we właściwy sposób. „Rozmowa jest źródłem pożywienia” – pisze autor dowodząc, że słowa są pokarmem, dlatego też szczególnie powinniśmy uważać na to, co przyjmujemy, czym się karmimy. Namawia nas do uważności, która jednak wymaga wyzbycia się skłonności do osądzania oraz skupienia uwagi na nas samych i otaczającym nas świecie. I choć nie uchroni nas to całkowicie przed toksycznymi rozmowami, to dzięki uważnej świadomości możemy sprawić, że płynący z tej rozmowy jad, trucizna rozlewająca się po ciele i duszy, wyrządzi nam jak najmniej szkody. Aby jednak nasza komunikacja była efektywna, by niosła ze sobą dobrą energię i niwelowała to, co złe w otoczeniu, musimy dojść do porozumienia ze sobą i nauczyć się porządkować nasze myśli i emocje. Tyle i aż tyle, bowiem w dobie rozwoju technologicznego przywykliśmy do szukania kontaktu z innymi, do otaczania się dziesiątkami komunikatorów, a w tym wszystkim zapomnieliśmy, jak smakuje cisza i rozmowa ze swoim „Ja”. Z poradnika dowiemy się zatem, jak ćwiczyć uważność, wykorzystując miedzy innymi oddech oraz nie-myślenie. (...) Pełna treść recenzji dostępna na stronie:http://qulturaslowa.blogspot.com/2016/03/thich-nhat-hanh-sztuka-komunikacji.html

Rewelacyjna!!!Zmieniła o 180 st.moje dotychczasowe pojęcie o diecie,dała do myślenia,przeanalizowania poglądów żywieniowych!Myslałam,że będę się”męczyć”,a wciągnęła lepiej niż niejeden kryminał:)Przeczytana w dwa wieczory,polecam każdemu komu zależy na zdrowym odżywianiu i do poszerzenia wiedzy.

Książka ogólnie jest fajna, ale ostrzegam - w 2025r. BARDZO duża część treści w niej zawartych jest nieaktualna (a nawet szkodliwa np. sugestia aby przy PTSD, stosować debriefing. Dzisiaj wiemy, że nie jest on korzystny, a wręcz wpływa na rozwój objawów). Książka posługuje się starą klasyfikacją zaburzeń psychicznych (więc odwołania do DSM-IV ciekawe, ale już nieaktualne). Dla osób na/po psychologii -nie polecam. Dla osób po prostu -polecam.