Przewodnik ksenofoba. Włosi

Z racji dalszego zagłębiania się w kulturę niderlandzką i naukę języka tego kraju postanowiłam dać szansę tej pozycji, która w pierwszym odruchu przyciągnęła mnie do siebie okładką, a w drugim - zakresem tematycznym. Bo mamy tutaj rozważania na temat bogactwa Niderlandów, jego ciekawej historii, niewolnictwa, kolonializmu, imigrantów, tolerancji, narkotyków, sportu, kanałów i z grubsza wszystkiego z czym może lub nie kojarzyć się ten kraj. Pomijając jakieś pojedyncze fragmenty dotyczące np sportu i rozgrywek piłkarskich, które lekko mnie nudziły, ponieważ nie jest to zdecydowanie mój ulubiony temat, cała reszta była bardzo interesująca z różnych punktów widzenia. Nie jest to książka stricte wyczerpująca temat jakim są Niderlandy, ale poruszająca wątki, o które może się obić ktoś, to zdecyduje się na przeprowadzkę do kraju tulipanów i wiatraków. Ben Coates jako Anglik mieszkający od kilku lat w NL ma dosyć świeże podejście do różnych tematów i nie unika porównań do swojego ojczystego kraju. Dla mnie ta książka była bardzo przyjemna w odbiorze - nie za lekka, nie za ciężka, aczkolwiek czytając w oryginale momentami miałam problemy ze zrozumieniem, co bardziej skomplikowanych rzeczy, jednak jest to do przeskoczenia. Jest to fajne kompendium wiedzy dla kogoś kto planuje się przeprowadzić do NL lub też jest tak od niedawna, bo podejmuje tematy, o których czasem zapomina się wspomnieć przy okazji rozmowy o tym kraju. Jeśli wyszłaby druga część, to bez wahania bym po nią sięgnęła, żeby jeszcze bardziej zatopić się w te niderlandzkie kanały :) ///29.03.24///

Książka ta jest moim zdaniem zwieńczeniem pracy pani Karoliny w programie "Magiel Towarzyski". Program ten miał charakter przede wszystkim rozrywkowy, ale uważam też, że w jakimś stopniu kształtował również gust widzów i robił to całkiem dobrze. "#Sława" jest według mnie jedną ze słabszych pozycji w katalogu książek pani Karoliny, ale nie jest książką złą. Ma po prostu pewne niedostatki, momentami czytając miałem wrażenie, iż można było lepiej. Można było sięgnąć jeszcze głębiej zamiast pływać po powierzechni. Zdecydowanie największym rozczarowaniem są ostatnie jej części, zaczynając od działu "Ikony". Są one po prostu przedłużeniem książki "Bomba" i niczym więcej. Aczkolwiek, pani Karolina jest trafną obserwatorką i komentatorką showbiznesu w Polsce, to trzeba przyznać i jej oceny często doskonale odzwierciedlają rzeczywistość. Myślę sobie, że przypuszczalnie to może był chwyt marketingowy i choć czytając np. dział "Plankton" czułem pewną satysfakcję, że ktoś dał co poniektórym "gwiazdom" pstryczka w nos, tak ostatecznie uważam, że bez tej końcowej części książka by wiele nie straciła. A może nawet i zyskała. Wolałbym by te strony poświęcono innym rzeczom, bo i pewne kwestie nie są wyczerpane. Jestem zdania, że książka powinna być dłuższa. Mimo wszystko polecam, bo chyba nie ma na polskim rynku książkowym podobnej książki. I książka ta ma zdecydowanie pewien walor edukacyjny i wydaje mi się, że może dobrze przybliżyć pewne mechanizmy działające w showbiznesie i wyjaśnić co nieco przeciętnemu odbiorcy czym jest ta cała sława i dlaczego jest tak uzależniająca. Tak na marginesie, w jednym z wywiadów, chyba promujących książkę "Chwilowa Anomalia", Tomasz Michniewicz wspomniał, że myśli o książce o zjawisku sławy. Fajnie gdyby to doszło do skutku, bardzo ciekawe jak on by do tego podszedł. Dziennikarz, który na codzień zajmuje się zupełnie inną tematyką. Jego perspektywa mogłaby być niezwykle cenna. Tak mi się wydaje..

Nie jest to przewodnik ani zbiór najważniejszych informacji o Francji. Jest to garstka ciekawostek dotyczących przede wszystkim aspektów kulinarnych, zwyczajów i przyzwyczajeń Francuzów związanych z jedzeniem. Kieszonkowa książeczka, którą można zabrać ze sobą w podróż, na przykład do Francji.

„Im mniej, tym więcej” to świetna pozycja dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z minimalizmem. Autor w przystępny sposób pokazuje, jak nadmiar rzeczy wpływa na nasze życie i jak stopniowe pozbywanie się zbędnych przedmiotów może prowadzić do większego spokoju, wolności i lepszej organizacji codzienności. Dla mnie, jako osoby, która już wcześniej rozpoczęła proces declutteringu – od ubrań i przedmiotów codziennego użytku – książka nie wnosiła wielu nowych perspektyw. Jednak nadal uważam, że jest wartościowa i może być doskonałą motywacją dla kogoś, kto czuje się przytłoczony chaosem w swoim otoczeniu, ale nie wie, od czego zacząć. Dzięki lekkiej narracji i praktycznym wskazówkom stanowi inspirację do pierwszych kroków w stronę prostszego życia. Szczególnie spodobał mi się wątek pomocy innym, który przewija się w książce. Autor podkreśla, że minimalizm to nie tylko pozbywanie się rzeczy, ale też dzielenie się nimi z tymi, którzy ich bardziej potrzebują. To podejście jest mi bardzo bliskie, ponieważ przez wiele lat działałam jako wolontariuszka i wiem, jak wiele radości i ulgi może przynieść przekazanie nieużywanych przedmiotów osobom w trudniejszej sytuacji. Z przyjemnością przekażę książkę dalej, wierząc, że pomoże kolejnym osobom uporządkować swoją przestrzeń i czerpać więcej radości z mniejszej ilości rzeczy. Jeśli ktoś chce rozpocząć swoją przygodę z minimalizmem, to „Im mniej, tym więcej” będzie świetnym wyborem!

Książka Ewy Wysockiej „Barcelona. Stolica Polski” to pozycja, która wzbudza we mnie mieszane uczucia, co idealnie podsumowuje ocena 6/10. Autorka, wieloletnia korespondentka, kreśli obraz miasta przez pryzmat polskiej diaspory oraz historycznych i kulturowych powiązań między naszym krajem a Katalonią. Wysocka nie prowadzi nas utartym szlakiem turystycznym spod Sagrada Família. Zamiast tego, zabiera czytelnika w miejsca naznaczone obecnością Polaków – od śladów historycznych postaci, po współczesne enklawy artystyczne i biznesowe. Poznajemy Barcelonę jako miasto hybrydowe, gdzie katalońska duma z własnej odrębności rymuje się z polskim dążeniem do wolności. Autorka zagląda do barcelońskich mieszkań, kawiarni i instytucji kultury, budując narrację na styku reportażu i osobistych zapisków. Największym atutem książki jest unikalna perspektywa. To nie jest kolejny przewodnik typu „zjedz tapas i idź na plażę”. Przyciąga nas: Narracja tożsamościowa: Fascynujące porównania między historią Polski a dążeniami niepodległościowymi Katalonii. Ciekawostki: Mało znane fakty o Polakach, którzy współtworzyli tkankę tego miasta. Lekki styl: Wysocka pisze z wprawą dziennikarską, dzięki czemu tekst czyta się szybko i płynnie. Mimo ciekawego punktu wyjścia, książka ma wyraźne słabości. Po pierwsze mamy chaos kompozycyjny. Chwilami odnosi się wrażenie, że to zbiór niepowiązanych ze sobą felietonów, a nie spójna opowieść. Zbyt wąska optyka: Tytuł sugeruje coś monumentalnego, a w praktyce dostajemy dość hermetyczny świat polskiej bańki, co może nużyć kogoś, kto szuka „prawdziwej” Barcelony, a nie tylko jej polskiego odbicia. Następnie tekst cierpi na brak głębi. Autorka ślizga się po powierzchni niektórych problemów społecznych, skupiając się bardziej na anegdocie niż na rzetelnej analizie współczesnej Katalonii. Podsumowując, to lektura poprawna, idealna do samolotu, ale pozostawiająca niedosyt. Barcelona w tym wydaniu jest barwna, ale nieco zbyt jednowymiarowa.

Książka Harry’ego Olivera to lekka i przystępna wyprawa w świat ludzkiej irracjonalności, którą oceniam na solidne 6/10. Autor stawia sobie za cel wyjaśnienie genezy najpopularniejszych wierzeń, które od wieków towarzyszą nam w codzienności – od lęku przed rozbitym lustrem, przez unikanie przechodzenia pod drabiną, aż po tytułowe czarne koty. Największą zaletą tej publikacji jest jej encyklopedyczny, a zarazem anegdotyczny charakter. Oliver nie zanudza czytelnika suchymi faktami historycznymi; zamiast tego serwuje krótkie, treściwe rozdziały, które idealnie nadają się do czytania „z doskoku”. Dowiadujemy się na przykład, że rzucanie soli przez lewe ramię miało pierwotnie oślepić czającego się tam diabła, a unikanie trzynastki przy stole ma swoje korzenie w biblijnej Ostatniej Wieczerzy. Autor sprawnie pokazuje, jak wiele naszych dzisiejszych lęków to tak naprawdę relikty dawnych systemów religijnych lub praktycznych zasad bezpieczeństwa, które z czasem obrosły magiczną otoczką. Książka świetnie obnaża uniwersalność ludzkiej psychiki – niezależnie od epoki, zawsze szukaliśmy sposobów na „zaklęcie” rzeczywistości i oswojenie niepewnego losu. Oliver pisze stylem gawędziarskim, pełnym brytyjskiego humoru, co sprawia, że lektura jest czystą rozrywką. Moja ocena odzwierciedla pewien niedosyt merytoryczny. Choć smaczki historyczne są ciekawe, książka ślizga się po powierzchni tematu. Brakuje tu głębszej analizy psychologicznej czy socjologicznej – odpowiedzi na pytanie, dlaczego mimo rozwoju nauki, wciąż kurczowo trzymamy się tych absurdalnych zasad. Momentami autor przytacza kilka różnych wersji pochodzenia jednego przesądu, nie wskazując, która z nich jest najbardziej prawdopodobna, co wprowadza lekki chaos informacyjny. Podsumowując, „Czarne koty i prima aprilis” to idealna pozycja dla osób, które chcą błysnąć ciekawostką w towarzystwie, ale nie szukają naukowej rozprawy. To sympatyczny, choć nieco powierzchowny przewodnik po naszych małych obsesjach, który udowadnia, że każdy z nas, nawet podświadomie, nosi w sobie odrobinę lęku przed tym, co „przynosi pecha”.

„Dom w Ulsan, czyli nasze Rozlewisko” to wspólne dzieło Małgorzaty Kalicińskiej i Vlada Millera dokumentujące niejako wspólne odkrywanie przez nich Korei Południowej. Książka ma charakter reportażu, przewodnika i wspomnień. Kalicińska i Miller są autorami poszczególnych rozdziałów, które zamieszczone są w książce naprzemiennie. Dodatkowo oznaczone są one innymi kolorami. Tytuły rozdziałów Małgorzaty Kalicińskiej zapisane są czcionką czerwoną, zaś Vlada Millera – niebieską. Zdecydowanie więcej rozdziałów wyszło spod ręki Vlada Millera, który zdaje się być głównym autorem książki, bo też i bez niego – przy uwzględnieniu historii prywatnej autorów – prawdopodobnie nigdy nie powstałyby rozdziały Kalicińskiej. Zresztą to właśnie Vlada Millera dotyczy umieszczone w podtytule książki słowo ekspat, bowiem to on był inspektorem kontrolującym jakość i zgodność z dokumentacją statków produkowanych w koreańskich stoczniach. Vlad Miller, jak sam opisuje w początkowych rozdziałach, przyjechał do Korei Południowej w roku 2001. W Korei najpierw pracował w Samsung Heavy Industries w Geoje, zaś później – w Hyundai Heavy Industries w Ulsan. Miller vel Siwy zapoznał się z Małgorzatą Kalicińską vel Marianną za pośrednictwem Internetu i pomimo wielu wątpliwości dotyczących tego typu zawierania znajomości, kontynuowali ją i nawet zapoznali osobiście podczas jednego ze spotkań autorskich pisarki. Znajomość ta okazała się dla nich na tyle atrakcyjna i ważna, by rozwijać ją w przyszłości. To z kolei sprawiło, że Vlad Miller zaprosił Małgorzatę Kalicińską do Korei, dokąd pisarka udawała się wielokrotnie na kilkumiesięczne pobyty i eksplorowanie Korei Południowej właśnie u boku Vlada Millera. Z oczywistych powodów Vlad Miller skoncentrował się w swoich rozdziałach głównie na informacjach dotyczących jego pracy oraz sektorów do niej zbliżonych. Muszę przyznać, że zaskoczyło mnie bardzo, że w koreańskich stoczniach wszelkie terminy były dotrzymywane niemal co do dnia przy uwzględnieniu faktu, że były one ustalane często rok lub dwa lata wcześniej. Nie mniej zaskoczyła mnie informacja o szybkim wybudowaniu połączenia drogowego z Busan na wyspę Geoje, a także ponad dwudziestokilometrowego mostu na morzu w Incheon. Nie mówiąc już o koreańskiej wersji pendolino, czyli KTX, dzięki któremu czterystukilometrowy dystans z Ulsan do Seulu może być pokonany w zaledwie ponad dwie godziny. Spodobała mi się także relacja Millera dotycząca oglądania miasta, którego nie ma. To ciekawe, że Koreańczycy, budując nowe miasto, najpierw przygotowują pod ziemią kwestie instalacji wody, kanalizacji i prądu, potem tworzą ulice, chodniki, sadzą drzewa, a dopiero na końcu pojawia się deweloper, który będzie budował budynki mieszkalne i handlowe. Czy jest to ciekawe? Nie, jest to po prostu logiczne. Muszę przyznać, że czytając rozdziały napisane przez Vlada Millera, dość często czytałam, „dlaczego tam jest to możliwe, a u nas nie?” i – podobnie jak autor – trwam w tym zadziwieniu. Nigdy nie byłam w Korei Południowej, więc niezmiernie ciekawie czytało mi się o szpeceniu koreańskich widoków kablami elektrycznymi, o wszechobecnych śmieciach, o pryczach szpitalnych przeznaczonych dla członków rodziny chorego, o systemie wydawania leków polegającym na ich maszynowym porcjowaniu, o popularności hikingu i każdej innej aktywności fizycznej, o numerach telefonów komórkowych przypisywanych do numeru fabrycznego konkretnego aparatu, o tablicach rejestracyjnych samochodów, które nie są zmieniane podczas zmiany jego właściciela tudzież jego miejsca zamieszkania, wreszcie – o samochodach, które często stoją na parkingach otwarte i z kluczykami w stacyjce na wypadek sytuacji awaryjnej. Niezwykle ciekawie czytało mi się rozdziały Vlada Millera, autor pisze konkretnie, nie poddając się nic nieznaczącym ukwieconym opisom, język wydaje się prosty, ale w dużej mierze jest to właśnie język inżyniera, który pragnie podzielić się swoją wiedzą na temat kraju, w którym przyszło mu żyć ponad dekadę. Dodatkowo, książka zawiera bardzo dużo przepięknych zdjęć, w zdecydowanej większości wykonanych przez autora, co dodatkowo zachęca do lektury i samodzielnego odkrywania Korei Południowej. O wiele trudniej jest mi się odnieść do rozdziałów Małgorzaty Kalicińskiej, której styl odbiega od typowo reporterskiego, a przypomina raczej zachwyt kobiety odurzonej miłością. Nadmiar różowych okularów jest wyraźnie odczuwalny podczas lektury. Zwłaszcza w tej części książki, która dotyczy szeroko rozumianej kuchni koreańskiej. Autorka co prawda sprawnie relacjonuje zakupy w sklepach, targ rybny w Busan, obiady w restauracjach, samodzielnie przygotowywane posiłki i takie ciekawostki kulinarne, jak: sundae – koreańska kaszanka, robaki Urechis unicinctus czy też beondegi – duszone larwy jedwabników, ale zawsze da się odczuć, że jej priorytetem jest przede wszystkim zaspokojenie potrzeb żołądka ukochanego mężczyzny. Nieco więcej barw rozdziały Małgorzaty Kalicińskiej zyskują, gdy autorka zaczyna relacjonować pobyt w Korei Południowej niejako w oderwaniu od jej prywatnego życia. Podobają mi się takie opowieści, jak ta o autobusie, do którego wsiada się zawsze przednimi drzwiami, płaci za bilet, nie otrzymawszy go, opierając się jedynie na zasadzie uczciwości. Podoba mi się informacja o inżynierii ogrodnictwa w Korei polegającej na tym, że drzew się nie wycina, a przesadza wraz z korzeniami w inne miejsce. Ciekawa jest relacja z pobytu na wyspie Jeju, gdzie znajdują się takie muzea, jak: Teddy Bear Museum czy Sound Island Museum, gdzie można odwiedzić park Love Land i na własne czy zobaczyć haenyeo, czyli koreańskie syreny. Małgorzata Kalicińska pisze o wszechobecnej w Korei Południowej choreografii uprzejmości polegającej na wzajemnych uśmiechach i grzecznościowych ukłonach. Pisze jednak także o tradycji konfucjańskiego modelu rodziny, historycznym temacie dotyczącym comfort woman, powszechnym zjawisku poprawiania urody za pomocą operacji plastycznych, love hotelach, trendzie polegającym na zaprzeczaniu swoim rasowym korzeniom, a także o dużej liczbie samobójstw wśród koreańskiej młodzieży i celebrytów. Kalicińska, pisząc o Korei Południowej, zwraca także uwagę na fakt, że przez cały czas pobytu w tym kraju nigdy nie spotkała się z objawami złej woli, chamstwem, nonszalancją czy lekceważeniem. Uwagę polskiego czytelnika z pewnością zwróci informacja o bezpłatnej wodzie w restauracjach oraz o bezpłatnych i czystych toaletach. Oczywiście, Małgorzata Kalicińska poruszyła w swoich rozdziałach także inne kwestie, jednak nie sposób przywołać wszystkie. Mimo to przywołam jeszcze jedną, która mnie osobiście bardzo się nie spodobała. Chodzi mi o jednoznacznie pozytywny stosunek autorki do leków na bazie sibutraminy, które – jak sama w książce przyznała – przyjmowała. Sibutramina, owszem ma działanie odchudzające, w ramach którego zmniejsza masę ciała, ale ma również działanie anorektyczne, czyli zmniejsza łaknienie. Nie podoba mi się promocja tego typu specyfików. Nie ma cudownej tabletki na odchudzanie i myślę, że nikomu nie można choćby sugerować, że takowa istnieje. Książkę przeczytałam w celach poznawczych, ponieważ moje zainteresowania, w tym czytelnicze, między innymi dotyczą Korei Południowej. Nie jest to jednak książka, która zawładnęła moim umysłem i sercem. Jeśli ktoś dopiero zaczyna interesować się Koreą Południową, z pewnością dowie się z tej książki wielu ciekawych rzeczy, w większości jednak – poza informacjami o stoczni oczywiście – można je przeczytać także w wielu innych opracowaniach dotyczących Kraju Spokojnego Poranka, a dostępnych na polskim rynku wydawniczym. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/pfbid0277VJH9y4zf7obt9nZoGs6nQKLTmXKKiFrwfNnaYAJXQPzNYodu86LJCzED2kjogMl

Najchętniej wystawiłbym bym ocenne 6.5, ale niech już będzie 7. Bo czytało się przyjemnie i szybko. Pozycja idealna na wieczór, deszczowe popołudnie czy podróż pociągiem etc. Niestety nie znam nikogo na tyle blisko by zweryfikować informacje (kuzyn koleżanki mamy z pracy, to jednak za dalekie źródło do kontaktu),ale spodziewam się, że sporo rzeczy jest tu naciąganych. Czerpiących bezpośrednio z brytyjskich stereotypów, niż stanem faktycznej perspektywy Islandczyków. Niemniej można dowiedzieć się kilku faktów, a wzmianki geograficzne, historyczne no i oczywiście kulturowe mogą stać się zalążkiem do własnych poszukiwań na Wikipedii. Ja dowiedziałem się m.in. że, tylko mały skrawek Islandii jest wysunięty za koło podbiegunowe (a żyłem w przekonaniu, że prawie połowa kraju),i praktycznie nikt tam nie mieszka.

Do tej książki przysiadłam powtórnie. Za pierwszym razem jej nie skończyłam, parę lat temu już. Wydawała mi się zbyt ciężko i nieciekawie napisana. Dałam jej drugą szansę i okazało się, że wtedy to po prostu nie był czas na nią dla mnie. :) Książka lekka, zawiera bardzo wiele ciekawostek, można naprawdę dużo się z niej dowiedzieć o życiu i ludziach żyjących w NYC. Trochę brakuje mi w niej faktycznie jakichś zdjęć, czegoś co trochę odciążyłoby tekst. Ale jest ok, na pewno wrócę do niej, by utrwalić sobie informacje. Polecam

Książka Wojciecha Rogali, Witamy w białej Afryce, to reportaż niezwykle intensywny i niepokojący, który zasługuje na mocne 7/10. Autor zabiera nas w podróż do Republiki Południowej Afryki – kraju, który mimo upadku apartheidu wciąż krwawi, a jego społeczne rany zamiast się zabliźniać, zdają się jątrzyć pod wpływem nowej fali przemocy i nierówności. Głównym tematem reportażu jest los białej mniejszości w RPA, a konkretnie społeczności Afrykanerów, którzy po dekadach dominacji znaleźli się w nowej, brutalnej rzeczywistości. Rogala nie pisze jednak politycznego manifestu. Skupia się na codziennym strachu – na farmach otoczonych drutem kolczastym, na „pladze” brutalnych morderstw (tzw. farm attacks) oraz na powstawaniu białych gett biedy, takich jak niesławne Kleinfontein czy Orania. Autor stawia bolesne pytania: czy dawni prześladowcy stali się dzisiejszymi ofiarami? Jak wygląda sprawiedliwość dziejowa w praktyce? Rogala z ogromną odwagą zagląda w miejsca, o których świat woli zapomnieć, pokazując, że idea „Tęczowego Narodu” Nelsona Mandeli jest w dużej mierze fasadą, za którą kryje się narastający rasizm – tym razem skierowany w drugą stronę – oraz wszechobecna korupcja i rozpad struktur państwowych. Styl Wojciecha Rogali jest tym, co najbardziej przykuwa uwagę. Autor unika taniej sensacji, choć tematy, które porusza, same w sobie są wstrząsające. Pisze w sposób surowy, niemal dokumentalny, pozwalając faktom i głosom swoich rozmówców wybrzmieć z pełną mocą. Nie narzuca czytelnikowi gotowych ocen; zamiast tego konstruuje gęstą sieć relacji, która zmusza do samodzielnego myślenia. W tekście czuć napięcie – Rogala umiejętnie buduje atmosferę duszności i zagrożenia. Jego opisy krajobrazu Afryki są piękne, ale zawsze podszyte lękiem. Autor ma rzadki dar wyłapywania detali: wyglądu bramy wjazdowej na farmę, sposobu, w jaki jego rozmówcy trzymają broń, czy smutku w oczach dzieci dorastających w obozach dla bezdomnych białych. Ta plastyczność języka sprawia, że reportaż czyta się jak mroczny thriller polityczny. Nota siedem odzwierciedla wysoką jakość merytoryczną, ale też pewną barierę, jaką stawia ta lektura. Momentami narracja staje się tak ciężka od nagromadzenia opisów przemocy, że wymaga od czytelnika robienia przerw. Brakuje tu może nieco szerszego kontekstu historycznego dla osób mniej zorientowanych w zawiłościach południowoafrykańskiej polityki, co sprawia, że niektóre wątki mogą wydawać się wyrwane z kontekstu. „W białej Afryce słońce świeci tak samo, ale cienie wydają się znacznie dłuższe i groźniejsze niż gdziekolwiek indziej”. Witamy w białej Afryce to książka ważna i niewygodna. Wojciech Rogala wykonał kawał świetnej reporterskiej roboty, odzierając RPA z turystycznych złudzeń. To lektura dla ludzi o mocnych nerwach, którzy chcą zrozumieć, że historia rzadko kończy się prostym „żyli długo i szczęśliwie”.

Dobra książka, jednak myślę, iż zdecydowanie o osób o podobnych poglądach politycznych lub dla tych którzy lubią Pana Roberta Biedronia. Ciekawie opowiedziane dzieciństwo, można się wiele dowiedzieć o przeszłości ze story rodzinnej jak i politycznej. Dużo również wspominek o przeszłych aktywnościach politycznych, wspomnianych imion i dziej które miały wtedy miejsce. Dla osób które nie śledziły wtedy aktywnie politycznej sceny warto poczytać i zawsze pozna się jakaś ciekawostkę. Książka napisana w bardzo fajny sposób, prostym językiem, łatwym do zrozumienia. Dzięki temu, iż był to wywiad czytało się to piorunem. Przyjemna lektura.

Autor w dość zabawny sposób ukazuje Anglików, ich typowe zachowania, przyzwyczajenia. Cieszy mnie bardzo fakt, iż autor również zalicza się do grona bohaterów. Być może sprawia to wrażenie większej wiarygodności, być może stosunek autora do opisywanych zjawisk potwierdza fakty (i mity) przedstawione w książce. Czyta się lekko, z humorem - a to duża zaleta.

Ciekawa osobista historia dojścia do stylu życia ZERO WASTE HOME. Rady ... niektóre łatwiejsze do wdrożenia, inne mniej oczywiste; takie które są już powszechnie znane i chyba szeroko stosowane, i te dla "zaawansowanych". Smutna refleksja nad marnotrawstwem i przesytem: bez mądrych zmian systemowych sytuacja trudna do naprawy ... Pozycja skłaniająca do myślenia, mobilizującą do redukcji rzeczy i inspirująca.

Bogato zdobiona licznymi, super kolorowymi, pięknymi zdjęciami opowieść o ludziach Nowego Jorku, o mieście, jego klimacie, kolorach, nastrojach. Podzielona na rozdziały, w których autorka książki oddaje głos Nowojorczykom, wśród nich Robertowi Deniro, Woodemu Allenowi, czy Yoko Ono. Warto poczytać, jak zarośli się z miastem oferującym niezliczone możliwości, czy z nich skorzystali. Jaki wpływ na życie człowieka ma miejsce, w którym się urodził i dorastał. Polecam (pewnie dlatego, że marzę o podróży do Wielkiego Jabłka ...)

Reportaż o Duńczykach i Dani napisany przez Brytyjczyka dla amerykańskiej publiki. Autor - na co dzień reporter The New York Times'a - dokonał dosyć wybiórczego kilku tematów z którymi kojarzony może być ten kraj. Są tu tematy zarówno głęboko wpisane w dzieje państwa, jak geneza duńskiej edukacji i duńskiego welfare state, jak i przejściowe mody w stylu skandynawskich kryminałów, czy ongiś robiącej furorę idei hygge. Pozycja objętościowo niewielka, więc i tematy nie są zbyt rozbudowane, co jednak nie wpływa tak negatywnie na odbiór całości. Jeśli komuś spodoba się rozdział o duńskim designie, to przecież sam może zgłębić ten temat. Ogólnie, lektura bez której można się obejść, ale napisana lekkim stylem i lepiej wydana od swego amerykańskiego pierwowzoru (Przynajmniej w wersji drukowane przez Marble Arch Press).

Czytając ten "Przewodnik" momentami miałam wrażenie, że autorka czerpie wiedzę o Polsce z PRL-owskich filmów. Część informacji, zwłaszcza dotyczących polskiej wsi, jest dawno nieaktualna. Mimo to książeczkę tę, jak każdą z tej serii, czytało mi się szybko i przyjemnie. Jeśli podejść do niej z odpowiednim przymrużeniem oka, może stanowić ciekawe spojrzenie z zewnątrz na nasze narodowe dziwactwa i przywary.

Czy Magda Gessler kojarzy się Wam tylko z kuchnią? Dla mnie nie jest to takie oczywiste☝ Przede wszystkim audiobook, który odsłuchałam z ciekawością to niezły życiowy rollercoster. Takie życiowe rewolucje Magdy😎 Osobowość jej jest ciekawa, zabawna, pełna różnych sprzeczności.💫 Determinacja, siła i wiara w ludzi ,jaką ona posiada dodaje jej skrzydeł, które powodują, że doszła do spełnienia w życiu zawodowym i prywatnym💚 Każdy kolejny rozdział zaskakuje mnie bardziej, bo dzieje się tyle niesamowitych przygód w jej życiu, że chciało się słuchać, szczególnie tych fragmentów, gdzie jako kobieta musiała radzić sobie w najtrudniejszych sytuacjach życia, bywa,że niebezpiecznych. Mnogość zdarzeń ,niejednokrotnie malował uśmiech na mojej twarzy.☺☺☺ Niewątpliwie Magda jest fenomenem na wysoką skale. Jest kobietą odważną i walczącą o swoje. Kobieta sukcesu i miłości❤ Treść audiobooka jest tak barwna, jak okładka jej książki. Dowiecie się czym się Magda pasjonuje, jak żyje na codzień, co kocha a czego nie lubi. A te wiadomości zaskakują 💪🤩 Magda Gessler kojarzy mi się z odwagą, sukcesem, lekkością wypowiedzi😉 Ona jest po prostu cała sobą. Polecam🌹🌹🌹📖

Andrew Marr to znany brytyjski dziennikarz i historyk, a jego książka „Prawdziwa królowa” miała na celu przybliżenie czytelnikom postaci Elżbiety II w sposób inny niż dotychczas. Niestety, choć tytuł sugeruje, że odkryjemy nieznane oblicze królowej, w rzeczywistości książka skupia się w dużej mierze na ludziach z jej otoczenia oraz szerokim kontekście politycznym, co może rozczarować tych, którzy liczyli na bardziej osobisty portret monarchini. Marr obszernie opisuje kluczowe postaci brytyjskiej polityki, dworu królewskiego i międzynarodowej sceny dyplomatycznej, jednak często robi to kosztem samej królowej. Momentami można odnieść wrażenie, że Elżbieta II jest jedynie tłem dla opowieści o premierach, doradcach i członkach rodziny królewskiej, zamiast być główną bohaterką książki. Dodatkowym minusem jest dominacja suchych faktów i analiz politycznych, które z pewnością zainteresują pasjonatów historii i ustroju Wielkiej Brytanii, ale mogą przytłoczyć czytelników szukających bardziej osobistego spojrzenia na życie królowej. Niestety, aspekt prywatny Elżbiety II został potraktowany pobieżnie, co pozostawia niedosyt, zwłaszcza że to właśnie codzienne życie, relacje rodzinne i emocje królowej mogłyby uczynić tę biografię wyjątkową. Podsumowując, „Prawdziwa królowa” to solidna książka pod względem faktograficznym, ale niekoniecznie spełniająca oczekiwania czytelników liczących na bardziej intymny portret Elżbiety II.

„Elżbieta II. Portret monarchini” to już moja druga biografia zmarłej w 2022 królowej Wielkiej Brytanii. Zarówno ona, jak i sama brytyjska rodzina królewska, interesują mnie już od kilku dobrych lat, natomiast dotychczas bazowałam głównie na informacjach z internetu i dopiero jakiś czas temu postanowiłam sięgnąć po typową biografię. Poprzednia, którą czytałam, o bardzo zbliżonym tytule, czyli „Elżbieta II. Portret królowej” była jednak bardzo szczątkowa i nie powalała merytoryką. Z książką Sally Bedell Smith jest natomiast inaczej. Ta konkretna biografia, o ile się orientuję bo przyznam szczerze że świat tego typu książek jest jeszcze dla mnie całkiem nowy, jest bardzo klasyczna. Autorka kreśli nam życie Elżbiety poczynając od początku jej edukacji, a skończywszy na ślubie księcia Williama i Kate Middleton w roku 2011, na rok przed diamentowym jubileuszem, czyli obchodami 60-lecia panowania królowej. Nie pomija też dosyć istotnych kwestii, takich jak chociażby to, dlaczego to właśnie Elżbieta wstąpiła na tron (co nie od zawsze było takie oczywiste),nie ignoruje też innych postaci, które dla królowej były ważne przez całe jej życie, lub tylko w konkretnym jego okresie, jak książę Filip i ich dzieci, albo chociażby poszczególni premierzy Wielkiej Brytanii. Książka ukazała się pierwszy raz w roku 2012, który, jak wspomniałam wyżej, był rokiem diamentowego jubileuszu Elżbiety II i choć sama ta nazwa nie pada często w tekście, to dało się odczuć, że biografia była pisana właśnie jako podsumowanie sześćdziesięciu lat panowania władczyni. Można nawet powiedzieć, że główną osią całej opowieści o królowej są jej osiągnięcia, nie tylko jako głowy królestwa, ale również jako głowy Wspólnoty Narodów, czyli pamiątce po niegdyś wielkim imperium brytyjskim. Autorka bardzo dużo czasu poświęca podróżom Elżbiety do krajów Commonwealthu, spotkaniom z tamtejszą ludnością i władzami. Oprócz tego ważne są też inne podróże, zwłaszcza te do USA, które było wyjątkowo częstym celem zarówno wizyt politycznych, jak i rekreacyjnych. Ponadto sporo miejsca jest poświęcone premierom, którzy obejmowali urząd przez te sześć dekad. Dla mnie wszystkie te aspekty polityczne były bardzo ciekawe, ponieważ wiele faktów i ciekawostek z życia Elżbiety II znałam już wcześniej, a zagadnienia polityczne kojarzyłam szczątkowo i tylko niektóre. Może to jednak znużyć innych, których interesuje sama postać Elżbiety, a niekoniecznie jej funkcja, ja jednak uważam, że nie da się poznać Elżbiety nie znając jej zakresu obowiązków i polityki, więc ja uważam to za plus. O Elżbiecie jako osobie też jest sporo, głównie w kontekście jej ulubionej pasji, czyli koni. Ten temat ma chyba najwięcej miejsca spośród wszystkich, które nie traktują o polityce i Wspólnocie Narodów, ponadto mam wrażenie, że Smith wyczerpuje go całkowicie. Muszę też zaznaczyć, że biografia wydaje się być bardzo stronnicza. Autorka co prawda próbuje czasem ukryć swoje uwielbienie względem królowej, ale nie zawsze jej to wychodzi (zwłaszcza rozdziały i fragmenty, w których napomina o Dianie, pokazują że Smith bardzo ceni królową, a za księżną wyraźnie nie przepada). Przyznam szczerze, że to akurat nie bardzo mi się podobało. Jasne jest, że autorka interesowała się postacią Elżbiety II, inaczej nie napisałaby jej biografii, ja jednak sądzę, ze powinna być bardziej neutralna w okazywaniu tego, z którym bohaterem dramatu sympatyzuje. Poza tym jednym mankamentem uważam tę biografię za całkiem udaną. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy jest najlepsza na polskim rynku, ale zdecydowanie jest najlepszą biografią królowej Elżbiety II jaką miałam okazję czytać. Kiedyś jeszcze na pewno przeczytam jakąś inną i wtedy z chęcią ją porównam właśnie z tą.

Książka napisana w formie opowieści o odchudzaniu, błędach żywieniowych i filozofii francuzek. Trochę brakowało mi konkretów mimo że na końcu książki autorka wypunktowała podstawowe zasady żywienia francuzek. Cóż nie będę się zrażać i zamierzam wypróbować jej metody🙂