Maria z tamtych lat

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna),ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

Zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży w najgłupszym wieku: kiedy już nie jest się dzieckiem, ale jeszcze nie jest się dorosłym; kiedy wciąż popełnia się durne błędy, ale już umie się wyciągać z nich wnioski i naukę na przyszłość. O takich właśnie zmaganiach z życiem, wchodzeniu w dorosłość, dojrzewaniu, przekraczaniu własnych granic i łapczywym chwytaniu pierwszych oddechów dorosłości są te opowiadania. Bohaterami są głównie harcerze, choć nie tylko. Świat przedstawiony nie jest czarno-biały, nic nie jest tu tendencyjne i przewidywalne. A przede wszystkim każde z opowiadań jest mądre i daje czytelnikowi dobry przykład.

Na pewno nie jest to lekka powieść dla młodzieży - są tu prawdziwe nierozwiązywalne problemy, ludzkie nieszczęścia. Ten mrożący krew w żyłach wypad w góry... No i oczywiście wypadek na rzece. I znów ten nieudany Walter wychodzi z tego cało. Aż zgrzyta się zębami! Są tu także sytuacje i problemy typowe dla Polski lat 80tych/90tych ubiegłego wieku - różnice w wykształceniu miedzy miastem a wsią, pociągi pełne kiboli, dysproporcje w zarobkach rodziców (bardzo mała grupka uprzywilejowanych, w lepszych ciuchach, z dobrym sprzętem grającym),Monar, przemoc na ulicach. Są to rzeczy, których ja ledwo doświadczyłam (a jestem z pokolenia 30+),nie wiem, jak współczesne nastolatki oceniłyby tę książkę. Mnie denerwowało w niej mnóstwo, prawdziwe MNÓSTWO związków frazeologicznych, aż w którymś momencie zaczęłam je sobie wypisywać. - było ich czasem kilka na jednej stronie, strony były nimi wręcz naszpikowane. Czy młodzież faktycznie kiedyś tak mówiła? Dla mnie to brzmiało często nienaturalnie. Przykłady: "harpagońskie normy" (coo?),"kruszyć kopie o nic", "inna para kaloszy", "dzwonić jak na pożar", "wybić to sobie młotkiem z głowy". A tu przykładowy cystat: "Niech sobie ta Wiśka awansuje z deszczu pod rynnę , osobiście nie zamierzał maczać w tym palców. Jaśka z kolei miała mnóstwo dobrych chęci i serce na dłoni, ale była zbyt młoda na opiekunkę dla matki. Przebąkiwała, że kiedy skończy szkołę, wróci do Bukowna i wtedy matkę zabierze, ale wszystko to na wodzie pisane: przed dziewczyną dwa następne lata nauki,m a później licho wie, co nastąpi"

Przyjemna lektura, ukazuje silną więź do ojczyzny. Jako młoda czytelniczka byłam zaskoczona sposobem wypowiedzi na temat ojczyzny oraz największymi wartosciami bohaterów. Szkoda że dzisiaj już nikt o takim świecie niee pamięta. Dzisiaj Polska wygląda jak tamtejsza Ameryka

Hanka ma szesnaście lat i mieszka na wsi. Rodzice wysłali ją do do szkoły z internatem, gdzie radzi sobie z nauką, ale jest przytłoczona kontrastem pomiędzy warunkami życia na wsi i w mieście. Dziewczyna fantazjuje więc na temat swojego domu, pracy ojca, warunków, w jakich żyją. Te fantazje imponują koleżankom, ale sytuacja komplikuje się, kiedy na wakacje razem z Hanką do domu jedzie jej koleżanka Danusia, sierota z domu dziecka... To lato okaże się przełomowe dla Hanki, jej rodziny, ale odciśnie się również mocno na życiu Danusi. Będzie radośnie, serdecznie, po prostu wakacyjnie, los przyniesie również smutek i żałobę. Jak zawsze u pani Górkiewiczowej jest w książce wieś, tym razem końca lat 60-tych XX wieku, we wspomnieniach dorosłych pobrzmiewają echa II wojny światowej, pojawia się pierwszy "pekoń", czyli autobus PKS - wielka fascynacja hanczynej babci a w życiu dziewcząt - pierwsze sympatie. Ciepła, wzruszająca opowieść o życiu zwyczajnych ludzi i małej ojczyżnie, którą po raz kolejny Autorka utrwaliła w książce, a o której tak pisała w wierszu: „Ten dom wpisałam w Polski dzieje -W dni pełne słońca, w dni pochmurne, Tu – ma Golgota, tu –Betlejem. Tu urodziłam się, tu umrę”.

O tym, jak pojąć niepojmowalne. Rodzice 13-letniego Pawła wyjeżdżają na urlop do Hiszpanii, po czym zupełnie znienacka postanawiają zostać tam na bliżej nieokreśloną przyszłość, pozostawiając syna pod opieką babci. Chłopiec nie potrafi pogodzić się z porzuceniem i nie traci nadziei na szybki powrót rodziców - regularnie odwiedza lotnisko, co staje się przyczyną coraz głębszego konfliktu z babcią. Trudno mi ująć w słowa jak bardzo ta książka mnie bulwersowała. Nie może mi się pomieścić w głowie, jak można w taki podły sposób potraktować własne dziecko - zniknąć bez słowa ostrzeżenia i nie dać żadnego znaku życia. Trudno się oprzeć wrażeniu, że gdyby Paweł nie natrafił na odpowiednich ludzi, najdalej w ciągu kilku najbliższych lat skończyłby na ulicy, gmerając igłą w żyle. Niemniej, psychologiczny portret porzuconego dziecka, które próbuje poukładać sobie rozsypany świat, a jednocześnie nie jest w stanie przestać kochać rodziców, mimo że postąpili z nim haniebnie i kiedyś trafią za to do specjalnego kręgu w piekle, jest naprawdę głęboko wzruszający. Bardzo dobra PRLowska młodzieżówka, choć podejrzewam, że dla dzisiejszych dzieci mogłaby się okazać nieco zbyt statyczna.

jedna z nielicznych lektur, które mam w pamięci. szczegółów historii sobie nie przypomnę, ale mam bardzo wyraźne wspomnienia olbrzymiego wrażenia jakie na mnie ta książka zrobiła. nie wiem czemu, ale ten archetyp nieugiętego sprawiedliwego bardzo do mnie wtedy przemówił i do tej pory czasami sobie mówię, że może by znowu przeczytać już jak dorosły. tylko jakoś nigdy czasu nie ma. ale teraz chyba mógłbym dostrzec, że główny bohater wcale nie jest herosem tylko ofiarą bardzo smutnych okoliczności, a historię gdzie dzieci są szprycowane przez bandziorów ciężko nazwać lekkimi opowiastkami. zresztą to opis lat 90-tych, wielkie biznesy, wielka polityka to było na frontach gazet, a gdzieś tam były te dzieci same w świecie pełnym wilków. smutne jak się na to spojrzy z tej perspektywy. w szkole wszystkie lektury posłusznie czytałem, ale żaden potop ani inne wielkie dzieła takiego wrażenia na mnie nie wywarły. supergigant i lem - to mi pozostało, a te wszystkie kmicice i balladyny poszły w piach :)

Książka ma dość niskie noty, ale mnie się podobała. Poruszany w niej temat dotyczący tajemnic przeszłości wart jest przyjrzenia się. Słabym punktem jest początek książki. Akcja nie tylko , że toczy się bardzo wolno, ale na nic nie wskazuje. Ot takie obrazki z dzieciństwa. Trochę męczy gęsty, narracyjny styl. Jednak w ostatecznym rozrachunku warto książkę przeczytać.

Jedna z tych książek z dzieciństwa do których się wraca. Wróciłam i ja - bohaterowie i ich życie nadal wzruszają, nie zestarzały się. Opowieść o czwórce osieroconego rodzeństwa, które mimo biedy zachowuje optymizm i szuka swojego miejsca w życiu, pomagając przy tym innym nadal budzi zainteresowanie. Napisana prostym językiem potrafi wzbudzić emocje. Powrót do przeszłości nie zawiódł - polecam !

Książka dla dużych i małych,tylko mam takie nieodparte wrażenie,że może mojego pokolenia,bo jakoś trudno mi uwierzyć,że w dobie gier komputerowych,Pokemonów i Baku-ganów dzieci chciałyby takie książki czytać.Niemniej jednak, ja bardzo fajnie z tą książką spędziłam czas,bo poczułam się, jak rówieśnica Cesi.A zatem posłuchajcie: Cesię poznajemy w momencie,kiedy musi opuścić ukochany dom i dziadków, na wsi po to,by przenieść się do wielkiego i obcego miasta.W mieście tym,mamusia pracuję jako pielęgniarka,a Cesia ma pójść do nowej szkoły,w której rozpocznie pierwszą klasę.Początkowo dziewczynka oczarowana jest perspektywą wyjazdu do nowego miejsca,jak i pierwszą,samodzielną podróżą autobusem w nieznane.Cieszy się na wielkie przygotowania przez babcię do podróży,jak i z dwóch całkiem nowiutkich sukienek.W skrytości ducha żal jej,że dziadkowie już w podeszłym wieku zostaną sami,bez ukochanej wnuczki.Żal także opuszczać ukochanego podwórka i wszystkich zwierzaków: kaczek,kur,królików,małego rozsądnego prosiaka,który reaguje tylko na wołanie Cesi ,lecz ciekawość miasta i chęć podróży jest silniejsza. A w mieście,jak to w mieście moc bloków dookoła.Gwar, szum, rwetes,a pośrodku mała siedmioletnia dziewczynka i jej pierwsze wielkie rozczarowanie.Na dworcu zamiast mamy jest obca Pani,u której Cesia ma zamieszkać,bo mamusia mieszka w hotelu przy szpitalu.Na dodatek obca Pani Marta ma dwoję dokuczających i rozpieszczonych dzieci,które skutecznie utrudniają Cesi początkową adaptację w mieście.Na dodatek Cesia nie może znaleźć w szkole nowej koleżanki.Jednakże Bardzo zaprząta jej małą główkę,poznany w nieprzewidzianych okolicznościach cygański chłopiec Laszlo.A jakby było tego mało,dziewczynka dowiaduje się,że będzie miała nowego Tatusia.Co dodatkowo potęguję tesknotę za tatą, który zmarł dawno temu, za dziadkiem babcią i jej kuchennymi specjałami,za malowanym kredensem w róż,który stoi w pokoju babci,za własnym łóżkiem i wszystkim tym co było związane z dotychczasowym, szczęśliwym dzieciństwem u boku dziadków. Jeśli chcecie się dowiedzieć, kto to jest Pan Skwarek,Wiesia i co wniknęło z pobytu Cesi w mieście, i jakie ma na niego zapatrywania przeczytajcie.Powieść przygodową,momentami chwytającą za serce, o małej,rezolutnej i dzielnej Cesi.

Opowieść o wakacyjnej miłości , zawodach i rozczarowaniach. Jednym słowem młodzieńcza przygoda. Historia ludzi przesiedleńczych oraz opowiadania i legendy seniora rodu bardzo ciekawe i pouczające . Ale propaganda ówczesnych czasów pokazana jest dosłownie.

świetna powieść dla nastolatek z dobrze oddanymi realiami lat 90., bohaterowie bardziej prawdziwi i ludzcy niż czarno-białe postacie np. z Jeżycjady, są tu zazdrosne szkolne koleżanki, rodzice pełni hipokryzji, rozwody, złośliwe babcie, porządni z pozoru chłopcy liczący na szybki seks, dzieci z domu dziecka wnikliwie obserwujący świat tzw. normalnych rodzin... sięgnęłam po książkę z sentymentu do szkolnych lat i przyznaję, że sprawiła mi dużą przyjemność :)

"Szłam akurat do fryzjera po cielęcinę [...]" Tak rozpoczyna się moja najukochańsza książka z czasów młodości. Tak najulubieńsza, że obiecałam sobie wtedy, że jeżeli kiedyś będę mieć potomka płci męskiej, to otrzyma imię Wiktor. Na szczęście raczej nie przyjdzie mi spełniać swoich szczenięcych gróźb :) "Kocha, lubi, szanuje..." to książka z inne epoki, w której do fryzjera chodziło się zaopatrzyć w mostek cielęcy, ale pierwsza miłość dwojga młodych ludzi pewnie zbytnio się od współczesnych licealnych uczuć nie różni. Zresztą, to nie opis tego skomplikowanego, poniekąd, związku Oleńki i Wiktora budzi mój sentyment. Ta książka niezmiennie od lat bawi mnie swoim humorem. Do tego jeszcze opis wyjazdu do Węgier, który sprawił, że marzyłam o zobaczeniu Budapesztu. Uwielbiam tę historię, to książka z kategorii "magiczne wspomnienia".

Autorka książki " Uczniowie Spartakusa ", w której po raz pierwszy spotkałem się z Rzymem, gladiatorami, ideami, że wolność nie jest dana nikomu za darmo, że jest droga. Czasami trzeba za nią oddać życie. Rekomendowana książka to inny temat. Końcówka II wojny światowej i wciągająca, wzruszająca opowieść o dojrzewaniu, konspiracji i próbie przetrwania w wojennej rzeczywistości. Napisana w czasie sowieckiej okupacji, dlatego zawiera typowe dla tamtego okresu wstawki propagandowe. Obecnie mogą śmieszyć, ale ( pamiętam ) wtedy brałem je na poważnie. Jak gdzieś zdobędziesz to przeczytaj, to też polska literatura. Na pewno lepsza od tego co współcześnie proponuje młodzieży lewacka i tęczowa nawiedzona kompania. POLECAM !!!

Rewelacyjny zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży znajdującej się w najtrudniejszym momencie dojrzewania - 13-16 lat. To wiek podejmowania pierwszych dorosłych decyzji; wychodzenia z dzieciństwa i wchodzenia w dojrzałość, świadomej konfrontacji z rzeczywistością i brania odpowiedzialności za swe czyny. I nie chodzi tylko o miłość, ale też solidarność, wierność sobie i bliskim, zaufanie czy przyjaźń. Sołonowicz-Olbrychska, Fleszarowa-Muskat, Pawłowski i Dańkowska wybitni i wspaniali! Bardzo mądre opowiadania, pełne wrażliwości i ukazania wszystkich odcieni świata młodych ludzi.

Książka bardzo wymagająca jak na taką dla młodzieży, być może dawniej młodzi byli bardziej inteligentni :D Ilustracje do książki stworzył pan Zbigniew Rychlicki, który według mnie książki nie przeczytał ponieważ niektóre rysunki są zupełnie nie na temat... Głównym bohaterem powieści jest bardzo sympatyczny chłopiec o imieniu Filip. Jego ojciec jest sławnym naukowcem i nie ma za dużo czasu, żeby spędzać go z synem. Razem z nimi mieszka jeszcze ciocia Adela. Pewnego dnia Filip zostaje porwany przez zwariowaną rodzinę: Pana Van Vidala, jego córkę Laurę i Berenikę oraz syna Doriana i szaloną panią Glorię. Książka pokazuje prawdziwy obraz człowieka pragnącego za wszelką cenę osiągnąć cel. Widać w powieści, że tak jak w życiu jedni są z natury dobrzy inni źli i bezwzględni. Bardzo lubię twórczość Minkowskiego. Jedne książki są lepsze od innych ale jest to mój ulubiony pisarz, szczególnie cenię go za książkę pt "Gruby". :) Pozdrawiam Wszystkich, życzę miłego dnia :))