Spowiedź dziecięcia wieku

"Spowiedź dziecięcia wieku" to jedna z tych powieści, które konstruują nasz europejski kod kulturowy. To kluczowa powieść epoki romantyzmu, Oczywiście, dzisiaj jezyk trochę inny niż sto lat temu, a i czytelnik jest mniej być może wrażliwy na piękno i harmonię słowa, a nade wszystko, odnoszę wrażenie, zbyt leniwy intelektualnie, aby ogarnąć wszystkie niuanse powieści Musseta.

To oczywiście nie jest, jak ktoś na tej stronie reklamuje tę książkę, że to powieść o romansie między autorem (Musset) a znaną nam skądinąd George Sand. Nie jest to także tylko opis cierpień miłosnych Oktawa jedynie jako łzawa ilustrację niepokojów stulecia. "Spowiedź..." należy czytać przede wszystko jako portret francuskiego społeczeństwa współczesnego Mussetowi, które utraciło nadrzedny sen po ówczesnym "końcu historii", jakim była próżnia po Napoleonie, pewnej pustki egzystencjalnej, w jakiej pogrążają się mężczyźni i kobiety. I ich próbach zrekompensowania tej pustki poszukiwaniem miłości.

"Spowiedź dziecięcia wieku" to jedna z tych powieści, które konstruują nasz europejski kod kulturowy. To kluczowa powieść epoki romantyzmu, Oczywiście, dzisiaj jezyk trochę inny niż sto lat temu, a i czytelnik jest mniej być może wrażliwy na piękno i harmonię słowa, a nade wszystko, odnoszę wrażenie, zbyt leniwy intelektualnie, aby ogarnąć wszystkie niuanse powieści...

Nie zawsze należy wracać do licealnych fascynacji po trzydziestu, z górą, latach :). Przeczytałem powtórnie, skuszony tym, co emituje teraz PR2 w ramach wieczornej powieści i straszne rozczarowanie. Pretensjonalne to nieznośnie. No nie da się czytać po prostu.

Nie zawsze należy wracać do licealnych fascynacji po trzydziestu, z górą, latach :). Przeczytałem powtórnie, skuszony tym, co emituje teraz PR2 w ramach wieczornej powieści i straszne rozczarowanie. Pretensjonalne to nieznośnie. No nie da się czytać po prostu.

Pełna pięknych opisów i słownictwa powieść, i na tym kończą się plusy tej powieści. Okres Napoleoński nie jest nudnym okresem i na pewno istnieją dzieła w dobry sposób opisujące akurat ten okres czasu we Francji, jednak ,,spowiedź dziecięcia wieku" nim nie jest. Ale mały plus za Oktawa i jego szaleństwo.

Pełna pięknych opisów i słownictwa powieść, i na tym kończą się plusy tej powieści. Okres Napoleoński nie jest nudnym okresem i na pewno istnieją dzieła w dobry sposób opisujące akurat ten okres czasu we Francji, jednak ,,spowiedź dziecięcia wieku" nim nie jest. Ale mały plus za Oktawa i jego szaleństwo.

Nie pamiętam, żeby jakaś książka mnie aż tak wymęczyła. Pierwsza połowa XIX wieku we Francji była ponoć okresem specyficznej "smuty", kiedy to po niemal 30 latach Wielkiej Rewolucji i wojen napoleońskich, który to okres był także okresem wielkiej chwały dla Francuzów poprzedniego pokolenia, młodemu pokoleniu pozostało jedynie zarabianie pieniędzy (tym bogatszym) i praca w rozwijających się coraz silniej manufakturach i fabrykach (tym biednym). Ponoć de Musset chciał w jakiś sposób oddać te nastroje braku idei, beznadziejności i nudy i przy okazji opowiedzieć w jakiś sposób o swoim związku z George Sand. I to chwalebne, bo mu się to chyba całkiem nieźle udało pokazać. Co nie znaczy, że mi się to łatwo czytało (słuchało). Trudne to było z tego powodu, że wyszło z tego niezwykle długie opowiadanie rozwydrzonego młodzieńca, który ma skąd kupę pieniędzy (w ogóle nawet się nie zastanawia nad takim problemem),nie ma nic do roboty, snuje się po okolicy i uwodzi jakieś starsze od siebie kobiety, najchętniej wdowy, albo daje się im uwieść. W owym czasie wdowieństwo było chyba niezwykle podejrzanym autoramentem jeśli nie wiązało się z zamknięciem w klasztorze. Do tego tenże młodzieniec co chwilę zmienia poglądy, jest ewidentnie niestabilny emocjonalnie i wygłasza jakieś bzdurne, gdzieś przeczytane frazesy udając, że są to jakieś jego mądrości życiowe. Chciałem tego gościa ukatrupić wielokrotnie ale nie wiem jak zabija się postać literacką.

Miała to być spowiedź dziecięcia wieku, ale to jest raczej spowiedź człowieka z ewidentnym problemami psychicznymi i na ile znam jego biografię to mógł tę tematykę znać dość dobrze.

Nie pamiętam, żeby jakaś książka mnie aż tak wymęczyła. Pierwsza połowa XIX wieku we Francji była ponoć okresem specyficznej "smuty", kiedy to po niemal 30 latach Wielkiej Rewolucji i wojen napoleońskich, który to okres był także okresem wielkiej chwały dla Francuzów poprzedniego pokolenia, młodemu pokoleniu pozostało jedynie zarabianie pieniędzy (tym bogatszym) i praca w...

Tło historyczne i społeczne są nakreślone świetnie - można je przypiąć do każdego pokolenia po wielkiej wojnie, które odreagowuje rozluźnieniem obyczajowym klęski ojców. Natomiast sama historia bohatera i jego rozterki, mimo że realistyczne i świetnie opisane, są irytujące. Niezależnie od treści, warto przeczytać tę książkę dla samego języka.

Tło historyczne i społeczne są nakreślone świetnie - można je przypiąć do każdego pokolenia po wielkiej wojnie, które odreagowuje rozluźnieniem obyczajowym klęski ojców. Natomiast sama historia bohatera i jego rozterki, mimo że realistyczne i świetnie opisane, są irytujące. Niezależnie od treści, warto przeczytać tę książkę dla samego języka.

Dłużyła się ta spowiedź, chociaż grzechów Oktawian nie miał tak dużo - chyba jego największym występkiem było urodzenie się w XIX wieku.
Przyjemnie się słuchało wynaturzeń dwudziestolatka na temat kobiet, miłości, relacji międzyludzkich. Do pewnego stopnia utożsamiałam się z jego uczuciami. Poczuciem zagubienia, wypaleniem nieustanną "grą" w związki.
Chwilami miałam ochotę mu przerwać, bo z tego potoku myśli niewiele wypłynęło soczystych ryb...
Powiedziałabym mu na pocieszenie, że dwieście lat później kobiety i mężczyźni będą cierpieć z miłości jeszcze bardziej. Zatracą na przestrzeni wieków bezpośredniość, wszelkie domysły na temat domniemanych zdrad będą wystukiwać na klawiaturach, zamiast artykułować rozmówcy na żywo. Powiedziałabym też, że jego uczuciowy głód nie dozna ukojenia w ramionach kobiety. Widok szkieletów odstrasza zamiast przyciągać.
Nie zdążyłam mu nic powiedzieć. Odszedł tak nagle jak się pojawił. I niemalże o nim zapomniałam - wydawał się taki nierzeczywisty :) Ale warto go mieć wśród znajomych - żeby móc się pochwalić, że zna się ludzi z innej epoki :)

Dłużyła się ta spowiedź, chociaż grzechów Oktawian nie miał tak dużo - chyba jego największym występkiem było urodzenie się w XIX wieku.
Przyjemnie się słuchało wynaturzeń dwudziestolatka na temat kobiet, miłości, relacji międzyludzkich. Do pewnego stopnia utożsamiałam się z jego uczuciami. Poczuciem zagubienia, wypaleniem nieustanną "grą" w związki.
Chwilami miałam...

Może i z punktu widzenia człowieka XXI w. trochę to naiwna powieść, tym niemniej dużo tu prawdziwych spostrzeżeń. I choćby z tego powodu warto przeczytać "Spowiedź..."

Może i z punktu widzenia człowieka XXI w. trochę to naiwna powieść, tym niemniej dużo tu prawdziwych spostrzeżeń. I choćby z tego powodu warto przeczytać "Spowiedź..."

Miłosne zwierzenia rozemocjonowanego młodzieńca, burza uczuć, rozterki wewnętrzne przeczulonego na punkcie zdrady kochanki bohatera.

Można odnieść wrażenie, że spisywanie książki stanowiło formę terapii psychologicznej dla autora.

Warto zwrócić uwagę na interesujący wstęp ukazujący genezę powieści – burzliwy romans autora z George Sand.

I na koniec cytat z powieści: SZALENIEC CHCE POSIĄŚĆ NIEBO, MĘDRZEC PODZIWIA JE.

Miłosne zwierzenia rozemocjonowanego młodzieńca, burza uczuć, rozterki wewnętrzne przeczulonego na punkcie zdrady kochanki bohatera.

Można odnieść wrażenie, że spisywanie książki stanowiło formę terapii psychologicznej dla autora.

Warto zwrócić uwagę na interesujący wstęp ukazujący genezę powieści – burzliwy romans autora z George Sand.

I na koniec cytat z powieści:...

Przeczytane w formacie e-bookowym, dzięki Wolnym Lekturom, w ramach uzupełniania kanonu. I cóż – autora należy oceniać po jego najlepszych dziełach – w przypadku de Musseta pozostanie nim dla mnie „Lorenzaccio”, a nie po tych słabszych.
Fabuła nie porywa, podobnie jak sposób konstruowania i przedstawiania postaci. Autor rozwija każdy epizod czy zdarzenie, tak długo, że już kilkanaście lub kilkadziesiąt stron wcześniej wiemy, co nastąpi. Rozterki głównego bohatera z trudem angażują czytelnika i jeśli budzą w nim jakiekolwiek emocje, to raczej złość wynikającą ze znużenia i łopatologicznego opisu przeżyć wewnętrznych Oktawa. Sposób powiązania kolejnych postaci przedstawiony w sposób mało wiarygodny.
Ktoś może powiedzieć, że to zapis stanu epoki, owej pustki po czasach napoleońskich. Ale 6 lat wcześniej Stendhal napisał znakomite „Czerwone i czarne”, także tęskniąc za romantycznym, wzniosłym i pełnym szans okresem pierwszego cesarstwa z bez porównania lepszym skutkiem.

Przeczytane w formacie e-bookowym, dzięki Wolnym Lekturom, w ramach uzupełniania kanonu. I cóż – autora należy oceniać po jego najlepszych dziełach – w przypadku de Musseta pozostanie nim dla mnie „Lorenzaccio”, a nie po tych słabszych.
Fabuła nie porywa, podobnie jak sposób konstruowania i przedstawiania postaci. Autor rozwija każdy epizod czy zdarzenie, tak długo, że już...

Chciałem zapoznać się z klasyką literatury i zapoznałem się - tyle.

Chciałem zapoznać się z klasyką literatury i zapoznałem się - tyle.