Historia kanibalizmu

Świetna książka, dla wszystkich ciekawych Tabu jakim jest kanibalizm, poznajemy szczegóły ludożerstwa kulturowego, religijnego oraz 15 histori o socjopatach tj. Jeffrey Dahmer czy Ed Gein. Podczas czytania jednak trzeba robić sobie przerwy, nie polecam osobom o słabych nerwach i przed/po jedzeniu.

Płynne czytanie utrudnia częste przeskakiwanie pomiędzy krajami, wierzeniami i punktami na osi czasu. Łatwo się pogubić. Szczególnie gdy autor nie podaje wystarczająco czytelnie kiedy i gdzie coś miało miejsce. Najbardziej czytelnie przedstawiono historię pochówków w Angli acz jedynie w danym przedziale czasowym. Cała książka stanowi zbiór ciekawostek, czasami niestety dość powszechnie znanych. Zwraca uwagę na różnorodność pochówków i sposobu postrzegania śmierci jako takiej. Po lekturze czuć niedosyt wiedzy.

Bardzo rzetelnie opracowany materiał archiwalny. *** Celem tej książki było rozliczenie świata medycyny. Takie odniosłam mocne wrażenie. Autor dodaje informacje o losach powojennych dla każdego wspomnianego lekarza i naukowca. *** Jeśli ktoś spodziewa się po tej lekturze wspomnień osób doświadczalnych czy opisu samych doświadczeń, to srogo się zawiedzie. To książka historyczna, dokumentującą fakty. Opisy są naukowe i nie emocjonalne.

- Jak ty się nazywasz? Jak mam do ciebie mówić? - Jak chcesz. Najlepiej: kochanie. Nie ma żadnej treści i można podłożyć pod każdą twarz. Możesz mówić kotku. Skarbie. Serce. Kurwo. Kurwiątko. Słoneczko. Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia; Cmentarze; Następny do raju Początek listopada powitał mnie w końcu ukończeniem pozycji Pana Marka Karpińskiego Najstarszy zawód świata historia prostytucji. Po lekturze książki o pornografii musiałam zrobić sobie chwilę przerwy od tematu, ale muszę napisać, że zarówno ta, jak i publikacja o prostytucji są wręcz niesamowitym zakończeniem tego roku wydawniczego. O najstarszym zawodzie świata mówiono głośno już w czasach starożytnych, Babilon, Egipt, Mezopotamia, w Biblii także możemy spotkać wzmiankę o kobietach uprawiających nierząd. Dziś temat już nikogo nie bulwersuje, nie zastanawiamy się, czy prostytucja jest zła, ale czy kobietę, która robi to, za pieniądze należy nazywać kurwą. Najbardziej naturalnie zawsze podchodzili do tematu Chińczycy, którzy nie utożsamiali domów publicznych tylko ze sferą schadzek seksualnych. Świadomy i dojrzały Chińczyk mógł, to robić z kilkoma żonami, więc najczęściej po prostu do burdelu udawał się w celu odpoczynku. Mężczyźni uczęszczali do domów publicznych i mieszkań prostytutek przede wszystkim po to, by spędzić czas w towarzystwie wykwintnych, urodziwych kobiet, umiejących śpiewać, tańczyć, grać na jakimś instrumencie muzycznym, recytować wiersze i prowadzić interesującą rozmowę. Na przestrzeni wieków prostytucja, to coraz bardziej się kalała, po to, aby następnie wznosić się na wyżyny ekskluzywności. Rewolucja we Francji nadała nowy ton tematowi, lata sześćdziesiąte i tak zwana rewolucja seksualna, całkowicie wpłynęły na, to jak dziś postrzegamy kobiety tak zwane wyzwolone. Pan Marek Karpiński w swej książce o prostytutkach i wszystkim, co z nimi związane pisze, dzieląc nam swoją pozycję na okresy w historii świata. Znajdziemy tutaj odnośniki do Biblii, średniowiecza, poprzez ciemne czasy Inkwizycji, rozkwit w renesansie, czy moment wielkiego bumu przemysłowego, który wpłyną także na losy kobiet, a co za tym idzie prostytucji, aż do czasów na m współczesnych. Napisana żywym, barwnym językiem zabiera nas do świata uwarunkowanego nie tylko kulturowo, ale przede wszystkim psychologicznie. Jeśli spodziewacie się poczytać o sztuce uprawiania seksu, tutaj tego nie znajdziecie, publikacja, jest przedstawieniem tematu samej prostytucji, a nie opisem zabaw między kobietą a mężczyzną. Pisarz do tego zagadnienia podszedł poważnie, ale jednocześnie humorystycznie i przede wszystkim bez oceniania, co jest dużym atutem tej pozycji. Mam wrażenie, że o prostytucji można napisać o wiele grubsze dzieło. W książce Autora temat jest ledwie muśnięty, ponieważ chyba zabrakłoby papieru na szczegółowe opisywanie tego zjawiska. Z tą pozycją, jest jak z tą o pornografii, wszystkich ciekawi, ale nikt o tym głośno nie mówi. Uważam wznowienie Najstarszego zawodu świata za strzał w dziesiątkę, a wraz z książką Pana Lecha Nijakowskiego, tworzy duet doskonały, aby uzupełnić swoje braki w temacie. Moje końcowe przemyślenie, jest takie, że bardzo chętnie przeczytałabym jakieś grubsze uzupełnienie do publikacji o prostytucji, na tym samym poziomie. Może Autor pokusi się o ciąg dalszy… Bezsprzecznie polecam😊 zaczytanizkwa.blogspot.com

To nie jest książka, którą się czyta, to książka, którą się przeżywa, z trudem i z wewnętrznym oporem. „Oświęcim w oczach SS” to wstrząsający zbiór wspomnień trzech esesmanów: Rudolfa Hössa, pierwszego komendanta Auschwitz, Pery Broada,członka obozowego gestapo, oraz Johanna Paula Kremera, lekarza, który w swoim dzienniku zapisywał codzienność obozowego „życia”, jakby notował przebieg zajęć akademickich. To świadectwa, które mrożą krew w żyłach, nie przez barwność języka, lecz przez beznamiętną, odartą z empatii relację oprawców. Szczególnie przeraża ton Kremera – suchy, rzeczowy, czasem wręcz obojętny, jakby pisał o eksperymencie naukowym, a nie o selekcji ludzi na śmierć. Wspomnienia Hössa, pisane w polskim więzieniu, mają charakter spowiedzi, ale i one nie są wolne od prób racjonalizacji i usprawiedliwiania się „koniecznością wykonywania rozkazów”. Broad z kolei pisze ze świadomością czytelnika z zewnątrz, chcąc najwyraźniej wypaść „lepiej” w oczach aliantów, i to być może czyni jego tekst najbardziej cynicznym. Wartością tej książki są liczne przypisy i komentarze, które pozwalają umiejscowić wypowiedzi sprawców w szerszym kontekście historycznym i faktograficznym. Pomagają one oddzielić suche świadectwo od okrutnej prawdy. Nie sposób tej książki polecać ot tak, to lektura ciężka, bolesna, przeznaczona raczej dla tych, którzy chcą zrozumieć, skąd bierze się zło systemowe, jak zwykli ludzie stają się narzędziami zagłady, i do jakiego stopnia można wyzbyć się człowieczeństwa w imię rozkazu. Ocena: 9/10,to ocena nie ze względu na literacką wartość, lecz z powodu dokumentalnej siły rażenia. To świadectwo, które trzeba poznać, by nigdy nie zapomnieć.

Solidna antologia, z rzetelną i niezwykle dociekliwą weryfikacją źródeł poszczególnych legend. Wiele z nich zaskakuje patyną i pochodzeniem, inne okazują się młodsze niż się spodziewałam, a na pewno zadziwia jak wiele z nich wskazuje na niezwykłe podobieństwo ludzi ponad podziałami narodowymi i kulturowymi.

Myślałem, że książka z racji tematyki będzie bardzo ciekawa i wciągnie mnie do granic możliwości, bo kogo nie fascynuje zło i jego dogłębna analiza? Jestem p. Leyton w "Polowaniu na ludzi" przedstawia bardzo rozbudowaną analizę psychologiczną sprawców, co momentami mnie bardzo męczyło. Ponadto mnóstwo jest cytatów, przytaczane są słowa innych psychologów, kryminologów na wytłumaczenie danych działań sprawców.Moim zdaniem za dużo tego jest.

Kocham antykwariaty. Szczególnie kocham je za to, że mogę znaleźć zupełnie nową książkę za niecałe 5 zł. Ponownie wyłowiłem książkę, która podchodziła pod moje upodobania. Czy tym razem okaże się ona dobrym wyborem? „Tajemnicza historia wampirów” jest książką, która stara się być naukową. Autor bada skąd wziął się pierwotny mit wampira, który dopiero Stoker przekuje na współczesny wizerunek. Książka ma 144 strony (z posłowiem 150),więc Ameryki raczej z nią nie odkryjemy. Jeśli już czytało się publikację na ten temat dostaniemy te same informacje o strzygach, upiorach, vrykołakach itp. Co jest być może bardziej interesujące to raporty na które się powołuje autor. Dość sporo raportów jest z terenów ówczesnej Polski: Wrocław, Poznań. W Aneksie znajdziemy dwa sprawozdania, jedno klasyczne o wampirach z Medvegii i drugi o wampirze z Bendschin. Oczywiście w książce są próby racjonalizowania zjawiska wampiryzmu w klasyczny sposób: wścieklizna (najczęściej) i ludzie byli głupi. Osobiście od jakiegoś już czasu mam problem z tym tłumaczeniem ponieważ ówczesny człowiek wiedział więcej o śmierci niż człowiek współczesny, natomiast wścieklizna była już znana w starożytnym Egipcie i nie chce mi się wierzyć by lekarze nie rozpoznawali w XVIII wścieklizny, ale to tylko ja. Jest to dobra książka dla każdego który rozpoczyna przygodę z wampiryzmem i chce jakieś źródło naukowe. Natomiast jeśli już przeczytałeś jakąś naukową pozycję na ten temat proponuję pominąć tą książkę. Podaje w większości rzeczy znane i raczej nie znajdzie się tutaj nic nowego.

To moja pierwsza książka tego autora oraz tego wydawnictwa. Książka składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym, autor po krótce wyjaśnia podstawowe kwestie zwiazane z seryjnymi mordercami takie jak: różnice pomiędzy zabójstwem a morderstwem, dzieciństwo, typologię i zaburzenia seryjnych morderców. W drugiej mamy doczynienia z ogólną charakterystyką ofiar oraz ich oprawców. Są to w większości suche dane liczbowe i statystyczne. W trzeciej autor przechodzi już do meritum i opisuje ponad 200 sylwetek seryjnych morderców, w podziale na poszczególne kontynenty. Niektóre opisy są bardzo krótkie i ogólne, niektóre są dłuższe i bardziej szczegółowe (ale tych akurat jest raczej niewiele). Jak autor zauważa na samym początku jest to książka dla początkujących i tu się w pełni zgodzę. Większość sylwetek opisana została w sposób syntetyczny. Pan Stukan nie koncentruje się nad analizą modus operandi sprawców choć w niektórych przypadkach podaje nawet sporo szczegółów i przedstawia motywy działania sprawców. Ta książka to bardziej podręcznik niż literatura faktu. To co mi się nie spodobało (poza nudnymi statystykami) to to, że ksiazka została tandetnie wydana. Wydrukowano ją na białym papierze (będąc na studiach dokładnie w taki sam sposób drukowaliśmy nasze prace magisterskie). I takie było moje pierwsze wrażenie, tzn. że czytam jakiś studencki wydruk, a nie profesjonalną książkę. Szkoda, bo moim zdaniem gdyby wydrukowano ją na normalnym kremowym papierze publikacyjnym, ta pozycja miałaby swój charakter i pewnie ocena byłaby wyższa (choć zaznaczam, że to moja prywatna opinia). Podsumowując, lektura warta przeczytania.

347 str. + bibliografia na końcu. 28 rozdziałów nt. wydarzeń od roku 1901 do 1989 - autor jest Niemcem, więc wiele z nich dotyczy RFN czy NRD, co nie jest z mojej strony zarzutem. Obok znanych historii i biografii (Rasputin, Hindenburg, JFK, Che Guevara) dostajemy również o wiele mniej znanych. Dobrze się czyta, polecam!

Książka wydana przez wydawnictwo „Latarnik” Tomasza Raczka. Jest to debiut książkowy autora – anglisty z wykształcenia, zamieszczającego swoje teksty m.in. w „Nowej Fantastyce”. Opisy filmów zachęcają do obejrzenia danego dzieła. Jeśli ktoś lubi ten gatunek filmów, to jak najbardziej pozycja jest dla niego. Ciekawe jest również wspominanie przez autora o kulisach powstawania danych dzieł filmowych. Z reguły nie ma się świadomości wszystkich tych niuansów, które były bardzo ważne w momencie kręcenia obrazów filmowych. Dla mnie jednym z klasycznych filmów typu horror jest „Dziecko Rosemary” w reżyserii Romana Polańskiego. Film z 1968 roku. Oglądałem go parokrotnie, zawsze z tym samym entuzjazmem. Duchowa uczta po prostu. Na pewno leksykon będzie inspirujący dla kinomaniaków oraz osób poszukujących po prostu wartościowych filmów. Próbka stylu autora i fragment omówienia tegoż klasycznego już filmu: * * * [recenzja: "Rosemary's Baby"] „Ira Levin, autor powieści DZIECKO ROSEMARY, był bardzo zadowolony ze sposobu przeniesienia jej na ekran przez Romana Polańskiego. Uważał, że jest to najwierniejsza adaptacja powieści, jaka kiedykolwiek powstała w Hollywood. Fabułę DZIECKA ROSEMARY można streścić w paru zdaniach. Młode małżeństwo, Rosemary i Guy Woodhouse, wprowadzają się do nowego mieszkania na Manhattanie. Początkowo oboje cieszą się z przyjaznego nastawienia do nich dwójki najbliższych sąsiadów, wkrótce jednak Rosemary owa zażyłość przestaje się podobać. Guy spędza ze staruszkami coraz więcej czasu, a ona zaczyna podejrzewać, że ta miła dwójka ma wobec niej niecne, satanistyczne plany. Kiedy więc bohaterka zajdzie w ciążę, radość z perspektywy zostania matką przesłoni jej wspomnienie makabrycznych wizji dręczących ją od nocy poczęcia; wizji nie byle jakich, bo z Rosemary współżyje w nich sam diabeł. Oczekiwanie na narodziny dziecka wypełnia się narastającą paranoją, a widz traci orientację, czy powinien ufać przeczuciom bohaterki, czy raczej uznać, że to właśnie z nią coś jest nie tak. Polańskiemu bardzo spodobała się książka Levina, ale jako agnostyk chciał mocniej zaakcentować wieloznaczność fabuły i wyraźnie dać widzom do zrozumienia, że ten satanistyczny horror może być produktem przemęczonego umysłu Rosemary. Levin też zostawiał taką możliwość interpretacji, jednak mocniej narzucał czytelnikowi punkt widzenia bohaterki — wystarczy porównać szokującą szczegółami końcówkę powieści i bardziej niejasny finał filmu. Powodem problemów psychicznych kobiety może być jej wewnętrzne rozdarcie pomiędzy religijnym wychowaniem a oderwaniem od tradycyjnych wartości w świecie, w którym teraz żyje: mąż Rosemary i sąsiedzi żartują z jej religijności, a bohaterka nie umie zaakceptować bardziej zdystansowanego podejścia do wiary. Polański umiejętnie ilustruje ten konflikt, podrzucając charakterystyczne gadżety i autentyczne gazety z połowy lat 60. — m.in. egzemplarz „Time'a" ze słynną okładką głoszącą, że „Bóg nie żyje". Kręcenia DZIECKA ROSEMARY Polański nie wspomina dobrze: dopiero udowadniał, że jest reżyserem godnym współpracy z dużą wytwórnią, a kiedy okazało się, że produkcja potrwa dłużej niż planowano i przekroczy budżet, straszono go nawet zwolnieniem. Do roli Rosemary Polański chciał zatrudnić swoją przyszłą żonę Sharon Tate, ale uważał, że niezręcznie byłoby samemu ją zaproponować. Kiedy więc producenci zaproponowali, aby zagrała Mia Farrow, reżyser zgodził się bez wahania, zachwycony jej talentem aktorskim, mimo że nie pasowała do książkowego wizerunku bohaterki — silnej i zdrowej Amerykanki. Do roli Guya, męża Rosemary, Polański namawiał Warrena Beatty (który uznał, że to nie dość prestiżowa rola),Roberta Redforda (który był akurat skłócony z wytwórnią Paramount),rozważał też udział Jacka Nicholsona (ostatecznie stwierdził jednak, że wygląda on zbyt demonicznie). Ostatecznie obsadzono Johna Cassavetesa, który kwestionował zasadność poleceń Polańskiego — nie chciał np. brać udziału w scenie seksu na podłodze twierdząc, że nie jest aktorem porno. Z kolei Farrow w trakcie zdjęć do DZIECKA ROSEMARY przeżyła załamanie psychiczne, kiedy porzucił ją Frank Sinatra. Mimo kłopotów, obsada okazała się bezbłędna: Farrow jest rewelacyjna jako kobieta rozdarta pomiędzy niewinnością a dorosłością i tocząca walkę z narastającą paranoją, a Cassavetes jest całkiem przekonujący jako chłodny, niegodny zaufania mąż. Aurę niepokoju wprowadzają Ruth Gordon i Sidney Blackmer jako podejrzani sąsiedzi, Charles Grodin (znany później raczej z ról komediowych) bardzo naturalnie wypada w roli doktora Hilla, któremu Rosemary zwierza się ze swoich podejrzeń w pełnej napięcia scenie dodanej do scenariusza przez Polańskiego. Farrow dodatkowo przysłużyła się filmowi śpiewając kołysankę Krzysztofa Komedy. Reżyserowi zależało, żeby to właśnie jej głos można było usłyszeć w kompozycji Komedy, słusznie zakładając, że wzmocni to więź widza z główną bohaterką. Stephen King komplementował tę adaptację pisząc: „To jeden z rzadkich przypadków, kiedy po przeczytaniu książki nie musimy oglądać filmu, a po obejrzeniu filmu możemy sobie odpuścić czytanie książki". Sądzę, że naprawdę jest jeszcze inaczej: to jedna z tych rzadkich ekranizacji, które warto obejrzeć nawet jeśli znamy i lubimy książkę. DLACZEGO WARTO OBEJRZEĆ? - dla kreacji Farrow, - dla wieloznaczności fabuły. KTO NIE POWINIEN OGLĄDAĆ? — kogo nie interesują horrory oparte na dialogach, — kto unika filmów o wątkach satanistycznych.

Bardzo obszerna biografia Ernesto Che Guevary, od jego młodości, podróży po Ameryce Południowej, przez walki na Kubie i działania członka rządu, po zaangażowanie się w walki w Kongu i w końcu śmierć w Boliwii. Masa szczegółów oraz źródeł, na które powołuje się autor. Jest to niewątpliwie atut, choć momentami niektóre szczegóły były dla mnie mało ciekawe i w pewnym stopniu nużące. Mam wrażenie, że autor starał się przedstawić Che jak najbardziej obiektywnie. Pomijając niektóre niepewne, kontrowersyjne informacje o nim. Wydaje mi się jednak, że raczej autor darzył swojego bohatera, jeśli można tak to nazwać, sympatią. Być może nie był tak do końca neutralny. Tak czy inaczej, czytając można samemu wyrobić sobie opinię o Ernesto Guevarze. Daję ocenę 8 za włożoną pracę i konkrety, przytaczane źródła, wypowiedzi świadków, a także za język i styl pisanie. Gdybym chciał być bardziej subiektywny dałbym pewnie jednak 7, książka odrobinę dłużyła mi się w pewnych momentach (choć niewielu). Na pewno warto przeczytać jeśli ktoś interesuje się postacią Che Guevary.

Możesz mi powiedzieć po co kupowałem te książki ? No tak, możesz mieć rację. Agresywna szata graficzna, jeszcze bardziej agresywne tytuły i opis ich treści. Marketing zrobił swoje. Może nie byłoby tak żle, gdyby autorka pomieściła treść w 2/3 tomach. Niestety w kolejnych tomach zboczeńcy, nimfomanki, sodomici itp. zaczęli się ze sobą pokrywać. Negatywnym efektem ubocznym były niekończące się powtórzenia. 6 gwiazdek z szacunku dla czasu, który STRACIŁEM na czytanie. Sam/a decyduj, czy czytać. Za Twój wybór odpowiedzialności nie biorę.

Książka ciekawa, po części kryminał, poruszająca temat nie tylko wampiryzmu, ale także społecznego zacofania i zakłamania oraz wynikającej z nich zbiorowej psychozy. Książka ciekawa - ale nie porywająca. Dość szybko bowiem poznajemy pierwszego i jedynego podejrzanego, o którym niemal od początku wiemy, że jest niewinny. Książka stylizowana na reportaż - ale z ambicjami. W rezultacie autor sporo dokłada od siebie: w niektórych momentach można odnieść wrażenie, że mówi więcej niż może wiedzieć, stara się też wniknąć w psychikę poszczególnych osób. Ponadto pisze rozpoetyzowanym stylem, co daje efekty raz lepsze, raz gorsze. Trudno mi powiedzieć, ile w opisanej historii jest faktów, a ile fikcji, ponieważ nie udało mi się znaleźć w internecie żadnych informacji na temat wydarzeń z Ropraz. Pozdrawiam 7/10

Mansona można kochać lub nienawidzić. Przynajmniej ja nie znam osoby, która pozostawałaby obojętna wobec działania amerykańskiego Antychrysta. Książka Baddeley'a stanowi obszerne wyjaśnienie takiego stanu rzeczy. Nie jest to stricte biografia Marilyna, raczej wnikliwy zarys jego fenomenu w kontrkulturze. Może już dziś jego twórczość już nie szokuje tak bardzo jak w poprzedniej dekadzie, na której skupia się w swojej książce autor. Nic dziwnego, ponieważ od tamtego czasu realia otaczającego nas świata mocno się zmieniły. Niemniej jednak sądzę, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdego fana, jak również osoby postronnej, która chciałaby zrozumieć twórczość artysty. Nie jest to książka łatwa, aczkolwiek naprawdę warta uwagi. Jako fance jeszcze bardziej przybliżyła mi postać Mansona - przekornego, niesamowicie inteligentnego i błyskotliwego buntownika.

Książka ma charakter naukowy i jest edycją źródłową z komentarzem. Jest to dzieło o dużym stopniu doskonałości, w którym ważnym są zarówno wstęp, treść zasadnicza jak zakończenie z suplementami. Z publikacji dowiadujemy się tylko o Hitlerze i Trzeciej Rzeszy ale także o sposobie zbierania redagowania informacji w służbach radzieckich okresu stalinowskiego. Warto jednak zastrzec, że czytając o kulisach sprawowania władzy przez Hitlera jak i o jego degeneracji jako przywódcy, nie zapoznajemy się w rzeczą kompleksową, a strumieniem świadomości naocznych świadków - dwóch oficerów, którzy nie należeli do najbliższego kręgu dyktatora, lecz stali tuż za nim. Książkę warto przeczytać.

Dawno już nie czytałam tak fajnie napisanej książki historycznej, pozycji która nie tylko potrafi wiele nauczyć i wyjaśnić ale także rozbawić. Świetne podejście - autorka nie ograniczyła się pod żadnym względem. Najpierw mamy prawdziwą historię Vlada Palownika zwanego Drakulą, jego ojca, jego braci i innych krewnych, włączając w to Macieja Korwina, króla Węgier, i Stefana III Mołdawskiego, wszystko na tle piętnastowiecznej Wołoszczyzny, Turcji i, generalnie, basenu Morza Czarnego z przyległościami. A do tego mamy skróconą historię mitu o Drakuli-wampirze, z odwołaniami do pop-kultury i Francisa Forda Coppoli. A także parę słów o Elżbiecie Bathory, zwanej krwawą Hrabiną z Čachtic. No i oczywiście o Bramie Stokerze i jego powieści. Jak dla mnie super - pani Czamańska to erudytka i historyk najwyższych lotów. Mój zachwyt był dodatkowo napędzany faktem że tej jesieni odwiedziłam Węgry i rumuński Siedmiogród więc widziałam większość wymienionych miejscowości na własne oczy. ETA: w książce można znaleźć kolorowe zdjęcia i mapy gdyby się ktoś pytał o obrazki ;p.

Szybko się czyta, to zdecydowany plus. Sama narracja... cóż, dopóki nie natrafiłam na rozdział z wybitnie rażącymi literówkami, myślałam, że to wina autora (choć i tego nie wykluczam). Mnóstwo błędów, literówek. Część postaci opisana dość szczegółowo, inne z kolei potraktowane, niesłusznie, po macoszemu. Obawiam się tylko, że część o najgorszych ludziach świata będzie słabsza.

Książka lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze mimo pozornie niełatwego tematu, jakim jest śmierć i to, co może czekać po niej. Na kolejnych stronach poznajemy zagadnienie reinkarnacji i historię poszukiwań duszy za pomocą skalpela i mikroskopu, odwiedzamy medium i staramy się rozwikłać tajemnicę ektoplazmy, dowiadujemy się jaki jest związek duchów z elektromagnetyzmem oraz przyglądamy się zagadnieniu EVP, w końcu trafiamy do laboratoriów naukowców, którzy wywołują doświadczenia śmierci sztucznie lub chcą badać doświadczenie wyjścia z ciała (OOBE). Ilość zebranego przez autorkę materiału, wywiadów, faktów i anegdot robi wrażenie, a lekki styl i przewijający się przez całość humor sprawia, że nie czujemy się tym wszystkim przytłoczeni. Dodatkowo, jeżeli ktoś interesuje się zagadnieniami "okołośmiertnymi" czy ogólnie paranormalnymi i zgłębił nieco temat, "Duch" pozwala poznać niektóre historie z innego punktu widzenia (Chociażby opowieść o bucie, przytoczona przez Iana Wilsona w 'Życiu po śmierci", u Mary Roach okazuje się dwiema podobnymi historiami z obuwiem w roli głównej, ale jest tego więcej, więc spokojnie, nie zdradziłem wszystkiego). Z przykrością muszę jednak zauważyć, że zarówno niektóre ciekawostki, jak i żarty, zwłaszcza te umieszczone w przypisach, wydają się dodane na siłę, przez co mocno odstają od reszty. Innym mankamentem - chociaż pewnie jest to sprawa indywidualna - jest rozwleczenie niektórych wątków i wkradająca się przez to nuda. Tak jest chociażby z przydługim, moim zdaniem, rozdziałem o sztuczkach spirytystycznych mediów oraz historią pewnego testamentu. Zmierzając do końca, jest to najbardziej przyziemna książka dotykająca tak metafizycznego tematu jakim jest życie po śmierci. Autorka w sposób jasny i przejrzysty (i nie zapominajmy - zabawny) przedstawia nam różne sposoby, w jakie ludzie starali i starają się nadal ugryźć problem śmierci i życia pozagrobowego. Nie spekuluje i nie konfabuluje, ale też nie stara się na siłę obalić wszystkiego, na co współczesna nauka nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Tkwi w pewnego rodzaju zawieszeniu, balansując między sceptycyzmem a wiarą, pchana to w jedną, to w drugą stronę dowodami o różnej sile rażenia, nigdy jednak do końca nie wybierając żadnej ze stron - a wraz z nią to samo robi czytelnik. Może czasami zbytnio się rozwleka, czasami zbytnio popada w dygresje, mimo wszystko sprawia naprawdę przyjemne wrażenie i daje rozrywkę na godnym poziomie na kilka dobrych godzin.

Bardzo dobry przegląd historii o wampirach i wilkołakach z różnych części Europy. Nie miałam wcześniej pojęcia, że było to tak powrzechne. Tylko jedna rzecz w książce mi przeszkadzała. Było w niej sporo nazw, czy tytułów po łacinie, włosku, francusku lub grecku, których tłumaczenie nie zostało podane (w przypadku greckich nazw, nie było nawet transkrypcji na alfabet łaciński).