Ostatni brzeg

Pierwsze wydanie tej książki wyszło w 1957 roku. Wielu z Was może bardziej kojarzyć film. Ja nie oglądałam.
Książka jest przepiękna i przejmująca.
Początek lat 60-tych. Na skutek wojny nuklearnej wyginął praktycznie cały świat. Jedynie Australia jakoś się trzyma, ale mieszkańcy wiedzą, że to kwestia miesięcy jak pył radioaktywny dotrze i tutaj i zabije ich wszystkich.
Razem z głównymi bohaterami obserwujemy cichy obraz zagłady.
Zakończenie książki jest niesamowicie poruszające.
Wiem jedno, to jest jedna z tych książek, których nie zapomina się do końca życia.

Pierwsze wydanie tej książki wyszło w 1957 roku. Wielu z Was może bardziej kojarzyć film. Ja nie oglądałam.
Książka jest przepiękna i przejmująca.
Początek lat 60-tych. Na skutek wojny nuklearnej wyginął praktycznie cały świat. Jedynie Australia jakoś się trzyma, ale mieszkańcy wiedzą, że to kwestia miesięcy jak pył radioaktywny dotrze i tutaj i zabije ich...

Ostatni brzeg” to poruszająca i bardzo refleksyjna powieść postapokaliptyczna, która pokazuje nie tyle samą katastrofę, ile ostatnie chwile ludzkości. Najbardziej uderzyło mnie to, jak autor ukazuje ludzkie emocje i zachowania w obliczu nieuchronnego końca świata – jedni próbują żyć normalnie, inni pogrążają się w smutku. Książka jest niezwykle smutna, ale jednocześnie skłania do głębokich przemyśleń o życiu, rodzinie i odpowiedzialności za przyszłość świata. Bardzo mi się podobała i na długo zostanie w mojej pamięci.

Ostatni brzeg” to poruszająca i bardzo refleksyjna powieść postapokaliptyczna, która pokazuje nie tyle samą katastrofę, ile ostatnie chwile ludzkości. Najbardziej uderzyło mnie to, jak autor ukazuje ludzkie emocje i zachowania w obliczu nieuchronnego końca świata – jedni próbują żyć normalnie, inni pogrążają się w smutku. Książka jest niezwykle smutna, ale jednocześnie...

Jedna z tych książek, których napisanie i wydanie na Zachodzie Związek Radziecki chętnie by zasponsorował, jednocześnie karząc śmiercią za jej posiadanie na swoim terytorium.
Autor zapewne pisał to w dobrzej wierze, ale bez oparcia w faktach naukowych. Może zresztą w latach 50. nie miał ich zbyt wiele do dyspozycji (utajnione),ale coś niecoś o skutkach eksplozji w Japonii powinien wiedzieć. Tymczasem w powieści radioaktywność to coś na kształt wirusa, rozprzestrzenia się i nie słabnie, tak jakby rozrastała się, a nie rozcieńczała. Wiem, bomby, które spadły na Japonię to słabizna w porównaniu z późniejszymi arsenałami, ale późniejsze próby udowodniły, że radioaktywność to nie jest jakiś rak, rozrastający się pasożyt. Fala uderzeniowa po detonacji Car Bomby obiegła dwukrotnie kulę ziemską, a promieniowanie ani drgęło w Norwegii czy Finlandii. Oczywiście, nie ma co bagatelizować problemu, ale 4500 atomówek raczej ludzkości nie wytępi. Byłoby z tego ciekawe postapo, jakby tak autor opisał kto i w jakim stanie przypływa jednak ze skażonej półkuli, albo jakie transmisje radio i tv stamtąd docierają.
Jeśli ta książka wpłynęła na ograniczenie dostępności bomb atomowych dla małych państw, to chwała jej za to, ale raczej nikt w realnym świecie nie zachowywałby się jak jej bohaterowie. Denerwuje pasywność bohaterów, szczególnie wojskowych. Miał wyjść łzawy straszak i akcja, logika powieści została temu założeniu podporządkowana. Ani słowa o schronach czy choćby próbach budowy takowych (czasu na to ponad rok),a przecież podobno wystarczy przeczekać kilkanaście lat. Realności fabule dodałaby zmiana koncepcji, że to ktoś rozpylił jakąś broń biologiczną, zarazę, która rozprzestrzenia się nieubłaganie z wiatrem czy wodą. Na to naprawdę trzeba uważać, szczególnie obecnie, kiedy już niedługo pewnie będzie możliwe zaprojektowanie przez AI wirusa totalnego, albo działającego selektywnie, np. tylko na kobiety albo osoby pigmentododatnie.

Jedna z tych książek, których napisanie i wydanie na Zachodzie Związek Radziecki chętnie by zasponsorował, jednocześnie karząc śmiercią za jej posiadanie na swoim terytorium.
Autor zapewne pisał to w dobrzej wierze, ale bez oparcia w faktach naukowych. Może zresztą w latach 50. nie miał ich zbyt wiele do dyspozycji (utajnione),ale coś niecoś o skutkach eksplozji w Japonii...

Opis świata, który za chwilę zniknie. Zostają ostatnie miesiące, w końcu tygodnie i dni. Można się buntować czy zaprzeczać, ale nic się nie da zrobić. Życie niby się toczy, ale pieniądze przestają mieć jakąkolwiek wartość, dzieci nigdy nie staną sie dorosłymi, wspaniałe alkohole nigdy już nie zostaną wypite, nie będzie kolejnej wiosny...
Dostajemy bardzo spójną, zapadającą głęboko w pamięć, opowieść. Warto czytać ją powoli, smakując.
Serdecznie polecam!

Opis świata, który za chwilę zniknie. Zostają ostatnie miesiące, w końcu tygodnie i dni. Można się buntować czy zaprzeczać, ale nic się nie da zrobić. Życie niby się toczy, ale pieniądze przestają mieć jakąkolwiek wartość, dzieci nigdy nie staną sie dorosłymi, wspaniałe alkohole nigdy już nie zostaną wypite, nie będzie kolejnej wiosny...
Dostajemy bardzo spójną, zapadającą...

Rozczarowanie. Akcja ginie w niewiele znaczących rozmowach czy wydarzeniach. Niby towarzyszymy kapitanowi łodzi podwodnej w misji bojowej a nie dzieje się zupełnie nic. Choć nie wiem jak społeczeństwo zachowałoby się wobec nieuchronnej zagłady to mam wrażenie, że wizja autora potwierdza tylko, że on też nie za bardzo miał na to pomysł. Ta książka to ani thriller, ani horror, taka bezgatunkowa nowela.

Rozczarowanie. Akcja ginie w niewiele znaczących rozmowach czy wydarzeniach. Niby towarzyszymy kapitanowi łodzi podwodnej w misji bojowej a nie dzieje się zupełnie nic. Choć nie wiem jak społeczeństwo zachowałoby się wobec nieuchronnej zagłady to mam wrażenie, że wizja autora potwierdza tylko, że on też nie za bardzo miał na to pomysł. Ta książka to ani thriller, ani...

Smutna wizja świata po katastrofie nuklearnej pogrążonym w strachu przed unicestwieniem. Książka zadziwia mnie, tym jak bohaterowie się zachowują i ich wyparcie katastrofy lub organizowanie rozrywek (np. wyścigów samochodowych) w przeddzień katastrofy jest śmieszne. Książka mnie znudziła i czytałem ją zastanawiając się do czego to prowadzi(może się zaraz rozkręci)

Smutna wizja świata po katastrofie nuklearnej pogrążonym w strachu przed unicestwieniem. Książka zadziwia mnie, tym jak bohaterowie się zachowują i ich wyparcie katastrofy lub organizowanie rozrywek (np. wyścigów samochodowych) w przeddzień katastrofy jest śmieszne. Książka mnie znudziła i czytałem ją zastanawiając się do czego to prowadzi(może się zaraz rozkręci)

Mocarstwa pogrążyły się jądrowej apokalipsie. Cała północna półkula jest zniszczona i ogarnięta zabójczym promieniowaniem, które stopniowo rozchodzi się na całą planetę, a my w książce śledzimy losy ludzi w Australii pozbawionej kontaktu i dostaw z reszty świata.

Postapokalipsa jest w tle, a autor przedstawia nam życie mieszkańców Australii na krótko przed przybyciem promieniowania, które zabije całą ludzkość. Bardzo dobra książka, dzieje się w niej niewiele, ale autor subtelnie stopniowo zaciska pętle strachu i bezsilności przed końcem. Jedynie w wątkach romantycznych i obyczajowych zabrakło trochę luzu.

Mocarstwa pogrążyły się jądrowej apokalipsie. Cała północna półkula jest zniszczona i ogarnięta zabójczym promieniowaniem, które stopniowo rozchodzi się na całą planetę, a my w książce śledzimy losy ludzi w Australii pozbawionej kontaktu i dostaw z reszty świata.

Postapokalipsa jest w tle, a autor przedstawia nam życie mieszkańców Australii na krótko przed przybyciem...

Ciezka to ksiazka do ocenienia. Fabularnie jest bardzo oszczedna, toczy sie powoli do przodu, ku nieuniknonemu koncowi. Cala przyjemnosc w czytaniu wynika z ogolnego przekazu, sporego pola do rozmyslan i wchodzenia w buty bohaterow. Ksiazka beznadziejna w swoim przeslaniu i bezlitosna. Ale w koncu to lektura post apo, taka miala byc.

Ciezka to ksiazka do ocenienia. Fabularnie jest bardzo oszczedna, toczy sie powoli do przodu, ku nieuniknonemu koncowi. Cala przyjemnosc w czytaniu wynika z ogolnego przekazu, sporego pola do rozmyslan i wchodzenia w buty bohaterow. Ksiazka beznadziejna w swoim przeslaniu i bezlitosna. Ale w koncu to lektura post apo, taka miala byc.

Niesamowita wizja nieuchronnie zbliżającego się końca świata po atomowej wojnie. Książka dojmująca, dekadencka, dająca wiele do myślenia.

Niesamowita wizja nieuchronnie zbliżającego się końca świata po atomowej wojnie. Książka dojmująca, dekadencka, dająca wiele do myślenia.

➡️Po krótkiej, bliżej nieokreślonej atomowej wojnie w 1961, która zmieniła globalny układ sił na świecie Peter Holmes, komandor marynarki wojennej w Australii dostaje do wykonania nową misję na morzu - jako oficer łącznikowy na amerykańskim atomowym okręcie podwodnym USS Scorpion. Zostawia żonę i małą córeczkę i wypływa.
"roz­pę­ta­ła się ta osza­ła­mia­ją­co krót­ka wojna – wojna, któ­rej dzie­jów nikt nie spi­sał i spi­sać już nie miał, i która na­tych­miast ogar­nę­ła całą pół­ku­lę pół­noc­ną, a skoń­czy­ła się z ostat­nim sej­smicz­nym wstrzą­sem wy­bu­chu bomby w trzy­dzie­stym siód­mym dniu."
Tylko że świat chyli się ku upadkowi. Praktycznie nie ma paliwa, społeczeństwo zamiera.
"Osta­tecz­nie wia­do­mo z radia, że już nie­du­żo przed nami."
➡️Ostatni brzeg to bez wątpienia powieść postapo, chociaż inna niż wszystkie. Tu nie ma galopującej akcji, tu nie ma walki z mutantami, bo też nie o to tu chodzi. Autor z olbrzymim wyczuciem i niezwykłą wręcz dramaturgią ukazuje ostatnie chwile ludzkości. Ukazuje postawy ludzkie w najcięższych psychicznie okolicznościach. To jest clou tej powieści. Powieści po prostu genialnej.
➡️Jest to bez dwóch zdań dramat postapo. A jako że uwielbiam i jedno i drugie - dla mnie ta książka okazała się absolutnym strzałem w dziesiątkę. Doskonale nakreślone postacie, obyczajowa interakcja, świetnie przedstawione środowisko, hermetyczne miejsce akcji i silne emocje - nie mogłem sobie wymarzyć lepszej klasyki. Z całej serii "Wehikuł czasu" jedynie "Kwiaty dla Algernona" podobały mi się bardziej, chociaż trudno te książki porównywać.
➡️Niezwykle radosny i beztroski dzień, który Towers spędził u Holmesów przed wypłynięciem na misję pokazuje dosadnie, co utraciliśmy jako ludzkość przez własną głupotę i czego już nigdy nie odzyskamy. Jaki był świat przed nuklearnym kataklizmem i co nam zostało po nim. Ten kontrast jest przejmujący.
➡️Zanikające stopniowo sygnały radiowe z różnych części świata. Narastające promieniowanie. Ludzkość umiera. Holmes wypływa w ostatni rejs. Gdzie będzie ostatni brzeg? Co go czeka? Czy zobaczy jeszcze kiedyś żonę i córeczkę, zanim skończy się świat?
Czekanie na wyrok.
"Możesz to sobie wyobrazić Dwight? – Te wszyst­kie mia­sta, te wszyst­kie pola i farmy, gdzie nie ma ni­ko­go, nic ży­we­go. Po pro­stu nic."
➡️Ta książka bardzo przygnębia. Jest smutna tym bardzo głębokim, a nie powierzchownym, kiczowatym smutkiem. Jest bardzo mocna, chociaż nie ma w niej scen brutalnych. Jest mocna przez zamieszczoną w niej historię wojny, która zmiotła pół planety, a drugie pół pokryła radioaktywnym pyłem, a była rozpętana w dużej mierze przez pomyłkę. Cóż, nic nie stoi na przeszkodzie, aby stało się tak i dziś.
"Nie za­prze­sta­no walki, do­pó­ki wszyst­kie bomby nie spa­dły i wszyst­kie sa­mo­lo­ty nie stały się bez­u­ży­tecz­ne. A kiedy ten czas nad­szedł, spra­wy po­su­nę­ły się już za daleko­."
➡️Na tle tej niewyobrażalnej tragedii życie toczy się (jeszcze) dalej. Czekając na wyrok ludzie kochają się, piją, tańczą. Jedni popadają w marazm, inni przeciwnie. Jedni zapijają nieuchronny koniec, inni spędzają czas z rodzinami. Jeszcze inni rozpamiętują to co było. Człowiek jest nieprzewidywalny.
➡️Zmiany zachodzące w ludziach w ostatnich chwilach cywilizacji są niezwykłe. Moira, która z dziewczyny lekkiej, nudzącej się, pijącej ponad miarę staje się dojrzała, poważna, zakochuje się i zaczyna doceniać życie. Dwight, który mimo utraty żony i dzieci docenia stale prostotę świata, realizuje swoje obowiązki i po prostu żyje. Cały szereg postaci pokazujących, że tak naprawdę człowiek mimo swoich słabości jest niezniszczalny. Niektóre sceny po prostu wzruszają do łez.
➡️Moi Drodzy, ta powieść jest absolutnie niezwykła. Porusza, pozwala spojrzeć na życie zupełnie z innej strony, dostrzec jego jasne punkty i to właśnie jest jej siła, mimo ogromnego smutku, który niesie. Czy ten ostatni brzeg naprawdę musi być tym ostatnim? Czy mamy czas, żeby się opamiętać?
Bardzo mocno Wam polecam, moja ocena 9/10 i UZJ (Uncelkowy Znak Jakości).

➡️Po krótkiej, bliżej nieokreślonej atomowej wojnie w 1961, która zmieniła globalny układ sił na świecie Peter Holmes, komandor marynarki wojennej w Australii dostaje do wykonania nową misję na morzu - jako oficer łącznikowy na amerykańskim atomowym okręcie podwodnym USS Scorpion. Zostawia żonę i małą córeczkę i wypływa.
"roz­pę­ta­ła się ta osza­ła­mia­ją­co krót­ka wojna...