Mężczyźni z różowym trójkątem

Książka bardzo przygnębiająca ale uważam, że to must-read dla każdej osoby queerowej. Cóż, pokazuje jednak też że jak jest się przystojnym, to i w obozie pracy i na wojnie łatwiej przetrwać.

Książka bardzo przygnębiająca ale uważam, że to must-read dla każdej osoby queerowej. Cóż, pokazuje jednak też że jak jest się przystojnym, to i w obozie pracy i na wojnie łatwiej przetrwać.

Mimo, że relatywnie krótka - jest to bardzo trudna i ciężka lektura. Opisywane wydarzenia są momentami wręcz przytłaczające, trudne do czytania, ale właśnie przez to tak ważne. Autor bez upiększeń pokazuje okrucieństwo, dehumanizację i cierpienie ludzi prześladowanych za swoją orientację seksualną w nazistowskich obozach koncentracyjnych.

Chciałbym podziękować autorowi za odwagę opowiedzenia tej historii - historii, o której przez lata milczano lub którą spychano na margines pamięci. Szczególne podziękowania należą się również osobom, dzięki którym ta opowieść mogła wybrzmieć także w naszym języku i dotrzeć do kolejnych czytelników - w szczególności Alicji Rosenau, dr Joannie Ostrowskiej oraz Annie Richter.

To książka bolesna, ale konieczna. Obowiązkowa lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, do czego prowadzi nienawiść i wykluczenie oraz jak ważna jest pamięć o ofiarach.

Losy osób homoseksualnych w czasie II Wojny Światowej nie mogą nigdy zostać zapomniane.

Mimo, że relatywnie krótka - jest to bardzo trudna i ciężka lektura. Opisywane wydarzenia są momentami wręcz przytłaczające, trudne do czytania, ale właśnie przez to tak ważne. Autor bez upiększeń pokazuje okrucieństwo, dehumanizację i cierpienie ludzi prześladowanych za swoją orientację seksualną w nazistowskich obozach koncentracyjnych.

Chciałbym podziękować autorowi za...

Bolesna, mocna, ale napisana takim językiem żeby przeczytać. Polecam dobra lekcja historii

Bolesna, mocna, ale napisana takim językiem żeby przeczytać. Polecam dobra lekcja historii

Typ książki, której nie powinno się oceniać z szacunku do ofiar. Skłania do refleksji w szczególności w kontekście sytuacji osób homoseksualnych w Polsce w XXI wieku.

Typ książki, której nie powinno się oceniać z szacunku do ofiar. Skłania do refleksji w szczególności w kontekście sytuacji osób homoseksualnych w Polsce w XXI wieku.

O więźniach obozów koncentracyjnych skazanych z paragrafu 175.
Książka bazuje na osobistych wspomnieniach autora, który opisuje jak wyglądało jego życie w obozach koncentracyjnych (najpierw Sachsenhausen, potem Flossenburg) i traktowanie więźniów, a także przestawia swoje sposoby na przetrwanie czy polepszenie warunków bytowania. Jest to świadectwo o tyle ciekawe i ważne, że pokazuje tę stronę życia obozowego (w tym np. traktowanie własnego ciała jako waluty pozwalającej zdobywać przywileje),o której zazwyczaj się milczy, i przedstawia sytuację tych ludzi, którzy nie należą do "dobrego towarzystwa ofiar" reżimu hitlerowskiego. W przypadku takich książek styl jest rzeczą raczej drugorzędną, ale jednak trochę przeszkadzało mi okazjonalne wpadanie w patos i moralizatorskie tony.

O więźniach obozów koncentracyjnych skazanych z paragrafu 175.
Książka bazuje na osobistych wspomnieniach autora, który opisuje jak wyglądało jego życie w obozach koncentracyjnych (najpierw Sachsenhausen, potem Flossenburg) i traktowanie więźniów, a także przestawia swoje sposoby na przetrwanie czy polepszenie warunków bytowania. Jest to świadectwo o tyle ciekawe i ważne,...

To jedna z tych książek, których się nie „czyta” – przez które się przechodzi, z bólem, niedowierzaniem i narastającym gniewem. Relacja Heinza Hegera, oparta na wspomnieniach Josefa Kohouta, byłego więźnia nazistowskich obozów koncentracyjnych, to wstrząsające świadectwo – dotkliwe, przerażające, momentami wręcz odstręczające. Ale właśnie dlatego tak ważne i tak potrzebne.

Ta książka odsłania przed czytelnikiem rzadko reprezentowaną perspektywę w opowieściach o II wojnie światowej – perspektywę osób prześladowanych za swoją orientację seksualną. I choć temat Holokaustu czy obozów koncentracyjnych był wielokrotnie podejmowany, historia przedstawiona przez Hegera ma w sobie coś absolutnie wyjątkowego. Bo po wojnie, przez dekady, niewielu mężczyzn prześladowanych za homoseksualność zdecydowało się mówić publicznie o swoim losie. W świetle obowiązującego w wielu krajach – także po upadku III Rzeszy – prawa, nadal musieli milczeć. Tym bardziej wartość tej relacji jest dziś nie do przecenienia.

Heger nie tylko daje głos wykluczonej i zapomnianej grupie ofiar, ale również rzuca światło na to, jak głęboko sięgała nienawiść systemu totalitarnego. Opowieść jest osobista, szczera do bólu, pozbawiona upiększeń – i dzięki temu prawdziwa. Wstrząsa, ale też pozwala zrozumieć – nie tylko realia nazistowskich Niemiec, ale też ciszę, która po wojnie zapadła wokół losów osób nieheteronormatywnych.

To książka, która w pewien sposób odkłamuje historię – przypomina, że ofiary wojny to nie tylko te grupy, które zyskały oficjalne miejsce w pamięci zbiorowej. To także ci, których doświadczenie było zepchnięte na margines, zapomniane, a czasem wręcz celowo przemilczane.

„Mężczyźni z różowym trójkątem” nie jest łatwą lekturą. Ale jest jedną z tych, które powinno się znać. Z szacunku. Z potrzeby prawdy. Z odpowiedzialności za pamięć.

To jedna z tych książek, których się nie „czyta” – przez które się przechodzi, z bólem, niedowierzaniem i narastającym gniewem. Relacja Heinza Hegera, oparta na wspomnieniach Josefa Kohouta, byłego więźnia nazistowskich obozów koncentracyjnych, to wstrząsające świadectwo – dotkliwe, przerażające, momentami wręcz odstręczające. Ale właśnie dlatego tak ważne i tak...

Dla osób zainteresowanych drugą wojną światową, a w szczególności tematyką obozową, "Mężczyźni z różowym trójkątem" powinna być jedną z obowiązkowych lektur.

Książka opiera się na wspomnieniach dwójki homoseksualistów, których doświadczenia zostały zlepione w jedno świadectwo okrucieństwa wobec mniejszości seksualnych podczas wojny oraz przed nią w nazistowskich Niemczech. Jest to bardzo ważna, choć zapomniana lub nawet nieodkryta część historii - po wojnie homoseksualizm w wielu krajach wciąż pozostawał nie tyle tabu, co łamaniem prawa, więc ocalali nie dawali swojego świadectwa, obawiając się potencjalnego więzienia i wykluczenia ze społeczeństwa.

Sam różowy trójkąt, czyli winkiel, którym oznaczani byli homoseksualni więźniowie, miał budzić poczucie wstydu i hańby. Więźniowie z różowym trójkątem mieli być najgorszym sortem ludzi, którzy odwrócili się od dobrodziejstw ówczesnego ustroju politycznego. To, oczywiście, przekładało się na surowość kary, niewspółmiernej do "przewinienia".

Książka przestawia wojenną historię młodego studenta-geja, od momentu jego przesłuchania przez Gestapo i karę pozbawienia wolności, przez zesłanie do obozu i kilkuletnią pracę niewolniczą, aż po wymarsz z obozu, odzyskanie wolności i powrót do domu. Pełna historia pokazuje cały proces machiny zagłady, nie tylko przedstawiając realia życia w obozie, ale też uwzględniając uczucia i emocje bohatera. Losy bohatera oraz jego przeżycia mieszają się z osobistym spojrzeniem na wydarzenia w obozie, co dodaje lekturze ogromnej wartości.

Jedynym minusem jest chaotyczne przedstawienie postawiania książki oraz jej autorów - w polskim wydaniu słowa przeczą same sobie, dopiero ostatni rozdział rozwiewa wątpliwości, kim tak naprawdę był autor tego nielicznego i jakże ważnego świadectwa homoseksualnych więźniów nazistowskich obozów.

Dla osób zainteresowanych drugą wojną światową, a w szczególności tematyką obozową, "Mężczyźni z różowym trójkątem" powinna być jedną z obowiązkowych lektur.

Książka opiera się na wspomnieniach dwójki homoseksualistów, których doświadczenia zostały zlepione w jedno świadectwo okrucieństwa wobec mniejszości seksualnych podczas wojny oraz przed nią w nazistowskich...

Porażająca książka, porażająca. Brakuje mi słów w gębie żeby opisać skalę okrucieństw.

Porażająca książka, porażająca. Brakuje mi słów w gębie żeby opisać skalę okrucieństw.

Zapomniałam ocenić książkę która tak mocno mną wstrząsnęła. Sama się sobie dziwię. Pozycja świetna. Dla Polaków z pewnością powinna być istotna z uwagi skupienia się na problemie z gola innym niż tylko Auschwitz. Poznajemy inne obozy i hierarchię w nich panującą. Dla mnie te 4 lata temu stanowiła wgląd do rzeczy, o których nie dowiedziałam się ani w szkole, ani w żadnej innej pozycji. Gorąco polecam!

Zapomniałam ocenić książkę która tak mocno mną wstrząsnęła. Sama się sobie dziwię. Pozycja świetna. Dla Polaków z pewnością powinna być istotna z uwagi skupienia się na problemie z gola innym niż tylko Auschwitz. Poznajemy inne obozy i hierarchię w nich panującą. Dla mnie te 4 lata temu stanowiła wgląd do rzeczy, o których nie dowiedziałam się ani w szkole, ani w żadnej...

Pięknym językiem o potwornościach życia obozowego gejów w czasie II wojny światowej. Chociaż wcześniej poznałam sporo literatury z tego okresu, to o podziale więźniów według kolorów trójkątów nic nie wiedziałam.
Biografia jest kompilacją wspomnień dwóch osób oraz komentarzy do tych wydarzeń.
"Wszystko to działo się na rozkaz i pod nadzorem SS, wybranej elity narodowosocjalistycznej Rzeszy Niemieckiej, "narodu poetów i myślicieli"."
Nie bardzo rozumiem, dlaczego wg Wikipedii film "Piętno" został nakręcony na podstawie tej książki, to zupełnie inna historia.

Pięknym językiem o potwornościach życia obozowego gejów w czasie II wojny światowej. Chociaż wcześniej poznałam sporo literatury z tego okresu, to o podziale więźniów według kolorów trójkątów nic nie wiedziałam.
Biografia jest kompilacją wspomnień dwóch osób oraz komentarzy do tych wydarzeń.
"Wszystko to działo się na rozkaz i pod nadzorem SS, wybranej elity...