Tokyo Ghoul:re Tom 4

Prosty, acz przyjemny akcyjniak z ciekawą koncepcją, lecz momentami zbyt chaotyczny i mało wyrazistymi bohaterami. Po dwóch tomach jestem dość zaintrygowany, ale nie na tyle, żeby ładować się w kolejną długą serią, bowiem mam na liście znacznie lepsze tytuły, a szkoda mi czasu i pieniędzy na fajne przeciętniaki, które później może się rozkręcą. Zabrakło mi iskry bożej, ale wizualnie daje radę. 6+

~ 𝙼𝚢 𝙷𝚎𝚛𝚘 𝙰𝚌𝚊𝚍𝚎𝚖𝚒𝚊; 1𐙚ৎ˚. ~ ~ 𝚆𝚢𝚍𝚊𝚠𝚗𝚒𝚌𝚝𝚠𝚘 𝚆𝚊𝚗𝚎𝚔𝚘 ~ @wydawnictwowaneko˙✧˖° ~ ~ 𝙺𝚘𝚑𝚎𝚒 𝙷𝚘𝚛𝚒𝚔𝚘𝚜𝚑𝚒 𐙚ৎ˚. ~ ৎ—————————————— ~ ★★★★★/★ ˙✧˖° ~ ——————————————ఌ ~ 𝙵𝚊𝚋𝚞𝚕𝚊 𐙚ৎ˚ ~ ~ W świecie, w którym niemal każdy człowiek posiada supermoc, Izuku Midoriya rodzi się całkowicie jej pozbawiony. ~ Mimo braku Quirka chłopak nie rezygnuje z marzenia o zostaniu bohaterem i z podziwem obserwuje symbol pokoju — All Mighta. ~ Gdy Izuku wykazuje się prawdziwą odwagą, ryzykując życie, by uratować kolegę, zwraca na siebie uwagę swojego idola. ~ Poruszony jego determinacją, All Might postanawia przekazać mu swoją moc i dać mu szansę na spełnienie marzeń. ৎ—————————————— ~ 𝙼𝚘𝚓𝚊 𝚘𝚙𝚒𝚗𝚒𝚊 ˙✧˖° ~ ~ Ten tom był spokojnym, ale bardzo ważnym wprowadzeniem do całej historii. Nie było tu wielu walk, jednak czuć było, że to dopiero początek czegoś większego. ~ Najbardziej poruszyła mnie postać Izuku, który mimo braku mocy nie przestaje wierzyć w swoje marzenia. ~ Spotkanie z All Mightem zrobiło na mnie ogromne wrażenie, zwłaszcza moment, w którym pokazuje swoją słabość. ~ Scena ratowania Bakugō była bardzo emocjonująca i pokazała, czym naprawdę jest prawdziwe bohaterstwo. ~ Przekazanie mocy One For All wzbudziło we mnie ciekawość i nadzieję na dalszy rozwój bohatera. ~ Cały czas miałam wrażenie, że historia powoli nabiera tempa i przygotowuje nas na ważne wydarzenia w kolejnych tomach. ~ To był tom spokojniejszy, ale niezwykle potrzebny, by dobrze zbudować fundament pod dalszą opowieść. ——————————————ఌ ~ 𝚠𝚜𝚙𝚘𝚕𝚙𝚛𝚊𝚌𝚊 𝚛𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚎𝚗𝚌𝚔𝚊 𐙚ৎ˚. ~ ৎ——————————————

Drugi i trzeci tom to okazja do lepszego poznania nowej rzeczywistości naszego młodego bohatera. Deku trafia do tytułowej akademii, gdzie będzie musiał się wykazać, by zostać prawdziwym bohaterem. Chłopaka czeka masa szkolnych wyzwań w wariancie ekstremalnym. W końcu nauka bycia bohaterem odbiega trochę od standardowych zajęć licealisty. Obok tego pojawiają się także poważniejsze problemy. All Might traci swoje moce w zastraszającym tempie. Najgorsi złoczyńcy zaczynają coś podejrzewać i szykują się do zgładzenia bohaterów. Deku ma więc niewiele czasu, by opanować nowe moce, z którymi jeszcze sobie nie radzi. Jakby tego było mało, chłopak musi udowodnić, że jest godny bycia następcą największego bohatera i symbolu pokoju na świecie. Oznacza to, że młodzieniec przyjął na siebie niezwykły ciężar. Czy podoła on temu nieludzkiemu wyzwaniu?

Sasaki zaczyna mieć dziwne przebłyski świadomości. Pierwszy zdarzył się w nowej kawiarni :RE, gdzie spotyka piękną kelnerkę. Nie jest w stanie jej rozpoznać, ale jej uśmiech i delikatna twarz coś w nim budzą. Czy to zwykłe zakochanie czy może świadomość wraca na swoje miejsce po amnezji? Choć stara się dowiedzieć coś na temat swoich wspomnień od Donato Porpory przesiadującego w więzieniu w Cochlei. Nie ma jednak czasu na dywagacje, bo trzeba działać. Ghule Torso i Nutcracker sieją zamęt, a odział Quinx dostaje za zadanie zdemaskować i schwytać ghuli odpowiedzialnych i biorących u dział w aukcjach organizowane przez Madam (pojawiła się w tomie 13 Tokyo ghoul). Na aukcjach sprzedawane jest mięso – świeże, bo jeszcze żywe, ludzkie. Można je zjeść, można traktować jak zwierzątko – wszystko zależy od widzimisię kupca. Grupa Sasakiego będzie w tym zadaniu pomagać Suzuyi Juuzou. Ale już samo znalezienie miejsca aukcji stwarza problemy. Jedynie w przebraniu udaje się wytropić miejscówkę, gdzie Suzuya i Tooru trafiają jako osobniki do kupna. Jednak nie w tym tomie zobaczymy jak skończy się dość zacięta bitwa pomiędzy BSG a ghoulami. Więcej na https://www.monime.pl/tokyo-ghoul-re-tom-2/

Przeczytałem pierwszy tom mangi, na podstawie której powstało jedno z najlepszych anime ostatnich lat. Nie rozczarowałem się, choć zdziwiło mnie, jak szybko brnie tutaj akcja. Manga właściwie popycha nas do przodu, nie pozwalając ani na moment się zatrzymać: czy to, by podziwiać widoki, czy to, by przeżywać emocje bohaterów. Kreska nie jest najlepszych lotów. Wizerunki bohaterów przypominają nieco mangowy styl sprzed lat, za to postacie w tle, na małych kadrach, są narysowane na łapu-capu. Twórcy animacji świetnie poradzili sobie z przeniesieniem tego stylu na ekran, jednak samą mangę ogląda się tak sobie. Wciąż zaskakuje mnie, jak wiele twórcy anime są w stanie od siebie dołożyć, by z prostej historii uczynić coś wspaniałego.

Wchodzimy w tą książkę jak w kompletnie nową serię. Mamy nowych bohaterów, nową perspektywę i nowe wątki. Jeśli nie oglądaliście anime to będziecie się czuć trochę zagubieni. Kim są Ci ludzie? Dlaczego jesteśmy po stronie BSG? O co chodzi z głównym bohaterem? Pamiętam, że coś koło drugiego rozdziału zaczęłam googlować za wyjaśnieniami - co się wydarzyło podczas przeskoku, żeby ogarnąć co ja w ogóle czytam. Wiem, że pewnie sobie trochę zaspojlerowałam, ale przynajmniej mogłam na spokojnie dalej czytać ten tomik - trochę więcej rozumiejąc.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Książka jest bardzo ciekawa i wciągająca, czytało się ją dość szybko. Podoba mi się sposób poprowadzenia postaci Naomi, która była całkiem niezłą bohaterką w mandze i anime, ale niestety zbyt wiele czasu nie miała. Dlatego cieszę się, że jej postać została tutaj rozwinięta. Zachowanie Rue Ryuzakiego potrafiło mnie niejednokrotnie szczerze rozbawić. Podoba mi się też narracja Mello. Sama sprawa morderstw i przebieg śledzctwa był dość interesujący. Myślę też, że posiadanie oczu boga śmierci przez Beyond Birthdaya jest fajnym motywem. Zawiodła mnie jednak trochę sama jego motywacja. Moim zdaniem jest trochę za płytka. Chyba największym rozczarowaniem było dla mnie jednak, że Rue Ryuzaki okazał się być B a nie L'em. Rozumiem zamysł tego plot twistu, ale osobiście bym wolał, żeby ten dziwak pełzający jak karaluch, wychodzący spod łóżka i jedzący sam dżem ręką był L'em, bo, w przeciwieństwie do tego psychola, jego bardzo lubię i byłoby to dla mnie o wiele zabawniejsze. Nie styka mi też to, że Naomi nie domyśliła się, że spotkała L'a, skoro wyglądał tak samo jak B i przedstawił się jako Ryuzaki. Myślę, że jeśli była na tyle inteligentna, żeby rozwiązać tę zagadkę to tego też by się domyśliła. Największym minusem jest dla mnie właśnie zakończenie. No i to przeskakiwanie do Birthdaya i kolejnych wydarzeń z teraźniejszości lub przeszłości, nie jest moim zdaniem zawsze dobrze wprowadzone. Często jest trochę znikąd. Rozumiem, że to notatki Mello, ale nie pasuje mi to. Podsumowując jednak, bawiłem się bardzo dobrze.

Ostatnia część tak więc pozwolę sobie na jednoczesne podsumowanie całej serii No.#6. Zaczęło się w sumie niepozornie lecz kolejne wydarzenia w połączeniu z charakterystyką postaci i ładną kreską zatrzymały mnie na dłużej w tym uniwersum. Bardzo przezywałem kolejne zwroty akcji. Bardzo zauroczyła mnie ospale rozwijająca się relacja pomiędzy głównymi bohaterami jednak to historia Szczura i jego podejście do świata przedstawionego skradła moje serce. Przedstawia on rodzaj charakteru, który uwielbiam - chamski, cwany, tajemniczy, odważny, pewny siebie, bezpośredni i czasem brutalny jednak w odpowiedziach sytuacjach okazuje się opiekuńczy, troskliwy i nie wacha się poświęcić życia dla bliskiej osoby. Z kolei Shion to postać niezwykle pozytywna i uparta, ciekawa świata i żądna zmian. "Białowłosy Książę" uplasował się na drugim miejscu w moim rankingu przez fakt iż ukazał on na swoim przykładzie proces drastycznej i potężnej przemiany za sprawą zmiany środowiska i kolejnych wyzwań. Autorzy w doskonały sposób ukazali podział klas w mieście i poza nim, utopijność miasta oraz brutalne i serowe ludzkie siedliska poza jego granicami. Świetnie ukazano procesy myślowe postaci oraz relacje działające pomiędzy nimi. Jest też brutalność ludzi wobec ludzi, której nie powstydziłby się Austriacki Malarz jednak ta brutalność przełożyła się na końcowy odbiór całej serii. Zdecydowanie polecam No.#6 każdemu, bo myślę, że każdemu przypadnie do gustu.

Na początku (czyli tak do 24 tomu) naprawdę mi się podobało, ale im bardziej zagłębiałam się w fabułę, tym mniej rozumiałam co kierowało Erenem i tym mniej go lubiłam. Myślę, że dodatek z ostatniego tomu, "Atak szkolnych kast", najlepiej ocenia zakończenie. "Wszystkie wątki zakończone". "Każda postać pożegnana". "Zostały pewne niedopowiedzenia". Czy to dobrze? Zależy co kto lubi.

Ostatnio, jak to się dawno rzekało, czyli ,,ostatnimi czasy", mamy do czynienia z wzrostem zainteresowania wśród młodzieży i młodych dorosłych rozmaitymi tworami z gatunku ,,awanturniczych łotrzykowskich przygód", ot takich tam zbieranin gatunkowych, swobodnych opowieści, które powiązane są ze sobą jednym elementem i wyznacznikiem dla nich dość wymiernym: dotyczą nieszablonowo wykreowanych postaci, szukających przygód i emocji, i próbujących rozwiązać dany problem swoim sposobem, stając się tak naprawdę renegatem własnego losu. W takich tytułach fabuła jest często rozciągnięta w czasie, z bardzo intensywnymi nieprzewidywalnie rozgrywającymi się wydarzeniami w trakcie, skupiającymi się na tym, co główna postać ,,w temacie zadziała". Pośród wszystkich targetów widowni, do których trafia tego rodzaju gatunek najlepiej sprawdza się on u młodzieży czy fascynatów dobrej, nietuzinkowej rozrywki. Nawet i w anime oraz mandze znalazło się tego rodzaju Uniwersum, a jest nim Świat Widm, niezniszczalnych, odradzających się super-ludzi i tajemnicy, którą trzeba rozwikłać w eterze ciągnącego się w przestrzeni rządowego spisku. To niepodrabialny, tak oryginalny jak może tylko opisywać sens słowa ,,oryginalny": Świat Ajin. Rzeczywistość Ahumanoidów, czyli tytułowych Ajinów nie jest rzeczywistością, w której chciałby się znaleźć zwykły śmiertelnik, nawet i dość odważny, męski, super-ultra-hiper śmiały łowca przygód, ot taki niezwykle żywiołowy, pozytywny łotrzyk, któremu niestraszna żadna przygoda. Świat naszych postaci - największą uwagę skupiają właśnie oni, i tak jest najsensowniej i najlogiczniej założyć; wiele oznak na to wskazuje - Keia i Kaito, bo to oni z perspektywy roli protagonistów mają tu grać pierwsze skrzypce, owszem jest na swój sposób tą dynamiczną nieszablonową przygodą, bo czuć tu wpływ i elementy tego rodzaju nurtu, jednakże to jest dość nietypowa jej odmiana: to totalna jazda bez trzymanki. W kontekście takowej ,,zawadiackiej” przygody większość tego, co spotyka naszą dwójkę (jak i postaci przyssanych do ich jestestwa) nie jest efektem ich wyborów – to swego rodzaju (i tu pobawmy się w słowotwórstwo) ,,anty-przygoda”, której w ogóle oni nie chcą, a w którą brnąć raczej muszą. Doświadczają czegoś na miarę miejskiego survivalu z elementami bliskimi gatunku szpiegowskiego i tej łotrzykowskiej ,,przygody" właśnie. Dlatego to, co rozumiemy w klasycznym pojęciu popkulturowego filmu przygodowego, czy też kina, serialu lub książki oraz komiksu ,,nowej przygody” w przypadku omawianego Świata Ajinów nabiera nieco innego znaczenia. Zrozumiałem to w pełni, gdy przypomniałem sobie tak pokrótce niektóre wydarzenia z części sezonu 1-ego i 2-ego serii anime oraz dzięki przeczytani drugiego tomu mangi. Tak jak mam za sobą z ,,emocjonalnymi wypiekami’ na twarzy i masą ekscytacji w serduchu fana dwa obejrzane sezony "Ajin", które to anime leciało niegdyś na Netflixie, tak obecnie zaczynam doświadczać licznych zaległości związanych z mangą tego rozległego, choć nie do końca dobrze wykorzystanego Uniwersum. Drugi tom właśnie wpadł na czytelniczy ruszt; nie obyło się bez niespodzianek oraz dobrej konsekwentności jako kontynuacji tego, co przedstawiał pilotowy tom japońskiego komiksu o Ahumanoidach. Co istotne, tak jak poprzednio za stworzenie drugiego tomu omawianej i recenzowanej serii przygód Keia i jego ziomków, w których istotne są wątki specyficznych istot ludzkich, zwanych Ajinami, ich zdolności i chyba wszystko to, co spiskuje i dybie na życie protagonistów, odpowiada Gamon Sakurai; asystę dla Sakuraia, jak podaje polskie wydanie tomu, za co odpowiada rzecz jasna ,,Studio JG”, podjął Crouton – artysta nie aż tak znany jak główny kreator tego Uniwersum, jednak nie znaczy że gorszy, bo i jego ,,kosmetyczne” prace takie jak ,,cieniowanie”, ,,tuszowanie” etc. dla dopełnienia grafiki komiksu, a tym samym znaczenia i intensywności przebiegu fabuły mają tu spore – jakby ukryte i częściowo niedostrzegalne przez czytelnika – znaczenie. Generalnie w tej graficznej kwestii prawie 193 strony wydania z perspektywy jego wymowy warstwą obrazu opowieści tomu 2, nie odstają od poprzednika. Mało tego, początek komiksu jest porażająco dobrze nakreślony – swą bardzo oryginalną szatą graficzną, z której korzysta serial Netflixa (kto widział, ten wie – jedynie aspekt teł w tej produkcji i elementy grafiki komputerowej oraz po prostu kolor odróżniają mangę z tego Świata od jego animacji; piękne uzupełnianie się obu mediów między sobą) w sposób oryginalny, wręcz podświadomy dla tych mangowiczów, którzy najpierw widzieli anime, a teraz zabierają się za komiks, kupuje uwagę czytelnika na tyle, na ile jest to potrzebne. Chodzi o sam fakt, że już w drugim tomie, a gdzie tam 4 lub 5-tym czy jeszcze dalej, można zrozumieć, że jakakolwiek zmiana stylu rysowania Sakuraiego, albo zabranie się za ,,bazgranie" tego Uniwersum w mandze przez kogoś innego po Panie Gamonie, będzie niedopuszczalna – to zniszczy samą akcję i jej ogólny sens, gatunek, wątki i m.in. rodzaj relacji między postaciami. Tylko to, co i jak kreuje wraz ze swoją ekipą Sakurai, może opowiedzieć scenariusz mang o losach i przygodach Ahumanoidów, tak jak m.in. ten z omawianego tomu. Gdy będziecie czytać tę specyficzną, czasami dość intymnie wchodzącą swymi kadrami w życie Keia, mangę, to prawie pewne, że poczujecie na sobie skupienie i przepływ energii i moc ,,tego czegoś, co wisi w powietrzu”, co zwie się atmosferą narracji i co wynika z tak oryginalnie rozwijanych wydarzeń i założeń funkcjonowania AjinVersum. Od razu polubiłem ten komiks. Drugi tom narracji graficznych w bardzo oryginalnej japońskiej mangowej konwencji, już od projektu okładki, którą jej wwiercający się minimalizm i układ kolorów, będę pamiętałem bardzo, bardzo długo, już od pierwszej kreski, cóż, przyciągnął moją uwagę i pożądane skupione jak magnes w potężnym Rezonansie Magnetycznym. Błysnęło tajemnicą, aurą czekających na Keia i Kaia zagwozdek do rozwiązania, pułapek ,,pro-rządowych” do ominięcia i przejścia przez liczne tropy, aby z ich perspektywy uniknąć najgorszego, poczuć się bezpiecznie i rozwiązać potężną tajemnicę stojącą za egzystencją Ajinów w świecie zwykłych ludzi: jak, dlaczego, i ile tego typu istot żyje nieświadoma swojego przeklętego daru po ziemskim padole. Rysunek, jak wspomniałem nieco wyżej, towarzyszy warstwie narracji wynikającej z założeń scenariusza; tom 2 to w tej kwestii o kilka stopni w 10-stopniowej skali takiej wielkości lepiej niż tom pilotowy, gdyż obraz przejmuje pałeczkę nad elementem pisanym. Kreuje zarówno dobrą i dość konsekwentną dynamikę akcji, gdzie nie ma przestojów w ,,cięciu” kadrów czy scen między rozdziałami z jednoczesnym zachowaniem intensywnych i wcale nie aż tak płytkich emocji. Ważne jest to, że nie brakuje takowej graficznej opowieści suspensu – czytelnik może się ,,zawiesić” i niecierpliwie oczekiwać tego w trakcie lektury tomu, co na samym jego końcu lub w kolejnych tomach przydarzy się ekipie Keia i Kaia (bo ta delikatnie się tu powiększy!): na pewno niejeden z Was będzie myślał o tym, czy dla bohaterów Ahumanoidów, tych złych (jak Satou),jak i tych dobrych (jak Kei, częściowo również pracująca dla Rządu/Organizacji Agentka Izumi Shimomura) lepiej jest umrzeć i zaraz się odrodzić – być może dodatkowo w ten sposób odzyskując szybko siły po walce lub likwidując liczne śmiertelne obrażenia i inne niedogodności zagrażające życiu; czy może tego nie robić, gdyż nikt tak na prawdę nie zna holistycznej natury Ajinów i ich ,,Widm”, nawet oni sami, Ajinowie, mogą w pewnym momencie przestać się odradzać i regenerować, a ich moc… ulecieć i zniknąć. Stąd dar Ajina to przekleństwo. I tak między innymi czytelnik wkracza do pewnego mechanizmu: pod przykrywką fikcyjnej fabuły, motywów, masy informacji i specyfiki tego Świata kryje się masa poważnych dylematów i problematyki do rozważenia, o życiu człowieka i jego wartości czy wolnej woli. Tom 2 "Ajin" potwierdza to co ledwo zasmakował tom pierwszy, otwierając swą pilotową w Uniwersum narracją ,,Puszkę Pandory” dla losów tego Świata, głównie zwykłych szaraków, którzy nie wiedzą, że są Ahumanoidami, co tyczyło się przede wszystkim Keia Nagai: że ta ich rzeczywistość, mimo iż wykreowana na poczet rozrywki, to płaszczyzna bardzo realna, naoczna, przyziemna; to brutalny Świat do życia i robienia czegokolwiek, czego się pragnie, dla takich nadludzkich istot jak „Ajinowie”, którzy, jak to podkreślam, co zapewne w kolejnych tomach z cyklu będzie aż nadto widoczne, nikomu niczego nie ujmując i nie wadząc starają się żyć normalnie. Myślałem, że z wrażeniami i ogólną charakterystyką woluminu no.2 z cyklu, to będzie taka wieczna utopia nostalgicznego geeka. I tak, to co wydarzyło się na samym finiszu tomu z lekka zbiło mnie z narracyjnego tropu. Satou i jego ,,przydupas", teoretycznie jeden z pierwszych odkrytych Ajinów, i to jawnych, i to z zapędem terrorystycznym, wraz z uczniakiem ze szkoły Keia, Nakajimą – ta trójka właśnie stała się jednymi z najważniejszych postaci wydania! A to samo w sobie było bardzo, ale to bardzo zaskakujące – początkowo trudni było mi się do tego przyzwyczaić, w końcu nie tylko Kei był w centrum uwagi, ale i sam ,,problem" tego Uniwersum, jego wydźwięk w społeczeństwie, sama idea Ajinów również; czyli: role potrafiły się nieco odwrócić, nie tracąc przy tym uwagi z aktualnych losów głównych protagonistów, a to jak widać wyszło tomowi na bardzo duży plus. Co ważne, Satou, Tanaka, Nakajima, Kei i Kai oraz ,,ten nie do końca przekonywujący typ od Rządu, Tosaki”, choćbyśmy ich ,,nie zcierpieli", to właśnie oni w większości odpowiadają za trzon właściwej ,,dynamiki" historii, mimo spłaszczenia fabuły tu zawartej - oprócz dwójki wymienionych protagonistów nie są to skomplikowane ,,typki", a ich cel generalnie, jak poznaliśmy po tym co tu doświadczyliśmy... jest jeden: stworzenie jednorodnego Państwa, rządzonego przez Ajinów, z Ajinami i tylko Ajinami, z ludźmi, owszem, ale jedynie jako sługami i ,,mięsem armatnim". Tak, jest to dziwność tego wymiaru mangowo-anime rozrywki, jak i coś nader ważnego: ucieczka, poszukiwanie odpowiedzi na dręczące Keia, Kaia i ekipę pytania, próba znalezienia swojego miejsca w tym zbliżającym się ku kontrrewolucji świecie, ciągłe bycie w gotowości i wieczne bycie uważnym, aby ,,nie wpaść na pułapki zastawione przez Rząd i Terrorystów" - to jest ten element przygody-śledczo-łotrzykowskiej, o której wspominałem. Choć i tak to bardziej subiektywne odczucie i sposób na interpretację kreacji twórców.

Manga stanowi moim zdaniem bardzo udane połączenie dużej ilości akcji i sytuacyjnego humoru. Mamy tu motywy dobrze znane z superbohaterskich komiksów, w których główny bohater skupia się na pokonywaniu złoli i obronie mieszkańców. Saitama był zwykłym gościem, który marzył o tym, żeby zostać superbohaterem. Jest bezrobotny, więc czas ma i postanawia go przeznaczyć na morderczy trening. Tak się napocił, tak się namęczył, że aż wyłysiał. Zyskał jednak dużą moc, dzięki której z łatwością pokonuje potwory atakujące jego miasto.

Nadszedł czas kolejnego epickiego starcia! Saitama musi stawić czoła potwornemu przywódcy morzan, który pokonał już niejednego superherosa. Czy i tym razem jeden jego cios wystarczy, by powalić bestię!? Jaką rolę odegra sympatyczny Rower Ranger!? Wcześniej stwierdziłam, że nie przepadam za ksywkami przedstawionymi w polskiej wersji… ale Rower Ranger akurat jest bardzo spoko (i prowokuje parę dobrych sucharów związanych z Power Rangers). A samemu tomowi dałabym 20/10. Nadal twierdzę, że Król Głębin jest jednym z najciekawszych potworów - do tego jednym z najważniejszych. Nie z powodu samej siły i zadymy, jaką zrobił, bo tak naprawdę był tylko przystawką przed tym, co miało nadejść. Bo to właśnie Król Głębin stał się dla bohaterów lekcją o samych sobie i tym, jak są postrzegani. Lekcją, która będzie się za nimi jeszcze długo ciągnęła i którą będą musieli przepracować. Król Głębin przez długi czas jest jak ściana nie do ruszenia - nieważne jak wielu i jak mocno bohaterowie go atakują, nic nie robi na nim wrażenia. Są dla niego jak muchy, które bez trudu mógłby od razu zgnieść, ale najpierw woli się pobawić. Czy w takim wypadku mają prawo uciec? Wiedząc, że nie mają w tym starciu żadnych szans? Czy mimo wszystko ich obowiązkiem jest pozostanie na placu boju i ochrona ludzi, nawet za cenę życia? Dlaczego w ogóle zostali bohaterami? Rower Rangera od początku trudno brać na poważnie - ot, chłop na rowerze. Do tego ma pełną świadomość, że nikt w niego nie wierzy. Jednak nie został bohaterem dla poklasku - został nim, bo chciał. I w tym względzie są z Saitamą identyczni. Bo hej - Saitama mógł mieć w dupie to, że ludzie narzekali, że tyle zeszło się bohaterom z tym potworem. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Jednak Saitama nie został bohaterem, by być podziwianym, ale dlatego, że to on podziwiał bohaterów. I nawet jeśli koniec końców sam zebrał cały hejt, to myślę, że był zadowolony. Bo jego wielkość wcale nie polega na tym, że pokonuje przeciwników jednym ciosem…

Opinia przeniesiona pod wyd. specjalne, które w końcu dorwałam! <3 Uwielbiam Szczura w roli tego złego, rozmowa z Psiarą była zajedwabista. Uroczy był też moment w którym wpadł tam Shion i nagle wszystko jest w porządku, nic się nie dzieje... Shion to wspaniale wykreowana postać. Jest uroczy, nierozgarnięty, ale też inteligentny, co się niestety rzadko zdarza.

Tanjirō kończy morderczy trening u mistrza Urokodaki Saconjiego, by przystąpić do ostatecznej i śmiertelnie niebezpiecznej próby. Podczas Egzaminu na Zabójcę Demonów na górze Fujikasane staje oko w oko z przerażającym Przeobrażonym Demonem – istotą, której pokonanie wymaga mistrzowskiego opanowania Techniki Oddechu Wody.

Podsumowując całą serię: piękna historia. Jest smutna, opowiada o poważnych tematach takich jak prześladowanie, wykluczenie i wyobcowanie w młodym wieku, ale też o radzeniu sobie z tym i ponownym budowaniem zaufania. Przeczytałam całość w 1 dzień. Szczerze polecam każdemu, komu niestraszne takie historie.

Intrygujący klimat mangi jest obecny już od pierwszego tomu, podobnie jak dość oryginalny paranormalny wątek. Choć nie rozumiemy jeszcze wielu rzeczy, kolejne elementy świata duchowego są nam prezentowane w atrakcyjny i przemyślany sposób. Seria od samego początku nie pozwala się nudzić i w świetny sposób łączy akcję z humorem i lekko mrocznym nastrojem.

Gdybym doczytała opinie o serii, pewnie nie sięgnęłabym po tę mangę. Początek był cudowny... a później włosy mi na głowie stanęły. Szok! Takiego zwrotu akcji już na początku się nie spodziewałam... Daję sobie jeszcze jeden tom na wciągnięcie się, chociaż tematycznie mnie przeraża.

Podsumowując całą serię: piękna historia. Jest smutna, opowiada o poważnych tematach takich jak prześladowanie, wykluczenie i wyobcowanie w młodym wieku, ale też o radzeniu sobie z tym i ponownym budowaniem zaufania. Przeczytałam całość w 1 dzień. Szczerze polecam każdemu, komu niestraszne takie historie.

Niespodziewanie w obcej przestrzeni uciekające z farmy dzieciaki trafiają na sprzymierzeńców.. ale czy na pewno to nie wrogowie? Z tym pytaniem pozostajemy po jednej ze scen. Niemniej uciekinierom udaje się przetrwać - i docierają do swojego celu, a tam - kolejne niespodzianki! Nie wiem, skąd autorzy brali tyle pomysłów, ale mam nadzieję, że poziom utrzyma się do końca.