Czego najbardziej żałują umierający

To nie tak do końca książka o umierających i ich rachunku sumienia. To zdecydowanie nie jest książka o umieraniu. To raczej taki mały, pozytywny przewodnik jak nad sobą popracować, żeby zdarzyć przed śmiercią zacząć korzystać z pełni życia.
Trochę się dłużyło, bo autorka opowiada sporo o swojej przemianie ale kilkakrotnych zdań da się z tego wycisnąć. Uśmiechaj się i nie trać wiary.

To nie tak do końca książka o umierających i ich rachunku sumienia. To zdecydowanie nie jest książka o umieraniu. To raczej taki mały, pozytywny przewodnik jak nad sobą popracować, żeby zdarzyć przed śmiercią zacząć korzystać z pełni życia.
Trochę się dłużyło, bo autorka opowiada sporo o swojej przemianie ale kilkakrotnych zdań da się z tego wycisnąć. Uśmiechaj się i nie...

Tytuł pomija ważny aspekt rozwoju osobistego autorki. Empatyczna, potencjalnie transformująca lektura.

Tytuł pomija ważny aspekt rozwoju osobistego autorki. Empatyczna, potencjalnie transformująca lektura.

Jako osoba mająca bliżej niż dalej do łodzi Charona żałuję że w ogóle otworzyłam tę pozycję . Nie dowiesz się niczego, poza smętami autorki .

Jako osoba mająca bliżej niż dalej do łodzi Charona żałuję że w ogóle otworzyłam tę pozycję . Nie dowiesz się niczego, poza smętami autorki .

Po tytule oczekiwałam chociaż kilku sensownych rad. Niestety są to wspomnienia dziewczyny, która między innymi opiekowała się osobami umierającymi. Końcówka nijak ma się do tytułu. Zabrakło zakończenia, wniosków. Do tego słabo napisana, pamiętnikowo, wciskanie przemyśleń na siłę. Dawno nie dałam się tak oszukać na sam tytuł, a to dlatego, że w bibliotece widziałam dość długą listę oczekujących na tą pozycję. Nie polecam.

Po tytule oczekiwałam chociaż kilku sensownych rad. Niestety są to wspomnienia dziewczyny, która między innymi opiekowała się osobami umierającymi. Końcówka nijak ma się do tytułu. Zabrakło zakończenia, wniosków. Do tego słabo napisana, pamiętnikowo, wciskanie przemyśleń na siłę. Dawno nie dałam się tak oszukać na sam tytuł, a to dlatego, że w bibliotece widziałam dość...

Trochę za dużo życia autorki w tej książce ale przemyślenia umierających osób bardzo cenne.

Trochę za dużo życia autorki w tej książce ale przemyślenia umierających osób bardzo cenne.

Hmmm, mam mieszane uczucia.
Słyszałam o tej książce wcześniej wiele dobrego. Wiele poleceń z różnych innych książek czy artykułów.

Natomiast gdy przyszło "co do czego" i zabrałam się do tej książki, to już nie do końca rozumiem te zachwyty. Książka to raczej opowieść biograficzna autorki przeplatana historiami z czasów, kiedy opiekowała się umierającymi ludźmi. Faktycznie parę złotych myśli można z treści wyłapać. Ale nie było zbyt wiele odkrywczych fragmentów w tej pozycji.

Trochę przeraził mnie fragment o samoleczeniu. Nie wiem czy autorka serio w to wierzy czy to było tylko zagranie pod "publikę". Ale powiedzenie sobie "jesteś zdrowa" i wyzdrowienie, samo w sobie do mnie nie przemawia. Tak samo jak wyleczenie się z depresji z dnia na dzień. Wydaje mi się to mocno naciągane.

Hmmm, mam mieszane uczucia.
Słyszałam o tej książce wcześniej wiele dobrego. Wiele poleceń z różnych innych książek czy artykułów.

Natomiast gdy przyszło "co do czego" i zabrałam się do tej książki, to już nie do końca rozumiem te zachwyty. Książka to raczej opowieść biograficzna autorki przeplatana historiami z czasów, kiedy opiekowała się umierającymi ludźmi....

Książka jest słaba. Historie, które teoretycznie powinny poruszyć, są opisane w tak banalny i ogólnikowy sposób, że treść książki nie wzbudza zupełnie żadnych emocji. No chyba że śmiech kiedy autorka opisuje jak w ciągu jednej nocy magicznie wyleczyła się z depresji i myśli samob**czych i ruszyła ku zachodzącemu słońcu. Spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Strata czasu jeśli ktoś szuka wartościowej i poruszającej pozycji, bo tu znajdzie jedynie sztampowe „uśmiechnij się i uwierz w siebie!!!” jak na pierwszym tatuażu nastolatki w 2010.

Książka jest słaba. Historie, które teoretycznie powinny poruszyć, są opisane w tak banalny i ogólnikowy sposób, że treść książki nie wzbudza zupełnie żadnych emocji. No chyba że śmiech kiedy autorka opisuje jak w ciągu jednej nocy magicznie wyleczyła się z depresji i myśli samob**czych i ruszyła ku zachodzącemu słońcu. Spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Strata czasu...

Chyba źle zinterpretowałem książkę, bo spodziewałem się reportażu z umierającymi, a książka w większości jest o autorce książki. Chciałem wyżej ocenić ALE ugięły mi się nogi, kiedy autorka dała przekaz w jaki sposób wyleczyła się z choroby zdiagnozowanej przez lekarzy…

Chyba źle zinterpretowałem książkę, bo spodziewałem się reportażu z umierającymi, a książka w większości jest o autorce książki. Chciałem wyżej ocenić ALE ugięły mi się nogi, kiedy autorka dała przekaz w jaki sposób wyleczyła się z choroby zdiagnozowanej przez lekarzy…

Książka jest bardzo wzruszająca, mimo dość chaotycznie prowadzonej narracji. Zawiera wiele oczywistych stwierdzeń na temat życia, śmierci, miłości, przyjaźni, podejścia do pieniędzy czy pracy. Potrafi zwrócić uwagę proste prawdy, którymi zapewne warto kierować się w życiu, przynajmniej tak mi się wydaje :)

Warto dodać, że historia przeplatana jest odniesieniami do biografii autorki, zamiast skupiać się wyłącznie na radach pochodzących od tytułowych umierających. Za to spory minus, ponieważ moim zdaniem były to najgorsze części opowieści.

Książka jest bardzo wzruszająca, mimo dość chaotycznie prowadzonej narracji. Zawiera wiele oczywistych stwierdzeń na temat życia, śmierci, miłości, przyjaźni, podejścia do pieniędzy czy pracy. Potrafi zwrócić uwagę proste prawdy, którymi zapewne warto kierować się w życiu, przynajmniej tak mi się wydaje :)

Warto dodać, że historia przeplatana jest odniesieniami do...

Mam wrażenie, że wątek refleksji o życiu umierających to dodatek, tło do autobiografii autorki, a szkoda.

Mam wrażenie, że wątek refleksji o życiu umierających to dodatek, tło do autobiografii autorki, a szkoda.