The Hound of the Baskervilles

Dla fanów Holmesa może trochę świętokradzka?... Dla mnie średnia, nie czułam londyńskiej mgły, może to kwestia tłumaczenia. I też obok ciągle wrażenie jakby AI pisała. Biografia jest, postaci nie było :) Dziękuję za wspólny czas, ale i też obyłabym się bez niej.

Widać, słychać i czuć, że jest to książka z innej epoki. Przekartkowałam ostanie 40% książki żeby tylko się dowiedzieć jak się skończy ta historia. I jeśli jest to w dalszym ciągu lektura szkolna to współczuję tym dzieciom, trudny język, zawiłe opisy bardzo prostej historii.

Czy wiecie, kim był Arthur Conan Doyle? A Sherlock Holmes? Założę się, że większości z Was o wiele łatwiej odpowiedzieć na to drugie pytanie. Choć detektyw nigdy nie żył w rzeczywistości, ludzie byli przekonani o jego istnieniu. Postać stworzona przez Doyle’a stała się bardziej realna od niego samego. Z tego właśnie powodu pisarz postanowił zakończyć raz na zawsze żywot swego wroga, bo tym stał się dla niego Holmes. W 1893 Arthura uznano za mordercę. Jednak z nieznanego nikomu powodu, ku radości wszystkich swoich czytelników, mężczyzna postanowił po ośmiu latach wskrzesić słynnego detektywa. Pozostało jednak jedno, nurtujące pytanie: dlaczego? Harold White to badacz literatury i najmłodszy ze stowarzyszenia Sherlockistów. Kiedy jeden z nich pewnego dnia oświadcza, że rozwiązał odwieczną zagadkę fanów Sherlocka i odnalazł zaginiony dziennik Conan Doyle’a, nikt nie może w to uwierzyć. Jednak staje się rzecz straszna- mężczyzna zostaje zamordowany we własnym pokoju hotelowym w noc przed planowanym ujawnieniem dziennika, a po zapiskach nie ma ani śladu. Harold postanawia wziąć przykład ze swojego idola i własnoręcznie, z pomocą pewnej tajemniczej kobiety, rozwiązać tę zagadkę. Gdzie są zapiski Doyle’a? Czy badacz skłamał? Kto zabił? I jaką rolę w tym zamieszaniu odgrywa potomek pisarza? Książka pisana jest z dwóch perspektyw- w jednej możemy poznać przygody White’a na tropie dziennika, a w drugiej samego Doyle’a w czasie jego pisania. Obydwaj panowie mają za zadanie rozwiązać mrożące krew w żyłach zagadki. To naprawdę świetna gratka dla fanów Holmesa. Chociaż książka tylko w niewielkim stopniu oparta jest na faktach, to dzięki niej możemy zapoznać się z paroma teoriami dotyczącymi zaginionego dziennika. Pojawiają się w niej postacie historyczne, jak Bram Stoker, Oscar Wilde (zostaje tylko wspomniany, lecz właśnie dzięki temu zainteresowałam się głębiej pisarzem, który ma tak smutny i przejmujący życiorys),czy właśnie Arthur Conan Doyle. „Sherlockista” to debiut Grahama Moore (twórcy m.in. „Gry tajemnic”, w której główna role zagrał Benedict Cumberbatch, znanego z serialu „Sherlock”) i jak na debiut jest naprawdę dobry. Można znaleźć wprawdzie parę niedociągnięć, ale książkę czyta się bardzo przyjemnie i z zainteresowaniem, szczególnie, jeżeli sami jesteśmy Sherlockistami lub po prostu fanami Arthura Conan Doyle'a.

Kolejna książeczka z tej zacnej serii zaliczona. Krótkie historie, prosty język, dwujęzyczność to niewątpliwe atuty tych adaptacji. Ze względu na mocne streszczenie, proces dedukcji zagadek kryminalnych został uproszczony, jednak dzięki temu streszczeniu szybko możemy pochłonąć dużą ilość książek i ćwiczyć umiejętność czytania wykorzystując do tego różne słownictwo zawarte w pozostałych książkach z serii.

W końcu uporałam się z tą cegłą! Nie chcę przez to powiedzieć,że była nudna i okropna ale niestety przez szkołę jakoś wypadły mi na nią prawie dwa miesiące. Książka była naprawdę świetnie napisana i zachwyciła mnie(pomijając gdzieniegdzie drobne błędy w wydruku). Historie co prawda były przedstawione tak jak w filmie ale w nim nie było ukazanych niektórych scen jak np. do czegoś doszło i czemu. W książce było to wszystko jasno wyjaśnione i po jej przeczytaniu będzie można lepiej zrozumieć filmy. Napisana była językiem prostym i pismo miała dość duże,co nie znaczy,że jest banalna.Wręcz przeciwnie. Naprawdę polecam

Wiele tu rozumowania, jak to u Sherlocka. Ale jak myślimy analitycznie, to ze wszystkimi szczegółami. Autor chciał się pochwalić znajomością plemion z krajów tropikalnych. Chciał się pochwalić znajomością chemii - nie weryfikowałem. Niemniej, część szczegółów budzi wątpliwośći. Np. czy krokodyl z Gangesu mógł równiutko obciąć nogę? Chyba jednak nie. Może wyrwać, może zmiażdżyć, ale równo to chyba nie ( AI podpowiada więcej nieścisłości, m.in. wzrost pana Tonga, używanie dmuchawki zamiast typowego tam łuku itp. ). Równocześnie - zabawa dobra.

"Czerwony smok" to pierwszy tom cyklu książek z Hannibalem Lecterem. Prawdę mówiąc, kojarzyłam tą serię jedynie z powodu filmu, którego nawet nie oglądałam. Mimo wszystko moje wymagania były dosyć spore, ponieważ słyszałam dosyć dużo pozytywnych opinii. Książka była napisana naprawdę bardzo dobrze. Do fabuły nie mam kompletnie żadnych zastrzeżeń. Ale.. za bardzo się w tym wszystkim gubiłam. Przez pół książki dosłownie mieszali mi się bohaterowie, gubiłam wątki, gdy nie czytałam przez kilkanaście godzin zapominałam co się tam w ogóle działo. Nie wiedziałam także o co chodzi z niechęcią Grahama do Lectera i o zabiciu przez tego pierwszego jakiegoś faceta (co było kilka razy wspominane). W tym przypadku mam wrażenie, że pominęłam po prostu jakąś książkę autora. Zakończenie mnie mega zaciekawiło. Podobało mi się chyba najbardziej z całej powieści. Z czystej ciekawości sięgnę po resztę tomów. Od razu zabieram się za "Milczenie owiec"!

Rzetelna dziennikarska robota. Na poły podręcznik, na poły beletryzowana historia powstania FBI, a częściowo opowieść o najsłynniejszych kryminalistach lat trzydziestych w Ameryce. Mnóstwo nazwisk, dat, faktów, szczegółów, napisana sprawnie i opatrzona przypisami.

Harris zabiera nas do dzieciństwa Lectera, a czyta się to z mieszanką fascynacji i niepokoju. Dla mnie to dobre zamknięcie całej serii. Dzięki tej książce patrzę na wcześniejsze tomy inaczej - zachowania Lectera nabierają dodatkowej głębi i on sam jest postacią wielowymiarową. Finał zostawia w głowie pytanie: czy poznanie genezy potwora usprawiedliwia to, czym się stał? Na to już chyba każdy sam powinien sobie odpowiedzieć.

Są takie książki, które po prostu trzeba przeczytać przynajmnpiej raz w życiu. Są na tyle znane i kultowe, że słyszał o nich niemal każdy, nawet jeśli na co dzień nie sięga po dany gatunek literacki. „Morderstwo w Orient Expressie” zdecydowanie należy do tego grona. Ja sama czytałam tę powieść już kilka razy (podobnie jak oglądałam jej różne ekranizacje) i za każdym razem mam to samo wrażenie - klasyka rzeczywiście broni się sama. Choć doskonale znam zakończenie i przebieg wydarzeń, historia wciąż potrafi mnie zaskoczyć i wciągnąć od pierwszych stron. Fabuła jest na tyle nietypowa i fascynująca, że ani przez chwilę się nie nudzi. Na szczególne uznanie zasługuje nie tylko sam pomysł na intrygę, ale także kreacja bohaterów. Każda postać jest dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, spójna i wiarygodna orazo bdarzona oryginalnym charakterem i stylem bycia, co świadczy o niezwykłym kunszcie autorki. To właśnie ta precyzja i dbałość o detale sprawiają, że całość działa tak perfekcyjnie. Cokolwiek bym nie napisała o tej książce, jedno jest pewne - nie bez powodu uznawana jest za najsłynniejszą powieść Agathy Christie. To klasyka, do której chce się wracać i myślę że ja sama, pewnie wrócę do niej jeszcze nie raz. Agatha Christie • kryminał obcojęzyczny • crime story • królowa kryminału • powieść kultowa • Hercule Poirot • zbrodnia doskonała • plot twist •

Przeczytana. Ciekawy koncept na zbiór opowiadań, bardzo luźno inspirowanych 12 pracami Herkulesa. Zbiór obejmuje: Lwa z Nemei, Hydrę lernejską, Łanię kerynejską, Dzika z Erymantu, Stajnie Augiasza, Ptaki stymfalijskie (wątek polski),Byka kreteńskiego, Klacze Diomedesa, Pas Hipolity, Stado Geryona, Jabłka Hesperyd i Pojmanie Cerbera. Opowiadania są różnie zajmujące, momentami miałam wrażenie, że troszkę na siłę wymyślane, ale nic to. Lektura przyjemna, choć mi bardziej odpowiadała dłuższa forma literacka, umożliwiająca rozwinięcie się intrygi.

Jako nastolatek zaczytywałem się książkami autora. Ile to pozytywnych wzruszeń przeżyłem śledząc losy jego bohaterów. Należał do moich najulubieńszych autorów. Twórczość autora, bez wątpienia, należy do kanonu literatury młodzieżowej. Jego powieści przygodowe i fantastyczno - naukowe fascynują do dziś, niezależnie od wieku. Należy tutaj wspomnieć, że niektóre fantastyczne pomysły autora stały się rzeczywistością. Był inspiracją dla innych twórców. Twórczość autora jest ponadczasowa. Jego książki były przetłumaczone na wiele języków i są dostępne na całym świecie. Były, są i będą czytane przez kolejne pokolenia. Mam nadzieję, że do nich dołączysz !!! 10 gwiazdek za całokształt twórczości. " Najgorsza " z jego książek uważana jest za literackie arcydzieło. POLECAM !!!

Pierwsze skojarzenie to Strefa mroku. Zbior niesamowitych opowiadan w tlumaczeniu Lesmiana robi wrazenie, a na pewno robil jeszcze wieksze 150 lat temu. Bardzo dobrze spedzony czas. Wrecz prosi sie, zeby je chlonac powoli, wracac co jakis czas. Naturalnie polecam.

Film oglądałem chyba trzy razy, książkę zekranizowano w doborowej obsadzie. Książka opowiada historię dwóch magików, Angiera i Bordena. Rywalizacja między nimi oprócz pojedynku na najbardziej wymyślne sztuczki przenosi się poza scenę, wkraczając w ich życie prywatne. Obaj stosują brudne sztuczki, a obsesja bycia lepszym totalnie ich pochłania. To wszystko dzieje się w XIX wieku, a efekty tej rozgrywki odczuwają wiele lat później ich potomkowie. Super książka, czyta się bardzo płynnie, z zapartym tchem. Zakończenie również jest zgrabnie napisane. Świetna rozrywka. Ps. to według mnie nie jest literatura piękna.

Muszę przyznać, że do serialu "Dr House" podchodziłam przez długi czas sceptycznie. W czasie emisji telewizyjnej obejrzałam może 2 odcinki, pobieżnie, bez specjalnego zainteresowania. Kolejne podejście wyglądało już inaczej. Serial często wspominał i zachwalał mój kolega, postanowiłam więc spróbować obejrzeć kilka odcinków w skupieniu na tym co dzieje się na ekranie. I stało się! Opowieść o gburowatym lekarzu - detektywie w momencie podbiła moje serce, pochłonęła uwagę i cały czas wolny. Jak dobrze, że były wtedy wakacje! Dziś wspomniany wyżej kolega jest moim ukochanym i to właśnie od niego pożyczyłam tę książkę. Stanowi ona nie tyle przewodnik po serialu, co opowieść o tym jak powstawał "Dr House". Zawarto w niej rozmowy z twórcami, aktorami i innymi osobami, dzięki którym serial mógł zostać nakręcony. Nie pominięto żadnego aspektu - wypowiadają się nawet projektanci kostiumów i odpowiedzialni za wyżywienie pracowników. Mimo, że nie jestem przyzwyczajona do tego typu lektury (na co dzień sięgam raczej po powieści),książkę przeczytałam z przyjemnością. Jest napisana lekko, zabawnie i przede wszystkim ciekawie. Tekst zawiera wiele odniesień do przypadków medycznych występujących w serialu, do pacjentów, lekarzy. Opisuje bohaterów z punktu widzenia różnych osób. Jest też zbiorem wspaniałych cytatów - głównie wypowiedzi House'a, ale też innych postaci. A wisienką na torcie jest przedmowa napisana przez Hugh Laurie'go, wstęp do przygody. Polecam gorąco

"Cóż, zabiłem nie tego co trzeba i dlatego znalazłem się tutaj teraz." Moi Drodzy ➡️Ta książka to samo życie. Opisy codzienności na Zachodzie mogłyby równie dobrze znaleźć się w fabularyzowanym dokumencie. Połykałem je garściami i wołałem o więcej. A dlaczego? Bo humor towarzyszył im na każdym kroku, bo ironia wychylała się zza każdego pif paf, a barwność, niezwykłość i realność treści towarzyszyła mi od początku do końca. ➡️Żeby uczynić bohaterką powieści dziejącej się na Dzikim Zachodzie czternastoletnią dziewczynkę - trzeba mieć jaja ze stali. Żeby zrobić to wiarygodnie - trzeba być geniuszem. A żeby jeszcze napełnić to mega folklorem prerii, dzikością ludzi i postaciami tak żywymi, że niemalże wyskakującymi z kart książki - trzeba się nazywać Charles Portis. ➡️Nieźle już podjarany filmem, którego mini reckę dałem Wam na story - zasiadłem do tej króciutkiej książki z wielkimi oczekiwaniami. Powiedziałem sobie tak - niech no po pierwszych 10 stronach nie odpłynę - książka idzie do kosza. Nie, nie do kosza - idzie na stos! Stos nieprzeczytanych książek, stos odłożonych książek, stos książek zapomnianych. ➡️Taki stos jest gorszy od stosu z płonącą wiedźmą. Taki stos jest gorszy od spieprzonego stosu atomowego. Ta książka się przestraszyła, wiem to, bo kto by się nie przestraszył? Jest tu jakiś cwaniak? To każdy cwaniak daje trzydzieści a reszta piątaka zarzucając z lekka klasyką 😉 A zatem - przestraszyła się i była rewelacyjna 😊 ➡️Zacząłem uwielbiać Mattie od samego początku i łaskawszym okiem spojrzałem na pyskówki Młodej, dziękując Bogu, że nie dorwała się do tej książki 😉 Przecież, gdyby wzięła przykład z tej czternastolatki - marny mój los. Teraz na każde moje słowo ma 5 a tak miałaby 50 😅 ➡️Krótko i na temat - ta historia wyrywa z butów! Główna bohaterka to chodząca masakra, która zagada każdego, przegada adwokatów, zapyskuje na śmierć rewolwerowców i zniszczy potokiem swych wypowiedzi teksaskich rangersów 😁 Ona jest jak kataklizm - nie do zatrzymania. "- Z początku zastanawiałem się, czy nie skraść ci całusa, chociaż młoda jeszcze jesteś, chora i niespecjalnie atrakcyjna, ale teraz mam poważną chęć sprawienia ci lania pasem. - Jedno i drugie byłoby dla mnie równie nieprzyjemne - odparłam" 😅 ➡️Fabuła jest prosta jak cep - ginie ojciec bohaterki a ona wynajmuje twardego, lubiącego dać w palnik szeryfa, żeby schwytał i zabił zabójcę. Tyle. Motyw zemsty - klasyk. Motyw winy i kary - klasyk. Motyw pijącego bohatera - klasyk. Ta książka jest klasykiem od a do z, w najlepszym tego słowa znaczeniu. "Bo za wszystko trzeba na tym łez padole zapłacić, w taki czy inny sposób. Nie ma niczego za darmo, oprócz łaski Pańskiej. A na nią można wyłącznie zasłużyć." Ha! Lepiej bym nie powiedział. ➡️Dalej - jeśli nie lubujecie się w stonowanym i nie tak ostrym jak u "Braci Sisters" sarkazmie - ta książka nie jest dla Was. Jeśli nie kochacie pełnych ironii dialogów przyprawiających o skurcz śmiechu - ta książka Wam się nie spodoba. Jeśli nie lubicie bohaterów, którzy kupią Was od razu - to Wam się nie spodoba. A jeżeli nie uwielbiacie krwistych, wspaniałych, żywych, niesamowicie dynamicznych scen i postaci - omijajcie to szerokim łukiem! Byłbym zapomniał - jeśli nostalgia nie jest dla Was - omińcie tę książkę. "PAN GOUDY: Wycofał się pan? PAN COGBURN: Tak. Aaron zamachnął się na mnie siekierą. PAN GOUDY: W jakim kierunku się pan cofał? PAN COGBURN: Zazwyczaj cofam się do tyłu sir." 😅 Oooo scena przesłuchania to bajka 😅 ➡️Powiem więcej, każda ze scen w tej książce to majstersztyk. Absolutnie każda. Począwszy od sceny wieszania, przez targi o konie do całego pościgu i prześwietnego finału. A wszystko to okraszone ironią najwyższej próby, często nieuchwytną, ledwo wyczuwalną, ale ona tam ciągle jest. A scena z wręczaniem nakazu szczurowi - 😅😅😅 Do teraz mam skurcze ze śmiechu. Prosty ze mnie chłop 😁 ➡️Znacznie bliżej tej książce do "Brazos" niż to było w przypadku "Braci Sisters" i jeśli szukacie czegoś podobnego - tutaj macie szansę to znaleźć. Oczywista na mniejszą skalę. I w pierwszej osobie, co znakomicie się sprawdza. Jest tu więcej naturalizmu niż w "Braciach", więcej surowego romantyzmu, więcej tęsknoty za Zachodem. ➡️Nostalgia przebija z każdej strony. Widzę te przestrzenie, widzę jeźdźców galopujących przez prerię, czuję dym ogniska, smród oddechu pijanego szeryfa, pragnienie elementarnej sprawiedliwości i dzikość tego kraju. To jest namacalne, to jest bliskie i bardzo prawdziwe. I przy tym wszystkim co chwila parskałem śmiechem jak znarowiony kuc 😅 Mistrzostwo! ➡️Ta opowieść to gawęda snuta przy ognisku, kiedy w niebo z wolna unosi się dym, a daleko na zachodzie gasną ostatnie chwile dnia. I butelka whiskey krąży z rąk do rąk. Taka to książka. ➡️Wszystko to udało się pogodzić z sarkastycznym na wskroś szeryfem, gadułą pierwszej wody, odartym ze złudzeń, który jest niewątpliwą ozdobą tej powieści. Wygląda mi na to, że sarkazm rośnie wraz z ilością wypitej whisky i nie dziwię się wcale, że tak polubiłem ten trunek. "... stary, jednooki zbir postury Grovera Clevelanda. Powiedziałam: stary? Miał podówczas około czterdziestu lat." O jasna cholera, ale się poczułem stary 😅 ➡️A teraz Wam powiem - ta książka jest równie świetna jak "Bracia Sisters", chociaż wyraźnie inna. Momentami nawet lepsza, nie tak drapieżna, jak "Bracia", z tym swoim nieokrzesanym romantyzmem przebijającym przez brutalność i sarkazm, co osobiście uwielbiam. ➡️Jakbym miał ją porównać do czegoś, to do Przygód Hucka Finna i to nie tylko moje zdanie. A wiecie, że Twain to ironista wszechczasów. Mówię poważnie. Odleciałem, zachwyciłem się, jestem oczarowany i na mur przeczytam ją jeszcze nie jeden raz, tym bardziej, że jest taka krótka, co jest jej jedyną wadą. ➡️Mattie to ogień i masakra, jeszcze nie widziałem bohaterki tak młodej a przy tym tak trzeźwo myślącej, sarkastycznej, rezolutnej, zaradnej, pyskatej i jednocześnie uroczej. ➡️Szeryf to mega folklor i bohater czy może raczej antybohater perfekcyjny, wypełniony po brzegi ironią i tysiącem opowieści, chlejący przy tym na umór zaś teksaski ranger wprowadza dodatkowy ogień do wspomnianej dwójki (jakby go jeszcze było mało) i jest postacią niezwykle barwną i niesztampową. A pyskówki szeryfa i rangera to poezja 😅 ➡️Całość to lektura na jedno podejście i zaręczam - nie oderwiecie się od tej książki, dopóki jej nie skończycie 💥 ➡️Oceniam tę powieść na 9/10, niżej się nie da i daję UZJ (Uncelkowy Znak Jakości). Ponownie (po raz kolejny po "Braciach") zabrakło mi po prostu co najmniej dwustu stron. Czułem przeogromny niedosyt po zakończeniu lektury. A jak już przeczytacie książkę - bezwarunkowo obejrzyjcie film z Jeffem Bridgesem. Jest równie znakomity. PS. Porównania do „Braci” były nieuniknione, dobrze się stało, że przeczytałem te książki jedna po drugiej 😊

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.

Książka pokazuje jak krok po kroku powstaje klub zbrodni, morderstw, które wstrząsnęły światem. Książka oparta jest na faktach i każde morderstwo jest autentyczne. Czasami motyw mordercy i zabójstwa są wręcz nierealne a jednak były... Główni bohaterowie opowiadają o tych przypadkach, o raz o tym co mogło wpływać na psychikę zabójców. Czytając książkę przypominał mi się serial "Zabójcze umysły", który również pokazywał wpływ np. dzieciństwa na późniejsze życie mordercy.

"Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu" to w gruncie rzeczy solidne wprowadzenie do życiorysu oraz filmografii Hugh Lauriego, człowieka wszechstronnie utalentowanego i zdeterminowanego, ale ze skłonnościami do depresji. Druga część książki skupia się stricte na serialu Dr House i jego fenomenie. Otrzymujemy krótkie notki biograficzne pozostałych aktorów towarzyszących Hugh na serialowym planie, a także opisy wszystkich odcinków z trzech pierwszych sezonów. Z przyjemnością czytałam o wpadkach w danym odcinku, ale również o roli laski House'a czy tzw Gabinet diagnostyczny, zwracający uwagę na niuanse, które mogłyby nam umknąć podczas oglądania serialu. Miły dodatek dla fanów.

Nie jest to jakaś taka powieść wybitna. Nie może się równać z doskonałym Hrabią Monte Christo tego samego autora - do pięt mu nie dorasta. Mimo tego przeczytałam z przyjemnością (rosnącą w miarę czytania) i zdecydowałam przeczytać kontynuację, tj. Trzech Muszkieterów. Dwadzieścia lat później.