Co się zdarzyło Baby Jane?

Lata temu oglądałam film Roberta Aldricha (na podstawie tej książki),który zafundował mi senne koszmary z Bette Davis w roli głównej. Nadal boję się tej strasznej, starej kobiety w upiornym makijażu, który miał zrobić z niej z powrotem gwiazdę sprzed lat. Co ciekawe, Bette Davis wcale nie była wtedy stara (cóż to - 54 lata!),ale w moim nastoletnim postrzeganiu wydawała się staruszką.
Po latach po raz pierwszy sięgnęłam do książki i... bałam się prawie tak samo!

Przerażająca jest ta opowieść o siostrach - dziecięcej gwieździe, której sława skończyła się, gdy zaczęło dojrzewanie i aktorce, która sławę osiągnęła w dorosłości, ale dramatyczny wypadek ją przekreślił. Skazane na siebie stare kobiety, zamknięte w ogromnym domu, niemal bez kontaktu ze światem. Jedna nie może chodzić, druga to wykorzystuje. Jedna ma tajemnice, druga pogrąża się w szaleństwie. Napięcie rośnie, straszne rzeczy się dzieją, a wszystko zmierza ku finałowi, czyli katastrofie.
W tym psychologicznym horrorze autor poruszył kilka ważnych kwestii. Przede wszystkim życie dziecięcych gwiazd po tym, gdy krótka kariera się kończy. Rywalizację sióstr. Obowiązek wynikający z litości lub poczucia winy. Przemoc psychiczną.
To nie jest wybitna proza, ale dała mi sporo satysfakcji. Nie mogłam się oderwać, bałam się momentami bardzo i... raczej nie obejrzę filmu po raz kolejny. Po tylu latach od seansu, podczas lektury nadal miałam przed oczami twarz Bette Davis, wymalowaną jak porcelanowa lalka, tyle że makijaż - rozmazany, przesadzony, przypominał bardziej klauna z horroru...

Lata temu oglądałam film Roberta Aldricha (na podstawie tej książki),który zafundował mi senne koszmary z Bette Davis w roli głównej. Nadal boję się tej strasznej, starej kobiety w upiornym makijażu, który miał zrobić z niej z powrotem gwiazdę sprzed lat. Co ciekawe, Bette Davis wcale nie była wtedy stara (cóż to - 54 lata!),ale w moim nastoletnim postrzeganiu wydawała...

Będąc nastolatką, obejrzałam stary, z 1962 roku, czarno-biały film: „Co się zdarzyło Baby Jane”. Pamiętam, że mocno utkwiła mi w pamięci scena próby dostania się jednej z głównych bohaterek - kaleki, Blanche Hudson, do telefonu . Musiała ona z piętra zejść po balustradzie na parter , gdzie właśnie telefon był jej ostatnią deską ratunku.

I teraz, po kilkunastu latach, ten motyw, skrawek filmu powrócił do mnie. Zapragnęłam znów zobaczyć ten film. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w napisach początkowych ujrzałam notatkę, że film jest oparty na powieści .
Od razu zacząłem szukać pierwowzoru literackiego, i się udało😉 Znalazłam, kupiłam, przeczytałam👍

I jestem zachwycona piórem autora! 😍
Jest to thriller psychologiczny, który ukazuje relację dwóch sióstr. Relacja ta jest bardzo toksyczna, ale nieunikniona, bowiem Blanche i Jane mają jedynie siebie (rodzice zmarli).
Nienawiść Jane do młodszej siostry podyktowana jest obowiązkiem opieki nad niepełnosprawną Blanche (która uległa wypadkowi). Ale nie tylko… Tu chodzi jeszcze o zazdrość. I to ogromną, przeolbrzymią. Bowiem w pewnym momencie losy tych dwóch bohaterek się odwróciły…
Babe Jane, która przez krótki czas była oczkiem w głowie „Tatusia” zniknęła ze światka artystycznego . Natomiast Blanche stała się prawdziwą gwiazdą filmową. Wszyscy ją uwielbiali, grała wspaniałe role… I tu jest tzw clou problemu- ta narastająca siostrzana zazdrość i zawiść …
Autor pokazuje stopniową degradację jednej z sióstr. W niesamowity sposób buduje napięcie a czytelnik śledzi losy biednej Blanche i trzyma kciuki, by przeżyła te psychiczne i cielesne tortury/upokorzenia…
Kiedy wydaje się, że ludzie z otoczenia (bo są tacy, np. sąsiadka lub pomoc domowa, która przychodzi raz w tygodniu) mogliby pomóc Blanche, to autor po mistrzowsku lawiruje na kartach powieści i przedłuża (dzięki licznym opisom) momenty grozy i nadziei u czytelnika.
Ale zakończenie i tak zaskakuje😉 I pozostawia czytelnika w lekkim zawieszeniu.
W moim odczuciu, film bardzo dobrze odwzorowuje klimat książki. Oczywiście są pewne różnice, ale zarówno książka, jak i film wspaniale pokazują relację sióstr. Odbiorca czuje niepokój i strach.
Jestem zdecydowanie na tak. Ocena 10/10. Dla mnie to „klasyka gatunku”👍😉

Będąc nastolatką, obejrzałam stary, z 1962 roku, czarno-biały film: „Co się zdarzyło Baby Jane”. Pamiętam, że mocno utkwiła mi w pamięci scena próby dostania się jednej z głównych bohaterek - kaleki, Blanche Hudson, do telefonu . Musiała ona z piętra zejść po balustradzie na parter , gdzie właśnie telefon był jej ostatnią deską ratunku.

I teraz, po kilkunastu latach, ten...

Świetna, choć surowo klasyczna powieść, REWELACYJNA ekranizacja i PRZEREWELACYJNY serial, oparty na historii powstawania filmu.

Wszystko to sprawiło, że choć nie jestem zakochana w powieści, bardzo realistycznej i majacej urok klasycznych, nieoczywistych opowieści grozy /coś w stylu Tramwaj zwany pożądaniem/ to jestem zakochana w roli Baby Jane Hudson w filmie pod tym samym tytułem, bardzo w stylu Hitchcocka, granej przez Bette Davis, super zagranej , kolei w serialu Konflikt. Bette i Joan przez Susan Sarandon i pełna podziwu dla prawie niewidocznej roli siostry - Blanche Hudson, granej przez Joan Crawford, PRZEZAJEBIŚCIE MEGA NA MAXA zagranej przez jedną z najlepszych aktorek wszechczasów - Jessicę Lange!!!

Polecam bardzo zapoznać się z całością w odpowiedniej kolejności: najpierw powieść, potem film, a na koniec wisienka na torcie - serial!

Świetna, choć surowo klasyczna powieść, REWELACYJNA ekranizacja i PRZEREWELACYJNY serial, oparty na historii powstawania filmu.

Wszystko to sprawiło, że choć nie jestem zakochana w powieści, bardzo realistycznej i majacej urok klasycznych, nieoczywistych opowieści grozy /coś w stylu Tramwaj zwany pożądaniem/ to jestem zakochana w roli Baby Jane Hudson w filmie pod tym...

"Oto zmuszona była sobie uświadomić, że Jane przy pomocy terroru uczyniła ją swoim bezradnym więźniem"

Niesamowicie smutna to historia postępującego szaleństwa, napędzanego zazdrością, zawiścią i nienawiścią. Tak silną, jaka może być tylko między dwiema najbliższymi sobie osobami, w tym wypadku siostrami.

Henry Farrell, skrzętnie, wnikliwie i z niemal doskonałą chirurgiczną precyzją pokazuje czytelnikowi studium szaleństwa, w jaki popada Baby Jane Hudson, niegdysiejsza dziecięca gwiazda, a obecnie stara zniszczona i groteskowa wręcz, kobieta.

Są siostrami, jedna ułomna na ciele, zależna jest od drugiej, ułomnej na umyśle, czyż można wymyślić bardziej niestosowne połączenie? Czyż można nie poczuć napięcia i dyskomfortu patrząc na to co wyprawia Jane.? Oczy rozszerzają się coraz bardziej, a szczęka opada coraz niżej kiedy powoli uświadamiamy sobie cały horror tego zestawienia i grozę poszczególnych sytuacji.

Jednak i Jane, mimo wszystkiego złego, które czyni, czytelnik nie pozostawia bez współczucia. To tylko mała skrzywdzona dziewczynka w ciele starej kobiety. Dziecko które Hollywood, najpierw wyniosło na piedestał, hołubiło i kochało, a następnie bez pardonu z niego strąciło, nie dając nic w zamian.

Nie będę opisywać treści, inni już to zrobili, powiem tylko tyle, że książka jest rewelacyjna i ja jestem pod wielkim jej wrażeniem, popartym jeszcze dodatkowo, filmem nakręconym na jej podstawie. Który zresztą również jest rewelacyjny. Zwłaszcza że główną rolę (Baby Jane Hudson),dostała jedna z moich ulubionych aktorek, Bette Davis.

Jeśli chodzi o film, smaczku jego projekcji dodawała również, tajemnica poliszynela, o tym, że obie aktorki obsadzone w dwóch głównych rolach, sióstr Jane i Blanche, szczerze się nienawidziły. O ich wzajemnych animozjach, chociażby przy kręceniu tego właśnie filmu, można by było napisać osobną książkę.

Ja polecam i książkę i film.

"Oto zmuszona była sobie uświadomić, że Jane przy pomocy terroru uczyniła ją swoim bezradnym więźniem"

Niesamowicie smutna to historia postępującego szaleństwa, napędzanego zazdrością, zawiścią i nienawiścią. Tak silną, jaka może być tylko między dwiema najbliższymi sobie osobami, w tym wypadku siostrami.

Henry Farrell, skrzętnie, wnikliwie i z niemal doskonałą...

Mam mieszane uczucia względem tej pozycji. Z jednej strony wciągnęło mnie to straszliwie, dosłownie pochłaniałam kolejne strony, z drugiej - bywały momenty, w których chciałam ją po prostu rzucić w kąt, tak strasznie denerwowało mnie zachowanie bohaterek. To naprawdę niesamowity thriller psychologiczny o zazdrości i zemście, w którym nic nie jest do końca takie, jak się wydaje na początku.

Mam mieszane uczucia względem tej pozycji. Z jednej strony wciągnęło mnie to straszliwie, dosłownie pochłaniałam kolejne strony, z drugiej - bywały momenty, w których chciałam ją po prostu rzucić w kąt, tak strasznie denerwowało mnie zachowanie bohaterek. To naprawdę niesamowity thriller psychologiczny o zazdrości i zemście, w którym nic nie jest do końca takie, jak się...

Świetna książka i rewelacyjny film. Czy może być silniejsze uczucie niż nienawiść ?
A tutaj mamy dodatkowo nienawiść do własnej siostry. I próbę rewanżu za życie w cieniu. Mocna, bardzo mocna książka.

Świetna książka i rewelacyjny film. Czy może być silniejsze uczucie niż nienawiść ?
A tutaj mamy dodatkowo nienawiść do własnej siostry. I próbę rewanżu za życie w cieniu. Mocna, bardzo mocna książka.

Ta książka jest właściwie psychologicznym thrillerem. To opowieść o zawiści, zazdrości, nienawiści, starości i przejmującej samotności.
Czyta się ją doskonale, w ciągłym napięciu, bo nie wiadomo, co wydarzy się na następnej stronie. Budzi mnóstwo emocji, postacie są doskonale nakreślone. Na zakończenie czeka nas niespodzianka i mocno przejmująca ostatnia scena.

Choć widziałam film z dwiema wielkimi hollywoodzkimi gwiazdami: Betty Davis i Joan Crawford, to nie przeszkodziło mi to w napięciu śledzić fabuły.
Film także należy koniecznie obejrzeć. Odtwórczynie głównych ról szczerze nienawidziły się również prywatnie, do tego stopnia, że na planie filmowym robiły sobie różne świństwa i utrudniały wzajemnie pracę, a Joan Crawford użyła wszelkich wpływów, aby Betty Davis nie zdobyła należnego jej Oskara. Ta nienawiść przyczyniła się do tego, że w sposób doskonały przedstawiły wszystkie emocje pomiędzy siostrami.

Jeśli komuś zależy na czytaniu książek dobrych, powinien sięgnąć właśnie po tę pozycję – koniecznie!

Ta książka jest właściwie psychologicznym thrillerem. To opowieść o zawiści, zazdrości, nienawiści, starości i przejmującej samotności.
Czyta się ją doskonale, w ciągłym napięciu, bo nie wiadomo, co wydarzy się na następnej stronie. Budzi mnóstwo emocji, postacie są doskonale nakreślone. Na zakończenie czeka nas niespodzianka i mocno przejmująca ostatnia scena.

Choć...

Jak tu wierzyć w przypadek? Dosłownie dzień przed rozpoczęciem lektury tejże książki, natknąłem się w jednej recenzji na następującą refleksję: Są dzieła, gdzie już po kilku stronach wiesz, że to będzie wyjątkowa historia. I proszę bardzo. Ta krótka opowieść właśnie taka jest – fantastyczna pod każdym względem!

Siostry Hudson to byłe gwiazdy Hollywood, mieszkają samotnie w domu w Kalifornii. Mimo pokrewieństwa, kobiety bardzo się różnią.

„Ale czy możesz to sobie wyobrazić: one dwie mieszkające razem po tym, co się stało? Czyż to nie jest straszne?”
Już od początku w domu sióstr atmosfera bardzo się zagęszcza, towarzyszy nam wszechobecne napięcie.

Zabrzmi to jak truizm, ale ten autor udowodnił, że doskonale zna swoje postacie, każdy cm sześcienny ich mózgu. Świetnie opisuje i analizuje motywacje bohaterów. Tutaj każdy ma swoje uczucia, swoje zdanie i jest wyrazisty.

Fantastyczne kreacje pierwszoplanowe dwóch sióstr, ale także drugoplanowe jak Edwina i Del. Gdy wydaje się, że od początku do końca będziemy świadkami poczynań tylko dwóch bohaterek i nic w tym względzie nas nie zaskoczy, autor wprowadzi nowe postacie, i każdy będzie miał swoją rolę do odegrania
Jedna siostra budzi współczucie i irytację a druga wstręt i nienawiść.

Utożsamiając się z bohaterką, czujesz się jak zwierzę w potrzasku; dusisz się tą niesamowicie gęstą atmosferą; tracisz wszelką nadzieje, żeby tylko na chwilę ujrzeć światełko w tunelu
„Jej głowa obróciła się na poduszce, a oczy znów się zamknęły. Potem usta otworzyły się nagle, jakby chciała krzyknąć, a w umyśle pojawiła się straszliwa wizja, obraz kogoś stojącego w otwartych drzwiach...”

Na podstawie książki spokojnie można by napisać pracę licencjacką nt. analizy obu sióstr, ich biografii, relacji, osobowości oraz motywacji zachowań. Może dołączając do tego jeszcze równie świetny film, aby dopełnić całości.

„Co się zdarzyło Baby Jane?” to także oglądanie starych filmów, bo kiedyś były „przyjemniejsze” oraz wielkie Hollywood w tle.

Prawdziwy emocjonalny rollercoaster; huśtawka nastrojów – To zakład przetwórstwa twoich emocji

Zwróćcie też uwagę, jaką rolę odgrywa światło i ciemność

Scena na plaży – ten niewyobrażalny kontrast między tym, co czuła bohaterka, a tym, co działo się wokół…

Podsumowując, „Co się zdarzyło Baby Jane?” to trzymający w napięciu horror (PRAWDZIWIE) psychologiczny, studium samotności, zawiści oraz stopniowego popadania w obłęd i prawdziwa groza. Konflikt obu sióstr jest głębszy i zdecydowanie bardziej skomplikowany niż może się wydawać.

I bez tego zakończenia książka jest genialna, a końcówka strąci cię z pantałyku pewności. Kiedy dowiesz się wszystkiego, nie będziesz wiedział nic.
Ponadczasowa i przerażająca.

Nie da się opisać mojego rozczarowania w chwili, gdy dowiedziałem się, że Henry Farrell nic więcej nie napisał…

Jak tu wierzyć w przypadek? Dosłownie dzień przed rozpoczęciem lektury tejże książki, natknąłem się w jednej recenzji na następującą refleksję: Są dzieła, gdzie już po kilku stronach wiesz, że to będzie wyjątkowa historia. I proszę bardzo. Ta krótka opowieść właśnie taka...

Powieść może nie wybitna, ale warta przeczytania.

Powieść może nie wybitna, ale warta przeczytania.

Sięgnełam po te książkę ze względu na moją miłość do czasów dawnego Hollywood i aktorek,które zamieszkiwały wzgórza Los Angeles,często nieszczęśliwych i samotnych...I choć historia jest dość ciekawa i ukazuje nam skompliowane relacje między dwoma siostrami to nie mogę oprzeć się wrażeniu iż w tym przypadku teza iż książki są zawsze lepsze niz ich ekranizacje,nie okazała się słuszna.Fim, w którym wspaniałe kreacje stworzyły Bette Davis i Joan Crawford wciąga mocniej i bardziej na nas oddzialywuje niż opisy w książce.

Sięgnełam po te książkę ze względu na moją miłość do czasów dawnego Hollywood i aktorek,które zamieszkiwały wzgórza Los Angeles,często nieszczęśliwych i samotnych...I choć historia jest dość ciekawa i ukazuje nam skompliowane relacje między dwoma siostrami to nie mogę oprzeć się wrażeniu iż w tym przypadku teza iż książki są zawsze lepsze niz ich ekranizacje,nie okazała się...