Joga snu i praktyka naturalnego światła

Interesująca, aczkolwiek nie polecałbym jej, wbrew tytułowi, osobom niezorientowanym co nieco w buddyźmie. Część treści to faktycznie kompendium wiedzy o podstawach tej religii/filozofii, część natomiast to zagmatwany opis niezliczonych metod medytacji, które dla osoby niewtajemniczonej będą zapewne niezrozumiałe. Mimo wszystko warto sięgnąć po wiedzę na ten temat nie od jakiegoś newageowego szarlatana, tylko od najważniejszej postaci współczesnego buddyzmu.

Wiadomo, żadna książka o zen, nie będzie idealna, bo kto chce zrozumieć zen za pomocą rozumu i logiki niestety będzie błądził. Ale to też nie jest książka, która ma na celu nauczyć czytelnika jak zrozumieć nauki zen. Bardziej jest to wprowadzenie do zen tzn. można tam znaleźć podstawowe informacje na temat czym jest zen, jakie są szkoły, sztuka zen itp. Dzięki temu, że książka nie jest pisana przez wschodniego nauczyciela/mnicha, ale przez zachodni umysł, można łatwiej przyswoić wiedzę na temat zen. Polecam przeczytać bo warto.

Lubię książki, które w prosty sposób przekazują informacje, zostawiając czytelnika z wiedzą, nad którą może się zastanowić i wybrać to, co w danej treści jest dla niego najważniejsze. Ta książka mnie trochę zaskoczyła, gdyż wyprostowała kilka informacji, które zostały mi przekazane przez aktywnych buddystów żyjących w Polsce. Dodatkowo dała mi solidne podstawy wiedzy o tej religii, tłumacząc różnice między poszczególnymi szkołami, dzięki czemu zaczęłam rozumieć konflikty, które między nimi zachodzą. Na swój sposób "odarła" mnie z części mojej wiedzy, bo musiałam na nowo poukładać nie tylko fakty, ale również moje wrażenia i uczucia względem ludzi, których znam i którzy są pasjonatami buddyzmu. Niestety, ludzie często zapominają o wielu rzeczach i tworzą swoje własne środowisko, dobierając tylko te informacje, które pasują do obrazu, w którym chcą żyć. Ta książka jest świetnym punktem wyjścia do odkrywania buddyzmu. Trochę żałuję, że trafiłam na nią tak późno, bo przez kilka lat wierzyłam w coś, co w rzeczywistości nie istniało. Książka porusza również temat, że wiele osób, nie rozumiejąc wszystkiego, wchodzi w ten nurt poglądów i tworzy swoje własne odmiany buddyzmu. Z jednej strony można się na to zgodzić, ale mimo wszystko książka podkreśla, że warto pogłębiać wiedzę i rozwijać się, a nie pozostawać w jednym miejscu. Dlatego zarówno książka, jak i przedstawiony w niej obraz buddyzmu, zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

"Umysł..."jest zapisem mów wygłaszanych przez Suzukiego, podczas odosobnień medytacyjnych. Suzuki wygłaszał mowy po angielsku, którym nie posługiwał się perfekcyjnie. Celem jego mów była wyłącznie pomoc praktykującym. Mowy Suzukiego zostały zredagowane przez anglojęzycznych uczniów i tak powstała książka. Suzuki, kiedy przejrzał pierwsze wydanie, ponoć powiedział: bardzo dobra książka, ale to nie ja ją napisałem. W oryginalnym tytule podkreślona jest także nieformalność wskazówek Suzukiego. I tak, moim zdaniem, należy ją traktować. Jako zbiór rad dla praktyków, siedzących na poduszkach. Książka jest papierowa. Niebo jest niebieskie.

„Nhat Hanh jest moim bratem” - powiedział o autorze tej książki największy katolicki mistyk XX wieku trapista Thomas Merton. Ta szczera, poruszająca deklaracja wiele wskazuje. Przede wszystkim mówi o wspólnym punkcie odniesienia w ponadwyznaniowym dialogu ludzi ducha. Wtedy nieistotne stają się różnice, na pierwszy plan wysuwa się to co łączy przedstawicieli różnych duchowych dróg. Książka wietnamskiego mistrza zen wolna jest od skomplikowanej terminologii i błyskotliwych wywodów. Napisana jest tak, że może ją zrozumieć bez trudu każdy, kto potrafi czytać bez względu na wykształcenie i poziom erudycji. O najważniejszych kwestiach życia na Ziemi z taką jasnością i prostotą może mówić tylko ktoś naprawdę Oświecony. Słyszymy od niego rzeczy, o których sami byśmy jeszcze przed chwilą nie pomyśleli, lecz gdy docierają do nas wydają się oczywiste. Choć wcale nie są łatwe. O nie, tu proste i łatwe wcale nie są synonimami. Spróbujcie pójść tą ścieżką: wnet się okaże, że to szalenie wymagające zadanie. Książka Nhat Hanha ten „przewodnik w podróży ku pokojowej transformacji wewnętrznej” jak to określił w przedmowie sam Dalaj Lama XIV, prowadzi czytelnika od najbardziej indywidualnych, jednostkowych doświadczeń do tego co wspólne wszystkim ludzkim istotom na planecie Ziemia. Książka składa się z trzech wynikających z siebie po kolei części. Na początku autor proponuje skupienia na tym co dostępne każdemu: oddech, świadome oddychanie. Uważność nie tylko w pomieszczeniu medytacyjnym, ale w każdej chwili gdy zajęci jesteśmy zwykłymi codziennymi czynnościami, gdy myjemy naczynia, prowadzimy samochód, gdy idziemy ulicą lub rozmawiamy przez telefon. Niby nie ma nic zwyczajniejszego, a przecież w codziennym życiu to nam tak często umyka. I to jest punkt wyjścia do części drugiej, która mówi o transformacji uczuć i wewnętrznym uzdrawianiu. Odnajdujemy tu buddyjską naukę o emocjach w praktycznym zastosowaniu. Nhat Hanh podaje niesłychanie proste choć wymagające wysiłku i wytrwałości techniki pracy z własnymi uczuciami takimi jak niepokój, lęk, złość, gniew. Słowem trudne stany psychiczne będące udziałem każdego z nas . Można je jednak uzdrowić i przemienić dzięki wytrwale praktykowanej uważności. Wreszcie w części trzeciej tak praktykowana uważność staje się zaangażowana. Jej tematy to współistnienie, współzależność, współczucie wobec cierpienia innych. Wietnamski mistrz zen umożliwia nam odkrycie związków między naszym stanem psychicznym a otaczającą nas rzeczywistością. Jego wezwanie skłania do odrzucenia obojetności. I na zakończenie: nawet jeśli czytelnikowi nie uda się szybko zrealizować idei zawartej w książce, już samo czytanie tego tekstu działa kojąco na psychikę, jest jak łagodna bryza na twarzy. Choćby dla tego wrażenia warto sięgnąć po „Każdy krok niesie spokój”.

Książka bardzo dokładnie opisuje interpretacje podstawowych i zaawansowanych pojęć w różnych odmianach buddyzmu. Dla laika może być trudna. Jeśli ktoś szuka podstawowych informacji o założeniach buddyzmu ta książka może być za trudna. W jej napisanie włożono wiele pracy, żeby tak skrupulatnie zgromadzić wiedzę.

Dhammapada ("Ścieżka Prawdy Buddy") to słynne sutry kanonu palijskiego (zbiór Khuddaka Nikaya) wyrażające naukę Buddy Siakjamuniego. Obcowanie z mądrością Przebudzonego to głębokie duchowe przeżycie oraz inspiracja do rozwijania wrażliwości moralnej. Wybrane myśli i pouczenia: 1) Ani na niebie, pośród oceanów, w górskiej jaskini ani nigdzie na ziemi nie znajdziesz takiego miejsca gdzie mógłbyś uniknąć skutków swoich złych czynów. 2) Cokolwiek złego może uczynić wróg wrogowi, lub nienawistny znienawidzonemu, nieopanowany umysł wyrządzi sobie większą krzywdę. 3) Cudowne, doprawdy, jest opanowanie umysłu, tak trudnego do opanowania, zawsze żywotnego i chwytającego to co pożąda. Poskromiony umysł przynosi szczęście. 4) Kto zna swe przeszłe życia, kto widzi niebo i piekło, kto osiągnął kres odradzania się i uzyskał doskonały wgląd – mędrca, który zdobył szczyt duchowej doskonałości, nazywam świętym. 5) Lepiej jest przeżyć jeden dzień w moralności i medytacji niż sto lat niemoralnie i bezmyślnie. 6) Spośród wszystkich aromatów - sandałowca, tagary, niebieskiego lotosu i jaśminu - najsłodsza jest woń duchowej czystości. 7) Zdrowie jest najcenniejszą zdobyczą, a zadowolenie największym bogactwem. Osoba godna zaufania jest najlepszym towarzyszem, Nirwana – najwyższym szczęściem.

Świetna pozycja dla osób zarówno praktykujących buddyzm tybetański jak i totalnie zielonych w temacie. Można się z niej dowiedzieć naprawdę dużo o historii buddyzmu w Tybecie, historii samego Tybetu, czym jest buddyzm mahajana doktrynalnie. Zarówno w świetny sposób przedstawia różnice i podobieństwa głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Zdecydowanie polecam lekturę.

Wobec recenzji Bhagavad Gity pragnę podejść niestandardowo i wyjątkowo, ponieważ to niezwykle istotny i szanowany tytuł. Człowiek. Ja na tym świecie. Widzę piękno od narodzin aż do śmierci. Wśród biegu karmicznego odkrywam Jego. Wspaniałego Krishne. Wskazującego drogę. Każde wydanie Bhagavad Gity różni się od siebie treścią interpretacyjną sanskrytów hinduskich. Czytając je kilka lat temu, czułem pewien dysonans do interpretacji. Oczywiście stworzył je oświecony człowiek, dzięki naukom i praktykom Pana Krishny. Części sanskrytu to niedługie patetyczne wersy, kryjące się tajemnicą. Dlatego są oparte przez innych. W Polsce ruch świadomości Krishny jest rozpoznawalny, ze względu m.in. "Przystanku Woodstock" i organizacjom w większych miastach. Praktyki duchowe, idee duchowe i pełne miłości treści to skład Bhagavad Gity. Do tego historie rodzinne, stosunki z jej członkami, widziane oczami dorastającego Krishny. Dobro, spokój, miłość do świata to główne założenia religijne. W porównaniu do innych "ksiąg głównych", wprowadzających do świata danej religii, również narzuca normy, które są jednak warunkami ku spełnieniu życia po tej śmierci. Tak, jak w Biblii pełne oddanie się głównemu protagoniście jest głoszone od początku, jednak w hinduskiej wierze w mniszym stopniu. Podobnie do buddyzmu to weganizm, medytacja i spokój są aspektami zbawienia. Rzecz ujmując, przedstawia inną wizję życia po śmierci. Według Bhagavad Gity dana osoba może znajdować się dalej uwięźniona w karmicznym kręgu, dziedzicząc swoje poprzednie wcielenia, biernie oczekując kolejnych. Jednak to pozostaje dla nowych czytelników.

Niezwykła, piękna książka o tym, z czym mierzy się każda wielka czy mała religia, czyli o śmierci. Z pewnością jedna z najważniejszych popularnych książek buddyjskich, jakie w ogóle ukazały się na Zachodzie w drugiej połowie XX wieku. O śmierci powstało mnóstwo podobnych, dosłownie - całe mnóstwo, ale ta jest naprawdę wyjątkowa, poruszająca, spokojna i mądra. Mogą ją przeczytać i przeżyć ludzie, którzy nawet niespecjalnie się buddyzmem interesują i którzy już do buddyzmu nie wrócą. W przypadku niektórych może wręcz zmienić życie, a dla kogoś, kto akurat przeżywa stratę bliskiej osoby, może okazać się wręcz bezcenna, jak ratunek. Z pewnością daje unikalny wgląd w głąb buddyjskiej duchowości i wrażliwości bez przygniatania czytelników hermetycznym żargonem. Podziwu godne.

To kolejna książka Osho, którą przeczytałam. Wobec autora mam dość ambiwalentne odczucia, ale tą książkę oceniam dobrze. W ciekawy sposób przedstawione zostało sedno tao, postać oraz filozofia Lao Tzu. Można tu znaleźć wiele ciekawych myśli, przypowieści, anegdot. Polecam każdemu, kto jest zainteresowany tematem

Z racji tego,że za jakiś czas wybieram się w podróż do Indii, dostałem od kumpla tą książkę w celu zapoznania się z filozofią i religią Wschodu. Bardzo interesuję się rozwojem duchowym,kwestia wiary i powierzenia swojego życia w ręce Stwórcy jest dla mnie priorytetowa, więc wszystkie informacje zgłębiające rozwój są dla mnie bezcenne. Książka zgłębia takie zagadnienia jak wędrówka dusz,reinkarnacja,jest tu również recepta w postaci mantry etc. Nie ze wszystkim musimy się zgadzać, nie wszystko stosować, ale czyż prawdą nie jest ,że tzw Zachód osiągnął już totalny upadek?Było to przewidziane tysiące lat temu,cywilizacja nastawiona na materię, odrzucająca Boga, nigdy nie osiągnie spokoju i harmonii.Z pewnością będę kontynuował książki w tej tematyce i szczerze polecam wszystkim ludziom z otwartym umysłem.Najłatwiej wszystko krytykować,odrzucać i błądzić w ciemności.Sztuką jest odnaleźć światło, czego życzę oczywiście wszystkim czytelnikom:)

„Umysł przypomina trochę wartko płynąca rzekę, której dna nie widać. Jeśli bylibyśmy w stanie powstrzymać bieg rzeki w obu kierunkach – tam, dokąd płynie, i tam, skąd wypływa - moglibyśmy ujrzeć jej dno. W medytacji możemy powstrzymać umysł goniący za obiektami zmysłowymi i myślami o przeszłości i przyszłości, aby zobaczyć, co kryje się pod burzą myśli. W ten sposób możemy odnaleźć ogromny spokój i jasność. Powinniśm y spróbować doświadczyć tego sami…” (s. 313) JEGO ŚWIĘTOBLIWOŚĆ DALAJLAMA. Howard C. Cutler, „Sztuka szczęścia”. Poradnik życia. Przekł. Joanna Grabiak, Dom Wyd. REBIS, Poznań 2024. Z NOTKI AUTORA: Poradnik życia wyrasta z rozmów (długich i szczegółowych) z Dalajlamą (Arizona i Indie). Jak przeczytamy: „celem naszej wspólnej pracy nad tym projektem było przedstawienie poglądów Jego ŚWIĘTOBLIWOŚCI Dalajlamy na temat szczęśliwego życia, wzbogaconych moimi osobistymi obserwacjami i komentarzem z perspektywy psychiatry żyjącego i pracującego na Zachodzie”.(s. 9) Jest miejsce na: • Cel życia. • Ciepło i współczucie. • Przekształcanie cierpienia. • Pokonywanie przeszkód. • Życie duchowe. Z życia Dalajlamy: „Bardzo łatwo przychodzi mi nawiązywanie kontaktów z ludźmi, nie jestem tylko zbyt dobry w dochowywaniu tajemnic! – zaśmiał się”.(s. 89) Z obserwacji autora: „Owa podwójna perspektywa, jednoczesny ogląd „wielkiego świata” i naszego własnego „małego światka” może pomóc nam oddzielić ziarno od plew- to, co jest naprawdę ważne w życiu, od tego, co zupełnie nieistotne”. (s. 200) „O sztuce szczęścia”- z duchowym przywódcą Tybetu – książką dla Każdego. Warto pamiętać: • nie jest to jedyny poradnik – autorów, z tak odległych kręgów kulturowych; • „Sztuka szczęścia w pracy”, „Sztuka szczęścia w trudnych czasach” –to także ich dokonania. 7/10

Najlepsze wprowadzenie do buddyzmu zen. Zwięzłe, przejrzyste i napisane przez autora zanurzonego w tradycji i duchowości Dalekiego Wschodu. Suzuki wyjaśnia, że zen zaczyna się i kończy na osobiście zdobytym doświadczeniu. Ci, którzy nie mogą oprzeć się na własnym doświadczeniu, niczego nie rozumieją. Ponadto zen z całą mocą i uporem domaga się wewnętrznego duchowego przeżycia. Jedną z metod praktykowania zen są koany, czyli paradoksalne pytania lub opowiastki. Konstrukcja koanu przeczy logice, uderzając w nasze przywiązania i przyzwyczajenia. W ten sposób koan wyzwala człowieka z myślowych schematów, zbijając umysł z kolein, w które sam wszedł. Przykłady klasycznych koanów: 1) Uczeń: Czym jest Budda? Mistrz: Trzy funty lnu. 2) Dwie dłonie i mamy klaśnięcie. Jaki jest dźwięk jednej dłoni? 3) Jak wyglądała Twoja pierwotna twarz, nim narodzili się Twoja matka i Twój ojciec? 4) Jaki jest dźwięk fletu bez otworów? Autor "Wprowadzenia..." uspokaja, że zen mimo całej swej oryginalności nie musi być wcale hermetyczny czy elitarny. „Ci, którzy wiedzą o zen tylko tyle, ile przeczytali we wcześniejszych rozdziałach o jego nielogiczności czy o zen jako afirmacji wyższego rzędu, mogą dojść do wniosku, że jest on niedostępny i bardzo odległy od zwykłego powszedniego życia, że jest bardzo ponętny, lecz i bardzo nieuchwytny. My zaś nie możemy ich winić za to, co myślą. Z tych powodów powinno się przedstawiać zen także od jego łatwej, zrozumiałej i przystępnej strony. Życie jest podstawą wszystkiego, poza nim nie istnieje nic. Z całą naszą filozofią, ze wszystkimi wspaniałymi i wzniosłymi ideami nie możemy uciec od życia, które przeżywamy. Badacze gwiazd nie przestają stąpać po twardej ziemi. Czym jest zatem zen, kiedy staje się przystępny dla każdego? Joshu (Czao-czou) spytał raz nowego mnicha: – Czy byłeś już tu kiedyś? – Tak, panie, byłem – odparł mnich. Na co mistrz rzekł: – Napij się herbaty. Kiedy indziej, gdy przyszedł inny mnich, Joshu zadał mu to samo pytanie: – Czy byłeś tu już kiedyś? Tym razem odpowiedź była odmienna: – Nie byłem tu nigdy, panie. Stary mistrz jednakże rzekł tak jak przedtem: – Napij się herbaty. Inju (mnich zarządzający klasztorem) spytał potem mistrza: – Jakże to, ofiarowujesz tę samą filiżankę herbaty bez względu na to, jaka jest odpowiedź? – O Inju! – zawołał stary mistrz. – Słucham, mistrzu – odparł niezwłocznie mnich. Na co Joshu rzekł: – Napij się herbaty”.

Cenna pozycja, szczególnie w czasach, kiedy na Zachodzie Dhamma jest coraz częściej zawłaszczana przez lewicę. Batchelor przekonująco argumentuje za czymś, co można by nazwać ponadkulturowym, kognitywnym rdzeniem buddyzmu dającym narzędzia do pracy nad sobą w niestałym, nieprzewidywalnym świecie - narzędzia, które sympatykom partii Razem mogą być przydatne nie mniej niż Samowi Harrisowi, konserwatywnym rewolucjonistom czy Azjatom z ich zamiłowaniem do wojny (fragment o Koreańczykach, którzy na jeden dzień przerywają odosobnienie medytacyjne, by wziąć udział w szkoleniu wojskowym doprawdy wspaniały). Batchelor - jak chyba nikt wcześniej - przybliżył mi również historycznego Buddę. Książka jest tak pomyślana, że w II części autor opisuje wrażenia z pobytu w miejscach życia. Przejmujące są opisy melancholii zapadłych dziur, które zostały po niegdyś kwitnącej stolicy klanu Śakjów czy po Radźagasze, jak gdyby potwierdzając kluczowe, buddyjskie rozpoznanie rzeczywistości: wszystko, co powstaje, podlega rozpadowi i nie jest mną.

Książka całkiem przyjemna, fajnie się ją czyta i podaje konkretne informacje. Dobra dla kogoś, kto chce zacząć z kabałą. Książka skupia się na kabale mistycznej, żydowskiej i nic nie wspomina o połączeniu drzewa życia z tarotem i tak dalej - więc tego tutaj nie znajdzie się.