Sława aż do śmierci

Rachel Beckett spędza dwanaście lat w więzieniu za zamordowanie własnego męża. Od początku postawienia zarzutów nie przyznaje się do winy, jednak wszystkie poszlaki wskazują właśnie na nią. Podczas odsiadywania wyroku układa plan, który ma pogrążyć prawdziwego sprawcę. Czy się powiedzie? Miała bardzo dużo czasu, by dopracować każdy szczegół.... Jest to jedna z lepszych powieści kryminalnych, jakie miałam okazję ostatnio przeczytać. Julie Parson łączy w niej wiele wątków, które wydają się w ogóle nie związane z główną historią, na końcu jednak okazuje się, że każdy był elementem skomplikowanej układanki.

„Przez pięć dni w tygodniu uczę angielskiego w liceum East Bennington, a dwa razy w tygodniu robię to samo wieczorami w więzieniu stanowym Attica. Oznacza to, że spędzam całe życie na odmienianiu czasowników w towarzystwie skazańców. Jedni czują się jak w więzieniu, drudzy naprawdę w nim są. /…/ Osiemnastu czarnych, sześciu Latynosów, pięciu trupio bladych białych”*. Dość długo nie wiedziałem, kto właściwie jest bohaterem powieści. Może było ich dwóch? Jeden to nauczyciel angielskiego, drugi to, pracujący w reklamie, Charles. Obaj żonaci, nauczyciel jest ojcem chłopca, spec od reklamy ma nastoletnią córkę, chorującą na cukrzycę. Nauczyciel zaleca swoim uczniom w więzieniu pisanie tekstów. Jeden z nich napisał dość długi, właściwie opowiadanie. Opowiadanie jest o Charlesie, tym od reklamy. „Tego ranka, gdy Charles poznał Lucindę, spóźnił się przez Annę. Kiedy dotarł na stację, pociąg już odjechał – jeszcze słychać było jego cichnący stukot. Do przybycia następnej kolejki na peronie zgromadził się nowy oddział dojeżdżających. Tych z 8.43 znał z widzenia, ale była 9.05, więc znalazł się na obcym terytorium”*. Lucinda i Charles nawiązują znajomość, który szybko przeradza się w romans. Odwiedzają zaniedbany i anonimowy hotel Fairfax, by w nim uprawiać seks. Tam, w pokoju 1207, napada ich gangster. Obrabowuje oboje, zabierając pieniądze, dokumenty, karty kredytowe i odkrywając przy tym, że oboje zdradzają małżonków. Także gwałci Lucindę. Kilka dni później zaczyna szantażować oboje, ale zwłaszcza Charlesa, że jak nie dostanie pieniędzy, to ujawni romans ich rodzinom. Początkowo domaga się dziesięciu tysięcy, które dostaje, a następnie stu tysięcy. W tym momencie wszystko się komplikuje. Ale może to ja jestem mało rozgarnięty. „Zaskoczenie jest wtedy, kiedy nie wiemy, co się stanie. A ja wiedziałem, co się stanie za drzwiami pokoju numer 1207, od pierwszej chwili, gdy je otworzyli. Wiedziałem, co ten mężczyzna będzie robił z Lucindą przez najbliższe cztery godziny. Wszystko to pamiętałem z poprzedniego życia. W tamtym życiu budziłem się każdego ranka, nie pamiętając, dlaczego wolę nie otwierać oczu. Brałem prysznic, ubierałem się i próbowałem nie patrzeć na glukometr na kuchennym stole. Wsiadałem w kolejkę o 8.43 do Penn Station, i tak było zawsze z wyjątkiem jednego listopadowego poranka, kiedy się spóźniłem. Przez córkę. Wsiadłem w pociąg o 9.05. Tego ranka podniosłem głowę znad gazety i poproszono mnie o bilet, którego nie miałem. To moja historia. Od tego miejsca opowiem ją sam”*. Moja, czyli czyja? Więźnia, piszącego opowiadanie? Charlesa od reklamy? Nauczyciela? Bohater opowiadania sam zaczyna opisywać własną historię? Na szczęście nie jest to najważniejsze. „Wykolejony” to przeciętna powieść sensacyjna o stosunkowo łatwym do przewidzenia zakończeniu. --- * James Siegel, „Wykolejony”, wyd. Świat Książki, Maciejka Mazan, 2008.

Ksiązki Matina nie przypadają mi do gustu aż tak bardzo jak jego aktorstwo. Jednak nie można powiedzieć, że są złe. Ta książka mimo, że dość cienka to przez mniej więcej połowę po prostu mnie nie porywała. Coś się działo ale jednak nie było tak aż tak dla mnie interesujące i w zasadzie czytałem bo lubię skończyć to co zacząłem. Dopiero jakoś po połowie mnie bardziej wciągnęła. Trochę szkoda, że jak dla mnie ta najbardziej interesująca historia zaczyna się i kończy na 3 ostatnich stronach. Czyta się ponad 150 stron misternie budowanej historii po czym na 3 ostatnich stronach wszystko się wywraca do góry nogami... Przynajmniej ja miałem trochę takie wrażenie

Słodko-gorzka historia o miłości. Akcja rozgrywa się w Hongkongu, gdzie zamieszkać decyduje się początkujący angielski malarz. Tam poznaje chińską prostytutkę, z którą się zaprzyjaźnia. Nie jest to banalna opowiastka czy romans, ale wzruszająca opowieść o życiu, uczuciach i różnicach kulturowych.

Książka, z powodu Brexitu i innych zmian politycznych może wydawać się ciut nieaktualna, ale nie trzeba zbyt dużo wyobraźni by była jednak bardzo realna, tak jakby wszystko to działo się dzisiaj. Mamy do czynienia z poważnie zwariowaną powieścią, bardzo zygzagowatą, a autorka na spokojnie przedstawia nam nowe postacie na 20 stron przed końcem! Na samym początku natomiast nie wiemy za bardzo na kim skoncentrować uwagę, jest bowiem cała grupa potencjalnych bohaterów. Ta polifoniczność tej opowieści jest jej dużym atutem, ale jednak może też męczyć. To, co jest jak gdyby elementem operacyjnym całej tej szalonej narracji to wyobraźnia autorki, jej histeryczne wręcz poczucie humoru, jak również szybkie, bez żadnego ostrzeżenia pojawiające się przejścia z komedii to kompletnej, pełnej smutku tragedii, bez cienia żadnego humoru . I tu chyba jest ta ukraińskość tej opowieści, bo tego typu niespodzianki rzadkie są w prozie zachodniej, gdzie wszystko musi być mniej lub bardziej "uzasadnione". A my jako czytelnicy musimy w pewnym momencie sobie zdać sprawę że w tej książce może się w każdej chwili stać absolutnei wszystko i naszym zadaniem jest po prostu totalnie poddać się nurtowi opowieści.

Książka wprost idealna na czas walki z szarugą za oknem. Chyba jeszcze nigdy tak bardzo nie ubawiłam się przy jakiejś książce. Z takim poczuciem humoru może pisać jedynie mężczyzna. Może i pisze! O co chodzi? To dobre pytanie. Jeśli chodzi Wam o jakąś jasną historie to będziecie rozczarowani, bo jej nie ma. Książka to tak naprawdę według mnie zbiór codziennych anegdot i ustosunkowanie się autora do wszelkich ludzkich „problemów”. Pewnie większości z Was tytuł skojarzył się ze znanym telewizyjnym serialem „ Gotowe na wszystko „... Autor jasno się do tego odnosi: „ A dlaczego właściwie telewizyjne Gotowe na wszystko mają być aż tak zdesperowane? Przecież są bogate, piękne i niewiarygodnie szczupłe. Wszystkie urządzenia w ich domach działają bez zarzutu, a one mają nawet czas na to, by się pomalować. Jeśli chcecie wiedzieć, co to prawdziwa desperacja, proszę za mną....” Życie Richarda jest przeciwieństwem serialu. Nie jest on, bowiem ani piękny, ani bogaty, gdy tylko ma nadwyżkę na swoim koncie urządzenia domowe zmawiają się przeciw niemu popełniając zbiorowe „samobójstwo”. A przy tym wszystkim musi sobie radzić z żoną, ewenementem na skalę światową. Nastrój Jokasty zależy od powieści, którą w danej chwili czyta. Jednego dnia może być seksowną panią z Seksu w Wielkim mieście, następnego jest pochłonięta Tołstojem i „biedny” mąż musi robić wszystko sam. Intrygujący sposób na odbiór książek, ale mój Luby chyba już tego by nie przeżył : ). Pisarz z naprawdę zadziwiającym poczuciem humoru ( przysługującym tylko mężczyznom muszącym tuszować swoje braki, które bywają dla nich zaleta jak widać) opisuje wszystkie sytuacje, jakie nas w życiu codziennym spotykają. Tak też mamy do czynienia z teściową, która za wszystko wini synową , trudem męskich zakupów w supermarkecie, trudem wyboru świątecznego prezentu ( bardzo na czasie ),prawdziwe zasady panujące podczas jazdy autem i wiele, wiele innych. Osobiście do serca wzięłam sobie jedną z zasad Richarda obowiązującą podczas odchudzania: „ Czekoladki zakupione za pieniądze przeznaczone na cele dobroczynne nie zawierają żadnych kalorii, a ich konsumpcję należy określać raczej mianem - służby na rzecz społeczeństwa-, zamiast brutalnego i nie adekwatnego terminu – opychanie się słodyczami –” Tak, więc drodzy blogowicze i nie tylko miłej lektury, a ja idę czynić dobro na rzecz społeczeństwa. P.S W książce znajdziecie również świetny „poradnik” dla początkujących pisarzy, by ich dzieło było światowym bestsellerem.

O taak! Polecam. Przemyślana, odpowiednio skomplikowana, dopiero na ostatniej prostej okazuje się, że każdy element był ważny, nawet jeśli wcześniej wydawał się zawracaniem głowy. Rozwinięcie akcji bardzo spokojne, jak leniwa rzeka, bardzo dobrze się przy tym zasypiało. A potem wszystko zaczyna się łączyć, luźne nitki splatają się w skomplikowany wzór, a leniwa rzeka zmienia się w wodospad. I już nie można się oderwać aż do końca opowieści.

Gratka dla fanów Raymonda Chandlera - kto czytał, ten wie, o co chodzi. Zaczyna się od dramatu i dramatycznie również kończy. Akcja raz sączy się się jak krew z rany, by potem ruszyć wodospadem. Jest walka dobra ze złem, biedy z bogactwem, problem rasizmu. Nieszczęśliwa miłość. Rozterki głównych bohaterów przemawiały do mnie, ich przemiany itp zrobiły na mnie wrażenie. Nawet nie wiem, kiedy uciekło mi te 600 stron.

Książka, która momentami ubawiła mnie do łez. Taka trochę męska wersja Bridget Jones. Lekka, miła i przyjemna lektura, która jednak daje do myślenia. Widziana z męskiej perspektywy codzienność, szara proza życia, która zawiera w sobie przynajmniej kilka ważnych prawd życiowych. Częściowo powiela pewne stereotypy dotyczące mężczyzn, np. że faceci to duże dzieci, ale jednocześnie pokazuje, że dorastanie i dorosłe, odpowiedzialne życie to nie tylko przyjemność i wieczna zabawa. Myślę, że jeśli książkę potraktujemy z dużym przymrużeniem oka, to będzie to dla nas fascynująca podróż w głąb męskiej psychiki, jej toku rozumowania i sposobu pojmowania życia po prostu. Polecam dla rozrywki:)

Dystopia, z jednej strony sprawia wrażenie realistyczne, z drugiej prezentowane jest społeczeństwo w zasadzie groteskowe. Powszechne zdebilnienie uzyskane dzięki mediom/socjalmediom spowodowało odejście ludzi od nauki. To miejsce zajmuje wiara, związany z nią wszechpanujacy zabobon i wynaturzona politpoprawność. Globalne ocieplenie doprowadziło do zalania ogromnych terenów, jest to oczywiście kara boża. Kto próbuje twierdzić inaczej jest brutalnie pacyfikowany przez władającą tym światem Świątynię. Podobnie jest ze szczepieniami, ewolucją, itp., ateiści giną na stosach i podczas publicznych kaźni. Powszechna jest całkowita otwartość - ekshibicjonistycznie pornograficzna - w każdym aspekcie. Każdy ma prawo wiedzieć o bliźnim wszystko i wszystko oglądać. Prywatność, niechęć dzielenia się swoim życiem on-lin 24/7 jest jednym z najcięższych grzechów. No i trafia się bohater, któremu to nie do końca pasuje. Powieść w oczywisty sposób korzysta ze dorobku poprzedniczek w rodzaju "Roku 1984" i podobnych, jednak kładzie akcenty na bardziej współczesne bolączki trapiące społeczeństwa. Jest niegłupio napisana (jeśli przyjmiemy za dobrą monetę estetykę groteski, absurdu),z niewybitną ale przyzwoitą fabułą (siłą rzeczy o charakterze służebnym) i niezłymi postaciami. "Ślepa wiara" nie odkrywa Ameryki ale nie jest też całkowitym epigonem. Używa już odkrytego narzędzia do skomentowania współczesnego społeczeństwa i wysłania sygnału ostrzegawczego - "Słuchajcie, panie Człowiek, trochę zbaczacie ze ścieżki, to może się skończyć słabo." Losy głównego bohatera bardzo silnie przypominają historię gościa zwanego Jeszua z Nazaretu. Tylko trochę na odwrót. 8/10 (może odrobinę na zachętę)

To w moim przypadku powrót, bo już kiedyś czytałam tę książkę. Byłam wtedy jakieś 10 lat młodsza i bawiła mnie dużo bardziej. Teraz jestem po 30stce i trochę zwietrzały te żarty. Ale można się rozerwać, więc po jakiejś cięższej lekturze, jak nic innego nie będzie pod ręką...

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

Podobała mi się! Kupiona za kilka groszy na pchlim targu, a jednak wartościowa. Bardzo długo się rozkręcała, także osoby które czytają tylko do strony 100 nie dojdą do tego momentu :) Na przykładzie kilku przyjaciół, grających wspólnie w zespole, ich żon, dzieci, pracy, kochanek (i kochanków),małżeństw i stylu życia, możemy wyciągnąć wnioski dotyczące naszych własnych wyborów życiowych. W sam raz dla facetów w wieku andropauzy.

Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.

Oryginalny tytuł książki to "Freedomland". Freedomland w powieści jest miejscem niezwykłym - jest to stary pensjonat z dziewiętnastego stulecia, gdzie w jednym z okien zachowała się drewniana kobieta obrośnięta pnączami, ubrana w suknię z gorsetem z przełomu wieków. Kiedyś rozbrzmiewała tu muzyka, na żywo występowały zespoły, młodzież tańczyła pod - pustą dzisiaj - sceną. Każde z dwojga ludzi, którzy znaleźli się tu w środku nocy, ma wpisane w to miejsce inne wspomnienia: czarnoskóremu policjantowi Freedomland kojarzy się z dobrą przeszłością, w której jako dzieciak przeżył jedne z najlepszych chwil swojego życia. Towarzysząca mu Branda Martin jest połączona z tym opustoszałym, spalonym pensjonatem więzią dużo silniejszą i tragiczną. Opasła książka, która wyszła spod pióra Richarda Price'a, to wstrząsająca historia rasistowskiej "granicy", która oddziela białą część miasta w stanie New Jersey od części "czarnej". Wątkiem, który spina cały utwór, jest porwanie syna zgłoszone przez Brandę Martin. Zadziwiający może wydawać się fakt, że to jednak nie ten motyw okaże się najważniejszy. "Freedomland" od pierwszych stron zaskakuje czytelnika. Nie jest to prosta historia. Nie mamy tu sensacyjnego splotu akcji, przystojnych policjantów, wielkiego romansu i zdumiewających odkryć. Zamiast tego autor wykreował dla nas postaci tak autentyczne, że nie sposób myśleć o nich tylko w kategoriach "książkowych bohaterów". Tu nie ma bohaterów - są ludzie: niepozbawieni wad, wypełnieni emocjami, wspomnieniami. Nie mamy tu też tylko jednej historii. Historii jest całe mnóstwo, wypełniają one obie dzielnice: Gannon i Dempsy i prezentują nam bardzo szeroki obraz amerykańskiej tragedii. "Freedomland" to olbrzymie dzieło, które odsłania kulisy życia mieszkańców New Jersey, pracy policji oraz pracy dziennikarskiej - a wszystko to podane jest bez lukru, który tak często kojarzy się z amerykańską prozą. To również wstrząsająca historia rasistowskich napięć, które nękają miasto. Przez wszystkie strony powieści przewija się wątek miasta przygotowującego się do wielkich zamieszek. Zgłoszenie porwania białego chłopca przez czarnoskórego mężczyznę, które rozpoczyna książkę, staje się iskrą zapalną. Nic ani nikt w tej powieści nie jest definitywnie czarne albo białe... Nic, z wyjątkiem koloru skóry.

Książkę przeczytałam dwa razy - po raz pierwszy jakoś w liceum, a po raz drugi już jako żona Hindusa i muszę napisać, że już na zawsze pozostanie w moim sercu. Są w niej i elementy podróżnicze, i intryga, i miłość, i przyjaźń, która nie przetrwała próby. "Pożegnanie z Gemmą" to książka, która ukazuje bolesne poszukiwaie siebie i próbę zrozumienia wydarzeń, które zgotował bohaterkom los.

Całkiem sprawnie napisana książka. Będą niespodziewane zwroty akcji, zaskakujące wybory, nagłe decyzje, a do tego wszystkiego trochę literatury. Bo to właśnie klub czytelniczy spina wibrujące emocje. Comiesięczne spotkania są odskocznią od codzienności dla pięciu kobiet. To dzięki nim mają z kim wymienić się poglądami, są dopingowane do czytania powieści, po które nie sięgnęłyby w innych okolicznościach, mogą na chwilę zapomnieć o problemach. A troski i zmartwienia kobiety mają różne. Od starzejącej się matki, która choruje na Alzheimera, przez zdradzającego małżonka, po problemy z zajściem w ciążę. Pełen przegląd. A w międzyczasie pojawią się i inne. Czyta się nie wiadomo kiedy. Problemy rozwiązują się same, chociaż nie zawsze tak, jakbyśmy się spodziewali. Porządne czytadło, które mogę z czystym sumieniem polecić.

Najpierw był film, ale dawno temu i tak jakoś zapadł mi w pamięci. Niedawno przeczytałam książkę. Niewielkie , spokojne miasteczko, sielankowa enklawa. Wszyscy się tam znają, nie tylko z widzenia. Znudzeni nawiązują romanse , budzą się w nich namiętności, wspólnie tworzą jakieś relacje i próbują żyć po swojemu. Nie zawsze dobrze, wbrew społecznym i moralnym zasadom. Książka o tym, że nigdy nie jest za późno by dokonywać zmiany w swoim życiu, by zmienić kierunek. Można płynąć pod prąd, albo z prądem, bo wbrew pozorom pomimo idylli wszyscy są tam jacyś nieszczęśliwi. Moze ta rutyna ich powoli zabija ? Jednak ich spokój zakłóca pojawienie się pedofila. Nienawiść do sąsiada rośnie z każdym dniem. Jedni postanawiają działać. Inni chcą walczyć o samych siebie i miłość. Dokonuje się w nich przemiana, planują, marzą. Chcą iść na przód inną drogą. Tylko pytanie czy im się uda ? Jeśli ma się rodziny i są małe dzieci proste decyzje, nigdy nie są proste, trudno jest wtedy odejść nie raniąc nikogo. Myślę, że jest to czasami niemożliwe, nawet jeśli się tego mocno pragnie. Każdy jest kowalem swojego losu !

Na okładce zachęcający napis "emocjonujący dreszczowiec". Owszem, historia ciekawa, ale niestety przydługa. Wycinając około 100 stron powstałby trzymający w napięciu i nawet zaskakujący thriller. Przegadana noc głównych bohaterów (on żołnierz, ona pacyfistka) to starcie dwóch skrajnych poglądów na temat moralności, polityki i miłości. Niegdyś kochankowie, dzisiaj rywale. Obok toczy się inna tragedia...