Dziewczyny z Olimpu. Kryształowe łzy

Zaczynając czytać tą część nie do końca pamiętałam co działo się 1. części książki, część rzeczy mieszała mi się też z Magnusa Chase'a, w końcu i to i to związane jest z bogami nordyckimi. Jednak nie przeszkadzało mi to w lekturze. Książka podobała mi się i z chęcią sięgnę po trzecią część. Polecam =)

Spodobała się okładka, spodobał się tytuł, od razu wiedziałam, że warto kupić w ciemno. I nie pomyliłam się. Magiczna przygoda, magiczne światy i magiczni, nietypowi bohaterowie pochodzący z europejskiego folkloru. Lekki styl, lekkie pióro, czyta się tak jak Baśniobór - szybko i przyjemnie i chce się więcej. Gwiazdy przeznaczenia - tu zaczyna się magiczna przygoda trójki chowańców, magicznych zwierząt należących do czarodziejów. Ja chcę poznać ich wszystkie przygody i po pierwszym tomie szczerze polecam każdemu

Bardzo fajna trylogia przygodowa. Wszystkie części trzymały w napięciu. Były interesujące i intrygujące. Wielu rzeczy się szczerze nie spodziewałam i jestem naprawdę miło zaskoczona po przeczytaniu wszystkich części. Nie ma za dużo rysunków, przez co przyjemnie się czyta, a same grafiki są wykonane bardzo fajnie. Autorzy mieli bardzo rozbudowaną wyobraźnię. Z wielką chęcią dałabym te książki komuś, dla rozbudzenia wyobraźni i dla zaprzyjaźnienia się z książkami na początek. Dalej tkwię w przekonaniu, że to nie literatura dla dzieci, a dla młodzieży już jak najbardziej. Dużo akcji, a sam zamysł dzieła bardzo przypadł mi do gustu i według mnie naprawdę dobra trylogia na początek książkowej przygody.

Jest to przepiękna baśniowa opowieść, głównie o walce dobra ze złem, ale też o miłości, dojrzewaniu, zdradzie i przebaczeniu. Nie tylko dla najmłodszych. Sama uwielbiam baśnie i uważam, że fantasy to ich taka współczesna wersja, więc z radością sięgnęłam po tę powieść. Jako dorosła czytelniczka szybko zorientowałam się, kto jest tym strasznym czarnoksiężnikiem i kim tak naprawdę jest - albo raczej była - Kymera. Młodszy czytelnik może się nad tym głowić trochę dłużej. Tylko czy objętość tej opowieści i powolne rozwijanie się akcji nie zniechęci go, zanim zacznie domyślać się różnych strasznych prawd? Trudno powiedzieć. Ja się dobrze bawiłam, mimo pewnej przewidywalności tej historii. Chociaż... takiego zakończenia się nie spodziewałam i uroniłam łezkę wzruszenia.

Robin Hood jest jedną z moich ulubionych legendarnych postaci, a ta wersja jest zdecydowanie najlepsza. Główna bohaterka jest Robinia. Młoda dziewczyna straciła wszystkich których kochała i szuka zemsty na tych, którzy odebrali jej ukochanych. W lesie sherwood znajduje nowa rodzinę czy jednak wszyscy są z niam szczerzy i może im zaufać? Zachwyciła mnie fabuła tej książki i oczywiście główna bohaterka silna młoda kobieta umiejąca walczyć o swoje. Oczywiście w tym celu używa niezawodnego łuku.

Cała książka jest naprawdę fajna. Szybko się ją czyta, bohaterowie nie denerwują, historia jest dobrze poprowadzona. Co prawda znalazłam kilka elementów, które niezbyt zgadzały się z filmami, ale nie jest to jakoś szczególnie przeszkadzające. Jedyne co mnie irytowało to to, że wszyscy z Auradonu byli tacy dobrzy i szczęśliwi, ale nikt nie przejmował się, że Wyspa to de facto wysypisko śmieci. Więcej na temat tej i innych przeczytanych przeze mnie książek zapraszam na moje konto na Instagramie - higuchis_secret_library

Tym razem akcja dzieje się pomiędzy pierwszym a drugim filmem i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że Ben sobie na luzie gada z wróżką. No przecież każdy wie, że ludzie wróżek nie rozumieją (to znaczy takich jak Dzwoneczek). Jestem niezmiernie oburzona. Ze wszystkich niedociągnięć akurat tego znieść nie mogę. A tak na serio to zdecydowanie lektura bardziej dla dzieci i ja trochę nie mogłam przez tę książkę przebrnąć, mimo że czyta się ją wyjątkowo szybko. Poza tym bardzo uwierało mnie, że "Powrót na wyspę potępionych" nie przybliża nam czegoś dokładnego tylko zwyczajnie coś się dzieje, by się działo i nie ma żadnych konkretnych następstw. Przykładowo "Wyspa potępionych" opowiadała o początkach przyjaźni Mal, Evie, Jaya i Carlosa i kontynuacją tego jest film, a w drugim tomie akcja niespecjalnie łączy się z filmami, na przykład z powrotem Mal na wyspę po "wypaleniu zawodowym" (zawód: dziewczyna króla oblegana przez paparazzi).

Ksiazka naprawde krotka, a co za tym idzie? Historia toczy sie niesamowicie szybko. Nie ma rozdzialu, w ktorym nic sie nie dzieje. Bohaterow latwo mozna polubic, mimo mlodego wieku, co czesto w ksiazkach nie wychodzi. Zdecydowanie pisana w sposob na tyle prosty, ze z latwoscia trafi w nawet mlodszych czytelnikow. Sam koncept na Spirit Animals jest ciekawy i nietypowy. W swiecie fantasy naprawde ciezko znalezc cos nowego i swiezego. Mysle jednak, ze wlasnie przez target wiekowy, dla ktorego seria Zwierzoduchow jest przeznaczona, powstrzymuje autorow od wykorzystnia potencjalu w stu procentach. Uniemozliwia ukazanie pewnych scen fabuly w bardziej wyrazisty i doslowny sposob, bo wybrana jest ta opcja latwiejsza, grzeczniejsza i bardziej podkoloryzowana, zeby zachecic (czy raczej, by nie zniechecic) mlodsze grono czytelnikow. Nie ukrywam jednak, ze jako osoba zblizajaca sie do trzydziestki, mialem naprawde duzo przyjemnosci z czytania tej krotkiej lekturki.

Jedna z lepszych książek z tej serii. Shannon Hale przejęła pałeczkę po poprzednich autorach i tchnęła w bohaterów znacznie więcej życia. Zamiast samej akcji, dostajemy tutaj wgląd w dylematy i uczucia Conora, Abeke, Meilin i Rollana, co sprawia, że w końcu stają się oni postaciami z krwi i kości. Klimat arktycznej północy jest świetnie oddany – podczas lektury niemal czuć bijące od stron zimno. Fabuła gna do przodu, a poszukiwania kolejnego talizmanu są pełne napięcia, ale to relacje między bohaterami i ich więź z Wielkimi Bestiami kradną show. Książka pokazuje, że współpraca to nie tylko wspólna walka, ale przede wszystkim zaufanie, które czasem buduje się w bólach. Bardzo solidna kontynuacja, która udowadnia, że seria o Erdas ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko prostą przygodówkę dla dzieci. Polecam każdemu, kto polubił ten świat!

Co do tej książki odczucia mam dość… mieszane. Zacznę może od plusów. Książka była przyjemna w odbiorze, płynęłam przez nią i przeczytałam w zaledwie dwa dni. Zaciekawił mnie świat przedstawiony oraz idea więzi ludzi ze zwierzętami. I w tym momencie zaczynają się schody. Chodzi właśnie o tą więź. Niby była ona opisana, ale mam wrażenie, że autor zrobił to dość powierzchownie. Niby wszystko się zgadzało, a jednak… czegoś mi tu zabrakło. Ale to takie moje odczucie. I… wydaje mi się, że tak mogłabym opisać całą tę książkę. Ogólnie wszystko fajnie, ale można by to zrobić lepiej. A w szczególności ten autor mógłby to zrobić lepiej. W końcu czytałam i „Baśniobór” i „Smoczą straż”, więc wiem do czego jest zdolny. Ale nie myślcie sobie, że aż tak mi się ta pozycja nie podobała, ponieważ fajnie mi się ją czytało. Była wręcz idealnym przerywnikiem pomiędzy bardziej emocjonującymi książkami (czytaj: „Vortex”😂) i na takie właśnie okazje ją polecam. Wydaje mi się też, że będzie ona w sam raz dla osób w wieku 8-11 lat. Czy w takim razie zamierzam kontynuować serię? Z jednej strony mam ciekawsze książki do czytania, a z drugiej jestem tej serii wciąż ciekawa, bo jest ona o tyle specyficzna, że każdy tom pisze inny autor. Dlatego wciąż mnie ona intryguje i może kiedyś pomyślę o zdobyciu dalszych tomów😉. 🐆🐼🦅🐺

Ksiazka jest wyjatkowo krotka, wypelniona akcja, wiec strony polyka sie w naprawde szybkim tempie. To juz piaty tom z serii Zwierzoduchów, wiec oczekiwania uwzglednialy odpowiedzi na pewne pytania z poprzednich tomow i mysle, ze mozna spokojnie stwierdzic, ze ksiazka usatysfakcjonuje fana tej serii. Warto wspomniec, ze latwo zauważyć to, ze ksiazka kierowana jest mlodszego grona czytelnikow, ale swiat Zwierzoduchow jest na tyle ciekawy, ze i dorosla osoba bedzie sie dobrze bawic sięgając po tę lekturę.

Muszę przyznać, że ciężko było mi ocenić „Wyspę X”, ze względu na bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony lekka i przyjemna książka fantasy idealna dla młodszych czytelników, a z drugiej infantylny utwór z niedociągnięciami. Zabierając się za czytanie spodziewałam się czegoś z przytupem, werwą ... czegoś wow, jednak po pierwszych rozdziałach mój entuzjazm znacznie przygasł. Dopiero w połowie lektury zaczęłam się do niej na nowo przekonywać. Pomimo, że z czystym sumieniem pozycję można zaliczyć do książek fantasy to moim zdaniem rzeczywistość jest zbyt naciągnięta i wiele rzeczy jest za bardzo podkoloryzowane. Nie mniej jednak pomysł na fabułę był dobry i sama historia jest dosyć ciekawa. Książki na pewno nie mogę polecić osobom, które zwracają dużą uwagę na szczegóły. Jednak dla czytelników lubiących fantastykę w każdym wydaniu, jest to idealna pozycja.

To juz moje trzecie spotkanie ze Zwierzoduchami i w tym tomie naprawde czuc roznice spowodowana faktem, ze kazda ksiazka ma innych autorow. ‘Wiezy Krwi’ to zdecydowanie najciekawsza pozycja w serii, przynajmniej do tej pory a dopiero jestem na tomie trzecim. Fakt, ze fabula i cel historii sa niezmienne, moim zdaniem, idealnie podkresla to, ze kazda ksiazka wychodzi spod piora innego pisarza, co daje nam element tej samej fabuly z perspektywy innej osoby. Wspominalem to juz w recenzji poprzedniej ksiazki z tej samej serii, ale nadal uwazam, ze pomysl na Zwierzoduchy jest niebanalny, naprawde interesujacy a ‘Wiezy Krwi’ udowodnily, ze caly cykl przeznaczony jest dla kazdej grupy wiekowej.

Mam wrażenie, że każda kolejna część serii o Zwierzoduchach podkręca emocje tak, jakby autorzy próbowali prześcignąć się w zaskakiwaniu czytelnika. Przynosi to rewelacyjny efekt oraz wciąga coraz mocniej w fabułę 💥 Szósta odsłona opisuje starania młodych przyjaciół i ich zwierzoduchów o talizman Cabaro, monstrualnego lwa, który uważa, że to ludzie są winni wszelkiego zła na świecie i nie dopuszcza do siebie żadnego z nich. Drugim ważnym elementem fabuły jest opis hierarchii panującej wśród Zdobywców. Żeby nie zdradzać fabuły, nadmienię tylko, że rozwój wypadków we Wzlocie i upadku zaskoczył mnie niezmiernie, za co chylę czoła przed Eliotem Schreferem 🙇 Gorąco polecam ❣

Książka kupiła mnie już na wstępie podjętym fascynującym tematem: główna bohaterka ma silną synestezję, widzi kolory i kształty dźwięków, liter i liczb. Autorka świetnie porusza się w świecie emocji swoich bohaterów, nawet kiedy główna bohaterka zaczyna zachowywać się wkurzająco wobec innych ludzi, to w jakiś sposób ją rozumiem i wiem, jak to jest, być czymś tak zaabsorbowanym, że już brakuje psychicznych zasobów do zajmowania się czymkolwiek innym. Był też wzrusz i cierpiałam razem z bohaterką, kiedy zdarzyło się coś bardzo smutnego. Wendy Mass to świetna autorka, polecam jej książki wszystkim dzieciakom w wieku od ok. 10 lat wzwyż (tak mi się wydaje),wciągają i mają fajne przesłanie. Dorosłym też polecam w ramach czegoś lekkiego i przyjemnego na odpoczynek. :)

Dom milczy, ale ściany szepczą. Cienie przeszłości nie śpią, a skrzypiące podłogi pamiętają więcej, niż chciałaby Billie. „Szklane dzieci” to opowieść, która nie krzyczy – ona tka lęk cienką nicią między słowami. To książka, gdzie dzieciństwo styka się z niedopowiedzeniem, a tajemnica sączy się przez szczeliny okien jak zimne światło księżyca. Kristina Ohlsson pisze jak ktoś, kto zna milczenie duchów i wie, że największy strach rodzi się nie w ciemnościach – lecz w tym, co pozornie zwyczajne. To nie horror, to szept. I zostaje długo po ostatniej stronie.

Ta książka jest bardzo, bardzo dobra. Dawno nie trafiłam na lekturę,która miałaby tak dobrze zbudowane postacie. Każdy z bohaterów ma innych charakter, inne wady i zalety, inne problemy. Jest przygoda, jest mitologia nordycka, są super moce. Książka ma oznaczenia 9+, a ja mam 30+ i bardzo mi się podoba.

Książka przeznaczona jest raczej dla młodszego czytelnika w wieku mniej więcej 11-13 lat, więc troszeczkę nie dopasowałam się wiekiem. Ale gdybym czytała ją tę dekadę wcześniej (i gdyby ta książka już wtedy istniała) to prawdopodobnie bardzo by mi się podobała. Przez to nie mogę dać też wyższej oceny, bo po prostu nie zgadzałaby się z moimi odczuciami. Początek trochę nużący, dużo opisów, mało akcji. Raczej opisane jest życie mieszkańców wioski i relacje pomiędzy głównymi bohaterami. Czasami czytało mi się to przyjemnie, a czasami miałam już tego dosyć. Najbardziej podobało mi się ostatnie 100 stron, gdy dzieci wyruszają z misją ratunkową. Akcja nabiera w końcu tempa, dzieje się parę przykrych rzeczy, które wywołały u mnie zaszklone oczy więc nawet w trochę starszym czytelniku książka potrafi wywrzeć jakieś emocje. Bardzo fajna główna kobieca postać. Jest świetnym wzorem dla młodszych dziewczynek. Po kontynuację raczej nie sięgnę, bo jednak jestem trochę za stara na tę serię, ale młodszym czytelnikom jak najbardziej polecam.

Mahiru oswaja się z myślą, że jest panem Servampa, jednak przekonuje się, że jest dość słaby i wypadałoby trenować. Niestety nawet zdobycie większej siły nie daje mu takiej pewności, gdy naprzeciwko niego stanie najlepszy przyjaciel... "Po co właściwie pragnę siły...? Żeby wszystkich ochronić! Kogo tylko zdołam... Przyjaciół... Tych, którzy zawsze są przy mnie, niczym rodzina, której nigdy nie miałem." Niezbyt wiele mam do powiedzenia na temat tego tomiku. Historia dalej jest ciekawa, choć ilość pytań mnoży się w zawrotnym tempie, a odpowiedzi ani widu, ani słychu. "Człowiek ma do siebie żal tylko wtedy, gdy niczego nie zrobił. Jak mógłbym sobie wyrzucać, że się nim zaopiekowałem?" Co do literówek - jest ich sporo, tak jak w poprzednim tomiku, jakby w ogóle one nie przeszły korekty. Może się czepiam, ale przez to muszę sobie w myślach dopowiadać brakujące literki, żeby zdania miały jakikolwiek sens. Poza tym pojawia się kolejny Servamp i jego tajemniczy Eve. Silni, dziwni i mroczni. Naprawdę ciekawy duet, który długo zapada w pamięć. Zarówno śmieszne historyjki pod obwolutą, jak i bonusowy rozdział o Lubieżniku są naprawdę interesujące. Nie wszystkie bywają zabawne, lecz na pewno nie można się przy nich nudzić. Tutaj również jest problem z walkami. Tylko ładne kadry ze zmierzwionymi włosami czy niewielką ilością krwi, lecz po jednym uderzeniu pojedynek dobiega końca. Tak już chyba jest w tej serii, jako jej największy minus. Mimo wszystko dalej polecam, bo przyjemnie spędzam przy Servampie czas, a przez stroniczki niemal się płynie. Całości dopełnia znakomity humor, a relacje między bohaterami stają się coraz głębsze (żadnych wątków yaoi, nie o to mi chodzi).

Jak dla mnie była to najbardziej wzruszająca część cyklu... Duet: Takoda i Kovo taki rozczulający i zagubiony. Całość opowieści pełna poświęceń, trudnych decyzji, wielkich porażek i małych zwycięstw. Bardzo dobrze był to spożytkowany czas na tej lekturze! Polecam niezmiennie.