I nagle wszystko się zmienia

To było fajne, ciekawe, momentami smutne, momentami wzruszające - a momentami nawet zabawne. Szczególnie zabawne były komentarze Alfiego o zachowaniu ludzi i ich niekonsekwencji. Ogólnie fajne historie na poprawę humoru. Szczególnie polecam dla miłośników kotów ;)

Kolejna książka napisana przez Panią Katarzynę, tym razem we współpracy z Ewą Zuberek. Dwie autorki i dwie bohaterki… Czy takie połączenie będzie udane? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/07/katarzyna-t-nowak-sposob-na-singielke.html

Pięć dni, trzy kobiety, krakowskie mieszkanie to tu spotykają się siostry aby uporządkować rzeczy po zmarłej niedawno matce.Zabierając się za porządki miały nadzieję, że wszystko pójdzie gładko i szybko. Matka zza grobu postanowiła zrobić im niespodziankę i wśród szpargałów zostawiła wskazówki na przyszłość.Siostry dzielą powoli zastane przedmioty między siebie. Wzbudza to różnorakie wspomnienia, żal, podejrzenia wobec siebie. Największym zaskoczeniem jest jednak spotkanie z wolontariuszką z hospicjum, gdzie przebywała ich matka tuż przed śmiercią. Książka znakomita pokazująca całe spektrum emocji przewijające się w trudnym dla wszystkich czasie po stracie najbliższej osoby. To przede wszystkim smutek i żal, który czasami trudno okazać, to być może zazdrość o kogoś kto był ważniejszy? To wypływające negatywne emocje i walka o mieszkanie i cenne wyposażenie. I tak łatwo zapomnieć o tym, że najważniejsza powinna być pamięć o matce. Bardzo dobra lekcja dla nas aby się zatrzymać i pomyśleć, bo wcześniej czy później każdego dotknie taka sytuacja. Ale żeby nie było tak smutno i patetycznie, w powieści jest mnóstwo zabawnych sytuacji, które rozładowują smutny nastrój.

Miła, choć całkiem wyssana z palca opowiastka o kocie, który myślał zupełnie po ludzku. Po przeczytaniu autentycznej historii kota Boba autorstwa Jamesa Bowena miałem nadzieję, że będzie to coś w ten deseń. Tymczasem autorka Rachel Wells funduje czytelnikowi dosyć naiwną historyjkę o sprytnym kotku o imieniu Alfie, który po śmierci swojej właścicielki postanawia na własną rękę odnaleźć nowy dom i nowych właścicieli. Tym razem jednak chce przechytrzyć los i na wszelki wypadek poszukać sobie schronienia w kilku domach na raz. W ten sposób otrzymujemy cztery różne historie ludzkich losów, życiowych problemów i rozterek. Mamy opowieść o Clair, która nie może pozbierać się po rozwodzie, opowieść o samotności Jonathana, problemach rodziny emigrantów z Polski i o depresji poporodowej Polly. Wkrótce za sprawą sprytnego kotka Alfiego losy wszystkich tych ludzi skrzyżują się i połączą. Miałem mieszane uczucia co do lektury tej książki. Po pierwszych rozdziałach gotów byłem ją porzucić. Infantylny styl pisarski autorki przypominał książeczki dla dzieci. Jednak problemy życiowe ludzkich bohaterów były bardzo realistyczne i to właśnie był ten haczyk, który ciągnął mnie do końca fabuły. Może to nie jest literatura wysokich lotów, ale na dobre czytadło dla poprawienia sobie samopoczucia nadaje się idealnie.

Czytałam kiedyś książkę autorstwa Sochy w kooperacji z Witkiewicz (Awaria małżeńska) była dość lekka obyczajówką z dużą ilością poczucia humoru. Pomna wcześniejszych doświadczeń wybrałam tą pozycję dla mojej Mamy. Już tytuł książki naprowadza nas na treść - będzie o zaburzonych relacjach matki i syna. Jednak wszystko jest okraszone porcją humoru i ironii. Tytułowy maminsynek - Leander, żyje w sielankowym świecie, w którym nie ma smutku, złości i innych dzieci... A wszystkie jego zachcianki, nawet te jeszcze nie uświadomione spełnia kochająca mama. Syn dorasta... i poznaje świat relacji damsko-męskich. Niestety każda z kandydatek na potencjalną narzeczoną jest porównywana (świadomie lub nie) z rodzicielką. Aż wreszcie pojawia się ta idealna - spełnia wszystkie punkty z listy Leandra na kandydatkę na partnerkę. Amelia - ta idealna, przedstawia nam swoją wersję życia z Leandrem. Właściwie z Leandrem i jego matką. Każda chwila z ukochanym jest podstępem wydarta i okupiona ciężką "pracą" by znaleźć sposób na teściową. Autorka w dość lekki i ironiczny sposób przedstawia nam relację między matką a synem i tej trzeciej - w tym przypadku potencjalnej synowej. Zabawna powieść ma w sobie także analizę psychologiczną postaci i relacji społecznych. Gdy uzmysłowimy sobie, że tacy idealni Leandrzy istnieją, śmiejemy się przez łzy nad losem ich bliskich...

Zdecydowanie jest to książka typu "comfort place", do ktorej z przyjemnością wraca sie wieczorem, po calym dniu w pracy. Może nie było w niej sensacji, nagłych zwrotów akcji, ale jest bardzo dobrze napisana, przyjemnie się ją czyta, a przede wszystkim bohaterowie nie irytują, da się ich lubić:) polecam na spokojne wieczory :)

Zbiór czterech opowiadań świątecznych. Każde opowiadanie jest inne, na szczęście. Cztery różne opowiadania, dla mnie najbardziej podobały się dwa z nich: pierwsze i trzecie. Były spójne, tak uważam. Dwa następne jakby nie do końca były dokończone, co pewnie było spowodowane tym, że miały być krótkie na 100 stron, a nie na 200. Książka lekka i przyjemna, idealna na czas świąteczny. Zawiera w sobie też dużo humoru zwłaszcza trzecie opowiadanie. Polecam!!!

Spełniła wszystkie moje oczekiwania. Chciałam coś lekko refleksyjnego, z nutką nieprawdopodobieństwa, ze starszą osobą i relacją babcia-wnuczka, niezrozumieniem pokoleniowym. Śmieszna, przyjemna, zdecydowanie kobieca. Nie warto oczekiwać nic poza to - jeśli nie takiej lektury szukacie, moglibyście się zawieść, ale mi się podobało.

Plusem tej książki jest wartka akcja, komizm sytuacyjny i świetne pomysły emerytów, chociaż czasem mocno ocierające się o granicę absurdu. Kradzież obrazów z muzeum - majstersztyk! Turlałam się ze śmiechu. Minusem, a może raczej bardziej tym co mnie osobiście drażniło, to te wszystkie dziwne, niefortunne zbiegi okoliczności doprowadzające wciąż i wciąż do wpadek i utraty “majątku”. Trudno mi uwierzyć w to, że tak sprytni i przedsiębiorczy seniorzy, potrafiący wymyślać tak skomplikowane akcje, nagle zaniedbują taki banalny szczegóły który przekreśla wszystkie osiągnięcia. Trochę autorka na tym polu przekombinowała. Ale czyta się szybko i gładko, fajna lektura na oderwanie się od szarej rzeczywistości . Chociaż świat seniorów w Szwecji wcale nie jest taki kolorowy!! Nawet dość momentami przypomina nasze polskie realia…

Książka zwróciła moją uwagę z powodu odniesienia się do Tajlandii. Ciekawie opowiedziana historia kilku osób, które na swój sposób znalazły się w tzw. dołku. Dla każdego z nich wyjazd był pewną odskocznią, którą przeżywali na swój sposób. Autorka ciekawie i obrazowo opowiada o miejscach, które zwiedzają główni bohaterowie. Polecam.

Bardzo przyjemna w czytaniu książka. Jedna z tych, które podnoszą na duchu w ciężkich momentach życia. O wsparciu ludzi wokół nas, zarówno tych oczywistych i tych mniej oczywistych. "Lekka, łatwa i przyjemna" , w pewien sposób magiczna, zmieniająca patrzenie na ten prosty świat wokół nas.

To książka, która urzeka spokojem i ciepłem. To lekka, kobieca opowieść – taka, którą czyta się niespiesznie, z herbatą pod ręką, bardziej dla nastroju niż dla dynamicznej akcji. Siła tej historii tkwi w codzienności: w relacjach, drobnych gestach, obserwacjach międzypokoleniowych i w subtelnym humorze. Narracja jest delikatna i empatyczna. To literatura „komfortowa”: nie zaskakuje gwałtownymi zwrotami akcji, ale zostawia po sobie przyjemne poczucie bliskości i spokoju. Idealna propozycja na odpoczynek od cięższych tematów – dla czytelniczek, które cenią kameralne historie, emocje podane szeptem i ciepłą, życzliwą atmosferę.

Wydawać by się mogło, że od wakacji nie należy wymagać zbyt wiele. Dobra aura, doskonałe towarzystwo, miła atmosfera i tak naprawdę nic więcej nie jest nam potrzebne. A jeśli do tego planujemy wyjazd na Majorkę to bez wątpienia kumulacja szczęścia. Z takim właśnie zamiarem rodzina Postów opuszcza głośny, przeciążony rytmem dnia Nowy Jork, aby spędzić czternaście bajecznych dni na Majorce. Cieszyć się słońcem, opalać, odpoczywać, korzystać z uroków tej zaplanowanej już dawno podróży. Zwłaszcza, że Franny i Jim są ze sobą już trzydzieści pięć lat, a ich córka Sylvia ukończyła właśnie szkołę średnią stojąc na progu dorosłego życia. Do rodziny Postów mają dołączyć ich znajomi oraz ukochany syn i brat, Bobby. Szczęśliwa rodzinka w komplecie. Emma Straub podarowała nam powieść, której konstrukcja rozpisana na czternaście dni w wyjątkowy sposób doprowadza do eskalacji napięć. Bagaż problemów zabranych w podróż zaczyna ciążyć, Jim nie był przykładnym mężem, stało się coś złego, z czym musi sobie poradzić. Z drugiej strony Lawrence i Charles, para dojrzałych gejów, są o krok od podjęcia ważnej, życiowej decyzji. Od dłuższego czasu czynią starania dotyczące adopcji dziecka. Ich bardzo odmienne charaktery, a także fakt, że Charles jest zbyt mocno zapatrzony w swoją przyjaciółkę Fran zaniedbując w ten sposób swojego partnera, to z całą pewnością nie pozwala im się zrelaksować na tyle, na ile by sobie tego życzyli. Fran była bliska odwołać wyjazd, ale wspólna okazja wyjazdu z dziećmi mogła się długo nie powtórzyć stąd trzeba była zacisnąć zęby i robić dobrą minę do złej gry. (...) Pełny tekst recenzji książki dostępny w poniższym linku: https://internetowacela.blogspot.com/2018/09/emma-straub-lato-na-majorce.html

Pierwsze wrażenie bywa mylące. Podobno w zaledwie kilka sekund nasz mózg wstępnie ocenia osobę z którą się spotykamy i klasyfikuje ją na „tak” lub „nie” czyli albo dajemy jej kredyt zaufania albo od początku coś nam w niej nie gra. Tak jest z Niną i Natalią. Wszystko między nimi zgrzyta .Nina – mylący dość skrót od staroświeckiego trochę imienia Antonina – niespełna trzydziestoletnia rzutka bizneswoman , harda baba z jajami , ostra w negocjacjach, zarządzająca sporą rodzinną firmą i zamiatająca siostry trochę pod dywan swoją osobowością -od początku jest uprzedzona wobec Natalii ,damy lat 70+, „starej panny” która w towarzystwie pelargonii pod pachą stanęła w progu pokoiku sanatoryjnego obwieszczając, że ten miesiąc spędzą razem połączone nieszczęsnym losem rekonwalescenta w ciechocińskim sanatorium. Młodszą kierują stereotypy – starsza pani z pewnością będzie ograniczała jej aktywność ( kontrakty same się nie dopną!, telefony nie wykonają a firma bez zarządzającej prezes na pewno padnie) , starsza zaś zastanawia się , na ile może młodszej zaufać i wciągnąć w skomplikowaną operację zniknięcia na dobę z sanatorium o ostrym szpitalnym rygorze by rozwiać wątpliwości w sprawie , która na swoje rozwikłanie czeka już 50 lat a jedyna możliwość potwierdzenia hipotezy trafia się w ciągu najbliższych kilku dni a wręcz godzin. Żeby nie było tak prosto – panie wplątują się przypadkiem w kryminalną historię z morderstwem w tle a wisienką na torcie jest dołączenie do tej ekipy niezwykłej inteligencji psa… i gra w podchody z personelem sanatorium ( wszak ŻADNYCH ZWIERZĄT –naczelnym hasłem polskiej służby zdrowia) rozkręca się na dobre. Wymuszony sojusz pokazuje ,że tylko krowa nie zmienia poglądów, stereotypy należy przełamywać a mariaż wieku i przebojowości , kobieca solidarność i zaufanie przyniesie nieoczekiwane pozytywne relacje i emocje tak bardzo potrzebne każdej z nas… Z tych moich krótkich „żołnierskich” słów wnioskować można, że „Sanatorium” to raczej komedia pomyłek i historia rodem z Joanny Chmielewskiej. Nic bardziej mylnego! Poza wątkiem kryminalnym i dość zabawnym humorem sytuacyjnym Pani Fabisińska daje nam świetne studium socjologiczne społeczności sanatoryjnej, do tego wysublimowana obyczajowa część o życiu i wyborach nie zawsze własnych Natalii, no i łamanie stereotypów – bo ludzie 70+ mogą mieć więcej wigoru , kreatywności i doświadczenia niż byśmy się spodziewali, zagonione panie z biznesu w wirze walki o zlecenia przegapić mogą sprawy istotniejsze a wszystkim na dobre wyjdzie adoptowanie zwierzaka – bo on lepiej niż tabletka koi skołatane nerwy. „Sanatorium pod zegarem” rozpoczyna nową serię wyd. Filia „Jak pies z kotem” – zdecydowanie będę jej sekundować. Drugiej części „Sanatorium” doczekać się nie mogę. Nie mogłam sobie wymarzyć lepszej lektury na ten piękny , majowy weekend. Sanatoryjny język kwiatów J – majstersztyk. Opowieści o botanice na średniowiecznych polichromiach wciągnęły mnie bardzo , przeszukałam od razu wszelkie informacje o Wita Stwoszu i ołtarzu krakowskim, wkręciłam się w skomplikowaną symbolikę roślin. Wracając więc do pierwszego, często mylnego wrażenia – tutaj zarówno piękna okładka – a okładki wydawnictwa Filia są absolutnie urzekające – jak i zaufanie do nazwiska autorki – wcześniejsze „Śnieżynki” wywołały u mnie bardzo silne emocje( książka , którą każdy szczególnie w naszym kraju przeczytać powinien ) absolutnie mnie nie zawiodły. Nie ma w niej ani jednego zbędnego wątku , w tych blisko 500 stronach nie jest nadmiernie przegadana, nie męczy , nie nuży. Sączysz łyk po łyku jak pyszną herbatkę owocową z miodem i goździkami a ona rozlewa się w ciele i rozgrzewa wszelkie emocje … Tęskniłam za taką książką, polecam gorąco . Zachwyca . Zostawia ten ulotny uśmiech i słońce pod powiekami…

To już trzecia część przygód kobiet z Klubu miłośniczek czekolady :) jak zwykle mamy do czynienia z perypetiami klubowiczek, które mają dziwną łatwość komplikowania sobie życia. Wesoła, choć momentami wzruszająca fabuła. Polecam każdej kobiecie, zwłaszcza na życiowych rozdrożach, niczym bohaterki tej serii.

Książka jest o tragedii, która spotkała główną bohaterkę, gdy jej 6-letnia córka zginęła w wypadku drogowym podczas szkolnej wycieczki. Autorka idealnie podkreśla emocje, rozterki i uczucia głównej bohaterki, której ciężko jest pogodzić się z zaistniałą sytuacją mającą wpływ na całe jej dalsze życie. Książka dotyka trudnego tematu utraty dziecka, ale nie jest przygnębiająca. Na pewno nie jest to lekka książka, a raczej taka, która skłania do głębszych refleksji i pozostaje w pamięci na długo. Polecam wszystkim, którzy szukają w książce czegoś więcej niż prostej i łatwej w odbiorze opowieści.

Trzy kobiety, trzy historie tak różne od siebie, a jednocześnie łączące się w całość. Wiktoria, ucieka z Warszawy po zakończeniu wieloletniego związku, aby rozpocząć wszystko od nowa. Małgorzata z ogromnym doświadczeniem życiowym, tajemnicza i oryginalna. Lidia zbuntowana, cała w sprzeciwie wobec tego co ją otacza, wyrażająca mocno w makijażu i stroju swoje weto. Los styka je w jednym mieszkaniu, a początkowo obce sobie osoby stają się powiernicami swych tajemnic i wspólnie szukają sposobów na wyjście na prostą. Powieść ta to z jednej strony historia jakich wiele wokół nas, ale z drugiej strony to pokazanie siły kobiecej przyjaźni. To także poro optymizmu mimo, że każda z pań ma trudną ścieżkę za sobą, to jednak z każdej sytuacji można wyjść obronną ręką.

Na pewno większość z Was będzie wiedziała, o co chodzi, jeśli rzucę hasło "serial do śniadania". To umowna nazwa lekkiego, niezobowiązującego i niewymagającego serialu, który po prostu miło się ogląda. Ubolewam, gdy aktualnie nie mogę takiego znaleźć, bo przecież mózg też musi czasem odpocząć (nie samymi arcydziełami człowiek żyje). Od jakiegoś czasu w niemal każdym śniadaniu towarzyszy mi 𝘠𝘰𝘶𝘯𝘨𝘦𝘳 (obecnie z ostatnim sezonem niestety) -- dlatego chciałam w końcu sięgnąć po pierwowzór literacki i pobawić się w znajdowanie różnic (z minusowym skutkiem dla powieści, bo poznaję ją jako drugą). Różnice przyszły bardzo szybko, chociażby w nadaniu imion bohaterom (i kilku podstawowym faktom na ich temat). Okazały się totalnie pomieszane. Na początku myślałam, że oszaleję od tego zamieszania. Ale jakoś przywykłam (przynajmniej na tyle, żeby w spokoju dokończyć lekturę). Naprawdę niewiele rzeczy mnie tu irytowało, ale jedna taka mocno wryła mi się w pamięć -- używanie słów "zawsze" i "nigdy" w kontekście relacji, które zaczęły się stosunkowo niedawno. To brzmiało bardzo nienaturalnie, aż mnie skręcało z żenady. W wielkim skrócie -- historia stara jak świat -- dojrzała kobieta czuje, że życie przeleciało jej przez palce i kombinuje, co z tym zrobić. Z pomocą najlepszej przyjaciółki odmładza się wizualnie (dzięki nowej fryzurze i ubraniom),zyskuje pracę w wydawnictwie i nowego ukochanego (oczywiście młodszego!). Po prostu przeżywa drugą młodość. Przedstawienie tej uniwersalnej opowieści nie jest niczym specjalnym ani wyszukanym. Mam wrażenie, że istnieje naprawdę ogrom romansów w podobnym rodzaju. Ale 𝘔ł𝘰𝘥𝘴𝘻𝘢̨ czytało się szybko i przyjemnie. Ot, zwyczajna rozrywkowa lektura, a właśnie tego w danym momencie potrzebowałam. Idealna na przestój, przesyt wielkimi dziełami czy zmęczenie.

Anna Jansson „Salon d`Amour” Seria „Gorzka Czekolada” to bez wątpienia jedna z tych, które są w stanie zaoferować szeroki wachlarz literacki dla potencjalnego czytelnika. Różnorodność tematyczna powinna zaspokoić nawet najwybredniejszych. W przypadku książki „Salon d`Amour” Anny Jansson nie było tylu fajerwerków, co przy innych książkach z tej serii, ale myślę że taki lżejszy przerywnik był odpowiedni w czasie, w którym go czytałam. Ta niepozorna i lekka książka zaniosła mnie do Szwecji i nadmorskiego miasteczka Visby, gdzie mogłam obserwować historię fryzjerki Angeliki i jej przyjaciół na dalekiej Gottlandii. Urok kameralnego salonu fryzjerskiego Angeliki Lagermark wydaje się być idealną przystanią dla samotnych i poszukujących miłości. Tak bowiem się dzieje, bo właścicielka salonu wraz z swoim pomocnikiem robią wszystko, by złączyć samotnych ludzi, w pary. Urok salonu d`Amour to również sielska atmosfera, kojąca i dająca cień nadziei dla każdego. Oprócz tego widzimy perypetie głównej bohaterki i monotonnego, spokojnego życia w historii Anny Jansson, które jednak jest pretekstem, by pokazać relacje międzyludzkie. Wątki obyczajowe splatają się z romansem i nawet kryminalnym – ale po prawdzie, ten ostatni, był „wepchnięty” na siłę i gdyby go nie było, historia na niczym by nie straciła. W tej banalnej, cukierkowatej historii jest wszystko czego potrzebowałam, by się odprężyć. Bo ani tu nic odkrywczego nie było, a same historie i postacie – lekko przelukrowane, kipiące nadmiarem dobra i ciepła. Feel-good books w pełnej krasie, czytadełko idealne na ciężkie dni, albo po prostu jako przerywnik od czegoś cięższego. Nie będę ani zachęcać, ani odradzać. Od mnie 6/10

Nie nazwałabym głównej bohaterki w żadnym wypadku desperatka. Pierwsza połowa książki była dla mnie dość nudna. Potem było coraz lepiej a gdy się już wkręciłam usłyszałam ”Koniec”. Liczyłam że znajdę gdzieś dalsze losy ale niestety nie. Przyznaję że na początku słuchania regularnie miałam ochotę porzucić tą książkę ale nie lubię nie kończyć tego co zaczęłam. Ostatecznie nie żałuję decyzji.