Metallica So what

Z tą historią to może się już tak nie zapędzajmy, w książce znajdziecie bardziej zbiór ciekawostek na temat poszczególnych utworów plus trochę wzmianek na temat wpływów działających na Metallikę, kilka zdań na temat samych płyt i dużo zdjęć. Ingham postarał się nawet, żeby było momentami zabawnie. Najbardziej rozbawiły mnie niektóre komentarze do chyba najbardziej kontrowersyjnych Load/Reload, na przykład Chris Ingham pisze: "Thorn Within - Kolejny kawałek najczarniejszej, ciężkiej Metalliki starej szkoły, napisany jakby po to, by udowodnić, że zespół wciąż potrafi tak grać. Gdyby cały album brzmiał tak, jak ta piosenka, trashowcy wpadliby w uniesienie". Co na to trashowiec Joel McIver: "Thorn Within" zaczyna się nudno, przechodzi w potwornie bezbarwny riff oparty na bezsensownym zlepku dźwięków i roztapia się w morzu szarości". Panowie, zdecydujcie się.

Tak sobie myślę, że ciężko jest napisać dobrą biografię zespołu. Ale powiedziałabym, że ta biografia jest dobra. Może i zatwardziali fani AC/DC nie znajdą w niej nic nowego i zaskakującego (ale czy łatwo zaskoczyć takich fanów, którzy wszystko już wiedzą?),jednak dla wszystkich innych czytelników, którzy muzykę zespołu lubią i cenią będzie to ciekawa lektura. Informacje zawarte w książce są przejrzyście usystematyzowane, co w moim odczuciu jest szczególnie ważne, jeżeli pisze się o grupie działającej od ponad 40 lat. Imponujące jest również to, jak dogłębnie zbadany został temat – biografia obfituje nie tylko w fakty, ale i fragmenty wypowiedzi czy anegdoty, po które autor musiał sięgnąć do licznych, bardzo różnych źródeł. Publikacji przydałaby się troszkę lepsza korekta i wznowienie (to wydanie kończy się na roku 2009, od którego w AC/DC bardzo wiele się zmieniło),ale całość wypada naprawdę dobrze i bardzo polecam ją wszystkim, którzy chcieliby dowiedzieć się o tym wyjątkowym w swej prostocie zespole nieco więcej.

Jak w większości książek opisujących kapele zaczynające w latach 70-tych i 80-tych. Wszystko jest świetne do połowy lat 90-tych. Tu jest granica, kiedy to kapele wchodzą na poziom przedsiębiorstw i wieje nudą. Świetnie napisana. Świetna dla fanów zarówno Metallicy jak i metalu w ogóle.

Bogata w szczegóły biografia kapeli, która ciągle gromadzi tłumy na koncertach. Autor dużo miejsca poświęcam Cliffowi Burtonowi, tragicznie zmarłemu basiście zespołu, który "na swój sposób był liderem zespołu". Lars i James "traktowali go jako osobę, której zawsze można było się poradzić". Dzięki książce można zanurzyć się w życiu zespołu i jego muzyków. Dowiemy się z niej dlaczego Lars uważa, że nie miał po słynnym ojcu talentu do tenisa i dlaczego założył heavy metalowy zespół. W książce jest wiele fragmentów związanych z innymi zespołami, fajnie jest podana ewolucja gatunku ciężkiego grania, że Metallica chciała być jak Iron Maiden dla swojego pokolenia, Iron Maiden chciał być jak Deep Purple, a Deep Purple? Z książki dowiemy się dlaczego utworem otwierającym ich koncerty jest muzyka Enrico Moriccone z fragmentem filmu ""The Good, the Bad and the Ugly". Na tym zakończę bo wyłapywanie i wpisywanie wszystkich ciekawostek zajęło by mi zbyt wiele godzin. Pewnie jeszcze coś znajdę i dopiszę. Pozycję polecam fanom metalu.

Książka przybliża nam życie Kurta oraz jego żony Courtney Love od najwcześniejszych lat, ich relacje z rodziną i przyjaciółmi, początki fascynacji muzyką, wzloty i upadki. Pozwala zobaczyć w nich ludzi, z własnymi problemami i nałogami, a nie tylko parę muzyków uśmiechających się do obiektywu. Jest w niej też sporo ciekawostek na temat Nirvany, wypowiedzi osób, które znały osobiście małżeństwo Cobain’ów, a nawet zdjęcia policyjnych raportów. A wszystko to zmierza do jedynego i nieuchronnego końca, o który autorzy pytają w tytule. W tym roku minęło 27 lat od samobójstwa Cobaina, ale czy na pewno było to samobójstwo? Ian Halperin i Max Wallace poddają w wątpliwość oficjalną przyczynę śmierci legendy rocka, a wiele tropów podsunął im Tom Grant, prywatny detektyw wynajęty przez Courtney jeszcze przed śmiercią jej męża. Według autorów książki na broni, z której padł strzał, nie było wyraźnych odcisków palców, a w organizmie muzyka wykryto śmiertelną dawkę heroiny, po której nie byłby w stanie utrzymać strzelby. Dodatkowo list pożegnalny był napisany dwoma różnymi charakterami pisma, a niedługo przed śmiercią, muzyk uporał się z męczącym go od lat bólem. Te oraz inne sytuacje przytoczone przez autorów pozwalają wątpić w oficjalną wersję o samobójstwie, jednak zachęcam, by każdy wyrobił sobie własną opinię. Mimo że książka ma zaledwie 255 stron, momentami nudziła mnie na tyle, że odkładałam ją na kilka tygodni. Nie jest to jednak kwestia opisanych wydarzeń, a sposobu prowadzenia narracji. Dodatkowo trafiłam na sporo literówek, choć podejrzewam, że te zostały poprawione w nowym wydaniu. Jest to pozycja obowiązkowa dla fanów Nirvany i miłośników teorii spiskowych. Osoby zainteresowane Stanami w latach 80 i 90 (choć głównie Seattle) oraz muzyką z tamtego okresu, też powinny znaleźć tu coś dla siebie.

Jak już kiedyś wspominałem, mam ogromną słabość do muzyki Megadeth. Choć w metalowym świecie zwykło się go określać mianem zespołu numerem 2 (zaraz po innej grupie na literę „M”),to dokonania Mustaine’a uważam za dużo bardziej ciekawsze i inspirujące. Przede wszystkim charakterystyczny głos, trudny do podrobienia styl gry oraz równy poziom płyt. Bardzo też cenię tego muzyka za ambicję i konsekwencję w działaniu. Odporność na niepowodzenia oraz uparte dążenie co celu. Za dbałość o melodyjność piosenek. Choć z drugiej strony, Dave łatwego charakteru nie miał, co dobrze widać choćby w rotacjach składu. Książka ujawnia poza częścią muzyczną, także prywatną sferę życia lidera Megadeth (randka curiosum z Belindą Carlisle :),ale także okoliczności rozstania z kolegami z Metalliki, genezę powstania nazwy grupy czy problemy z nałogami. Publikacja nie doczekała się wprawdzie szczególnie ładnej oprawy (szkoda),za to treść wynagradza te mankamenty. Szkoda słów, dla fana tego rodzaju muzyki – pozycja godna polecenia.

W książce opisane jest dzieciństwo , lata młodzieńcze , jego droga do kariery, życie rodzinne oraz walka Ozziego z alkoholizmem , uzależnieniem od narkotyków i to ogromnym aż sobie nie mogłam tego wyobrazić, ze taka ilość organizm może przetrawić . Ogólnie dla osób lubiących tę postać to polecam przeczytać:) Ozzy zwariowany człowiek 😆

Nie znam nikogo, przynajmniej z mojego pokolenia, kto nie przechodziłby choćby chwilowej tzw. zajawki na Nirvanę. No może znalazłoby się trochę takich osób, niemniej one tylko potwierdzają regułę. Nirvana to zespół legenda, jeden z najważniejszych w historii rocka, który stawiam na równi obok mojego ulubionego Led Zeppelin. Na czym polega fenomen muzyczny Nirvany? Bardzo umiejętne połączenie melodyjnego popu z rockiem alternatywnym i surowością punk rocka. To sprawiło, że ewoluował zupełnie nowy gatunek muzyczny o nazwie grunge (czyt. grandż). Ponadto jak to ktoś powiedział o płycie „Nevermind” to wesołe melodie ze smutnymi tekstami. I w tym tkwi chyba ich siła. Głównym sprawcą zamieszania pod szyldem Nirvany był oczywiście frontman, wokalista i gitarzysta a także kompozytor i tekściarz Kurt Cobain. Postać mocno kontrowersyjna, jedni go kochali, inni nienawidzili. Jaki był naprawdę Kurt? Na pewno bardzo wrażliwy artysta, może nie przewrażliwiony bo przewrażliwionym można być wyłącznie na swoim punkcie (choć to może trochę też) a on był raczej nadwrażliwy, gdyż bardzo mocno dotykało go cierpienie innych ludzi jak np. dzieci chorych na raka. Jego żywot był bardzo krótki, żył zaledwie 27 lat, ale zdążył poznać co to prawdziwa sława i rozgłos, choć to paradoksalnie wcale go nie uskrzydlało a raczej uwierało. Nic dziwnego skoro doświadczył medialnej nagonki, po tym jak na własne życzenie wpakował się w narkotyki. Na co dzień Kurt był raczej miłym, cichym i spokojnym facetem, ale kiedy wychodził na scenę dawał upust emocjom i po każdym koncercie rozwalał sprzęt grający, zresztą do spółki z całym zespołem co stało się znakiem firmowym Nirvany. Pochodził z małej miejscowości pod Seattle i w wieku ośmiu lat jego rodzice się rozwiedli co bardzo mocno przeżył. Można zastanawiać się czy to nie przyczyniło się do jego samobójczej śmierci jak również to, że jako artysta w pewnym momencie poczuł się wypalony. Można by tak długo jeszcze opowiadać, ale zainteresowanych odsyłam do książki. „Bądź jaki bądź. Historia Nirvany.” to bardzo ciekawa pozycja, choć niewątpliwie skierowana tylko do fanów tego zespołu. Zawiera obszerne wypowiedzi członków zespołu i osób z jego otoczenia, omówienie płyt jakie nagrał i czarno białe zdjęcia i grafiki. Książkę czytało mi się świetnie i mogę powiedzieć, że to naprawdę solidny kawał dziennikarskiej roboty. Po śmierci Kurta książkę uzupełniono o ostatni rozdział, który szerzej omawia sprawy związane z jego samobójstwem. Czy polecam? Dla fanów zespołu jak najbardziej, jest to pozycja „must read” a reszcie niekoniecznie, ale to już według uznania. Osiem gwiazdek (rewelacyjna).

Książka jest dokladnym tłumaczeniem zapisków Cobaina oraz jego rysunków z różnych etapów istnienia Nirvany. Widać w nich doskonale jakim Cobain artystą by - niepokornym, idącym pod prąd, nie godzącym się na komercjalizację swojej działalności i buntującym się przeciwko wszystkim i wszystkiemu. Dla fanów pozycja obowiązkowa.

Książki muzyczne cechuje duża liczba stron i częste skupianie się na wątkach pobocznych. Inaczej się nie da, gdyż autorzy takich dzieł czują i czasami czynnie biorą udział w przedstawianych wydarzeniach. Tak jest u Everetta True, który nie dość, że zabiera nas w podróż po rodzącym się nowym gatunku muzycznym - grunge, to jeszcze jest tego wszystkiego uczestnikiem. To sporo daje, gdyż raz, że mamy sporą ilość pamiętników/listów/wspomnień to jeszcze rozmów, jakie autor przeprowadzał z przedstawianymi osobami. Jednak nie robi tego z jakieś sensacji, tylko bardziej kronikarskiego obowiązku, tak żeby wszystko było na swoim miejscu i każdy mógł zapoznać się z historią "Nirvany", wobec której narosło sporo legend.

Led Zeppelin to dla mnie murowany debeściak, absolutny numer jeden jeśli chodzi o zespoły rockowe a może nawet muzykę w ogóle. W książce jest takie zdanie pod którym podpisuje się obiema rękami: Czym różni się Led Zeppelin od choćby takich zespołów jak Deep Purple czy Black Sabbath? Tym, że Deep Purple i Black Sabbath są owszem, wspaniałe ale Led Zeppelin to geniusz w czystej postaci. O czym mówię? Wystarczy odpalić sobie na YouTubie ich piosenki czy występy z koncertów, aby poczuć to absolutnie wyjątkowe zgranie zespołu, to zrozumienie bez słów, niesamowite porozumienie między wokalistą a resztą bandu. Co jeszcze? LZ był zespołem bardzo eklektycznym, co znaczy mniej więcej tyle, że w swojej muzyce łączył rozmaite gatunki, był różnorodny i nie bał się eksperymentować. Jest to też muzyka, która po blisko pół wieku nadal brzmi świeżo i wcale się nie zdezaktualizowała- to przywilej, który posiadają tylko najwięksi. Co do samej książki to mimo, że napisał ją Polak jest bardzo rzetelna i sprawiająca wrażenie, że ich Autor niemal uczestniczył w wydarzeniach przez siebie opisywanych. Zgoda, może w pewnych momentach ponosiła go fantazja (szczególnie przy opisie romansu Ann i Roberta Planta, wokalisty) i trochę odbiegał od rzeczywistości , ale takie rzeczy można wybaczyć szczególnie jeśli chodzi o taki band jak Led Zeppelin. Dialogi były czasami może trochę infantylne, ale wiadomo, że nie opisywał on rozmów między profesorami uniwersytetu a między prostymi muzykami, którzy po odniesieniu sukcesu praktycznie z dnia na dzień stali się milionerami. Niemniej jednak dobrze wczuł się w klimat tamtych czasów i tamtej muzyki. Pan Łukaszewski dość barwnie opisał przygody niegrzecznych chłopców jakich opinię mieli Zeppelini a więc- alkohol, narkotyki, panienki, demolowanie pokoi hotelowych- ot taki standard dla rockowych bandów. Warto jednak wspomnieć, że jacy by nie byli to jednak muzyka zawsze była u nich na pierwszym miejscu, była niemal świętością- to się czuje i to słychać w ich kawałkach. Narkotyki i alkohol rzeczywiście rozwaliły niejedną rockową grupę, ale w tym wypadku LZ zawsze działała jak sprawna, dobrze naoliwiona maszyna i jej egzystencję przerwała dopiero tragiczna śmierć perkusisty Johna Bonhama w 1980 roku. Zespół przeszedł już niewątpliwie do historii, ale ja zawsze będę chętnie wracał do ich muzyki bo jest po prostu wyjątkowa i ponadczasowa. A książkę polecam. Siedem gwiazdek (bardzo dobra).

Bardzo dobrze udokumentowana i świetnie napisana biografia wspaniałego muzyka, gitarzysty Jimiego Hendrixa. Książkę czyta się rewelacyjnie, wciąga swoją niesamowitą atmosferą brytyjskiej i amerykańskiej muzycznej sceny lat 60. i 70. XX wieku. Poznajemy życie Hendrixa od dzieciństwa po jego śmierć. Przechodzimy przez kolejne etapy jego fascynacji i obsesji gitarowej, wczuwamy się w jego dylematy rodzinne i zawodowe. Nie obcy nam staje się wszechobecny rasizm, dyskryminacja ze strony innych muzyków, liczne romanse, bieda, narkotyki, alkohol. Książkę czyta się z ogromną przyjemnością, wiele faktów okraszonych jest licznymi anegdotami czy wspomnieniami osób związanych z geniuszem gitarowym. Autor rzetelnie i bardzo obiektywnie przedstawia nam całą historię, nie ubarwia, nie stawia zdecydowanych opinii, snuje przypuszczenia powołując się na źródła rozmów, wspomnień czy nagrań. Cross bazuje m.in. na biografii ojca muzyka, którą też bierze pod dziennikarską lupę i weryfikuje stwierdzenia Jamesa Allena. Przede wszystkim daje się wypowiedzieć faktom, ludziom czy wspomnieniom. Niesamowity upór, ogromna determinacja w dążeniu do perfekcjonizmu w opanowaniu gitary i nowatorskich sztuczek na tym instrumencie, to przede wszystkim wyłania się z kolejnych stron biografii. Gitara okazuje się być przedłużeniem ciała i umysłu Jimiego, i takim go powinniśmy zapamiętać. 1 Ps. To co najbardziej mnie zaskoczyło, to fakt, że Jimi nie umiał czytać nut, był introwertykiem i miał poważną wadę wzroku, a mimo to tworzył niesamowite kompozycje gitarowe, które dzisiaj już są niemal legendarne. 2 Ps. W kolejce czeka kolejna biografia tego autora tym razem o Kurcie Cobainie, jeżeli będzie tak dobrze napisana, to czeka mnie niezła jazda bez trzymanki:) Serdecznie polecam.

Stephen Davis, znany biograf rockowych legend, opowiada w niej historię jednego z najbardziej kontrowersyjnych i wpływowych zespołów w historii muzyki - tak przynajmniej twierdziły różne media na wielu etapach kariery zespołu. Od początków w brudnym i niebezpiecznym Los Angeles, przez szczyt sławy i bogactwa, po upadek i rozpad grupy. Davis nie szczędzi szczegółów, opisując zarówno muzyczne sukcesy i kreatywność Guns N' Roses, jak i ich skandaliczne zachowania, uzależnienia, konflikty i tragedie. Książka jest napisana w ciekawy i wciągający sposób, bazując na licznych wywiadach z członkami zespołu, ich przyjaciółmi, rodzinami i współpracownikami. Davis pokazuje zarówno świetlane i ciemne strony Guns N' Roses, nie oceniając ani nie gloryfikując ich. To obiektywny i rzetelny portret grupy, która zmieniła oblicze rocka na zawsze. "Patrząc jak krwawisz. Saga Guns N' Roses” to pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika rockowej muzyki i kultury. To fascynująca opowieść o pasji, szaleństwie, geniuszu i destrukcji, która nie pozostawi nikogo obojętnym.

Szczerzę mówiąc, podchodziłem do książki sceptycznie. Pożyczył mi ją kolega, który w rozmowie zorientował się, że kojarzę kilka kawałków Pidżamy oraz Strachów. - Musisz zatem przeczytać biografię Grabaża- stwierdził. Kiedy zanurzyłem się w historię punkrocka, rocka, lat 80. i 90. to zostałem wchłonięty na kilka dni, a przy każdej wolnej chwili nadrabiałem tę część mojej muzycznej niewiedzy. Podobały mi się również wątki poznańskie, ze względu na bliskość Poznania. Początkowy sceptycyzm zamienił się w zaskoczenie, a po oddaniu książki, musiałem koledze przyznać rację- dobrze było przeczytać tę biografię. Polecam zatem, nawet jak kogoś w ogóle nie kręci ten rodzaj muzyki.

Jest to pierwsza książka, którą przeczytałam po angielsku w wieku 15 lat, i bardzo mnie wtedy przejęła i zaabsorbowała. Cóż to dużo mówić- sex, drugs & rock'n' roll. Za drugim razem już trochę momentami nużąco, szczególnie opisy jego dziewczyn, gdzie każda była najwspanialsza. Trochę brakowało mi muzyki. Jednak wciąż to pozycja obowiązkowa dla fanów Papryczek.

Na początek: John Frusciante > Josh Klinghoffer Przez całe gimnazjum i liceum byłem "katowany" RHCP przez kolegę, który miał i ma fioła na ich punkcie. Solówki, koncerty itd. W związku z tym, czytanie książki, która jest naszpikowana ciekawostkami, historią, recenzjami i genezami utworów było bardzo ciekawe. Mocno wytłuszczony jest temat projektów solowych członków zespołu. Trochę mało Chada. Wydanie z 2017 opiewa w informacje odnośnie nowej płyty.

Timothy White był dziennikarzem muzycznym, a przy tym jedym z największych znawców życia i twórczości Boba Marleya. "Catch a fire" to jego dzieło życia. Na potrzeby tej książki przeprowadził setki wywiadów, od dalekich krewnych muzyka z ubogiej jamajskiej wsi, poprzez całe środowisko muzyczne Kingston i okolic, po byłych pracowników policji amerykańskiej i CIA (sic!). Z benedyktyńską cierpliwością sprawdzał fakty, detale, historie. W bibliotekach studiował prace historyczne, socjologiczne i kulturoznawcze dotyczące Wyspy, a jednocześnie dla takich postaci jak Marley czy Chris Blackwell był gościem i znajomym, uczestnikiem imprez i koncertów, świadkiem wielu wydarzeń... Dzięki temu, ale też przez to, ta książka jest, jaka jest. White wpakował do "Catch a fire" masę wątków: 1) lekko "fabularyzowana" (są nawet "dialogi") historia Boba Marleya, 2) geneza i historia rozmaitych nurtów muzycznych na Jamajce (od afrykańskich i latynoskich źródeł, po nachodzące na siebie fale calypso, mento, ska, rocksteady, reggae i dancehall),3) rastafarianizm jako składnik buzującego jamajskiego tygla religijnego (od magii Obeah, przez repatriacyjne interpretacje Biblii, po sekty protestanckie),4) perypetie i szemrane biznesy donów i tuzów jamajskiej sceny muzycznej, rola kolejnych producentów wydających i popularyzujących ska, rocksteady i reggae, 5) walki polityczne i podziały klasowe, 6) szarpanie się w sądach o majątek po legendzie reggae, 7) życie "po Marleyu", czyli dalsze perypetie jego rodziny oraz wokalistów i muzyków the Wailers... Książka White'a jest rewersem "Krótkiej historii siedmiu zabójstw" Marlona Jamesa. To, co u Jamajczyka jest mistrzowskim i wielopłaszczyznowym kolażem literackim, w wykonaniu White'a jest monstrualnym tezaurusem, w którym ogrom zebranych treści najwyraźniej przerósł autora. Tej biografii Marleya po prostu brakuje (jakiejkolwiek) struktury, jest to "dzieło o wszystkim, co z Marleyem związane". Jednocześnie, ta książka jest po prostu okropnie napisana i (prawdopodobnie, bo nie miałem okazji mieć w ręku oryginału) fatalnie przetłumaczona i słabo zredagowana. Przy lekturze bolą zęby; zdania koszmarki i dygresyjne akapity bez ładu i składu doprowadzają czytelnika do rozpaczy. Dla fanów reggae pozycja kultowa i obowiązkowa, pozostałym odradzam zdecydowanie. Oceniam na 5,5 w skali od 0 do 10, ale - jak to ze średnią bywa - taka ocena nie oddaje skrajnych uczuć, które towarzyszyły mi przy lekturze.

Wow, jestem osobą, która dodaje opinię nt. tego reportażu po dwóch latach od poprzedniej. Książkę znalazłam przypadkiem w bibliotece osiedlowej, na regale bookcrossingowym (czy ktoś w ogóle jeszcze pamięta o takiej akcji?^^). Ciekawie było zapoznać się z narodzinami polskiego Woodstocku, kolejnymi lokalizacjami, perypetiami, zespołami, przygodami czy przeciwnościami. Ja na swój pierwszy Woodstock pojechałam bodaj w 2010 r., a historia w książce kończy się na 2009 r., więc szkoda... Teraz chętnie przeczytałabym o Woodstocku (a raczej już - Poland Rocku) z lat 2010-2024 r. I chociaż teraz nie jeżdżę już na Woodstock, to co roku odpalamy sobie z mężem transmisję live na youtubie, by posłuchać dobrej muzyki :).

Jedna z najsmutniejszych biografii jakie czytałam. Książkę kupiłam jeszcze jako nastolatka ale wtedy jej nie podołałam. Dziś po ponad 10 latach przeczytałam ją z pełną uwagą, wciągnęła mnie. Bardzo szczegółowa relacja praktycznie całego życia Kurta. Można chociaż odrobinę zrozumieć dlaczego jego życie tak szybko się skończyło. Kurt był najbardziej autodestrukcyjną osobą jaką można sobie wyobrazić.