Meir Ezofowicz t.2

Powieść smutna i, niestety, przenikliwie współczesna. Miejscami wystarczy zamienić słowa "Żyd" na "Polak" lub "chrześcijanin", a Szybów stanie się naszym pępkiem narodowym. Zakłamanie, interpretacja Biblii daleka od prawdziwego znaczenia, usprawiedliwianie złych czynów koniecznością, hipokryzja, przyzwolenie grzechu, zawłaszczanie tradycji, sprzeciw wobec niezbędnych reform – czyż to nie tematy na wskroś współczesne? Jednocześnie opisywany przez Orzeszkową mikroświat sprzeciwia się miłości i niszczy ją w zarodku tylko dlatego, że jest inna. Żydowski konserwatyzm i nacjonalizm wydaje się maską teraźniejszości.
Narrator pod koniec mówi: „Zbyt niedawna to historia, aby koniec swój mieć już mogła”. Książka powstała 150 lat temu, a zdanie to wciąż jest prawdziwe. Meir dalej tuła się po świecie. Miejmy nadzieję, że kiedyś wróci do domu, aby ktoś mógł napisać dokończenie jego historii.

Powieść smutna i, niestety, przenikliwie współczesna. Miejscami wystarczy zamienić słowa "Żyd" na "Polak" lub "chrześcijanin", a Szybów stanie się naszym pępkiem narodowym. Zakłamanie, interpretacja Biblii daleka od prawdziwego znaczenia, usprawiedliwianie złych czynów koniecznością, hipokryzja, przyzwolenie grzechu, zawłaszczanie tradycji, sprzeciw wobec niezbędnych reform...

Ciekawie czyta się książkę o Żydach napisaną w XIX wieku. Myślę, że współczesne książki o tej tematyce są pod wpływem holokaustu i obraz tamtych czasów jest trochę wygładzony. W tej książce Orzeszkowa po wnikliwych studiach próbowała oddać jak najbardziej obiektywny obraz gminy żydowskiej.
Widzimy problem asymilacji i integracji tej społeczności. Duchowy przywódca nie zna nawet języka polskiego, języka kraju w którym się urodził i żył całe życie. Pozostali znają język "ojczysty" (polski) też słabo. Wrogo nastawieni są do otaczającego świata goi ( nie Żydów),skłonni tylko kontaktować się z nim tylko dla swoich korzyści. Nie mają hamulców żeby podpalić pobliski polski dwór, a reszta społeczności w ogóle nie czyje żadnych wyrzutów sumienia, żeby potępić sprawców. Jedynego człowieka, tytułowego Meira cała gmina wyklina i wyrzuca miedzy innymi za to że chciał ostrzec polskiego dziedzica przed zamierzonym podpalenie. W tej społeczności, jej członkowie pokoleniami są indoktrynowani że miłość bliźniego odnosi sie tylko do Żydów, resztę można używać do własnych celów. Dlatego nawet jeśli kilku z nich czuje inaczej i odzywa się w nich sumienie ludzkie nie mogą się wyrwać i postępują zgodnie z regułami społeczności. Tylko jeden człowiek Meir Ezofowicz stanowczo sprzeciwia się takiemu podejściu, za co jest wyklęty i wygnany. Autorka chciała chyba pokazać małe światełko nadziej w tej postaci.

Ciekawie czyta się książkę o Żydach napisaną w XIX wieku. Myślę, że współczesne książki o tej tematyce są pod wpływem holokaustu i obraz tamtych czasów jest trochę wygładzony. W tej książce Orzeszkowa po wnikliwych studiach próbowała oddać jak najbardziej obiektywny obraz gminy żydowskiej.
Widzimy problem asymilacji i integracji tej społeczności. Duchowy przywódca nie zna...

Autorka totalnie zadziwia swoją znajomością tematu, czytając zdajemy sobie sprawę że Orzeszkowa to postać absolutnie wybitna.
Temat ma wiele wspólnego ze wspólczesnością, a mianowicie że gettoizacja mniejszości prowadzi do ekonomicznej i cywilizacyjnej zapaści takich spoleczności. A sama gettoizacja jest często naturalnym odruchem przybyszy. ;
Problem bezwzględnej lojalności wobec własnej grupy jest ujęty genialnie. Problemy lojalności wobec własnej religii i rodziny i postrzegania innych jako niewartych szacunku są również ujęte znakomicie. Postać polskiego szlachcica została również pokazana po mistrzowsku, wręcz po wirtuozowsku, i jest aktualna do dzisiaj.
Trzeba też nie zapomnieć że, o czym Orzeszkowa wiedzieć nie mogła, że kilkadziesiąt lat po wydaniu tej powieści to właśnie integracja Żydów w społeczeństwie będzie uznana za cywilizacyjne zagrożenie i doprowadzi do Holokaustu. Ksenofobia nie przepuszcza tym co się integrują i tym co się nie integrują.
Czytając Meira, zastanawiałem się jak odebrano go na Zachodzie, gdzie takie getta żydowskie nie istniały. Czy czytano to jako powieść "orientalistyczną"? A w samej Rosji prawdziwy antysemityzm nastał po zabójstwie cara Aleksandra II w 1881, czyli w kilka lat po ukazaniu się powieści drukiem.
Zastanawia narawdę jak ludzie mogli funkjonować przez stulecia żyjąc razem w tej samej krainie nie wiedząc o sobie nawzajem absolutnie nic. To też dotyczy Ukrańców, Litwinów, Białorusinów, Tatarów, Kaszubów etc. Ale takie podziały były nie tylko etniczne, pan z miasta nie miał pojęcia jak żyje chłop ze wsi.
Dziś, dzięki internetowi, wiemy o innych więcej niż w jakiejkolwiek innej epoce. A wartość powieści Orzeszkowej jest jeszcze historyczna, przywołuje świat który bezpowrotnie przepadł.

Autorka totalnie zadziwia swoją znajomością tematu, czytając zdajemy sobie sprawę że Orzeszkowa to postać absolutnie wybitna.
Temat ma wiele wspólnego ze wspólczesnością, a mianowicie że gettoizacja mniejszości prowadzi do ekonomicznej i cywilizacyjnej zapaści takich spoleczności. A sama gettoizacja jest często naturalnym odruchem przybyszy. ;
Problem bezwzględnej...

W drugim tomie nie dowiedziałam się co prawda, czy Meirowi udało się zdobyć mądrość zewnętrznego świata, o której marzył i podzielić się nią z ludźmi, z którymi żył. Ale czytałam o tym, jak trudno jest przeciwstawić się swojemu środowisku, zwłaszcza tak hermetycznemu jak środowisko żydowskie w tamtych czasach. Piękna powieść. Chyba rzeczywiście Orzeszkowej należał się Nobel.

W drugim tomie nie dowiedziałam się co prawda, czy Meirowi udało się zdobyć mądrość zewnętrznego świata, o której marzył i podzielić się nią z ludźmi, z którymi żył. Ale czytałam o tym, jak trudno jest przeciwstawić się swojemu środowisku, zwłaszcza tak hermetycznemu jak środowisko żydowskie w tamtych czasach. Piękna powieść. Chyba rzeczywiście Orzeszkowej należał się Nobel.

Małe miasteczko Szybów, gdzieś na białoruskiej ziemi, zamieszkałe przez Żydów, pilnie strzegących swojej wiary i obyczajów. Zamknięci na obcych i obcą nauką, ceniący tylko naukę swoich religijnych ksiąg. I w tym środowisku Meir Ezofowicz, młodzieniec szukający wiedzy, czuły na biedę ludzką. Czy udało mu się wyrwać z tego środowiska? Czy uda mu się zdobyć wiedzę, która pomoże zrealizować jego marzenie? Pierwszy tom powieści nie odpowie na te pytania, ale zdecydowanie zachęca do dalszej lektury.

Małe miasteczko Szybów, gdzieś na białoruskiej ziemi, zamieszkałe przez Żydów, pilnie strzegących swojej wiary i obyczajów. Zamknięci na obcych i obcą nauką, ceniący tylko naukę swoich religijnych ksiąg. I w tym środowisku Meir Ezofowicz, młodzieniec szukający wiedzy, czuły na biedę ludzką. Czy udało mu się wyrwać z tego środowiska? Czy uda mu się zdobyć wiedzę, która...

Audiobook.
Rewelacyjna powieść Orzeszkowej!
Tytułowy Meir, Żyd z małego miasteczka stara się przeciwstawić tzw. psychologii tłumu i odrzucić błędy popełniane od pokoleń przez mieszkańców i wpajane dzieciom co szczególnie boli Meira...
Przekaż tej lektury jest dosadny, trzeba iść swoją drogą i walczyć o swoje nawet jak świat jest przeciw nam i naszym marzeniom....
Gorąco polecam💓

Audiobook.
Rewelacyjna powieść Orzeszkowej!
Tytułowy Meir, Żyd z małego miasteczka stara się przeciwstawić tzw. psychologii tłumu i odrzucić błędy popełniane od pokoleń przez mieszkańców i wpajane dzieciom co szczególnie boli Meira...
Przekaż tej lektury jest dosadny, trzeba iść swoją drogą i walczyć o swoje nawet jak świat jest przeciw nam i naszym marzeniom....
Gorąco...

Eliza Orzeszkowa to dla mnie przede wszystkim „Nad Niemnem” - moja lektura szkolna, i muszę przyznać, że do chwili obecnej nie sięgałam po inne jej powieści, a szkoda, bo Meir Ezofowicz” to piękna powieść. Książka opisuje miasteczko zamieszkałe przez społeczność żydowską i młodego człowieka wywodzącego się z tej społeczności, chłopaka walczącego z zacofaniem i przesądami. Tytułowy bohater chciał uzmysłowić swoim współwyznawcom, że istnieje świat poza ich miasteczkiem i ludzie innej nacji, z którymi powinno się współpracować. Meir Ezofowicz to chłopak religijny, ale kieruje się głównie dobrocią serca, jest przepełniony miłością, pomaga słabszym.
Orzeszkowa interesowała się sprawą żydowska, dlatego też wnikliwie pokazała życie i obyczaje społeczeństwa żydowskiego, jest to świat odrębny, zamknięty w sobie, posiadający różnice klasowe.

Eliza Orzeszkowa to dla mnie przede wszystkim „Nad Niemnem” - moja lektura szkolna, i muszę przyznać, że do chwili obecnej nie sięgałam po inne jej powieści, a szkoda, bo Meir Ezofowicz” to piękna powieść. Książka opisuje miasteczko zamieszkałe przez społeczność żydowską i młodego człowieka wywodzącego się z tej społeczności, chłopaka walczącego z zacofaniem i przesądami....

Arcydzieło. Przepiękna, bardzo mądra i ciekawa powieść "żydowska". Byłam pod wrażeniem dokładności i głębi, z jaką autorka opisała środowisko polskich chasydów - ich obyczaje, spory, religię, sytuację życiową. Jest tu również humor - na najwyższym poziomie, subtelny, niektòre postaci groteskowe, a scena pomiędzy Żydami a dziedzicem wręcz genialna w swoim komizmie. Odczułam sympatię wobec protagonisty i jego moralnej wybitności. Jak nie jestem zbyt romantyczna to rozmowy między nim a ukochaną mnie jakoś rozczuliły, zwłaszcza biorąc pod uwagę końcówkę powieści... Wzruszyła mnie ta książka swoim wczuciem się w tamto środowisko, swoim idealizmem i wiarą w wyższe wartości - poznania, postępu, miłości i wierności. Orzeszkowa jest dziś niedoceniana i kojarzona z nudnymi lekturami, tymczasem w jej pisarstwie jest wiele pereł. Ta powieść jest również bardzo dobrze skomponowana i napisana pięknym językiem, zaś tendencyjność pozytywistyczna subtelna. Urzeka mnie pragnienie autorki wydobywania ludzkości z ciemności niewiedzy i zabobonów. Urzeka mnie jej wiara w ideały i pracę społeczną. Brakuje mi tego we współczesnym świecie i literaturze. Polecam audiobook czytany przez Mieczysława Voita - doskonała interpretacja utworu!

Arcydzieło. Przepiękna, bardzo mądra i ciekawa powieść "żydowska". Byłam pod wrażeniem dokładności i głębi, z jaką autorka opisała środowisko polskich chasydów - ich obyczaje, spory, religię, sytuację życiową. Jest tu również humor - na najwyższym poziomie, subtelny, niektòre postaci groteskowe, a scena pomiędzy Żydami a dziedzicem wręcz genialna w swoim komizmie. Odczułam...

Nasza noblistka powinna się uczyć od Orzeszkowej, jak można pisać o satelitach cywilizacji w sposób interesujący, pouczający i mobilizujący do dobrego. Ależ ciekawe byłoby porównanie Ksiąg Jakubowych z Meirem Ezofowiczem. Nie wątpię, kto by zwyciężył w takim starciu.

Nasza noblistka powinna się uczyć od Orzeszkowej, jak można pisać o satelitach cywilizacji w sposób interesujący, pouczający i mobilizujący do dobrego. Ależ ciekawe byłoby porównanie Ksiąg Jakubowych z Meirem Ezofowiczem. Nie wątpię, kto by zwyciężył w takim starciu.

- Jagna, co myślisz?



(ocena odnosi się tylko do treści powieści)

Wiadomo, nawet by nie było co wspomnieć w tym miejscu o Tokarczuk.

Wg mnie Orzeszkowa jest lepsza, dużo lepsza od Reymonta.

Spośród książek w "Literatura piękna", które aktualnie mam w biblioteczce, można by powiedzieć, że ta jest najpiękniejsza.



#noniby10ajednaknie


Ale bez kitu, że autorka może trafić do moich "ulubionych".

- Jagna, co myślisz?



(ocena odnosi się tylko do treści powieści)

Wiadomo, nawet by nie było co wspomnieć w tym miejscu o Tokarczuk.

Wg mnie Orzeszkowa jest lepsza, dużo lepsza od Reymonta.

Spośród książek w "Literatura piękna", które aktualnie mam w biblioteczce, można by powiedzieć, że ta jest najpiękniejsza.



#noniby10ajednaknie


Ale bez kitu, że autorka może...