Faraon

Old schoolowo, ale niezbyt cool.
Strasznie przedłużone i zbyt nudne 3/4 pierwszego tomu, za to końcówka była już „jakaś”. Na drugą część może przyjdzie pora (albo i nie),na ten moment ciężko wyrokować.

Old schoolowo, ale niezbyt cool.
Strasznie przedłużone i zbyt nudne 3/4 pierwszego tomu, za to końcówka była już „jakaś”. Na drugą część może przyjdzie pora (albo i nie),na ten moment ciężko wyrokować.

Fascynująca powieść historyczna-metafora, dostarczająca czytelnikowi wielu skrajnych emocji i przemyśleń, których można doszukać się nie tylko w historii starożytnego Egiptu. Ukazuje przewrotną ludzką naturę i nieuchronność losu bohatera, przekraczającego w wielu aspektach, czasy w jakich przyszło mu żyć.

Fascynująca powieść historyczna-metafora, dostarczająca czytelnikowi wielu skrajnych emocji i przemyśleń, których można doszukać się nie tylko w historii starożytnego Egiptu. Ukazuje przewrotną ludzką naturę i nieuchronność losu bohatera, przekraczającego w wielu aspektach, czasy w jakich przyszło mu żyć.

„Faraona” zaczęłam męczyć jeszcze w 2024 roku w papierze, potem próbowałam ebooka, ale efekt był zawsze ten sam: notorycznie przy nim zasypiałam. Utknęłam na etapie nauk Ramzesa w świątyni, tuż przed końcem pierwszego tomu, i tam lektura utonęła w piachu na długie miesiące. Wielki powrót zaliczyłam dopiero w styczniu 2026 roku, jednak papierowa wersja dalej mnie nużyła, więc zaryzykowałam audiobooka. I to był strzał w dziesiątkę! Okazało się, że przy prasowaniu i innych domowych obowiązkach poczynania Ramzesa stały się nagle dużo ciekawsze – zwłaszcza że po opuszczeniu murów świątyni akcja w końcu nabiera tempa.

Mimo że ostatecznie dałam się wciągnąć, do teraz nie wiem, kto właściwie miał być głównym odbiorcą tej książki. Dla dorosłego czytelnika intryga bywa zbyt oczywista, a dla młodzieży ten fabularyzowany podręcznik pod tytułem „Jak zostać faraonem” jest po prostu zbyt nudny. Nie umniejszam tu Prusowi, bo jego wiedza o Egipcie i zafascynowanie tą kulturą są widoczne w każdym zdaniu. Co ciekawe, jego bohaterowie nie są ludźmi z XIX wieku przebranymi w historyczne kostiumy; oni rzeczywiście oddają sposób myślenia antycznych Egipcjan. Z drugiej strony, mój największy problem tkwił właśnie w kreacji postaci. Prus postawił na archetypy, a z archetypem można się zżyć mniej więcej tak samo, jak z suchą kroniką historyczną – czyli wcale. Bohaterowie u Prusa rzadko bywają z krwi i kości, ale Ramzesowi XIII udało się jakoś wychodzić poza te sztywne ramy. Na końcu autentycznie było mi go żal, bo jako jedyny miał w sobie życiowy wigor, który pozwalał o nim myśleć jak o człowieku, a nie tylko o funkcji w państwie. Co do jego matki, Nikotris, jej się ta sztuka nie udała i okazała się najgorszą suczą w całej powieści. Mam wrażenie, że gdybym sama miała taką rodzicielkę, pewnie skończyłabym dokładnie tak samo.

Podsumowując, cieszę się, że ostatecznie zamknęłam tę lekturę, choć pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony to fascynujące studium mechanizmów władzy i upadku cywilizacji, z drugiej – podręcznikowa suchość, która momentami zabijała przyjemność z obcowania z tekstem. Jak mawiała moja wykładowczyni na studiach: klasyki nie trzeba lubić ani się z nią zgadzać, ale trzeba ją znać. Prus stworzył monumentalną makietę Egiptu, w której zabrakło mi jedynie (lub aż) żywego człowieka. Niemniej, ta literacka lekcja strategii i polityki okazała się na tyle sugestywna, że mimo pewnej archaiczności, „Faraon” wciąż potrafi skutecznie zawładnąć wyobraźnią.

P.S. Wkręciłam się w te klimaty na tyle mocno, że to właśnie Egipcjan poprowadziłam do podboju świata w mojej kolejnej rozgrywce w Civilization V.

„Faraona” zaczęłam męczyć jeszcze w 2024 roku w papierze, potem próbowałam ebooka, ale efekt był zawsze ten sam: notorycznie przy nim zasypiałam. Utknęłam na etapie nauk Ramzesa w świątyni, tuż przed końcem pierwszego tomu, i tam lektura utonęła w piachu na długie miesiące. Wielki powrót zaliczyłam dopiero w styczniu 2026 roku, jednak papierowa wersja dalej mnie nużyła,...

Realistyczne studium władzy i pożądania. W pewnym sensie, to jedno i to samo.

Realistyczne studium władzy i pożądania. W pewnym sensie, to jedno i to samo.

Czegoś tu brakuje, choć to przecież dzieło wielkiego Prusa, a jednak, mimo wielu zwrotów akcji, zaskakujących wydarzeń i decyzji głównego bohatera, trudno się momentami z nim identyfikować i wczuć w jego położenie. Powieść z uniwersalnym przesłaniem dotyczącym władzy, manipulacji ludem, niepokojącą rolą religii i szarych eminencji. Od wieków niewiele się w tych kwestiach zmieniło.

Czegoś tu brakuje, choć to przecież dzieło wielkiego Prusa, a jednak, mimo wielu zwrotów akcji, zaskakujących wydarzeń i decyzji głównego bohatera, trudno się momentami z nim identyfikować i wczuć w jego położenie. Powieść z uniwersalnym przesłaniem dotyczącym władzy, manipulacji ludem, niepokojącą rolą religii i szarych eminencji. Od wieków niewiele się w tych kwestiach...

Pierwszy raz nie pykło mi z Prusem. Zawiesiłem się na drugim tomie.

Pierwszy raz nie pykło mi z Prusem. Zawiesiłem się na drugim tomie.

"ᴊᴀᴋ ᴡɪᴄʜᴇʀ ᴏᴅɴᴏꜱɪ ᴘᴛᴀᴋᴀ ɴᴀ ᴘᴜꜱᴛʏɴɪᴇ̨, ᴛᴀᴋ ɢɴɪᴇᴡ ᴡʏʀᴢᴜᴄᴀ ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋᴀ ɴᴀ ʙʀᴢᴇɢɪ ɴɪᴇꜱᴘʀᴀᴡɪᴇᴅʟɪᴡᴏꜱ́ᴄɪ"

👑 Jak zwykle nowy rok rozpoczynam z Polskim klasykiem. Tym razem padło na Bolesława Prusa i jego "Faraona". Nie ukrywam że głównym powodem sięgnięcia właśnie po tę książkę jest fakt, że ostatnich parę miesięcy spędziłem z literaturą faktu właśnie w starożytności, dlatego też ciągnie mnie w tamtą stronę.

👑 Młody następca tronu Ramzes, dorasta w cieniu swego ojca - Ramzesa XII, ucząc się od niego jak kierować państwem i poddanymi. Młody Ramzes jest pojętny i ambitny, lecz młodość cechuje niecierpliwość i nierzadko arogancja. Nie można jej za to odmówić bystrego umysłu i przenikliwego wzroku, który dostrzega rzeczy nieoczywiste. W państwie Ramzesa to kapłani wiodą prym, i w rzeczywistości sprawują realną władzę. Taki stan rzeczy niepokoi młodego następcę, wzbudzając jego niechęć i gniew. Stary władca pozostaje bierny wobec sytuacji własnego państwa, co dodatkowo podsyca sprzeciw młodego księcia i biednego ludu. Wkrótce za sterami dochodzi do zmiany, a walka o wpływy i władzę wybucha na nowo.
Nowy faraon będzie musiał utorować sobie drogę, którą z wielką determinacją zastępują mu kapłani, wciąż knujący jak podkopać autorytet krnąbrnego władcy. Młodość zderza się z doświadczeniem, odwaga z pragmatyzmem. Czy Dolny i Górny Egipt odzyska równowagę, czy pogrąży się w chaosie?

👑 Bolesław Prus w naprawdę ciekawy sposób przedstawił fundamenty systemu sprawowania władzy. Spojrzenie z różnych perspektyw, ukazuje zupełnie inne obrazy. I choć pierwsza połowa książki mocno mnie wynudziła, tak druga dostarczyła satysfakcjonującego rozwinięcia, choć zakończyła się nie po mojej myśli, to z pewnością był to mocny finał.

"ᴊᴀᴋ ᴡɪᴄʜᴇʀ ᴏᴅɴᴏꜱɪ ᴘᴛᴀᴋᴀ ɴᴀ ᴘᴜꜱᴛʏɴɪᴇ̨, ᴛᴀᴋ ɢɴɪᴇᴡ ᴡʏʀᴢᴜᴄᴀ ᴄᴢᴌᴏᴡɪᴇᴋᴀ ɴᴀ ʙʀᴢᴇɢɪ ɴɪᴇꜱᴘʀᴀᴡɪᴇᴅʟɪᴡᴏꜱ́ᴄɪ"

👑 Jak zwykle nowy rok rozpoczynam z Polskim klasykiem. Tym razem padło na Bolesława Prusa i jego "Faraona". Nie ukrywam że głównym powodem sięgnięcia właśnie po tę książkę jest fakt, że ostatnich parę miesięcy spędziłem z literaturą faktu właśnie w starożytności, dlatego też...

Piękna, wciągająca, choć długa książka. Ale z ciekawą historią, zresztą nie bez powodu zajmuje ta książka ważne miejsce w światowej literaturze. Dla kogoś, kto interesuje się historią Egiptu lub chce poczuć klimat tego regionu świata - doskonała lektura!

Piękna, wciągająca, choć długa książka. Ale z ciekawą historią, zresztą nie bez powodu zajmuje ta książka ważne miejsce w światowej literaturze. Dla kogoś, kto interesuje się historią Egiptu lub chce poczuć klimat tego regionu świata - doskonała lektura!

Przyznaję , znalazłam w Internecie słuchowisko radiowe. Dzięki temu odkryłam książkę. Prus potrafił napisać powieść wciągającą choć przyznać należy że lepiej wychodziły mu powieści mu współczesne niż historyczne

Przyznaję , znalazłam w Internecie słuchowisko radiowe. Dzięki temu odkryłam książkę. Prus potrafił napisać powieść wciągającą choć przyznać należy że lepiej wychodziły mu powieści mu współczesne niż historyczne

Wyobraźcie sobie złotą pustynię, którą przecina błękitna wstęga Nilu. Jego brzegi porasta papirus, w wodzie kłębią się krokodyle, na polach pracują nadzy robotnicy, a nad wszystkim górują kamienne świątynie, pałace i piramidy. Oto kraina faraonów, bogów i kapłanów.

Rzadko daję książkom ocenę 10/10, ale "Faraon" to istne arcydzieło literatury, zdecydowanie najlepsza powieść, jaka wyszła spod pióra Bolesława Prusa.

"Faraon" to powieść monumentalna, wymaga od czytelnika skupienia i pewnej dozy wysiłku, ale zdecydowanie warto się na niego zdobyć.

Co sprawiło, że moja ocena jest tak wysoka?

+Klimat starożytnego Egiptu jest w tej powieści niesamowity, można się w nim zatopić i przenieść w czasie. Opisy przyrody, budowli, zwyczajów. Cudo.

+niezwykły realizm i wiarygodność przedstawienia, bardzo szczegółowo przedstawione realia miejsca i epoki. Pamiętać należy, że Prus korzystał z całej ówczesnej wiedzy, więc zapewne niektóre elementy się przedawniły, być może część zmyślił, aby wypełnić luki, ale całość robi wrażenie. Np. kilkustronnicowy, bardzo dokładny opis czynności i obrzędów pogrzebowych.

+wiarygodny sposób w jaki Prus przedstawił mentalność starożytnych, zwłaszcza klas uprzywilejowanych.

+Nic w powieści nie jest jednowymiarowe, czarno-białe. Choć z pozoru książę Ramzes jest protagonistą, a zatem racja powinna być po jego stronie, młodzieniec nie jest pozbawiony wad. Czasami jego decyzje, motywacje i postępowanie jest niewłaściwe, sposób w jaki traktuje swoich podwładnych i kobiety może budzić niechęć (władza i uprzedmiotowienie). Mimo to pragnie wprowadzić zmiany, walczy o to, by podnieść swój kraj z upadku. Jego oponenci, czyli kapłani, zwłaszcza Herhor, nie są zwykłymi antagonistami. Również mają swoje racje, z którymi ciężko się nie zgodzić i niejednokrotnie czytelnik może odnieść wrażenie, że ich działania mają słuszność.

+"Faraon" to przede wszystkim uniwersalna i ponadczasowa opowieść o złożonych aspektach władzy, polityki i rządzenia krajem. Jest pełna intryg, spisków, graczy, którzy pociągają sznurkami zza kulis. To również historia o fatalizmie człowieka w walce z losem.

+Mocne zakończenie. W sumie do samego końca nie byłam pewna w jaki sposób Prus domknie historię, ale przyznam też, że za bardzo nie chciałam bawić się w zgadywanki, żeby nie zepsuć sobie niespodzianki.

+Nie spodziewałam się, że w powieści pojawią się wątki nadprzyrodzone; na kartach powieści przewijają się cudotwórcy, zarówno fałszywi jak i autentyczni, a do akcji za ich sprawą czasem mieszają się siły wyższe, co nadaje historii nutę tajemniczości i mistycyzmu.

Wspomnę jeszcze, że fabułę urozmaicają wątki batalistyczne i romansy. Cieszę się, że nigdy nie miałam okazji zobaczyć w telewizji ekranizacji, ponieważ dzięki temu mogłam cieszyć się odkrywaniem powieści.

Wyobraźcie sobie złotą pustynię, którą przecina błękitna wstęga Nilu. Jego brzegi porasta papirus, w wodzie kłębią się krokodyle, na polach pracują nadzy robotnicy, a nad wszystkim górują kamienne świątynie, pałace i piramidy. Oto kraina faraonów, bogów i kapłanów.

Rzadko daję książkom ocenę 10/10, ale "Faraon" to istne arcydzieło literatury, zdecydowanie najlepsza...