Pies czyli kot

Artur Andrus wyrósł nam na narodowego satyryka. Dowcipny, cięty język, a przy tym nienaganna elegancja. W zasadzie chciałoby się zbierać od niego cięgi. Odkładam jego książkę na półkę, by mieć ją zawsze pod ręką, gdy złapie mnie chandra albo inna przypadłość. Jest skuteczniejsza w działaniu niż cała fiolka antydepresantów z apteki :)

Chyba trochę "po szkolnemu" podeszłam do tego zbioru, przeczytałam, czasem się uśmiechnęłam, czasem zadumałam. A ile zapamiętałam? Trudno powiedzieć. Doceniam pomysł porównania Polski do szkoły, pogrupowania tematycznego felietonów i odniesienia ich do treści z poszczególnych przedmiotów. Myślę, iż liczbę odniesień części mowy do mieszkańców naszego kraju mozna nieco poszerzyć, zwłaszcza wsłuchując się w kwieciste wypowiedzi osób mających odmienne zdania na jakiś temat. Warunek? Trzeba by było, albo jak mówił w dzieciństwie kolega mojego syna: "trzebałoby" usunąć jedynie wszystkie uproszczenia, skrótowce i i zapozyczenia. Doceniam również logikę Autora, znajdującą odzwierciedlenie choćby w następującym stwierdzeniu: "Z ostatnich badań wynika, że 51 procent ludzi w Polsce nie dopuszcza rozwodów. Jeśli z każdej pary jedna osoba nie dopuszcza rozwodu, to w tej sytuacji w ogóle nie powinno ich być". Co jeszcze doceniam? Trafność tytułów wielu felietonów, np. "Internet jest mężczyzną", ""Pycha, tyle że niesmaczna", "Kino niemoralnego pokoju", Doceniam ilustracje. Co mnie razi? Oszczędność, by nie rzec "skąpstwo" wydawnictwa widoczne w wielkości czcionki i czytelności tekstu. Poza tym niektóre felietony zdają się być nieco przeintelektualizowane, ale może to tylko moje wrażenie. A skoro sezon ogórkowy nam się właśnie zaczyna, to "Polska Ogórkowa" może być uznana za dobre wprowadzenie...

Pan Wojciech ma specyficzny styl - mnie akurat bawi. Liczne historie opisane w książce przedstawione są w sposób humorystyczno-ironiczny. Zastanawiam się tylko, czy wielość tych krótkich "felietoników" nie wpływa ostatecznie na jakość całego zbioru - miałem wrażenie, że niektóre fragmenty (a raz chyba nawet 90% tekstu danego opowiadania) powtarzają się w sposób - być może niezamierzony - ale denerwujący.

Oj, wciągnęła mnie ta absurdalna eskapada. I nie wiem, czy bardziej ubawił mnie sumatrzański małpolud w stroju krakowianki, czy raczej Mephisto Kovalsky pojawiający się w najmniej dogodnym momencie i demoniczny niczym Don Pedro ze znanej książki Stanisława Pagaczewskiego. Zaciekłość i długotrwałość pościgu za uciekinierami przywiodła mi na myśl powstałą znacznie później serię książeczek o Kwapiszonie, autorstwa Bohdana Butenki. Oczywiście do ważnych atutów tej pozycji należą także charakterystyczne obrazki sporządzone ręką autora, celnie ilustrujące treść tej niedużej książeczki. To jednak nie wyłącznie beztroska zabawa, ale i satyryczne spojrzenie na nonsensy życia w poprzednim ustroju, co dla młodszych czytelników może być niezrozumiałe. Dla mnie wartościowa pozycja.

Lubię poczucie humoru Stanisława Tyma. Tę zabawę słowem, tworzenie dziwolągów-neologizmów, szukania wieloznaczności i wydobywania z nich absurdów. Książkę połknąłem niemalże na raz. Może i dlatego, że teksty przeplatane są rysunkami autora. Tym wydobył spod łóżka, na którym spała kiedyś Maria Konopnicka, a teraz śpi on, te swoje teksty, które uważa za najlepsze. Ja lubię jego krótką formę. Opowiadanie "No to weźmy" dość drastyczne, a jednoaktówka "Skarb" przeciętna. Nie wszystkie teksty są też na wesoło. Za rozdział "Psy i psychologia", traktujący o szacunku i miłości do tych zwierząt oraz nakłonieniu ludzi do ich zrozumienia, należy się Tymowi pomnik.

Książka dla osób z poczuciem humoru. Obnaża głupotę i uczy dystansu do otaczającej nas rzeczywistości, a przede wszystkim ma dostarczyć czytelnikowi przyjemności i zabawy w czytaniu. To jeden z najwybitniejszych przykładów polskiego purnonsensu. Moim zdaniem, pomimo upływu czasu, nadal aktualny i może śmieszyć. POLECAM !!!

Zbiór felietonów Jeremiego Przybory. Z podróży. I choć dla autora była to jedynie podróż po Warszawie, współczesnego czytelnika Przybora przenosi w świat absurdów PRL (choć nie ustrój odgrywa tu pierwsze skrzypce),ukazany przez pryzmat delikatnego i życzliwego poczucia humoru Starszych Panów.

" By mogła zapanować Równość, trzeba wpierw wdeptać wszystkich ". Szmaciak Autor, prześladowany przez komunistycznych okupantów, za zbiór kultowych, rynsztokowych satyr politycznych na PRL, trafił do więzienia. Wł. Gomułka ( Gnom )nazwał twórczość satyryka "moralnością alfonsa". Komunistyczni towarzysze to " Szmaciaki ". Książka uznawana za wybitne dzieło literatury satyrycznej, a jej cytaty uznawane są za aktualne także dzisiaj. Trudno się dziwić, " Szmaciaki " mają się dobrze, są w Rządzie III RP i pełnią najwyższe stanowiska w państwie !!! Synowie i wnukowie dają im gwarancję, że populacja Szmaciaków nie wygaśnie, wręcz przeciwnie. To o nich i dla nich ta książka !!! POLECAM !!!

Świetny czeski humor zawarty w kilku opowiadaniach o stosunkach damsko-męskich. Historyjka pt. "Szczęśliwy dom" to jedna z lepszych i dłuższych. Nie do końca tego się spodziewałam, ale śmiało mówię, że miło się rozczarowałam. Karykatura tego jak współżyją ze sobą kobiety i mężczyźni rozbawi każdego.

”𝗪 𝘁𝘆ł 𝘇𝘄𝗿𝗼𝘁, 𝗽𝗮𝗻𝗶 𝗟𝗼𝘁!” Ephraima Kishona. Tym razem półka - Izrael. Opowiadania mają swoje lata - w Izraelu są funty izraelskie - ale celność w punktowaniu absurdów codzienności, biurokracji i relacji międzyludzkich jest aktualna. Kishon mistrz inteligentnej satyry i dystansu – trafiłem na niego przez przypadek. Każde z opowiadań daje powód do uśmiechu! 😜A rozdziały „Dziwna przygoda dostojnika” czy „Kredyt długoterminowy” to deski! Jak ktoś pamięta Topora - to jest to!!!

Piękny esej o roli spożywania alkoholu w rozwoju światowej kultury. Barbara Holland ma wybitnie lekkie pióro, gdy opowiada o wpływie wyskokowych napojów na dzieje interakcji międzyludzkiej. W dowcipny i elokwentny sposób prowadzi swoją gawędę typową dla osoby znającą temat od podszewki. Lektura nie tylko dla praktykujących spożywaczy alkoholu! : )

Fragment wiersza "Swojskie stworzenie świata" "...gdyby bieg rzeczy zmianie uległ i gdyby Polak stworzył świat… O – rany Julek! Kulą nie byłaby ta Ziemia! Nie kulą byłby Księżyc blady… Sześcianem? … Nie wiem. Jedno wiem ja: Bez kantów nie dałoby rady! Spitsbergen byłby – gdzie Kalkuta. Alpy na głowie by stały… Włochy by miały może kształt buta, lecz pewnie o numer za mały! Tylko przez Polskę płynęłaby wartko szeroka Wisła… z czerwoną kartką! Nad nią cytryny szumiałyby z cicha, na każdej gałązce – zagrycha! A gdyby już była gotowa ta rzeka, Polak by chyba dłużej nie zwlekał i by się wreszcie (cieszcie się, cieszcie!) wziął do stworzenia Człowieka! Nie powiem, jak byśmy wyglądali… (Za dużo dorosłych na sali!) To nawet głupstwo już, że Adam pomieszałby mu się z Ewą, bo i tak (ja się z Wami zakładam!) co ważniejsze – poszłoby na lewo! …" Proroctwo? Przecież ten wierszowany szpikulec został napisany w 1953 roku... Oto cały Załucki. Niech żałuje ten, kto jeszcze nie poznał tego satyryka.

Jest to bardziej lektura uzupełniająca do twórczości grupy, a jak zwykle w takich wydawnictwach intrygująco wygląda bibliografia. Książka zawiera ciekawe analizy i spojrzenia na rzeczy, które na bank umykają podczas oglądania programów czy filmów, choć ma się nieodparte wrażenie, że można było pójść dalej, zrobić więcej, spojrzeć głębiej i dokładniej, zamiast iść w to głupawe śmieszkowanie, które wychodzi słabo, jakby na siłę, bo wiadomo, piszemy o Pythonach, więc zasypanie tekstu sucharami jest obowiązkowe. A tak poza tym, to ok, pewnie warto.

"Szczęście jest kruche jak kryształ. Nieszczęście pewne jak skała. Mądrość rzadka jak brylant W głupoty hałdach się wala. Poezji jest dola żebracza, Chamstwo rechoce po balach, Prawdę psów sfora osacza, Kłamstwo zaś wolność zachwala." Zaczęłam od końca. Jest to fragment "Epilogu" - ostatniej części poematu Maćka Maleńczuka, znanego piosenkarza, kompozytora, mieszkającego i tworzącego w Krakowie. Poezja zajmuje w moim życiu ważne miejsce a poezja śpiewana tym bardziej. Maciej Maleńczuk fascynuje mnie od dawna więc nic dziwnego , że sięgnęłam po jego poemat. Prowokuje w piosenkach, prowokuje też w swoim poemacie. Obnaża nasze wady narodowe, krytykuje podstawy polskiego państwa, parodiuje polityków. Poemat zachwyca lekkością pióra i niezwykle celnymi spostrzeżeniami Autora. Tomik dedykuje "Krakusowi co się zowie Tadeusz Boy-Żeleński" i chyba dlatego poemat spisuje językiem starej polszczyzny. Tadeusz Boy Żeleński żył w latach 1874 do 1941 , z wykształcenia lekarz , był krytykiem, tłumaczem, poetą-satyrykiem, publicystą,działaczem społecznym. Światła postać , która zasłynęła jako narodowy prześmiewca . Pisząc teksty do słynnego krakowskiego kabaretu Zielony Balonik ośmieszał konserwatywne autorytety i mieszczańską pruderię. Nie można porównywać Maleńczuka z Boyem ale Autor poematu na pewno się wzoruje. Ośmiesza, prowokuje, krytykuje, parodiuje ale też ostrzega, poucza. "lepiej się zajmijmy własnym wychowaniem, Poznajmy swe miejsce oraz w Państwie rolę, Inaczej chamstwa pogrążą otchłanie Ojczyznę. I znowu pójdziemy w niewolę" Każda część poematu porusza inny główny temat. Są tu odniesienia nie tylko społeczne, moralne ale też porusza zagadnienia wiary, opowiada o swoich fascynacjach literaturą, mówi o swoich muzycznych idolach. Ta książeczka to przekrój zagadnień z każdej dziedziny naszego życia. Potępia chamstwo, korupcję, warcholstwo, głupotę i nieuczciwość. Bliski jest moim poglądom. Oczarował mnie bezwzględnie. I jeszcze mamy dodatkową gratkę -możemy poematu wysłuchać z płyty cd, dołączonej do książki. Czyta sam Autor. Tylko siąść w wygodnym fotelu , zamknąć oczy i słuchać. Relaks i przemyślenia. Zgadzam się z poglądami Pana Maleńczuka ? czy też nie :-) Książka jest niewielka, w miękkiej oprawie, ma 49 stron. Zamyka ją poruszająca refleksja Autora, z którą się zgadzam a Autora podziwiam " Ciernista dla nas ta droga. Nie da nadziei śmierć miła. W rozpaczy szukamy boga, a Bóg nas do diabła posyła." Obok tego poematu nie można przejść obojętnie. Jest wyjątkowy, kąśliwy ale też mądry.

Zbiór fenomenalnych felietonów Jacka Federowicza z lat siedemdziesiątych, których zasadniczym tematem jest obśmiewanie bezładu ówczesnej administracji państwowej bez jednoczesnego podważania istoty ówczesnego ustroju polityczno-gospodarczego, jak i wskazywania palcem konkretnych niekompetentnych ludzi. Choć problematyka prawa dewizowego, czy alpejskich rozmiarów trudności w zakładaniu i użytkowaniu telefonu są już nam dzisiaj raczej obce, to postawy umysłowe i mechanizmy korporacyjno-urzędowe kreujące absurdalne trudności dnia codziennego możemy uświadczyć i dzisiaj. Erudycja autora, który klarownie i dużą dozą wysublimowanej ironii wykłada zawiłości życia ówczesnej epoki są świetnym świadectwem tego, że chyba jednak byliśmy tym najweselszym barakiem obozu demokracji ludowych.

Książka wydana w 2012 roku trochę się zdezaktualizowała w kwestiach dotyczących bieżących (wówczas) sytuacji politycznych czy społecznych. Mimo to wiele spostrzeżeń autora jest aktualnych, ma charakter uniwersalny i się nie starzeje. Pan Artur w pełnej formie. Audiobook czytany przez autora, nikt nie zrobi tego lepiej. Dla fanów Artura Andrusa ale nie tylko.

Zbiór krótkich form komiksowych i ilustracji, które pokazują talent i świetny zmysł obserwacji Raczkowskiego. Jak to zwykle bywa z takimi kompilacjami, mamy tu rozrzut tematyczny, nie wszystkie prace są wybitne, ale i tak są to chyba moje ulubione polskie shorty. Choć nie wszystkie są do śmiechu. Fajny jest też rozstrzał stylistyczny samej warstwy graficznej. Pokazuje, że Raczkowski (wbrew niektórym głosom) potrafi bardzo dobrze rysować. Choć ja akurat uwielbiam te najprostsze, narysowane "nieudolnie".