Yami no Matsuei. Ostatni synowie ciemności t. 4

Najprościej streszczając, opowiada ona o tym, jak to Homare Kitano (za sprawą ojca - a raczej jego długów) została sprzedana znajomemu rodziców i stała się jego gospodynią domową. Jako bohaterka dość chaotyczna i niezbyt rozgarnięta, wprowadziła dość spore zamieszanie w nowym otoczeniu swego właściciela i jego 3 synów :) Nie jestem zbytnią fanką romansów, ale za to uwielbiam komedie. Po tą sięgnęłam bardzo dawno - była jedną z pierwszych, którą kupiłam (chociaż prawdę powiedziawszy odrzucała mnie jej różowa okładka). Chociaż fabułę ma przeciętną, jej zakup zdecydowanie zaliczam do udanych, ponieważ zawsze poprawia mi humor w smutne dni :)

Wrodzony sceptycyzm sprawił,że po wysłuchaniu rekomendacji koleżanki, postanowiłam ostrożnie podchodzić do Aniołków. Wyobrażenie autorki i jej przekonania, wynikające z faktu, że bądź co bądź jest częścią innej kultury; początkowo były mi solą w oku - przywykłam do innej konwencji aniołów i demonów. Jednak lektura pierwszych 30 stron kompletnie namieszała w moich poglądach i cieszę się,że tak się stało. Angel Sanctuary porusza wiele kontrowersyjnych tematów, ale robi to z niespodziewanym, jak na mangę, wdziękiem. To pełna humoru i akcji opowieść, w której nie zabraknie potu, krwi i łez - niekoniecznie tych wypłakanych przez bohaterów. Dodatkowo kreska także czaruje - postaci są charakterystyczne,kreacje doskonale odzwierciedlają ich osobowości, a ja dalej mam problemy z wybraniem najpiękniejszej/ego z tej plejady.

Poczytałam, uśmiałam się, moje serducho zabiło mocniej. Jestem pełna nadziei, że potem będzie lepiej, a Saiyuki nie popełni wszystkich błędów gatunku, które odstraszają mnie od shounen. Póki co żaden z bohaterów nie ma betterthanyou, walki nie są przegięte i pełne supermocy, a humoru jest znacznie więcej niż bardzo delikatnego patosu. Dodajmy, że to humor bardzo mangowy, shounenowy, ale podany w cudownej formie. Reszta tu: http://rupieciarnia.xaa.pl/viewtopic.php?p=12662#p12662

Tomik prawie w całości poświęcony sprawie w Okinawie. Dowiadujemy się czemu biblioteka i Tsuzuki to zły duet, Hisoka i gorąco również no i jak na wczasy, to tylko do małego, przytulnego hoteliku. W tym cyklu Waneko tłumaczy również paski autora, za co brawa (bo tak po prawdzie to jeszcze w żadnej wydanej w polsce mandze nie widziałam, żeby wydawnictwo to tłumaczyło, zwykle zostawiają biały pasek i rysuneczki). Nie-brawa dla autorki, która poucza, jak powinny wyglądać listy, które fani do niej ślą. Wymagania równe Reginy średniowiecza.

W drugim tomiku jest zdecydowanie więcej fanserwisu niż w pierwszej, a fabuła wreszcie ma trochę więcej sensu niż tylko funkcja miejsca do upychania mniej lub więcej zabawnych scenek (tym razem moim faworytem okazały się małżelki i ich losy). Czytając drugi tomik odkryłam też wreszcie, co podświadomie przeszkadza mi w warstwie językowej... Zdrobnienia. Dużo, mnóstwo zdrobnień: paniczyk, foczusia, sklepiki, skorupki, wujaszek, zupka...ble, ble i jeszcze raz ble. Przez to manga (oba tomy) wydaje się jeszcze bardziej dziecinna w odbiorze. Podsumowując, ta część jest nieco lepsza niż poprzednia, chociaż nadal ma sporo wad. P.S. Z drugiego tomu można się dowiedzieć, że będąc w Szanghaju warto kupić czekoladę w kształcie wieży Jin Mao i maskotkę pandy! :D

Przesłanie Saiyuki coraz bardziej mi się podoba, bo choć jest w nim dużo goryczy, jest też bardzo dużo śmiechu i realizmu. A całości NAPRAWDĘ wspaniale brakuje nadęcia typowego dla shounen. Reszta tutaj: http://rupieciarnia.xaa.pl/viewtopic.php?p=12681#p12681

Piękna Yukari jest uczennicą liceum, która spędza dni na nauce do egzaminów na studia. Każdy jej dzień wygląda tak samo... do momentu, w którym spotyka ekipę młodych ludzi ze szkoły artystycznej zainteresowanych modą. Grupka oferuje Yukari rolę swojej modelki, którą nastolatka po pewnych wątpliwościach przyjmuje. Od tej pory Yukari powoli przestaje być grzeczną, spełniającą oczekiwania matki dziewczyną... Z przeczytaniem piątego tomu "Paradise Kiss" czekałam kilka miesięcy od (nowego) polskiego wydania. Bynajmniej nie dlatego, że seria mi się nie podobała. Przeciwnie — spodobała mi się tak bardzo, że nie potrafiłam się rozstać z jej bohaterami! Śmiało mogę powiedzieć, że manga Yazawy jest jednym z moich ulubionych tytułów. A to wszystko za sprawą ciekawych bohaterów, wciągającej historii oraz przepięknej kreski. Bohaterowie "Paradise Kiss" są nieoczywiści i wielokrotnie zmieniałam, co do nich zdanie. Choć komiks jest dość krótki, charaktery większości z nich mają okazję wybrzmieć. Mangaczka zawarła w opowieści wystarczającą ilość szczegółów dotyczących ich losów, by czytelniczka sama mogła ocenić ich postępowanie. Cieszy mnie również, że wśród postaci znalazła się transpłciowa kobieta, Isabella. Choć nie jest to idealna reprezentacja (czas powstania sporo w tej kwestii tłumaczy),bohaterka jest interesującą, sympatyczną postacią. Historia, choć jest obyczajową joseiką, obfituje w twisty i potrafi zaskoczyć. Większość decyzji fabularnych podobała mi się, zwłaszcza rozwiązanie wątku dotyczącego życia miłosnego Yukari. Jak większość czytelniczek Yazawy dołączam się do zachwytów nad jej stylem rysunku. Kreska autorki przypomina szkice projektów modowych, co idealnie wpisuje się w tematykę mangi. Postaci są ekspresyjnie narysowane, a ich ubrania zachwycają detalami. Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, byłaby to postać Arashiego. Wydaje mi się, że mimo wszystko został on finalnie pokazany w nieco zbyt pozytywnym świetle. Również nie wszystkie żarty zestarzały się dobrze (głównie te dotyczące seksualności i płci),ale cóż manga powstawała w późnych latach 90. i wczesnych 00. Hollywoodzkie produkcje wyglądały wtedy podobnie... Bardzo cieszę się, że "Paradise Kiss" powrócił na polski rynek i miałam okazję go przeczytać. To była świetna zabawa! A teraz czekam, aż ktoś wyda "Gokinjo Monogatari".

Balsamowanie zwłok, aby-w skrócie mówiąc ładnie wyglądały, jest popularną formą uczczenia zmarłej osoby. Jednak w Japonii jest to nadal temat tabu i niezwykle trudno znaleźć tam osobę tym właśnie się zajmującą. "Balsamista#6" opowiada kilka historyjek, do których przyzwyczaiła nas ta seria. Zazwyczaj smutne i zajmująco przedstawione. Całość doskonale zilustrowana, jak to manga. Wypada znać całą serię. Podsumowując kolejny dobry tom, z którym warto się zaznajomić. Tym bardziej polecam.

„Paradise Kiss” Ai Yazawy to pełna wspaniałych kreacji i pokazów mody manga o szukaniu swojego miejsca na ziemi, o pierwszych momentach zakochania, o spełnianiu marzeń. „W osiemnaste lato mojego życia, wreszcie nadeszła moja wiosna. Chyba…” Główna bohaterka, Yukari, cały swój czas poświęca na sprostanie oczekiwań mamy, na naukę na egzaminy, żeby dostać się na dobre studia. Jednak jej monotonne życie zmienia się, gdy poznaje George, Miwako, Arashiego i Isabellę z Technikum Artystycznego Yazawa, a oni proponują jej zostanie modelką na pokaz mody trzecioklasistów. Tak zaczyna się jej poszukiwanie swojej drogi, czas spędzany między Atelier, nauką w bibliotece, szybkimi przejażdżkami z ekscentrycznym Georgem czy spotkaniami na kawę z uroczą, lekko naiwną Miwako, która mówi o sobie w trzeciej osobie i nazywa bohaterkę Caroline. Czy dziewczyna będzie pasować do tego barwnego grona, do marki ParaKiss? „Ile bym się starała, nie jestem w stanie jej doścignąć. Bardzo lubię szyć, jednak projektowanie zupełnie mi nie idzie. Brakuje mi własnych pomysłów.” Do twórczości Ai Yazawy, do takich tytułów jak „Nana” czy właśnie „Paradise Kiss”, zawsze wracam z nostalgią. Na początku potrzebowałam chwilę na wczucie się w język, w tłumaczenie, ale nie było to trudne, zwłaszcza, że czasy gimnazjum nie są mi obce. Pamiętam też poprzednie wydanie i z tego co sprawdzałam, to różni się głównie formatem i nasyceniem druku. „Do tej pory byłam kimś, kto nie oglądając się na nic pędził przez ciemny tunel byle do wyjścia. Okazało się ono jednak tylko białą, pustą plamą, w której nie było nic widać. Ta pustka napawała mnie przerażeniem.” Podobało mi się łamanie czwartej ściany przez autorkę w mowie o długości rozdziałów, oszczędzaniu stron, etc., a także nawiązanie do marki modowej Happy Berry z „Sąsiedzkiej opowieści” o Mikako, siostrze Miwako. Uwielbiam tematy poruszane tutaj, od dorastania, przeżywania drobnych rzeczy, po próbę sprostania oczekiwań dorosłych i pierwszy łyk szampana z alkoholem. Na przykładzie Yukari/Caroline, możemy zauważyć, że czasem warto popełnić parę błędów i zaryzykować, żeby odnaleźć siebie, swoją drogę, przyszłość. „Potrzeba trochę talentu, mnóstwo zapału i wystarczająco wytrwałości. Jeśli tylko masz te trzy cechy, coś na pewno się wydarzy.” [Współpraca z Wydawnictwo Waneko]

"Najbardziej wstydliwą rzeczą dla człowieka jest oszukiwać samego siebie." Mogłoby się wydawać, że po tylu tomach poczuję się znużona... Bo ile można czytać o żałobie i rozpaczy? O miłości, która nagle się kończy? Jak widać można bez końca, bo ja wcale nie mam jeszcze dosyć. Czy to magia "Balsamisty"? A może to ze mną jest coś nie tak... Nie wiem, czy chcę się nad tym zastanawiać... Zamiast tego - czytam dalej...

Ocena bez 6 tomu, który przede mną jeszcze. Nie sądziłam, że aż tak się wciągnę. To znaczy, kiedyś zaczęłam oglądać anime, ale jakoś w trakcie porzuciłam. Teraz postanowiłam wrócić do Uteny, ale postawiłam na mangę. Wierzyłam, że w tej postaci (i historii) jest wielki potencjał i się nie zawiodłam! Na początku sceptycznie podeszłam do kreski, ale w końcu mnie do siebie przekonała. Teraz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że mi się podoba. Historia potrafi pochłonąć, chociaż wolałabym żeby była rozpisana na więcej tomów. Czasami można odnieść wrażenie, że coś jest podane za szybko albo za bardzo "po łebkach". [SPOILER]Np. fakt, że wszyscy całują Utenę, a ona też sama nie wie kogo kocha tak naprawdę. A na koniec okazuje się, że wszystko poświęca dla Ancy (i dobrze!). W zasadzie nawet podobało mi się zakończenie. Utena w końcu osiągnęła to o czym marzyła od zawsze (została Księciem),Ancy zapuściła włosy (w końcu!) i ubrała ładny mundurek, jak też dotarło do niej, że najbardziej zależy jej na Utenie i teraz to ona wszystko dla niej rzuciła (takie romantyczne xD)[SPOILER_END] No i tak, jedyne do czego mogę się przyczepić to polskie tłumaczenie. Można przywyknąć i przymykać oko, ale jednak w zestawieniu z tak cudowną kreską i ciekawą historią widać, że coś jest z nim nie tak. Szkoda. W każdym razie, polecam zainteresowanym i tym, którzy się zastanawiają czy warto. BO WARTO!

Cukierkowa opowieść o chłopczyku zakochującym się w innym chłopaku. Manga była ok, nawet mnie nie wkurzała (nie należę do fanek gatunku),ale bohater który nie ma poczucia własnej tożsamości ani wartości nie jest w stanie wzbudzić we mnie głębszych pozytywnych uczuć. Manga zainteresowała mnie tak naprawdę dopiero pod koniec - kiedy doszłam do dodatkowych opowiadań. Jedno z nich - "moja pierwsza miłość" podobało mi się bardziej niż cała reszta, nakarmiłam nim moją żądzę dramy i pragnienie nieszczęśliwych miłości, ehehe. Nad drugim opowiadaniem nie warto się wg mnie zatrzymywać. Ogólnie - na plus - ładna okładka, biały papier, ciekawy pomysł z onomatopejami (pozostawione oryginalne i tuż obok małą czcionką polskie tłumaczenie),miłe czytadełko na chwilkę. Na minus - niektóre wypowiedzi w chmurkach mają cienie. Raz do góry, raz na dół, i nie wszystkie - bez żadnego klucza. Denerwowała mnie ta niespójność.

Główna bohaterka dzieła to osoba ciężko doświadczona przez los. Jeszcze jako mała dziewczynka przeżyła tragiczną śmierć swojej matki. Później byłe jeszcze gorzej, ojciec alkoholik wyładowujący swoją frustrację na dzieciach i ciągle powtarzający, że nie dożyją one swoich trzydziestych drugich urodzin, oraz śmierć jej starzej siostry. Piętno tej, która przeżyła i jakoś egzystuje, nieustanny ból, cierpienie i żal do losu, towarzyszą bohaterce nieprzerwanie przez wszystkie lata jej życia. Wszechobecna wokół niej śmierć spowodowała, że powiązała ona nawet z nią swoją karierę zawodową, zajmując się osobami nieuleczalnie chorymi, którzy tylko czekają na swój koniec. Maki stara się sumiennie i wielką dokładnością wykonywać wszelkie swoje obowiązki, tak aby, jak najbardziej ulżyć cierpieniom swoich podopiecznych. Kompletnie nie myśli ona o sobie i swojej przyszłości, nawet kwestia jej ślubu z innym lekarzem, wydaje się dla niej czymś mało istotnym. Sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje w momencie, kiedy spotyka ona ponownie swojego danego ukochanego, wybitnego pianistę, który cierpi na nieuleczalny guz mózgu. Przez długi czas przebywał on za granicą, ale teraz powrócił do Japonii, aby dokończyć swoje sprawy. Autorzy mangi postanowili przedstawić w swoim dziele nie tylko tematykę bólu, cierpienia i nieuchronnej śmierci, ale również miłości, nadziei i błogiego spokoju, kiedy człowiek godzi się ze swoim losem. Pierwsza część dzieła jest naprawdę trudna w odbiorze, wszechobecny dołujący nastrój, Maki której aż nadto ciąży życie, śmiertelnie chorzy, którzy ze spokojem oczekują swojej ostatniej godziny, która będzie dla nich swoistego rodzaju wyzwoleniem. Jeśli do tego dołożymy wszelkie próby uśmierzania bólu i temat eutanazji, tytuł mangi nabiera mocno bezpośredniego znaczenia. Każdy kolejny rozdział dzieła to jednak kropelka nadziei wlewająca się do pucharu pełnego goryczy, czego zwieńczeniem jest finał, w którym da się wyczuć pewną dozę pozytywnej energii i masę nadziei na przyszłość. Cała recenzja na PopKulturowy Kociołek https://popkulturowy-kociolek.blogspot.com/2020/01/recenzja-morfina.html

Kouki Kuwabara, kamerzysta lokalnej telewizji kablowej, planuje złapać na gorącym uczynku kogoś, kto szpera w śmieciach, a potem nęka pewną kobietę, widza jego stacji. Jak na złość nie znajduje przy kubłach ze śmieciami poza urżniętym w sztok młodym mężczyzną. Niestety po nie do końca miłej wymianie słów dochodzi do szarpaniny i jego sprzęt zostaje uszkodzony. Rano okazuje się, że młodzik nic nie pamięta. Co gorsza nie ma też grosza przy duszy, a do rodzinnego domu nie zamierza wracać, by nie sprawiać tam więcej problemów. Koukiemu żal chłopaka, pozwala więc wydobrzeć mu u siebie w domu – wszak nie ma w nim nic, co mógłby ukraść – i nawet zatrudnia w kablówce, by ten odpracował swoje winy. Powoli między tymi dwoma dochodzi do czegoś więcej niż tylko dzieleniu tego samego lokum. Więcej na: https://www.monime.pl/liberty-liberty/

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html Z mangami bywa różnie. Albo mnie zachwycą, albo zniesmaczą. Różnie to bywa. Zwykle wszystko rozbija się o kreskę - historia w mangach przedstawiona może być obłędna, ale kreska straszliwa i nie do zniesienia przeze mnie. Wówczas nie tykam tego palcem. Inaczej rzecz miała się jednak z wampirzycą Miyu - poznałam ją wiele, wiele lat temu, gdy mangi dopiero wchodziły szturmem na polski rynek. Od razu zakochałam się w subtelnej kresce i cieniowaniu. A nade wszystko... pokochałam historię wampirzej panny... [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/184-vampire-princess-miyu-t-2-narumi.html