Kogutek Ziutek w Australii

Książeczka mniejszego formatu. Okładka miękka, lakierowana. Duża czcionka. Ilustracje kolorowe, trochę karykaturalne, ale na pewno śmieszne. ,, Kocie łakocie ’’ to jedna z wierszowanych opowiastek dla najmłodszych z serii ,,Bajeczki ze śmiechu beczki’’. Maluchy te żłobkowe będą przeszczęśliwe , jak im przeczytacie tę historyjkę tak pięknie zrymowaną. Treść poświęcona jest babci Dorocie, która obchodzi urodziny. Na prezent dostaje od swoich dzieci kotka ,gdyż bardzo pragnęła mieć to zwierzątko. Sytuacja zaczyna się robić trochę niezręczna , gdy starszy wnuk wręcza jej również podarek w postaci kiciusia. Czy będzie skora powiedzieć ,, Od przybytku głowa nie boli ’’, gdy dziadek zafunduje jej takie dwa słodkie futrzaki? Oj! Ale się porobiło! Jak sobie poradzą z całą menażerią? Co dadzą im do jedzenia? Czy uda im się wszystko ogarnąć ,biorąc pod uwagę, że do wieczora sytuacja może się jeszcze zmienić? Jeżeli chcecie dowiedzieć się coś więcej o tych kotkach, o rozróbach w domu i postanowieniu babci, koniecznie przeczytajcie. Mój synuś prosi już mnie o czytanie piąty raz z rzędu. Polecam! Miłej lektury!

Nikodem od września zaczął przygodę z czytaniem na poważnie i nadal nie jest tak jak być powinno. Niestety czytanie nadal sprawia mu trudności i choć zna wszystkie literki i potrafi wszystko przeliterować to połączenie tego później w wyraz jest już dużo trudniejszym zadaniem. Niestety w szkole nie uczą ich czytać, w szkole Pani zadaje wyłącznie czytanki do domu z nakazem nauczenia się płynnego czytania, następnego dnia odpytuje z czytania. To byłoby tyle w tym temacie. Ja sama muszę nauczyć moje dziecko czytać i powiem Wam, że czasami ręce mi się załamują i płakać mi się chce razem z Nikodemem, bo opornie nam idzie... Ćwiczymy i ćwiczymy... Właśnie dlatego interesują mnie teraz książki, które skierowane sa do dzieci uczących się czytania. Właśnie w taki sposób trafiłam na Kapitana Zębola i Kajtka Kuternogę. "W królestwie Brzuchaczy" i "W królestwie pięknisiów" to dwie książeczki z serii "Czytamy bez mamy". Poziom pierwszy przeznaczony jest własnie dla dzieci zaczynających swoją przygodę z czytaniem. Kapitan Zębol i Kajtek Kuternoga to dwaj bardzo brzydcy, bardzo nikczemni i bardzo głupi piraci. Pływają na swojej rozwalonej łajbie, żywią się szczurami i szukają okazji, aby kogoś okraść. W książce "W królestwie Brzuchaczy" trafiają w miejsce gdzie książę i księżniczka są tacy grubi, że nie mogą się już porządnie ruszać, więc łatwo będzie ich ograbić. Tak też czynią. Napadają na ich królestwo, zamykają wszystkich w lochach i więzieniu i przejmują panowanie nad krainą Brzuchaczy wprowadzając własne niemądre ustawy. Jednak księżniczka i książę nie mają zamiaru się poddawać. Biorą sprawy w swoje ręce... Druga książka czyli "W królestwie pięknisiów" opowiada o tym jak to Kapitan Zębol i Kajtek Kuternoga zjawiają się u Pięknisiów. Organizowany jest tam konkurs piękności i ten kto wygra będzie przez rok mógł rządzić krajem. Wstrętni piraci korzystają z okazji, że wszyscy mieszkańcy są bardzo zajęci napadają na nich i przejmują władzę. Książę Jan Czaruś i królewna Ślicznotka muszą diametralnie zmienić styl życia i zrezygnować ze wszystkich pięknych kosmetyków, których dotychczas używali. Jednak wiecie co? Wychodzi im to na dobre ;) Książeczki te skierowane są do dzieci, które dopiero rozpoczynają przygodę z czytaniem. Jest to poziom pierwszy czyli najłatwiejszy jednak powiem Wam, że mam pewne wątpliwości. Miałam już sporo okazji do czytania pierwszych czytanek z Nikodemem. Z tego co zauważyłam są one o wiele łatwiejsze niż opowiadania z tych książek. Jest tutaj wiele trudnych słów, liter takich jak ż, ą, ę, ś, ć też jest mnóstwo. Myślę, że jak dla takich dzieciaków jak mój Nikodem to jeszcze za trudna lektura. Fakt jest tutaj duża czcionka i podział na rozdziały, które nie są zbyt długie, ale to chyba tyle jeśli chodzi o początkowe czytanie. Moje dziecko nie potrafiłoby jeszcze poradzić sobie z tymi książeczkami, więc narazie odłożymy je na bok, poczekają aż Nikuś zacznie lepiej czytać ;) Jednak nie zmienia to faktu, że opowiadania te są ciekawe i zabawne. Każde z nich niesie także jakieś przesłanie. Na przykład to jak niezdrowo jest się objadać i że nadwaga nie jest wcale fajna, za to zdrowy tryb życia, odpowiednie odżywianie i ćwiczenia to coś co z całą pewnością przyda się każdemu. Albo to, że wygląd wcale nie jest najważniejszy. Że bycie pięknym wcale nie oznacza, że jest się szczęśliwym... Książki te są dosyć małe i cienkie, czyta się je bardzo szybciutko ponieważ rozdziały są krótkie, a czcionka spora. Do tego są także fajne, śmiechowe, kolorowe ilustracje rewelacyjnie przedstawiające zarówno szkaradnego Kapitana Zębola i jego kompana nie zbyt mądrego Kajtka Kuternogę, ale także mieszkańców królestwa Brzuchaczy i Pięknisiów. Zdecydowanie duży plus za obrazki, bardzo mi się podobają :) Mimo tego, że powyżej trochę narzekałam to i tak polecam - przecież rodzice mogą sami poczytać te książeczki swoim dzieciom, albo po prostu spróbujcie, jeśli Wasze dzieciaki radzą sobie z czytaniem lepiej niż mój Nikodem to myślę, że nie będą miały problemu z przeczytaniem tych opowiadań. My po prostu odczekamy jeszcze trochę, aż moje dziecko udoskonali swoje czytanie ;)

Tym razem zaproponuje Wam taka fajniutką i króciutką książeczkę. Wydawałoby się, że to nic takiego, a tymczasem to bardzo ciekawa lektura, w którą moja Ala była bardzo zasłuchana :) Królewna Lenka to bardzo mała dziewczynka, która stale marudzi. Choć nigdy niczego jej nie brakowało, a rodzice staja na głowie, by zaspokoić każdą zachciankę córeczki, królewna wciąż chodzi nadąsana. Nic jej się nie podoba, niczego nie lubi. Stale kaprysi i nigdy nic jej się nie podoba. Całe królestwo ma już dość jej humorków. Król i królowa wezwali wszystkich doradców by pomogli im zadowolić córeczkę, ale nic nie pomagało. Nikt nie był w stanie zaspokoić zachcianek małej królewny. Jednak pewnego dnia Lenka postanowiła poprawę. A dlaczego? I czy uda się naszej małej bohaterce zmienić swoje postępowanie? Dowiecie się, gdy przeczytacie tę lekturę. Książeczka o królewnie Lence to sympatyczne opowiadanie w sam raz dla naszych maluszków. Jest to wydanie zeszytowe, więc można ją zabrać ze sobą wszędzie. A treść opowiadania oraz szata graficzna sprawia, że od tej lektury trudno się oderwać. Kolorowe ilustracje wypełniają wszystkie strony, a moja Ala chętnie je ogląda. Natomiast historia dziewczynki sprawia, że maluchy słuchają go jak zaczarowane. Co więcej, dziecko uczy się, że bycie grzecznym to wielka zaleta i... dzięki takiemu postępowaniu można naprawdę wiele zyskać. Seria książek o królewnie Lence przeznaczona jest dla maluszków od 3 roku życia. Ale sądzę, że młodszym brzdącom też na pewno się spodoba. Tu tylko mogą być przeszkoda cienkie karteczki, ale jestem pewna, że sam wygląd i treść na pewno przypadną im do gustu. Zresztą starszym dzieciaczkom także. Moja Ala ma 4,5 roku i to jedna z jej ulubionych książeczek na półeczce :)

Seria o Kogutku Ziutku to fantastyczna wierszowana historia o chwackim koguciku, który pragnie poznawać świat. Idealna do czytania, nie tylko przed snem, dla dzieci od trzeciego roku życia. Jego rodzinna wieś Komysze jest przytulnym, ale nieco zbyt małym miejscem dla Ziutka, którego ciągnie w świat. Jego przygody opisane są w kilku odrębnych książeczkach, tworzących zamknięte historie. Opowieści o wyczynach kogutka są nie tylko bardzo zabawne i ciekawe. Pozwalają dziecku poznawać różne formy spędzania czasu, a także przyswoić wiedzę na temat poszczególnych regionów Polski. I tak maluchy dowiadują się o tym, że Warszawa jest stolicą Polski, a symbolem miasta jest syrenka. Są też małe aluzje do współczesnych wydarzeń, jak na przykład problemy z zadaszeniem stadionu narodowego. Dzięki tym książeczkom dzieci nie tylko dowiedzą się wiele o naszym pięknem kraju, ale też poszerzą swoje słownictwo. Autorka dba bowiem o wysoki poziom tworzonych przez siebie wierszowanych opowieści. domowaksiegarnia.blogspot.com

To jedna z serii o królewnie Lence. Książki opisują rożne problemy dzieci w wieku przedszkolnym. Napisana jest prostym i przystępnym językiem. Wciągnęła do lektury najmłodszych i przekonała do siebie starszych. Lenka ma takie same rozterki i zachowania jak niekrólewscy rówieśnicy, dlatego nam się bardzo spodobała. Polubiliśmy jej przygody, problemy, smutki i niedoskonałości. Jej pomysły były dla nas wciągające i ciekawe. Podążaliśmy jej ścieżkami i rozmyślaniami. Wychowawcze puenty pokazują dzieciom jak można wybrnąć z twarzą nawet z najtrudniejszych sytuacji. Zrozumiała z elementami magii, dworskich manier i ludzkich humorów książeczka jest ciepła i w sam raz na długie zimowe wieczory. Pełno w niej kolorowych i słonecznych ilustracji.

Seria o Kogutku Ziutku to fantastyczna wierszowana historia o chwackim koguciku, który pragnie poznawać świat. Idealna do czytania, nie tylko przed snem, dla dzieci od trzeciego roku życia. Jego rodzinna wieś Komysze jest przytulnym, ale nieco zbyt małym miejscem dla Ziutka, którego ciągnie w świat. Jego przygody opisane są w kilku odrębnych książeczkach, tworzących zamknięte historie. Opowieści o wyczynach kogutka są nie tylko bardzo zabawne i ciekawe. Pozwalają dziecku poznawać różne formy spędzania czasu, a także przyswoić wiedzę na temat poszczególnych regionów Polski. I tak maluchy dowiadują się o tym, że Warszawa jest stolicą Polski, a symbolem miasta jest syrenka. Są też małe aluzje do współczesnych wydarzeń, jak na przykład problemy z zadaszeniem stadionu narodowego. Dzięki tym książeczkom dzieci nie tylko dowiedzą się wiele o naszym pięknem kraju, ale też poszerzą swoje słownictwo. Autorka dba bowiem o wysoki poziom tworzonych przez siebie wierszowanych opowieści. domowaksiegarnia.blogspot.com

Zawiera w sobie trzy różne historyjki. Pierwszej o latawcu, Maks postanawia zrobić niespodziankę dla swoich przyjaciół przygotowują właśnie latawiec, a ponieważ wiatr mocno wieje cała grupa pobiegła na wzgórze aby od razu go wypróbować. W drugiej opowiastce dzieci dostają paczkę kolorowych baloników, a pomysłowy Maks postanawia zrobić dzięki nim lot balonem. Oczywiście fizyka nie pozwala na takie podróże (w końcu to zwykłe balony),ale od czego ma się wyobraźnię; ta może wszystko, a nawet więcej. Okazuje się jednak, że w bajkach wyobraźnia zamienia się w realną rzeczywistość. W ostatniej historyjce zebra Monika dumnie prezentuje niespodziewaną niespodziankę jaką dostała od swojej mamy, jest nią lustereczko, które potrafi niesamowite rzeczy, a mianowicie odbijać światło słoneczne. W dzieciństwie nazwałem ten efekt ‘puszczanie zajączków’ a dzieci łapią migotki. Książeczka jest naprawdę bardzo fajna dla dzieciaczków; ilustracje może nie porywają, ale za to tekst wciąga i przykuwa uwagę.

Choć książka ma 30 stron, wcale nie jest nudna. Opisuje jedną historię, której bohaterką jest Ola. Dziewczynka jedzie do Japonii, aby odwiedzić swojego przyjaciela Danna, jego babcię Mamiko oraz nieśmiałą Kimi. Główna bohaterka poznaje przeróżne obyczaje i tradycje tego kraju, próbuje różnych potraw i świetnie się przy tym bawi. Przyjaciel Oli ma kotka, który podczas święta kwitnącej wiśni ucieka. Dzieci szukają go, jednak nie udaje im się go odnaleźć. Historia ma jednak szczęśliwy finał kociak odnajduje się w domu małej Kimi. Dzięki temu dzieci mają nową przyjaciółkę i uczą się, że nie można oceniać innych gdy się nie pozna prawdy. Pełna recenzja książki na stronie: http://moznaprzeczytac.pl/zwierzeta-oli-jestes-slodki-kotku-mymi-doinet/

Pamiętacie jak pisałam Wam o książce "Jak kura zgubiła pióra" ? Rozpisałam się wtedy ogromnie na temat kury Adeli i jej znajomych. A dzisiaj znowu, po raz kolejny chciałam o niej wspomnieć. Ponieważ niedawno ukazała się kolejna część, która tym razem skupia się na takich literkach jak W, U, M. W środku znajdziemy trzy opowiadania. Każde z nich skupia się na jednej z wyżej wymienionych liter. Pierwsze z nich jest o M oraz m. Kura Adela zamarzyła o tym, aby zrobić samodzielnie makaron taki sam jaki kiedyś robiła jej mama. Wraz z pomocą myszki Miluszki zabrały się do roboty. Adela najpierw musiała wybrać się po mąkę do młynarza Mamrota, potem po wodę, aby ciasto było miękkie, na koniec jeszcze jeden spacerek do Magazynu Jajek. Można zabrać się do roboty, jednak kuchareczka coś pokręci, albo raczej wyprostuje ;) O tym poczytać musicie już sami... Druga historyjka ma w sobie dużo literek U oraz u. Jest ona o kurze i Panie Upale. Na dworze jest niesamowity skwar, wszyscy marzyli tylko o tym, aby w końcu się ochłodzić. Więc kiedy Pan Upał przychodzi do Adeli, żeby sobie podyskutować nie jest ona dla niego zbytnio miła. Postanowiła więc od niego uciec jak najdalej. Spakowała się i wyruszyła nad morze, a tam ma mnóstwo czasu na wymyślanie historyjek, na przykład jakby to było gdyby zaprosiła do zabawy sowę Uchatkę. Czy byłoby miło, czy raczej sowa zamknęłaby ją w klatce, albo zmuszała do nauki ułamków. Albo jakby to było gdyby poznała się z listem, który wygląda bardzo sympatycznie. Czy razem śpiewaliby piosenki czy raczej porwałby ją i chciał zjeść? Czyli jednak w domu byłoby lepiej, nawet z Panem Upałem... Ostatnia opowieść skupia się na literce W i w. Tym razem kura Adela postanowiła zrobić mnóstwo konfitur malinowych. Nazbierała wiec ogrom malin i zabrała się do pracy, strasznie się jednak przy tym ubrudziła więc do wanny nalała wody. Na ten widok bardzo ucieszył się Pan Wodnik, który koniecznie chciał również wskoczyć do wanny jednak Adela za nic nie chciała się zgodzić wymieniając, kogo wolałaby już w swojej wannie niż małego Pana Wodnika. Jednak jak potem uświadomił ją mały znajomy, z wielbłądem nie byłby fajnie się kąpać, ponieważ wypiłby on całą wodę, wilk z pewnością by ją zjadł, wydra wyprosiłaby ją z wanny, wiewiórka tylko by narzekała, wróbel zwołałby kolegów, wieprz wybrudzi wodę, wieloryb jest za wielki, za to Pan Wodnik teraz nie wydaje się wcale taki zły do wspólnej zabawy w wodzie :) Jak widzicie, albo raczej czytacie, naszą bohaterkę spotyka wiele różnych, fajnych przygód. Jest to książka stworzona dla dzieci rozpoczynających przygodę z czytaniem. Czcionka jest naprawdę duża, każde z opowiadań skupia się na jednej z tych literek, o których wspominałam, każde ma także wyróżnione wiele wyrazów zaczynających się na W, U oraz M. Same opowiadania są bardzo ciekawe, zabawne i z całą pewnością wciągają młodego czytelnika. Nikodem co prawda sam jeszcze nie czyta, ale za to śmiechu ma po pachy kiedy czytać mu tę książeczkę :) A jej wygląd? Nic tylko zachwalać! Twarda okładka, szyte śliskie strony, rewelacyjne, bardzo kolorowe i zabawne ilustracje. Do tego jeszcze ta duża czcionka, wyróżnienia w tekście. Moim zdaniem całość jest naprawdę ciekawa i zarówno ja jak i Nikodem nie możemy doczekać się następnych części, które będą opowiadały o kolejnych fajnych przygodach kury Adeli! Jak najbardziej polecam zarówno dla dzieci, które zaczynają same czytać, dla dzieci, które umieją już dobrze czytać jak i dla tych, które nie potrafią tego jeszcze wcale :)

Maks postanowił odwiedzić swoją najlepszą przyjaciółkę, zebrę Monikę. Nie zastał jej w domu, jednak spotkał żółwia Ponuraka, który przekazał mu informację o chorobie Moniki. Hipopotam postanowił podać tę wiadomość dalej. Co z tego wynikło? Druga opowieść dotyczy znalezienia przez rodzeństwo rannego motylka. Czy zechcieli mu pomóc? Ostatnie opowiadanie mówi o zazdrości Maksa, który w ostatnim czasie był bardzo niegrzeczny. Zazdrościł Zuzi rzeczy, które kupiła jej mama, choć sam dostawał inne. Czy to się zmieniło? Książeczka pokazuje jak przez plotkę bardzo łatwo można stracić przyjaciela, a dodatkowo sprawić komuś wielką przykrość. Plotka ma to do siebie, że każda osoba dodaje nowy element i w efekcie nie zostaje tam niewiele z prawdy. Pomóc możemy każdemu, wystarczy jedynie odrobina chęci. Jeżeli sami nie jesteśmy w stanie tego uczynić, możemy poprosić kogoś o pomoc. Nie warto denerwować się w związku z tym, że czegoś nie mamy. Należy uświadomić sobie, że inni mają gorzej i mniej, niż my.

"Miód jest słodki, bardzo słodki. Słodkie są rodzynki. Ale jeszcze słodszy od nich uśmiech Katarzynki". Jedna z moich ulubionych książek dzieciństwa. Pamiętam jak Pani przedszkolanka czytała nam ją na głos i nawet największe rozrabiaki słuchały z otwartą buzią.

Bardzo lubimy takie książki - bogato ilustrowane, w dużym formacie, z ciekawą historią :-) Główny bohater, pingwinek Oskar, pragnie dowiedzieć się, jak wysoko jest niebo. Postanawia sam się o tym przekonać - najpierw latając z albatrosem, następnie podróżując balonem, a na koniec wybiera się na księżyc wraz z astronautą. Czy w końcu udaje mu się odnaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie? Czy pobyt na księżycu, pomoże mu zrozumieć, jak wysoko jest niebo? O tym przekonacie się sięgając po tę sympatyczną książeczkę. Tekstu jest w niej niewiele - dlatego świetnie sprawdza się już u najmłodszych czytelników :-) Każda przygoda jest pięknie zilustrowana, więc książeczka nie powinna zanudzić maluchów. Nasza 21-miesięczna córeczka, bardzo ją lubi :-) To piękna historia o marzeniach i o dążeniu do ich realizacji. Moim zdaniem, to idealna książeczka dla 2-4 letnich maluszków :-) Dodatkowo na końcu znajdziemy spory plakat, który zdradzi nam (tak nam, również rodzicom :-)) wiele ciekawych niebiańskich tajemnic. Więcej na blogu: http://maluszkoweinspiracje.blogspot.com/2013/12/jak-wysoko-jest-niebo.html

Dzisiaj przedstawiam Wam książkę, którą mimo braku zadań do rozwiązywania, spokojnie można by nazwać edukacyjną. Nie miałam pojęcia, że na czterdziestu sześciu stronach bajki da się przemycić tyle wiedzy o świecie, a nawet…o zjawiskach fonetycznych! Ale wszystko po kolei, zacznijmy od początku. Fabuła. Poznajcie Ignacego, małego jeżyka, który zapragnął odnaleźć kogoś, kto zostanie jego przyjacielem. Ale takim prawdziwym. Pewnego dnia, po wielu godzinach bezowocnych poszukiwań, na jego drodze stanął…jerzyk! Niby brzmią tak samo, ale przecież wyglądają zupełnie inaczej – jeden cały w igłach, drugi opierzony. Jak to możliwe? I przede wszystkim, czy taka przyjaźń może się udać? Zwłaszcza, gdy na jej drodze stanie tęsknota za bliskimi, którzy…wyemigrowali do ciepłych krajów? Emocjonalność. Samotność i poszukiwanie prawdziwej przyjaźni to temat ponadczasowy i uniwersalny, jeśli chodzi o grupę docelową odbiorców. Nie ma tu ograniczeń związanych z płcią ani wiekiem. Zagadnienie to zawsze wzbudza u Czytelnika wiele emocji, chyba dlatego, że wszyscy – mniej lub bardziej tego świadomi – boimy się samotności i marzymy o kimś, kto stałby się naszą bratnią duszą. Duży ładunek emocjonalny to coś, co bardzo cenię i uważam wręcz za niezbędne w utworach dla dzieci. Urozmaicona forma. Historia pisana jest tekstem ciągłym, ale podzielonym na rozdziały, dzięki czemu będzie idealna także do czytania na dobranoc, kiedy można skończyć po jednym, dwóch, trzech rozdziałach z obietnicą, że jutro się do niej wróci, a dziecię nie odniesie wrażenia, że urywa się myśl w samym jej środku. Ponadto opowieść jest przeplatana fragmentami wierszowanymi z mnóstwem rymów. I z dziećmi starszymi można już podjąć ten temat, pokazując je na konkretnych przykładach, na materiale, który będzie dla nich atrakcyjny. Homofonia. Brzmi skomplikowanie, ale w praktyce to dość proste. Jeżyk czy jerzyk? Jak to w końcu zapisać poprawnie? Dzięki naszym bohaterom można pokazać starszym pociechom, że niektóre wyrazy, chociaż brzmią tak samo, są pisane inaczej i mają inne znaczenie. Afryka dzika. Przygody Ignacego i Dzióbka nie kończą się w polskim lesie. W pewnym momencie przenoszą się oni na inny, egzotyczny wręcz kontynent, a my dzięki temu możemy poznać na przykład zwierzęta żyjące w Afryce! Tak, wiem – w drugiej części recenzji uaktywnił się we mnie nauczyciel, którym jestem z zawodu. Ale musiałam – wartość poznawcza tej książki jest tak duża, że warto o tym napisać. Publikacja zdecydowanie warta polecenia. Taka, która posłuży młodszym, skupionym na ciekawej historii oraz trochę starszym, z którymi będzie już można poruszyć tematy edukacyjne. zaczytana.com.pl

Malutka, niepozorna książeczka, która w czasie świąt Wielkiej Nocy wprowadziła mnie w stan szczęśliwości. Wzięłam ją do ręki, bo trochę się nudziłam i postanowiłam przejrzeć książki, które planowałam przeczytać. Moje przeglądanie skończyło się na tym, że musiałam przeczytać do ostatniej strony i dowiedzieć się, jak zakończy się przygoda Ewci. Ewa Ostrowska jest mi znana z innych pozycji dla dzieci i dla młodzieży, więc nie wiem skąd ten mój zachwyt. Chyba wniosek jest jeden: książka jest doskonała, wciągająca i przede wszystkim napisana językiem odpowiednim dla dziecka (w środku wciąż drzemie we mnie dziecko). Ewcia jest pięcioletnią wesołą dziewczynką, która pod nieobecność rodziców spędza czas z babcią i dziadkiem. Dziadkowie, jak na swój wiek, są bardzo aktywni i potrafią się cieszyć z najdrobniejszych rzeczy. Ewcia uwielbia spędzać z nimi czas. Któż nie lubiłby zjeżdżania na desce do prasowania z górki, turlania się po trawie, poszukiwań małych hipopotamów, które w rzeczywistości są krowami. Polatać w przestworzach babcinym brumcikiem, to nie lada wyzwanie i przede wszystkim wspaniała zabawa. Można robić wszystko, na co nasza wyobraźnia może sobie pozwolić. I właśnie wyobraźnia i marzenia nadają naszemu życiu sens. Sprawiają, że zapominamy o kłopotach i wszelkich trudnościach dnia codziennego. Ewcia jednak ma jedno zmartwienie. Otóż, jej mama ma zostać wicekimś, więc chodzi z dumnie podniesioną głową, dziwnie się nadyma i przede wszystkim jest straszliwie poważna. Babcia Ewci twierdzi, że mamusi to minie, jednak Ewcia nie może w to uwierzyć. Na dodatek Ewcia zostaje zasypana wspaniałymi, różowymi zabawkami, które nie sprawiają małej dziewczynce radości, która po prostu chce spędzić trochę czasu z rodzicami. Czy mamusia nie wie, że do zabawy wystarczy łąka i trochę wyobraźni? Widocznie mama zapomniała, jak to jest być małą dziewczynką. Dziadkowie jednak rozmawiają z wnuczką i starają się jej wytłumaczyć, że mama musi dużo pracować, ale na pewno wszystko będzie lepiej. Czy na pewno? Czym mamusia zaskoczy córeczkę? Ciepła, mądra, wzruszająca, wesoła i wywołująca uśmiech na twarzy. Prosty język, idealnie wpasowujący w dziecięcą rzeczywistość. Nie ma tutaj trudnych i niezrozumiałych słów, wręcz przeciwnie. Znajdziemy w tej książce wiele słów wymyślonych i poprzekręcanych, czyli tak jak to się zdarza każdemu dziecku. Ilustracje nie dominują nad tekstem, który wydaje mi się być tu najważniejszym. Polecam dla małych i dużych. A mówią, że dzieckiem jest się raz

Bardzo dobra książka dla dzieci w każdym wieku. Zwłaszcza dla przedszkolaków, bo to właśnie dzieci w tym wieku zaczynaja rozumieć różnicę między dobrem a złem. Uczą się co to dobre maniery i jakie ma znaczenie pomaganie innym. W książce "Opowieści wigilijnej gwiazdki" jest kilka opowiadań związanych z tematyką świąt Bożego Narodzenia. W jednym z opowiadań dziewczynka pomaga mamie w pracach domowych związanych z przygotowaniem wigilijnej wieczerzy i przyjmuje wraz z rodziną niespodziewanego gościa poznając znaczenie pustego nakrycia. Mamy też trochę humoru w historii o zagubionych saniach św Mikołaja czy liście napisanym do niego. O Bałwanku marzącym o ciepłych krajach i o Aniołach Stróżach, które zawsze nad nami czuwają. My z córką zaczęłyśmy ją czytać w czasie świąt i teraz skończyłyśmy. Bardzo przyjemna lektura :)

Nauka na wesoło Moja córa jak każdy czterolatek zaczyna interesować się nie tylko cyferkami (chociaż jeszcze zdarza się „zjadać” niektóre :P),ale także i literkami (szczególnie tymi tworzącymi jej imię, które swoją drogą umie już napisać :D Chwalę się, ale co mi tam :D). Dlatego z tym większą radością, w trakcie buszowania wśród półek miejscowego antykwariatu znalazła Alfabeciaki i Cyferkowo. Oczywiście jak na małego molika książkowego przystało, nie dało rady bez nich wyjść. Zresztą nikt by nie mógł, gdyby zobaczył taką radość na buzi dziecka :D, ale znowu odchodzę od tematu. Jak tylko wróciłyśmy do domu, od razu zostałam usadzona w fotelu i nie obyło się bez czterokrotnego przeczytania obu książeczek na przemian. Co tam znalazłyśmy? Zaraz wszystkiego się dowiecie. Nie będę jednak przytaczała tutaj skróconego opisu, ponieważ nie miałoby to sensu. Każdy z nas doskonale zna zarówno cyfry i litery, dodam tylko że w książeczkach są one przedstawione za pomocą ciekawych i wesołych wierszyków. Są one krótkie oraz proste, dzięki czemu bardzo łatwo je zapamiętać. Po prostu doskonałe połączenie nauki z zabawą, dzięki czemu dzieci dużo szybciej i łatwiej zapamiętują kolejność w przypadku liczenia oraz kojarzą słowa rozpoczynające się na daną literę. Hmm… Co można jeszcze powiedzieć o tych książeczkach… Z całą pewnością to, że są bardzo kolorowe. Moja córeczka wprost nie mogła oderwać oczu od obrazków. Co więcej, przyciągają wzrok nawet odstawione na półkę, ponieważ pod względem palety barw zastosowanych na ilustracjach, okładka dorównuje skrywanemu środkowi. Wracając jeszcze na chwilę do ilustracji, to kolejną ich zaletą jest to, że pozwalają na wprowadzanie w czasie lektury spontanicznych ćwiczeń (typu ile jest kwiatuszków, ile literek E i gdzie one są na obrazku, i tym podobne). Poza tym nie mogę nie wspomnieć, że obie książki nie tylko posiadają twardą oprawę, ale także i poszczególne strony są twarde i sztywne. Dlatego można być pewnym, że przetrwają nawet wtedy gdy trafią w rączki (lub buźkę) dużo mniejszych odbiorców. My z Nadią na pewno jeszcze nie raz wrócimy do znajomości z Cyferkowem i Alfabeciakami. Szczególnie, że mogą posłużyć także jako pomoc w nauce czytania gdy przyjdzie na to pora. Was natomiast zachęcam do sprezentowania książeczek dzieciom, młodszemu rodzeństwu lub innym maluchom w Waszej rodzinie.

Książeczka obyczajowa dla dzieci. Każdy rozdział stanowi osobne opowiadanie. Format mniejszy. Okładka miękka z elementami lakierowanymi. Dowcipnie zilustrowała Katarzyna Nowowiejska. Książka nie jest przeładowana malunkami. Dużo jest stron cało tekstowych. Bardzo dobry, grubszy papier. Wyrazista czarna czcionka. Zastosowano też technikę kolorowej większej czcionki dla ważniejszego słownictwa, po to by kilkulatek nauczył się powtarzać słowa, przedszkolak ewentualnie ich czytać. Niektóre z wyrazów nawet są przesylabizowane. Treść poświęcona jest sympatycznemu rodzeństwo Lence i Toniowi, mieszkających w domu z ogródkiem. Do rodziny oprócz dzieci, mamy i taty należy pies Tymianek i osiołek Oset. Dzieci na co dzień przeżywają różne przygody w zależności od pewnych okoliczności. U nich każdy dzień jest ważny i niesie za sobą jakieś zdarzenie, o którym warto wspominać. A to dzieci znajdują się na bajkowym spotkaniu z wróżką w bibliotece, uczą się korzystać z internetowej kamerki komputerowej, jadą po przygodę ze swoim tatą tramwajem, chorują w domu na ospę wietrzną, odwiedza je babcia z wielką walizą prezentów dla całej rodziny, świetnie bawią się w cyrku, biorą udział w dożynkowym konkursie, rozbijają biwak w ogrodzie, pieką ciasteczka itd. Nawet najprostsza czynność wywołuje u nich dobry humor i zabawę. Książeczkę czyta się lekko i przyjemnie. Bardzo ciepła, rodzinna, pełna humoru niejedna historia. Dzieciaki są rozradowane podczas czytania ,poczynając od żłobkowych maluchów, przez przedszkolne i kończąc na wczesnoszkolnych. Ja również świetnie się z nimi bawiłam. Można czytać całościowo , ale i też po wybiórczym opowiadaniu. Super lektura! Polecam!