Amerykanka w Warszawie

Anna German we wspomnienieach licznych artystów, kompozytorow, lekarzy, przyjaciół i znajomych. Wyłania się postać empatyczna, skromna, sympatyczna, z wielką klasą. Arty sci wposminają jej pierwsze tryumfy, tournee, wystęopy w San remo, historie poszczególnyvh utworów. M. in. wypowiadają sią Katarzyna Gaertner, Wiesław Michnikowski, Wiesław Ochman, Mirosław Gajda, Hanka Bielicka, Agnieszka Osiecka, Irena Santor, lekarze operujący ją po feralnym wypadku w 1967 r. Ciepły, panegiryczny w tonie portret Artystki niezwykłej, totalnej, raczej pieśniarki niż piosenkarki, obdarzonej fenomenalnymi warunkami. A prywatnie szczęśliwej i spełnionej dopiero pod koniec krótkiego, burzliwego życia. Prawdziwa Eurydyka tańcząca. Polecam bo warto poznać karierę " największego elfa świata".

Świat zna Sipińską-piosenkarkę, niektórzy znają Sipińską-architekta, teraz mamy okazję poznać Sipińską-pisarkę. Wspomnienia z dzieciństwa, opowieści o domu rodzinnym, karierze estradowej. Trochę w tej książce za dużo goryczy, jakby Autorka miała światu za złe, że jej nie wyszło życie artystyczne. Ewidentny plus za szczerość, bezpośredniość i (chyba) prawdziwość przytaczanych faktów. Minus za typowo poznańskie narzekanie na pieniądze i obliczanie, na ile to ta zła komuna autorkę okradła.

Zarówno Helena Rubinstein jak i Elizabeth Arden reprezentują typ kobiety ze stali - tytanice pracy, skrupulatne. Ich pomysł na biznes wymagał w owych czasach wielkiej determinacji i pokonywania społecznego tabu, a także przetrzymania trudnych dla handlu towarami luksusowymi okresów wojennych. Te dwie kobiety-ikony były do siebie bardzo podobne, choć ich rywalizacja była jawna - działały na tym samym polu, w tych samych czasach, na tak kapryśnym rynku jakim jest produkcja i sprzedaż kosmetyków, w dodatku idąc łeb w łeb w kwestii innowacji i nowych rozwiązań marketingowych i kto wie, czy właśnie świadomość istnienia tak potężnej konkurentki nie stymulowała każdej z nich do dodatkowego wysiłku. Zaryzykowałabymm stwierdzenie, że gdyby nie swoje lustrzane odbicie, jakim była dla Rubinstein Arden i vice versa, żadna z nich nie zaszłaby tak daleko. Ta podwójna, paralelna biografia jest bardzo szczegółowa i przepełniona ciekawostkami z życia każdej z dam. Myślę, że każdego zainteresuje, jak się w ówczesnych czasach tworzyło legendę o sobie samym, żeby stworzyć imperium, które przetrwa wiek. A jeżeli nie zainteresuje kogoś aspekt handlowy, to na pewno z lubością poczyta o ikonach bohemy wieku XX, o których to anegdotki są ładnie wplecione w tę opowieść. Widać, świat był mały nawet wtedy, gdy tworzyły SIĘ (!) gwiazdy.

Poznawanie historii sławnych ludzi sprawia mi zawsze dużą przyjemność. Tym razem Pewien Wspaniały Czytelnik powierzył mi przeczytanie wyjątkowej historii nie o jednej nietuzinkowej postaci, zapisanej na kartach polskiej historii, a całej rodziny! Mowa o rodzie Zollach, słynnej krakowskiej rodzinie, czcigodnej i wsławionej na wszelkie sposoby w nauce, historii, prawie, archeologii, służbie publicznej i obywatelskiej. Autor książki i członek rodziny Zollów rysuje nam skrupulatnie, ale i w sposób nienachalny obraz wielkiej siły tradycji, pasji, pełnionych funkcji i urzędów, losy wojenne i obrane kierunki w służbie Narodowi Polskiemu. Piękna opowieść, sięgająca jeszcze XVI wieku. Sam autor jest profesorem prawa karnego UJ, a także był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu, sędzią Trybunału Konstytucyjnego oraz Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Z książki dowiemy się m.in., że ojciec autora chodził do gimnazjum z Januszem Korwinem-Mikke, brat autora Fryderyk poległ w powstaniu warszawskim i spoczął w grobie obok Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, a brat ojca Andrzeja Zolla przyjaźnił się z Kornelem Makuszyńskim. Rodzina znała i przyjaźniła się z Adamem Asnykiem, Hanną Bielicką czy kard. Franciszkiem Macharskim. Członkowie rodziny Zollów brali udział w powstaniu listopadowym (1863),wojnie z Bolszewikami (1920),kampanii wrześniowej (1939),walczyli w Armii Krajowej i Powstaniu warszawskim (1944). Obecnie członkowie rodziny Zollów wciąż dopisują do historii nowe interesujące rozdziały. Książka jest bogata w interesujące biografie z wielką historią w tle. To był zaszczyt poznać je wszystkie. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Trafiła mi się świetna propozycja od LC, bo zawierała wiele elementów, które cenię w książkach. Po pierwsze to wspomnienia o kobiecie, porywającej swoją energią i pasją życia. Po drugie opisujące oprócz prywatnych wspomnień też arcyważne i ciekawe wydarzenia mające miejsca w Polsce w czasach 1935-1949. Po trzecie napisana została wytrawnym językiem. Czytając wspomnienia autorki przenosiłam się w jej opowieści. Niezwykła kobieta, przeżywała swoje życie pełną piersią, czego z lubością jej zazdrościłam. Cudownie świadoma swoich potrzeb, pragnień i możliwości. Pomimo, że była panienką z dobrego i bogatego domu, nie zbywało jej na zaradności i umiejętności. Inteligentna dziewczyna, która radziła sobie w różnych sytuacjach i z różnymi ludźmi. Otwarta na różnorakie działania, przebojowa, gotowa na nowe wyzwania i zadania. Szczera, prostolinijna i prawdziwa. Maria Ginter to odważna, dzielna, pełna energii, samozaparcia i hartu ducha kobieta. Niezwykle bojowa i bohaterska, o czym świadczyła służba Warszawie i jej mieszkańcom podczas wojny. To silna wewnętrznie i zewnętrznie osoba, która nawet w obliczu straty najbliższych podnosiła się, bo życie toczyło się dalej a w nim wiele zadań i odpowiedzialności. To kobieta, która nie bała się żadnej pracy, którą przyciągały i pociągały zawody "zarezerwowane" w tamtych czasach dla mężczyzn. Lubiła samochody, tenis, grafikę, malarstwo. Kochała zwierzęta, a wśród nich najbardziej konie. Bohaterka i autorka książki kochała też mężczyzn swojego pierwszego męża Jana, synka Dzika, drugiego męża Wacka, ale kochała też wolność i niezależność. Trudno jej było wytrzymać długo w stanie nic nie robienia, miała szerokie zainteresowania i silną osobowość, nie znosiła narzucania woli, bo rodził się w niej silny bunt przeciwko temu. Takie osoby, jak Maria Ginter dodają wiary i mocy we własnych dążeniach i marzeniach. Gorąco polecam lekturę tej pozycji. Na koniec coś z Pani Marii Ginter: "Bóg stworzył piękny świat i wspaniałą przyrodę. Poczciwe zwierzęta nas karmią, odziewają i pracują za nas. Ptaki śpiewają, kwiaty pachną, gwiazdy mrugają, strumyki szemrzą. Wszystko byłoby jak w bajce, gdyby nie ludzie, którzy z tego raju robią piekło. Zamiast kochać, radować się życiem, budować i tworzyć, nienawidzą, zazdroszczą, napadają, palą, gwałcą i mordują!" Jakie to mi bliskie.

Postanowiłam odwiedzić panią Krystynę w jej domu. W tym bardzo klimatycznym, choć nieco zagraconym gniazdku, gdzie KAŻDY nawet najmniejszy przedmiot ma swoją historię i szczególne znaczenie, pijemy sobie aromatyczną herbatkę. Ja słucham opowieści o niezwykle barwnym życiu artystki, a dookoła roznosi się zapach roślin i starych mebli, zaś między nogami co rusz przewijają się czworonogi... Dokładnie takie odczucia towarzyszyły mi przy czytaniu tej książki. Komentarz nieprzypadkowo ujęłam w sposób nieco liryczny, gdyż mamy tu do czynienia z ARTYSTKĄ PRZEZ DUŻE A, która żyła poetycko. Takich osób już nie ma. Może są, lecz została ich dosłownie garstka. W każdym razie - nie jest to typowa biografia. Należy podejść do niej "na luzie", choć sporo faktów można tutaj też przyswoić. Miło spędzony czas.

Moim zdaniem historia życia zawodowego i prywatnego Maryli jest fascynująca, a mi osobiście artystka dała się poznać z tej bardzo kreatywnej, pracowitej i zdolnej strony. Nie wiedziałam, że ma w sobie aż tyle talentów - gimnastyka, malarstwo, muzyka. Jednakże jak na taki życiorys, trafił się Maryli bardzo słaby słuchacz. Momentami miałam wrażenie, że Maryla chętnie pociągnęłaby dalej wątek, opowiedziała coś więcej, nie kończyła jeszcze historii ... a rozmówca zmieniał temat, przeskakiwał dalej. Męczyła mnie ta forma i irytował autor.

Jeden z najwybitniejszych polskich aktorów we wspomnieniach swojej żony. Rzadko żony piszą o swoich mężach, a więc już z tego powodu warto tę książkę przeczytać. Jest to ciepła, subtelna relacja o wspólnych przeżyciach. Zawodowych i prywatnych. Szczególnie podobały mi się wspomnienia Autorki dotyczące poznania Gustawa Holoubka, jak również ten wątek, kiedy to Pan Gustaw niechcący obsypywał sobie spodnie popiołem z papierosa i... udawał przed żoną, że wcale nie palił. Może obraz tego aktorskiego małżeństwa jest w książce nieco wyidealizowany, ale warto przeczytać.

I jeszcze parę grudniowych remanentów. Ubiegły rok zakończyłem lekturą nietuzinkowej biografii. Dla czytelników przyzwyczajonych do linearnego przedstawienia życiorysu znanej osoby zastosowana formuła będzie nieco denerwująca. Rzeczywiście mamy do czynienia z licznymi szkatułkami przechowującymi okruchy z życia Igora Newerlego. Mam słabość do tego pisarza, chyba za sprawą „Chłopca z Salskich Stepów” – jednej z nielicznych dawnych lektur szkolnych, która potrafiła autentycznie zainteresować. Te szufladki przypadły mi do gustu, chociaż czasem można mieć wrażenie zbaczania z tematu. Ale jednak za sprawą tej książki było mi dane poznać bliższe szczegóły biograficzne – rodzina i pochodzenie, kalectwo, zmienne koleje losu, kajakowe wędrówki, współpraca z Januszem Korczakiem. A przede wszystkim: uświadomiłem sobie jak wiele wątków osobistych zostało wplecione w prozę Newerlego. Bardzo ciekawa publikacja, nie nudziłem się ani przez chwilę.

10 gwiazdek bo Wysocki to idol mojego pokolenia, a autorki "koński ogon" siał zgorszenie w polskich szkołach. Zaczęło się od filmu "Przed potopem" (1954),polska premiera (chyba??) 1957 i fryzury Mariny Vlady; uczennice z "bardzo dobrych domów" (jak śpiewano w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego "Owca") były masowo odsyłane do domu za ów "koński ogon" i skruszone wracały do szkoły wraz z wezwanymi rodzicami, tudzież warkoczykami na głowie, bo takiego zberezeństwa włosowego szkoła socjalistyczna tolerować nie mogła i nie chciała. Demoralizujący wpływ Vlady pogłębił następny jej film pt "Czarownica" (1956). To ponad 60 lat od tamtych dni, a ja je tak dobrze pamiętam! To ja tak długo żyję!! To dla młodych tak znajome, jak dla mnie Powstanie Styczniowe. Tyle, że ja wspomnę o wojnie koreańskiej. A teraz uporządkujmy bazę Marina Vlady właściwie Marina de Poliakoff – Baidaroff (ur. 1938) - francuska aktorka, której przodkami byli Rosjanie. Popularność w Polsce przyniosły jej filmy "Przed potopem" Cayatte'a i "Czarownica" Michela. "Przed potopem" to film o zbuntowanej młodzieży, która wobec wybuchu wojny koreańskiej zamierza uciec na wyspy Polinezji, a "Czarownica" to film, ktorym Marina Vlady oczarowala caly świat; Wysockiego też. Malgorzata Piwowar na http://www.rp.pl/artykul/1166381-Dokument-o-Wysockim-i-Vlady.html pisze: "Ich wspólna historia trwała 13 lat. To był czas szczęścia i rozpaczy. Tak wyglądała miłość Mariny Vlady i Włodzimierza Wysockiego. Poznali się w 1967 roku w Moskwie, gdy on był dobrze rokującym aktorem Teatru na Tagance, a ona – francuską aktorką znaną z filmu „Czarownica", budzącego w ZSRR zachwyt. Ten film zobaczył też Wysocki i powiedział o Marinie – „ona będzie moja" – tak twierdzi Jurij Lubimow, reżyser i przyjaciel aktora. A Marina, kiedy zobaczyła Wołodię grającego w jednym ze spektakli – też się nim zafascynowała. Potem dopomógł los. Po spektaklu znaleźli się na tym samym przyjęciu. .. ...Dalsze wydarzenia toczyły się szybko, bo uczucie okazało się tak gwałtowne, że szybko zdecydowali się na nowe życie. Nie było to proste, bo oboje byli już w związkach - ona była matką trojga dzieci, on – dwóch synów..." Wladimir Wysocki (1938 – 1980) - pieśniarz, poeta i aktor. Wg Wikipedii „Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi m.in. w serialu kryminalnym pt. „Gdzie jest czarny kot” Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą)....” Najtrafniej ocenia go Marina w liście po śmierci Władimira, pełnym żalu i pretensji do teścia, przedstawiciela sowieckiego betonu, który nie chciał z synem się pojednać (s. 235): „...Ten pijak, element antyradziecki, odszczepieniec, nierób, wróg, szaleniec, zły ojciec, zły syn, ten człowiek upadły, który zadaje się z cudzoziemką - to pański syn, Siemionie Władimirowiczu.. Ten podziwiany aktor, powszechnie uznany twórca, człowiek namiętnie kochający ziemię ojczystą, niestrudzony w pracy, patriota, wizjoner, sfrustrowany ojciec, cierpliwy, pobłażliwy dla pańskiej głupoty syn, ten człowiek wyzwolony i szczęśliwy w życiu prywatnym - to także pański syn.....” Świetna książka, choć ujawnia poważny mankament, poważny problem autorki ze zrozumieniem istoty rosyjskiego pijaństwa. Mimo własnych rosyjskich korzeni, mimo znajomości faktów (s. 39): „...od trzynastego roku życia pijesz na umór...”, mimo poznania wielu Rosjan, mimo szczerej chęci pomocy mężowi, nie jest w stanie zrozumieć „rosyjskiej duszy”, która żąda alkoholu, by się otworzyć i móc tworzyć. Abstynencja alkoholowa spowoduje abstynencję twórczą, a tego właśnie ona nie jest w stanie pojąć. Czyż nie widać tego również na polskim podwórku? Przecież dla całej plejady polskich twórców alkohol to „condicio sine qua non”. Okresy wymuszonej abstynencji, to złuda, bo „kto pił, ten będzie pił”, a jak nie będzie, to straci zdolność tworzenia. Wskutek tej niemożności zrozumienia, kryzys w ich związku się pogłębiał, aż do tragicznego końca. C' est la vie! A obciążanie winą ojca czy systemu jest naiwne. Jeszcze jedna refleksja po zakończeniu lektury: poznajemy punkt widzenia Mariny, a ja podziwiam siłę jego miłości, chociażby wtedy, gdy zaszywa kolejne esperale, wiedząc, że je wydłubie. Marina pisze (s. 55): „.....Masz wolny wybór, nikt nie zmusza cię do wznowienia kuracji ale nawroty choroby skłaniają cię do podejmowania kolejnych prób. Okresy wytchnienia trwają coraz krócej: od półtora roku przy pierwszym zaszyciu do kilku tygodni przy ostatnim....” Wysocki nie zaszywa esperalu dla ratowania siebie, bo jest absolutnie pewien nieskuteczności tego; on rozpaczliwie próbuje ratować ich związek; on, w swoim mniemaniu, się poświęca.... I dlatego ten związek nie ma już szans, on chyba od początku ich nie miał... Zakończę trafnymi słowami Lubimowa (s. 218): „Pasternak, Achmatowa czy Wysocki wzbudzili swoimi wierszami więcej niż podziw - wzbudzili miłość” Łza w oku się kręci, więc wchodzę na https://www.youtube.com/watch?v=HbaZVb3ILD4 i słucham na początek „Ballady o miłości” PS Ciekawostka: Marina Vlady mieszkała w Maisons – Laffitte, jak Giedroyć i jego „Kultura”

Kiedy zastanawiam się, jaka piosenka, jest tą jedną jedyną w moim życiu, to słyszę głos Pana Marka Grechuty i te cudowne słowa "Ważne są tylko dni, których jeszcze nie znamy". Arcydzieło!!! Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po biografię Pana Marka, ale muszę przyznać, że jestem nią trochę rozczarowana. Autorka na okładce zapowiada "Prawda bez legendy", ale według mnie tej prawdy to tu za dużo nie ma. Może to jeszcze za szybko. Może zbyt mało czasu minęło od śmierci Pana Marka. Nie wiem, ale czytając powieść czułam pewien zgrzyt. Miałam też problem z narracją książki. Autorka w niektórych rozdziałach sugerowała pewne rzeczy, tak jakby wszyscy o tym wiedzieli np. rozwód rodziców Marka, albo jego choroba. No cóż, Ja nie wiedziałam. Sama postać Pana Marka- wybitny talent i wyjątkowy człowiek:)) Dziękuję Panie Marku za cudowne piosenki. Dziękuję Panie Marku, że był Pan z nami!!!

Mimo, że nie znałam pana Tyszkiewicza, chociaż dopiero niedawno zmarł a wcześniej pełnił bardzo dużo funkcji w życiu kulturalnym Polski, czyta się z zaciekawieniem. Miał styczność z gwiazdami muzyki całego świata, z którymi przeprowadzał wywiady i pisze o tym bardzo ciekawie. Jego losy również były mocno zagmatwane, a miłość do Polski niesamowita. Trzeba być na obczyźnie, żeby zrozumieć tęsknotę za ojczyzną. polecam

Trzecia część wspomnień Jarosława Abramowa-Newerly'ego okazała się równie ciekawa jak dwa poprzednie tomy. Tym razem autor skupia się na studenckich czasach, zwłaszcza na swoich związkach z teatrem i kabaretem. Mamy tu mnóstwo artystycznych anegdot z udziałem znanych postaci świata literatury i sztuki (m.in. Andrzeja Drawicza, Andrzeja Jareckiego, Agnieszki Osieckiej, Zbigniewa Zapasiewicza). Poznajemy nie tylko gwiazdy Studenckiego Teatru Satyryków, ale i twórców innych podobnych inicjatyw, np. Piwnicy pod Baranami z nieodżałowanym Piotrem Skrzyneckim czy gdańskiego teatru Bim-Bom z takimi gwiazdami jak Bogusław Kobiela czy Jacek Fedorowicz. Autor sporo miejsca poświęca sposobom na obejście peerelowskiej cenzury, genezie najbardziej znanych skeczy oraz licznym przyjaźniom, jakie zawarł w czasach działalności w STS-ie. Są tu również fragmenty o pierwszych poważnych związkach uczuciowych, o przelotnych znajomościach i o takich, które wciąż trwają. Wspomnienia te świetnie oddają ducha epoki - z jej absurdami, ale i przerażającymi faktami. Jest i śmieszno, i straszno, ale przede wszystkim jest bardzo interesująco dzięki lekkiemu i błyskotliwemu stylowi. Lektura tej książki była dla mnie porywającą podróżą w przeszłość, pełną różnych niespodzianek i zabawnych opowieści. Polecam z czystym sumieniem, nie tylko fanom pisarza.

Ksiazka, o ktorej trudno zapomniec. Przedstawione w niej tragiczne losy Polakow podczas II wojny i po jej zakonczeniu. Cale rodziny zmuszone byly do pozostawienie majatkow i dorobku calego zycie z dnia na dzien, a potem zeslane, na tulaczke po swiecie, glod, choroby i smierc. Ksiazka zawiera wiele fotografii, ktore dodaja autentycznosci tym historiom. Po przeczytaniu ksiazki pozostala mi taka refleksja , jak czlowiek jest w stanie to wszystko przezyc.

Autorką wspomnień z Kresów Wschodnich jest Helena z Jaczynowskich Rothowa, pochodząca z zamożnej, ziemiańskiej rodziny. Ja uwielbiam takie książki, to cenne źródło informacji jak dawniej żyli Polacy , szczególnie interesują mnie tzw wyższe sfery, ponieważ to warstwa społeczna, która całkowicie przestała istnieć. Rodzina pisarki związana była z Grodnem i Wierzchowicami w dawnym województwie poleskim. Obecnie to rejony pogranicza Polski i Białorusi. Helena z dzieciństwa pamięta min sąsiadkę Elizę Orzeszkową, ale jej wspomnienia są znacznie bogatsze. Śledzimy losy rodzin Rothów i Jaczynowskich od przełomu XIX i XX wieku, poprzez Wielką Wojnę, dwudziestolecie międzywojenne, II Wojnę Światową, do wczesnych lat po wyzwoleniu. Książka,, Czasy, Miejsca, Ludzie '' to prawdziwa perełka, mamy tu szczegółowy opis życia ziemian , poznajemy codzienną rutynę państwa że dworu oraz służby, prowadzenie gospodarstwa, pracę rolne i domowe , rozrywki i święta , to wszystko jest przedstawione bardzo wyczerpująco. Małym minusem jest przerywanie wspomnień bardziej współczesnymi zapiskami autorki( z lat 1964-1967) , co prawda tekst odznacza się ponieważ napisany jest kursywą, mimo tego wytrąca czytelnika z rytmu. Mnie osobiście na początku przytłoczyła masa osób z najbliższej i dalszej rodziny Heleny Roth , o której wspomina w tej książce. Szczerze, myliły mi się te osoby i nie zawsze wiedziałam kto jest kim. Poza tym te wspomnienia są cudowne, polecam każdemu, kto lubi takie retro opowieści rodzinne, będziecie zachwyceni.

Książka przedstawia dalsze losy autora, jego rodziców, ojca, który stawał się sławnym pisarzem, ich zmagania z nową rzeczywistością, bo po wojnie była już inna Polska, nowa, socjalistyczna. Autor autobiografii obserwował, jak zostaje zburzony stary porządek. Czytając jego wspomnienia, zwłaszcza dotyczące ówczesnych elit, czasami musiałam się uśmiechnąć. „Ten minister Skrzeszewski, choć w rogowych okularach wyglądał na inteligenta, powitał nas tak: -Droga młodzieży i dziatwo szkolna. … Z naszemy nowemy programamy szkolnemy i swojemy nauczycielamy w klasach zetkniecie się po raz pierwszy w nadchodzącym nowem sezonie szkolnem tysiąc dziewięćset czterdzieści łosiem na dziewięć... - Jak 'łon' tak mówi, to nic dziwnego, że tak 'łoświatę' załatwił...” Czytając „Lwy wyzwolone” obserwujemy, jak tworzy się nowy świat po wojnie, są otwierane teatry, w których nie wszystkie sztuki są grane, powstają nowe gazety, autor odwiedza kina, które po wojnie zaczynają działać. Jarosław Abramow – Newerly wymienia mnóstwo znanych nazwisk; pisarzy, z którymi stykał się dzięki swoim rodzicom, ówczesnych aktorów, których w starszych filmach możemy jeszcze i my zobaczyć, no i oczywiście przewija się na kartach postać znanego aktora, jego przyjaciela, Zbigniewa Zapasiewicza. Książkę bardzo fajnie się czyta, wspomnienia autor toczy w tym samym ciepłym tonie, jak w poprzedniej książce; czytając tego autora czuje się pozytywną energię.

Książka wartościowa, bo opisuje autentyczne przeżycia i losy ks. Eustachego Sapiehy (od dzieciństwa w majątku Spusza, przez kampanię wrześniową, obóz jeniecki, epizod z zarządzaniem polskimi stadninami w wyzwolonych przez aliantów Niemczech, wreszcie zaczynanie życia "od zera" na emigracji w Kenii). Książka napisana jest prostym, niekiedy nawet dość dosadnym językiem - co może czytelnika nawet trochę zszokować biorąc pod uwagę osobę autora, nomen omen arystokraty, kniazia z bardzo znanego i zasłużonego dla Polski rodu. Jest to jednak usprawiedliwione tym, że Eustachy Sapieha był przede wszystkim żołnierzem (w randze podporucznika kawalerii brał udział w kampanii wrześniowej),studiów rozpoczętych w Belgii po wojnie już ze względu na trudne położenie materialne nie kontynuował. Dla mnie książka wartościowa, bo pokazuje niezłomność charakteru ludzi, którzy stracili wszystko i z wiadomych względów nie mogli wrócić do kraju. Z książki dowiadujemy się też całkiem sporo o powojennej historii Kenii. Bardzo ciekawe są też zamieszczone w książce liczne zdjęcia i ilustracje. Podsumowując - nie jest to jakaś wybitna literatura, wspomnień ks. Sapiehy nie czyta się tak dobrze jak np. "Na skraju imperium" Mieczysława Jałowieckiego - myślę jednak że mimo wszystko warto je przeczytać.. Mnie trochę raziły opisy polowań w Afryce (kiedyś takie polowania były zapewne normą, dziś nie są już "w dobrym guście" i według mnie bardzo dobrze..). Utkwił mi w głowie taki cytat z książki: "(...)Tylko chamstwo wstydzi się biedy. (...) Chodziło nam o to, żeby nasze dzieci wiedziały nie tylko o 'noblesse', ale że 'noblesse oblige', a to rzecz dużo ważniejsza".

Bardzo lekka i przyjemna książka autorstwa Jerzego Kisielewskiego poświęcona jego ojcu, słynnemu Stefanowi Kisielewskiemu, zaskakuje ciepłem i humorem. Kisiel był znanym felietonistą i komentatorem życia w okresie PRL, a jego dystans, inteligencja i cięty dowcip pozwalały trafnie i z wdziękiem opisywać trudną, siermiężną rzeczywistość tamtych czasów. Najwięcej miejsca w książce zajmują historie związane z ich domem rodzinnym – autor świetnie pokazuje relacje ojca i matki, napięcia codziennego życia, a przede wszystkim rolę Stefana Kisielewskiego w wychowaniu dzieci. Szczególnie podobało mi się podkreślanie przez syna poglądów ojca na temat wychowania: dzieci nie muszą być grzeczne, lecz powinny mieć własne zdanie, potrafić je wyrażać, poznawać siebie i świat, uczyć się na błędach. To podejście jest mi bardzo bliskie – i choć nie zawsze spotyka się z aprobatą dalszej rodziny, uważam je za program niezwykle wartościowy. Książka stanowi świetny portret epoki PRL, ale przede wszystkim pokazuje życie kulturalne i towarzyskie Krakowa, Warszawy, gór i morza. Fascynujące są wspomnienia młodego chłopaka, który miał okazję obserwować wielkich intelektualistów tamtych czasów – zachował wiele portretów i anegdot, które przetrwały do dziś. Jest to opowieść o pewnej inteligenckiej rodzinie, dla której prawda, szczerość i szacunek były o wiele ważniejsze niż doczesne splendory, tytuły i gratyfikacje pieniężne.

Bez wątpienia książeczka ta była bardzo przyjemną lekturą, a Szaszkiewiczowa była bez wątpienia bardzo interesującą, poczciwą i sympatyczną kobietą. Jednak mnie troszkę przeraża jej wszechobecny optymizm. Jest dla mnie trochę... nieludzki(?). Niektóre naprawdę przykre i bolesne sytuacje przedstawia w sposób taki... obojętny. Ja wiem, że to dobrze, że się nie zamartwia i nie popada w depresję, ale mnie to jednak troszeczkę przeraża. Poza tym myślę, że naprawdę warto przeczytać. Szczególnie, jak nietrudno się domyślić, zainteresowały mnie fragmenty o Piotrze i Piwnicy pod Baranami. Jestem zachwycona, że mogłam się dowiedzieć więcej o tej cudownej "instytucji", o Szaszkiewiczowej i Ksylolicie w jej życiu.