Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Arystokrata bez krawata

Okładka książki Arystokrata bez krawata autora Jan Tyszkiewicz, 8372274800
Okładka książki Arystokrata bez krawata
Jan Tyszkiewicz
6,4 / 10
Wydawnictwo: Świat Książki biografia, autobiografia, pamiętnik
351 str. 5 godz. 51 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Data wydania:
2000-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2000-01-01
Liczba stron:
351
Czas czytania
5 godz. 51 min.
Język:
polski
ISBN:
8372274800
Średnia ocen
6,4 6,4 / 10
3 opinii 20 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Arystokrata bez krawata w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Arystokrata bez krawata

Średnia ocen
6,4 / 10
20 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
0 ocen
8
2 ocen
7
10 ocen
6
5 ocen
5
1 ocen
4
1 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
123
95
grella
03.08.2024
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
2024

Mimo, że nie znałam pana Tyszkiewicza, chociaż dopiero niedawno zmarł a wcześniej pełnił bardzo dużo funkcji w życiu kulturalnym Polski, czyta się z zaciekawieniem. Miał styczność z gwiazdami muzyki całego świata, z którymi przeprowadzał wywiady i pisze o tym bardzo ciekawie. Jego losy również były mocno zagmatwane, a miłość do Polski niesamowita. Trzeba być na obczyźnie, żeby zrozumieć tęsknotę za ojczyzną. polecam

Mimo, że nie znałam pana Tyszkiewicza, chociaż dopiero niedawno zmarł a wcześniej pełnił bardzo dużo funkcji w życiu kulturalnym Polski, czyta się z zaciekawieniem. Miał styczność z gwiazdami muzyki całego świata, z którymi przeprowadzał wywiady i pisze o tym bardzo ciekawie. Jego losy również były mocno zagmatwane, a miłość do Polski niesamowita. Trzeba być na obczyźnie,...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

40 użytkowników ma tytuł Arystokrata bez krawata na półkach głównych
  • 29
  • 11
12 użytkowników ma tytuł Arystokrata bez krawata na półkach dodatkowych
  • 5
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Transfer kultury arabskiej w dziejach Polski - Tom I - PIERWSZE KONTAKTY POLSKO-ARABSKIE Agata Nalborczyk, Mustafa Switat, Jan Tyszkiewicz
Ocena 7,0
Transfer kultury arabskiej w dziejach Polski - Tom I - PIERWSZE KONTAKTY POLSKO-ARABSKIE Agata Nalborczyk, Mustafa Switat, Jan Tyszkiewicz
Okładka książki Świat średniowiecza. Studia ofiarowane Profesorowi Henrykowi Samsonowiczowi Anna Adamska, Krzysztof Baczkowski, Jacek Banaszkiewicz, Agnieszka Bartoszewicz, Nora Berend, Andrzej Buko, Stanisław Bylina, Michele Cassandro, Roman Czaja, Marek Derwich, Marek Dulinicz, Wojciech Fałkowski, Jerzy Gąssowski, Sławomir Gawlas, Mateusz Goliński, Piotr Górecki, Jarosław Jarzewicz, Tomasz Jurek, Feliks Kiryk, Gabor Klaniczay, Maria Koczerska, Gerard Labuda, Jacques Le Goff, Lech Leciejewicz, Jakub Lorenc, Roman Michałowski, Marta Młynarska-Kaletynowa, Karol Modzelewski, Marco Mostert, Grzegorz Myśliwski, Bronisław Nowak, Krzysztof Ożóg, Eric Palazzo, Marcin Rafał Pauk, Aneta Pieniądz, Andrzej Pleszczyński, Edward Potkowski, Jerzy Pysiak, Danuta Quirini-Popławska, Andrzej Radzimiński, Stanisław Rosik, Piotr Salwa, Piotr Skubiszewski, Krzysztof Skwierczyński, Rolf Sprandel, Jerzy Strzelczyk, Stanisław Suchodolski, Janusz Tandecki, Janusz Tazbir, Julia Tazbir, Michał Tymowski, Jan Tyszkiewicz, Lech A. Tyszkiewicz, Przemysław Urbańczyk, Immanuel Wallerstein, Piotr Węcowski, Jarosław Wenta, Mateusz Wilk, Małgorzata Wilska, Tomasz Wiślicz, Przemysław Wiszewski, Elżbieta Witkowska-Zaremba, Andrzej Wyrobisz, Paweł Żmudzki, Ewa Dorota Żółkiewska
Ocena 8,4
Świat średniowiecza. Studia ofiarowane Profesorowi Henrykowi Samsonowiczowi Anna Adamska, Krzysztof Baczkowski, Jacek Banaszkiewicz, Agnieszka Bartoszewicz, Nora Berend, Andrzej Buko, Stanisław Bylina, Michele Cassandro, Roman Czaja, Marek Derwich, Marek Dulinicz, Wojciech Fałkowski, Jerzy Gąssowski, Sławomir Gawlas, Mateusz Goliński, Piotr Górecki, Jarosław Jarzewicz, Tomasz Jurek, Feliks Kiryk, Gabor Klaniczay, Maria Koczerska, Gerard Labuda, Jacques Le Goff, Lech Leciejewicz, Jakub Lorenc, Roman Michałowski, Marta Młynarska-Kaletynowa, Karol Modzelewski, Marco Mostert, Grzegorz Myśliwski, Bronisław Nowak, Krzysztof Ożóg, Eric Palazzo, Marcin Rafał Pauk, Aneta Pieniądz, Andrzej Pleszczyński, Edward Potkowski, Jerzy Pysiak, Danuta Quirini-Popławska, Andrzej Radzimiński, Stanisław Rosik, Piotr Salwa, Piotr Skubiszewski, Krzysztof Skwierczyński, Rolf Sprandel, Jerzy Strzelczyk, Stanisław Suchodolski, Janusz Tandecki, Janusz Tazbir, Julia Tazbir, Michał Tymowski, Jan Tyszkiewicz, Lech A. Tyszkiewicz, Przemysław Urbańczyk, Immanuel Wallerstein, Piotr Węcowski, Jarosław Wenta, Mateusz Wilk, Małgorzata Wilska, Tomasz Wiślicz, Przemysław Wiszewski, Elżbieta Witkowska-Zaremba, Andrzej Wyrobisz, Paweł Żmudzki, Ewa Dorota Żółkiewska
Okładka książki Bruno z Kwerfurtu. Osoba - dzieło - epoka Wiesław Długokęcki, Wojciech Drelicharz, Jarosław Dudek, Marian Dygo, Wojciech Fałkowski, Jakub Kujawiński, Mieczysław Mejor, Roman Michałowski, Stanisław Rosik, Marius Śćavinskas, Edward Skibiński, Jarosław Sochacki, Jerzy Strzelczyk, Jan Tyszkiewicz, Przemysław Wiszewski
Ocena 7,8
Bruno z Kwerfurtu. Osoba - dzieło - epoka Wiesław Długokęcki, Wojciech Drelicharz, Jarosław Dudek, Marian Dygo, Wojciech Fałkowski, Jakub Kujawiński, Mieczysław Mejor, Roman Michałowski, Stanisław Rosik, Marius Śćavinskas, Edward Skibiński, Jarosław Sochacki, Jerzy Strzelczyk, Jan Tyszkiewicz, Przemysław Wiszewski
więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Starorzecza Antoni Kroh
Starorzecza
Antoni Kroh
Obszerne tomiszcze, ale w żaden sposób nie traktuję tego jako wadę. Bodaj tylko leksykon „Z polskiego na nasze” objętościowo jest większy. Dla mnie to synonim książki odpowiedniej na długie jesienno-zimowe wieczory. Styl pisania bardzo przypadł mi do gustu; chciałbym umieć tak zajmująco opowiadać jak Pan Antoni. Gawęda gładko się toczy, autor swobodnie przechodzi z tematu na temat, opowiadając o ziemiaństwie, pokazując dzieje swojej rodziny. Jednocześnie pozostaje bystrym obserwatorem zmieniającej się polskiej rzeczywistości. Fascynująca pamiątka świata, który odszedł w obszary niepamięci. Nie wiem w jaki sposób to się dzieje, ale z każdą kolejną stroną czułem się tak, jakbym naprawdę był uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Dodatkowy urok stanowi specyficzna czcionka retro, choć dla niektórych czytelników może być mało wyraźna. Urzekająca książka, jeszcze do niej wrócę.
Kedar - awatar Kedar
ocenił na 9 5 lat temu
Tak było... Eustachy Sapieha
Tak było...
Eustachy Sapieha
Książka wartościowa, bo opisuje autentyczne przeżycia i losy ks. Eustachego Sapiehy (od dzieciństwa w majątku Spusza, przez kampanię wrześniową, obóz jeniecki, epizod z zarządzaniem polskimi stadninami w wyzwolonych przez aliantów Niemczech, wreszcie zaczynanie życia "od zera" na emigracji w Kenii). Książka napisana jest prostym, niekiedy nawet dość dosadnym językiem - co może czytelnika nawet trochę zszokować biorąc pod uwagę osobę autora, nomen omen arystokraty, kniazia z bardzo znanego i zasłużonego dla Polski rodu. Jest to jednak usprawiedliwione tym, że Eustachy Sapieha był przede wszystkim żołnierzem (w randze podporucznika kawalerii brał udział w kampanii wrześniowej), studiów rozpoczętych w Belgii po wojnie już ze względu na trudne położenie materialne nie kontynuował. Dla mnie książka wartościowa, bo pokazuje niezłomność charakteru ludzi, którzy stracili wszystko i z wiadomych względów nie mogli wrócić do kraju. Z książki dowiadujemy się też całkiem sporo o powojennej historii Kenii. Bardzo ciekawe są też zamieszczone w książce liczne zdjęcia i ilustracje. Podsumowując - nie jest to jakaś wybitna literatura, wspomnień ks. Sapiehy nie czyta się tak dobrze jak np. "Na skraju imperium" Mieczysława Jałowieckiego - myślę jednak że mimo wszystko warto je przeczytać.. Mnie trochę raziły opisy polowań w Afryce (kiedyś takie polowania były zapewne normą, dziś nie są już "w dobrym guście" i według mnie bardzo dobrze..). Utkwił mi w głowie taki cytat z książki: "(...)Tylko chamstwo wstydzi się biedy. (...) Chodziło nam o to, żeby nasze dzieci wiedziały nie tylko o 'noblesse', ale że 'noblesse oblige', a to rzecz dużo ważniejsza".
Jacek Gieczewski - awatar Jacek Gieczewski
ocenił na 7 2 lata temu
Fidrek Jerzy Waldorff
Fidrek
Jerzy Waldorff
Waldorff trafnie portretuje swoją epokę. "Już po drugiej wojnie matka, zmuszona żyć bardzo skromnie, poszła ze swojego sublokatorskiego pokoju do sklepu kolonialnego, prowadzonego jeszcze przez kupca Rotnickiego, chcąc nabyć kilka plasterków szynki. Sam właściciel spytał ją, dokąd każe szynkę odesłać. – Drogi panie! Przecież ja jestem teraz biedna i tę paczuszkę sama sobie zaniosę. Świat się zmienił. – Ale w naszej firmie, szanowna pani, wszystko zostało po dawnemu! Niedługo to wprawdzie trwało. Do czasu, gdy we władaniu poczuli się mocni nowi politycy, którzy dla dobra ludu zdecydowani byli zastany ład społeczny wywrócić do góry nogami.
Felicja - awatar Felicja
oceniła na 7 2 lata temu
Lwy STS-u Jarosław Abramow-Newerly
Lwy STS-u
Jarosław Abramow-Newerly
Trzecia część wspomnień Jarosława Abramowa-Newerly'ego okazała się równie ciekawa jak dwa poprzednie tomy. Tym razem autor skupia się na studenckich czasach, zwłaszcza na swoich związkach z teatrem i kabaretem. Mamy tu mnóstwo artystycznych anegdot z udziałem znanych postaci świata literatury i sztuki (m.in. Andrzeja Drawicza, Andrzeja Jareckiego, Agnieszki Osieckiej, Zbigniewa Zapasiewicza). Poznajemy nie tylko gwiazdy Studenckiego Teatru Satyryków, ale i twórców innych podobnych inicjatyw, np. Piwnicy pod Baranami z nieodżałowanym Piotrem Skrzyneckim czy gdańskiego teatru Bim-Bom z takimi gwiazdami jak Bogusław Kobiela czy Jacek Fedorowicz. Autor sporo miejsca poświęca sposobom na obejście peerelowskiej cenzury, genezie najbardziej znanych skeczy oraz licznym przyjaźniom, jakie zawarł w czasach działalności w STS-ie. Są tu również fragmenty o pierwszych poważnych związkach uczuciowych, o przelotnych znajomościach i o takich, które wciąż trwają. Wspomnienia te świetnie oddają ducha epoki - z jej absurdami, ale i przerażającymi faktami. Jest i śmieszno, i straszno, ale przede wszystkim jest bardzo interesująco dzięki lekkiemu i błyskotliwemu stylowi. Lektura tej książki była dla mnie porywającą podróżą w przeszłość, pełną różnych niespodzianek i zabawnych opowieści. Polecam z czystym sumieniem, nie tylko fanom pisarza.
allison - awatar allison
ocenił na 8 10 lat temu
Warkocz pokoleń Aleksandra J. Ostroch
Warkocz pokoleń
Aleksandra J. Ostroch
Hmm...refleksje nasuwają się same. Książka przyciągała mnie jak magnez, im dalej tym bardziej. Prosty język, mnóstwo prostych historii i ..prosto w serce. Lubię emocje i płynącą z książki wiedzę i też tych rzeczy w sadze nie brakuje. Cudownie spędzony czas.
LenaU - awatar LenaU
ocenił na 8 7 lat temu
Przyszłość pokaże... Wspomnienia Maria Tarnowska
Przyszłość pokaże... Wspomnienia
Maria Tarnowska
Książka ta jest barwnym zapisem wspomnień autorki obejmujących sielskie dzieciństwo spędzone w rodzinnym Milanowie pod Parczewem na Lubelszczyźnie, wczesną młodości pełną beztroskich zabaw i rozrywek, okres małżeństwa wypełnionego podróżami po świecie z racji dyplomatycznej kariery męża Adama Tarnowskiego. W to spokojne i zdawałoby się świetnie ułożone życie Marii wkrada się jednak historia: najpierw I wojna światowa, podczas której pracuje jako pielęgniarka, a po dwudziestu latach kolejna dziejowa zawierucha i powstanie warszawskie, podczas którego autorka wykaże się wielką odwagą, którą uznać będą musieli Niemcy. Przez cały okres II wojny będzie również hrabina Tarnowska służyć innym pracując w PCK, co przyniesie konsekwencje w postaci kolejnych aresztowań. Jej arystokratyczne pochodzenie również nie będzie mile widziane przez nowe władze. Utraciwszy całe swoje dawne życie, majątek, rodzinne pamiątki, pozbawiona należnego uznania zawsze jednak pozostanie Maria Tarnowska prawdziwą patriotką, dla której losy ojczyzny nigdy nie będą obojętne. .. "Przyszłość pokaże..." to historia kobiety, o której cicho w podręcznikach historii..., a powinno być wręcz odwrotnie. Polecam.
Sylwia - awatar Sylwia
oceniła na 10 12 lat temu
Warto być przyzwoitym Władysław Bartoszewski
Warto być przyzwoitym
Władysław Bartoszewski
Książka przedstawia losy świadka i uczestnika historii XX wieku – polskiego inteligenta, żołnierza Armii Krajowej, działacza "Żegoty", więźnia politycznego PRL, dysydenta, który pozostał wierny swoim wartościom. Bartoszewski był więziony w Auschwitz, brał udział w powstaniu warszawskim, pełnił ważną rolę w antykomunistycznej opozycji. W wolnej Polsce działał na rzecz polsko-niemieckiego pojednania. Tytuł tej książki wszedł do języka potocznego i funkcjonuje, często w oderwaniu od osoby autora i jego tekstu, jak przysłowie lub przykazanie. Podobny los spotkał powiedzenie Antoniego Słonimskiego, ironiczne "minimum moralne": - Jeśli nie wiesz, jak się zachować, na wszelki wypadek zachowaj się przyzwoicie... Tekst w atrakcyjny sposób łączy w sobie elementy pamiętnika, eseju historycznego oraz refleksji etycznej. To zajmująca opowieść o Polsce i Polakach na przestrzeni burzliwych dekad XX wieku. [na podstawie www.culture.pl]
Wojtek Kusiński - awatar Wojtek Kusiński
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Szkatułki Newerlego Jan Zieliński (historyk literatury)
Szkatułki Newerlego
Jan Zieliński (historyk literatury)
I jeszcze parę grudniowych remanentów. Ubiegły rok zakończyłem lekturą nietuzinkowej biografii. Dla czytelników przyzwyczajonych do linearnego przedstawienia życiorysu znanej osoby zastosowana formuła będzie nieco denerwująca. Rzeczywiście mamy do czynienia z licznymi szkatułkami przechowującymi okruchy z życia Igora Newerlego. Mam słabość do tego pisarza, chyba za sprawą „Chłopca z Salskich Stepów” – jednej z nielicznych dawnych lektur szkolnych, która potrafiła autentycznie zainteresować. Te szufladki przypadły mi do gustu, chociaż czasem można mieć wrażenie zbaczania z tematu. Ale jednak za sprawą tej książki było mi dane poznać bliższe szczegóły biograficzne – rodzina i pochodzenie, kalectwo, zmienne koleje losu, kajakowe wędrówki, współpraca z Januszem Korczakiem. A przede wszystkim: uświadomiłem sobie jak wiele wątków osobistych zostało wplecione w prozę Newerlego. Bardzo ciekawa publikacja, nie nudziłem się ani przez chwilę.
Kedar - awatar Kedar
ocenił na 7 1 rok temu
Wspomnienia Wojciech Kossak
Wspomnienia
Wojciech Kossak
Jeden z moich ulubionych polskich malarzy !!! Mam starsze wydanie tej książki z 1973 r. Autor spokojnie mógł zostać pisarzem. Jego " Wspomnienia " są tego najlepszym dowodem. Rubaszny gawędziarz, pełen humoru, szczery i naturalny, opowiada o swoich podróżach, pracy, miłości do Ojczyzny, spotkaniach z Piłsudskim, Matejką, Wilhelmem II. To autentyczny obraz atmosfery XIX/XX w. Koniecznie przeczytaj !!! POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na 10 3 miesiące temu
Saga rodu Słonimskich Janina Kumaniecka
Saga rodu Słonimskich
Janina Kumaniecka
Z jednej strony dobrze, że taka książka powstała, z drugiej mam wrażenie pójścia na łatwiznę. Nie jest to „saga”, lecz zbiór tekstów wcześniej opublikowanych, brak mu więc jednorodności i myśli przewodniej. Tu przeczytamy wspomnienia i impresje, tam wypiski z „Alfabetu Wspomnień”, ówdzie wywiad. Niektóre treści siłą rzeczy powtarzają się, zdarzają się również błędy rzeczowe. Najciekawszy był chyba dla mnie wywiad z biologiem Piotrem Słonimskim.
jasberin - awatar jasberin
ocenił na 6 10 miesięcy temu
Opowieść pod psem : (a nawet pod dwoma) Janusz Meissner
Opowieść pod psem : (a nawet pod dwoma)
Janusz Meissner
Jak żartobliwie, lekko i interesująco napisać o polowaniach, o doskonałej współpracy i o wielkiej przyjaźni myśliwego z psem - dowiecie się z tej niewielkiej książeczki. Nie jestem (wcale!) zwolenniczką polowań i nie podobają mi się fragmenty o truciu kruków i wron (bo zagrażają królikom) ani passus o zabitej hełmiatce (kaczka zagrożona wyginięciem). Autor żył jednak w innych czasach, gdy okrutne lata wojny spychało się już w niepamięć a o zagrożeniu planety nikt jeszcze nie myślał. Poza tym, myślę, ktoś kto przeżył, był uczestnikiem i kogo dotknęły okropności dwóch światowych wojen, z pewnością traktował zabijanie stad cyranek czy jelenia "dwunastaka" z emocjami nie większymi niż te, które towarzyszą dziś kibicom finału Ligi Mistrzów. Widać również, że Autor wie o czym pisze, warto więc również poświęcić czas aby poznać wiele ciekawostek i tajników, dotyczących polowania. Ale prócz tego, "Opowieść..." to zbiór przezabawnych anegdot oraz prosta, wzruszająca i piękna opowieść. Od kiedy odeszli starzy mistrzowie słowa, nikt już tak nie pisze, nie pozując na twardziela i nie bojąc się romantycznych czy lirycznych akapitów; posłuchajcie: "Wysokie ściany starodrzewiu ciemniały dokoła, po drugiej stronie bagna trzy brzozy, jak trzy pionowe krechy narysowane kredą na tablicy, trwały nieruchome, z rozpuszczonymi warkoczami pod zieleniejącą już woalką nabrzmiałych pączków, olszyna kapała rdzawożółtymi sopelkami rozkwitających kotek, a długie witki łozy pochylały się uperlone baziami o aksamitnym, srebrzystoróżowym futerku." Polecam. Będzie się podobać nawet twardzielom.
Wona - awatar Wona
oceniła na 7 4 lata temu
Wspomnienia moich pamiętników Jerzy Dobrowolski
Wspomnienia moich pamiętników
Jerzy Dobrowolski
Jakże niewiele zostało z dorobku Pana Jerzego, tak bardzo niewiele… Przed kilku laty trafiłem na płytę z zapisem fragmentu programu Kabaretu Owca „Dla mnie bomba”. Jakie to było ożywcze doznanie, inteligentnie zabawne. I płytę DVD ze spektaklem „Kłopoty to moja specjalność” – my też mieliśmy polskie wcielenie detektywa Marlowe’a. Audycje radiowe z Jego udziałem były kasowane, kariera filmowa wygasła po 1977 roku. Tym bardziej doceniam próbę ocalenia pamiątek po twórczości bardzo zdolnego satyryka. Osobom, które nie znają dorobku i perypetii Jerzego Dobrowolskiego, ta książka może wydawać się rwana i za mało zabawna. Ale Prawdziwy Satyryk nie może być wiecznie zabawny i sypać żartami. To człowiek, który w codziennym życiu będzie raczej poważny, zdystansowany, a jego obserwacje wcale nie muszą być optymistyczne. Tym bardziej, kiedy przyszło żyć w ustroju demokracji ludowej. Stańczyk ? Być może... Doceniam te umieszczone w tym tomiku teksty, nacechowane dożylnie dawkowaną czytelnikowi ironią. Być może nigdy nie miały być publikowane, ale cieszę się, że doczekały się tak ładnego wydania. Co ciekawe, to jeden z tych książkowych przypadków, kiedy w trakcie czytania słyszę głos Autora. Zupełnie jakbym słyszał głos Prezesa klubu motorowego z „Motodramy”… Dla mnie bomba 9/10
Kedar - awatar Kedar
ocenił na 9 1 miesiąc temu
Wędrówki Pamięci Bułat Okudżawa
Wędrówki Pamięci
Bułat Okudżawa
Z podręczników historii wiemy, że lata 20-te i 30-te w Związku Radzieckim były czasami terroru, głodu i wszechobecnej kontroli. Ale przecież toczyło się tam też zwykłe życie. Ludzie chodzili do teatrów, na spacer, a dzieci do szkoły. Dzieciństwo Bułata Okudżawy przypadło właśnie na te lata. Rodzice, aktywiści partyjni najpierw w Tbilisi, a potem w Moskwie i na Uralu. I ich syn, dla którego rzeczywistość za oknem najpierw jest fragmentem książki przygodowej - bolszewicy biją białych, potem tylko zasłyszanymi półsłówkami o kolejnych aresztowaniach, aż wreszcie staje się żywa i namacalna, kiedy aresztowany zostaje ojciec, a wkrótce potem matka. Fascynujące są historie ludzi żyjących w tak dramatycznych czasach. Jak nie stracić w tym wszystkim wiary w sens swojego istnienia? Skoro wszystko może runąć w każdej chwili, to po co w ogóle coś robić?
Grzybek - awatar Grzybek
ocenił na 7 8 lat temu
Andrzej Seweryn Teresa Wilniewczyc
Andrzej Seweryn
Teresa Wilniewczyc
Teatr jest dziedziną sztuki, którą w obecnych czasach interesują się jedynie sami twórcy (reżyserzy, aktorzy) i pasjonaci. Książka ta może być więc uważana za mało przyswajalną lub toporną. W rzeczy samej, nie czyta jej się jednym tchem jak opowieści jakubowe Pilipiuka czy thrillery Deavera. Mimo wszystko bardzo cenię tę książkę. Wiele moich opinii na temat obecnej kondycji polskiego teatru czy kina potwierdziło się (str. 202: "Często w polskich filmach kręci się sceny, a nie robi się filmu"; str. 338: "Słowo na scenie jest dziś niemodne"). Ponadto odnalazłem w swojej skromnej osobie wiele podobieństw do pana Andrzeja Seweryna, jak chodzi o jego światopogląd. Gorąco polecam!
Darosław - awatar Darosław
ocenił na 7 3 lata temu
Według ojca, według córki. Historia rodu Jerzy Krzyżanowski
Według ojca, według córki. Historia rodu
Jerzy Krzyżanowski Magda Krzyżanowska-Mierzewska
Pasjonująca lecz nie łatwa lektura. Nie tylko pod względem ilościowym co przede wszystkim pod względem wiedzy. Przez wspomnienia przewinęło się tyle imion, nazwisk, że przy mniej uważnym czytaniu z łatwością można zgubić wątek i sens czytania. Jest to tym bardziej utrudnione w pierwszej części książki, albowiem w rodzie Jerzego Krzyżanowskiego zbyt wielu było Marianów, Kalikstów czy Jerzych. Mimo trudności jest to warta poświęconego czasu lektura. Tyle z niej wyniosłam na temat Gdyni, Gdańska czy wileńskiej sekcji AK. Niezapomniane są też informacje na temat udziału kobiet z rodziny w wojnie a przede wszystkim w powstaniu. Dla mnie, osoby urodzonej wiele wiele lat po wojnie, wizja ówczesnego życia, budowania "nowej ojczyzny"komunistycznej była zobrazowana w sposób ludzki, odczuwalny i dający do myślenia. Przerażające były praktyki komunistów, ich nieludzkie traktowanie innych i to nawet po śmierci (warte uwagi są informacje na temat śmierci i pochówku generała Wilka). Książka towarzyszyła mi dłużej niż przypuszczałam, lecz cieszę się że poświęciłam jej czas i pochyliłam czoła nad osobami, których już nie ma a które tyle wniosły aby nasza ojczyzna była wolna.
LenaU - awatar LenaU
ocenił na 8 10 lat temu
Humor w genach Hanna Zborowska z Kobuszewskich
Humor w genach
Hanna Zborowska z Kobuszewskich
Hanna Zborowska z Kobuszewskich w zabawny, jak na tytuł książki przystało, opisała swoje dorastanie. Hania to nietuzinkowa osóbka, skora do psot, odkrywania świata, przekraczania granic. To kobieta o niepohamowanej energii i ciekawości życia, niepokorna, uparta w swoich postanowieniach. Hania lubiła empirycznie sprawdzać i doświadczać, co często miało skomplikowane konsekwencje, niemniej nie zrażała się łatwo. Szukająca przygód, ciekawska, poszukująca sensacji w sprawach niezrozumiałych, zwłaszcza kiedy były dla niej zakazane. Zakochana najpierw w swoim młodszym braciszku Jasiu, potem w nauczycielce i wreszcie w Rudym, który będzie przewijał się w jej życiu niejednokrotnie. Z początku urwiska, utrapienie matki, znajduje swoją pasję i misję życiową, kończy studia i staje się stateczną naukowczynią. Życie Hanny przypadło na lata międzywojnia i po II Wojnie Światowej. Przez pryzmat swoich przeżyć poznajemy Warszawę począwszy od Bródna i Śródmieścia, by podczas wojny przenieść się na Pragę. Dowiadujemy się, że na lato jeździło się do Strugi, która to dzisiaj jest częścią Marek pod Warszawą, a kiedyś była miejscem odpoczynku letniego dla Warszawiaków. Autorka napisała swoje wspomnienia z humorem, czułością i miłością do swojej rodziny. Warto zatopić się w ten świat opisany przez autorkę, dać się ponieść jej wybrykom, uroczym wariactwom, urzekającym pomysłom i oddaniu.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na 7 3 lata temu
Nie od razu Kraków zbudowano Karol Estreicher (młodszy)
Nie od razu Kraków zbudowano
Karol Estreicher (młodszy)
Do profesora Karola Estreichera mam dużo sentymentu, a to dlatego, że kiedyś w młodości (mojej, nie jego) zrobił mi psikusa. Postanowiłam za pomocą jego "Historii sztuki w zarysie" wyleczyć się z kompleksów pod tytułem: zupełnie nie znam się na sztuce. Wzięłam więc ten nieco opasły tom i zagłębiłam się w lekturze. A wszystko było opisane tak żywo i ładnie, że pochłonęłam książkę w zachwycie. Tylko drobiazg - zafascynowana lekturą zapomniałam zerknąć na reprodukcje omawianych obrazów. Jakoś wystarczyło mi, że sobie je za pomocą profesora wyobraziłam :) Przy takim sposobie czytania oczywiście z kompleksów się nie wyleczyłam, ale do autora zapałałam sympatią. I teraz mogłam wejść w świat jego dzieciństwa. Co za przyjemność! Mama, tata, inteligencka rodzina i Kraków przełomu XIX i XX wieku. Wiele opisanych miejsc, zwyczajów i anegdotek. Naprawdę smakowita lektura, jeśli ktoś lubi takie rzeczy z lekka trącące myszką :)
Koronczarka - awatar Koronczarka
oceniła na 8 4 lata temu
Moje młode lata Artur Rubinstein
Moje młode lata
Artur Rubinstein
Miałem trochę zgryz z oceną. Z jednej strony biografia Rubinsteina jest tak barwna i pełna, że już w zasadzie nie wiem, co budzi większy podziw: jego fortepianowa wirtuozeria czy też niezwykłe umiłowanie życia i czerpanie z niego garściami. Lista wybitnych osobistości, które spotkał na swojej drodze – od wielkich kompozytorów po artystów i polityków – może przyprawić o zawrót głowy. Z drugiej strony książka jest wymagająca i obnażyła zupełnie moje braki w dziedzinie muzyki klasycznej. Te wszystkie sonaty, koncerty, mnogość wykonawców i autorów w dużej mierze zlewały się w jedno i często nużyły. Pewnie ktoś bardziej wyrobiony w temacie może mieć inne zdanie, ale dla takiego laika jak ja te spore fragmenty były trudne do przebrnięcia. Zwraca też uwagę fenomenalna pamięć do szczegółów – nic dziwnego, w końcu był cudownym dzieckiem, które już w wieku trzech lat grało na fortepianie. Brakowało mi jednak szerszego tła historycznego, kiedy już się pojawiało, to były to bardzo interesujące smaczki. Oby druga część, obejmująca okres po 1918 roku, miała tego trochę więcej, bo pomimo pewnego niedosytu ten życiorys jest na tyle fascynujący, że sięgnę po resztę.
Robert - awatar Robert
ocenił na 6 3 miesiące temu
Amerykanka w Warszawie Helen Carey Davis
Amerykanka w Warszawie
Helen Carey Davis
Polska Ludowa w oczach cudzoziemki na początku jest krajem pełnym absurdów i niezrozumiałych wartości. To kraj, w którym ludzie nie zakładają się o pieniądze, ale o papier toaletowy, który okazuje się być na wagę złota. Dopiero w komunistycznej Warszawie odkrywa uroki poszukiwań konkretnych produktów oraz wielką radość z kupienia prostych rzeczy. Jej codzienne wyjścia na miasto stają się niezwykłymi wydarzeniami, podczas których poznaje Polaków. Ze względu na swoją otwartość, rozmowność, żona amerykańskiego dyplomaty Johna Davisa, poznaje ludzi z różnych środowisk. Po latach Polska i Polacy stają się jej domem, o którym myśli z sentymentem i do którego chce wracać. Pierwszy pobyt przypisuje szczęśliwemu przypadkowi, który miał miejsce podczas podróży poślubnej do gorących krajów. Polska wydała jej się wówczas niezwykle atrakcyjna ze względu na chłód. Później przekonała się, że również mieszkający tu ludzie są inni niż w znanym jej świecie. Podczas trzeciego pobytu w Polsce nie tylko obserwowała, ale i uczestniczyła w przemianach politycznych. To właśnie na przyjęciu u Davisów po raz pierwszy komuniści spotkali się z demokratami i musieli stawić sobie czoło. Bardzo ciepło wspomina również Barbarę Bush, która wraz z mężem odwiedziła Polskę wchodzącą w nowy etap historii. Carey Davis jest wnikliwą obserwatorką, starającą się o bezstronność swoich sądów. W każdym rozmówcy (począwszy od gen. Jaruzelskiego przez grono licznych uczonych i twórców po Michnika, Kuronia) pragnie znaleźć jak najwięcej dobrego. Wie, że każdy z nich stara się działać w interesie państwa, tyle że każdy z nich ma na to odmienny przepis.
AnnaSikorska - awatar AnnaSikorska
oceniła na 7 7 lat temu

Cytaty z książki Arystokrata bez krawata

Więcej
Jan Tyszkiewicz Arystokrata bez krawata Zobacz więcej
Jan Tyszkiewicz Arystokrata bez krawata Zobacz więcej
Jan Tyszkiewicz Arystokrata bez krawata Zobacz więcej
Więcej