Pogodzić się ze światem

opowieści o słowach i dziełach Wypróbowanych ku pokrzepieniu i nauce Wiernych... *** Dwaj obcy W psalmie sto dziewiętnastym Psalmista mówi do Boga: "Jestem obcy na ziemi, nie kryj przede mną Twych przykazań!". Rabbi Baruch tak to wyjaśnił: "Kto trafił w odległe strony i znalazł się w nieznanym kraju, ten czuje się tam obco i z nikim nie może się porozumieć. Kiedy jednak zjawi się inny obcy, to choćby nie pochodził z jego ojczyzny, obaj stają się sobie bliscy, przebywają z sobą i wzajemnie są sobie oddani. A gdyby obaj nie byli obcymi, nigdy by się nie zbliżyli. To właśnie ma na myśli Psalmista: »Jak ja jesteś obcy na ziemi i nie masz tu gdzie spocząć, nie unikaj mnie więc, lecz odsłoń przede mną Twoje przykazania, żebym mógł być Twoim przyjacielem«". Sam dla siebie Rabbi Baruch tłumaczył zdanie z Przypowieści ojców: "Nie bądź zły sam dla siebie (co oznacza: nie wyobrażaj sobie, że nie możesz być wybawiony)" w następujący sposób: "Każdy człowiek został powołany, aby coś w świecie doprowadzić do doskonałości. Świat potrzebuje każdego człowieka. Ale są tacy, którzy tkwią zamknięci w swoich izbach, wciąż się uczą, nie wychodzą z domu i nie rozmawiają z ludźmi; dlatego inni mówią o nich, że są źli. Gdyby bowiem rozmawiali z ludźmi, zdołaliby cząstkę tego, co było im wyznaczone, doprowadzić do doskonałości. To właśnie znaczy: nie bądź zły sam, nie bądź zły przez to, że przebywasz sam z sobą i nie obcujesz z ludźmi; nie bądź zły przez samotność". Baal Szem Tow [Mistrz Świętego Imienia, Pan Dobrego Imienia, Mąż Dobrej Sławy], właśc. Izrael ben Eliezer, BeSzT (~1700 w Okopach Świętej Trójcy - 21.05.1760 w Międzybożu) – żydowski mistyk, uznawany za twórcę chasydyzmu polskiego. *** Poczet cadyków działających na ziemiach polskich i krajów ościennych: Izrael ben Eliezer (ok. 1700-1760),zwany Baal-szem-tow Mosze Chaim Efraim z Sudyłkowa, wnuk Baal-szem-towa Baruch z Międzyboża (ok. 1757-ok.l810),wnuk Baal-szem-towa Nachman z Braclawia (1772-1811),prawnuk Baal-szem-towa Dow Ber z Międzyrzecza (1710-1772),zwany Wielkim Magidem, uczeń Baalszem-towa Jakub Józef z Połonnego (-ok. 1782),uczeń Baal-szem-towa Arie Lejb ze Szpoly (-1811),zwany Dziadkiem ze Szpoły, uczeń Jakuba Józefa z Połonnego Pinchas z Korca (1726 lub 1728-1791) Rafał z Berszady (-1816),uczeń Pinchasa z Korca Lejb, syn Sary (ok.1730-) Dawid Leikes Chaim z Krosna Nahum (Menachem Nahum) z Czarnobyla (1730-1798) Mordechaj (Motel) z Czarnobyla ( -1837),syn Nahuma z Czarnobyla Jechiel Michał ze Złoczowa ( -ok. 1780),zwany Magidem złoczowskim Zeew Wolf ze Zbaraża , syn Jechiela Michała Mordechaj z Krzemieńca Meir z Przemyślan ( -1852),uczeń Mordechaja z Krzemieńca Aron Lejb z Przemyślan , uczeń Jechiela Michała, ojciec Meira z Przemyślan Mordechaj z Niesu chojeżów (-1800),uczeń Jechiela Michała Icchak z Niesuchojeżów , syn Mordechaja z Niesuchojeżów Lejb z Kowla , syn Mordechaja z Niesuchojeżów Abraham Anioł (-1776),syn Dowa Bera z Międzyrzecza Szalom Szachna z Pohrebyszcz (-1802),syn Abrahama Anioła Izrae l z Rużyna (1797-1850),syn Szaloma Szachny z Pohrebyszcz Abraham Jakub z Sadagóry ( -1883),syn Izraela z Rużyna Nahum ze Stepinesti, syn Izraela z Rużyna Dawid Mosze z Czortkowa ( -1903),syn Izraela z Rużyna Menachem Mendel z Witebska (-1788),uczeń Dowa Bera z Międzyrzecza Szmelke z Nikolsburga (-1778),uczeń Dowa Bera z Międzyrzecza Abraham Chaim ze Złoczowa, uczeń Szmelkego z Nikolsburga Icchak Ajzyk z Kalewa (Nagykallo) (-1821),uczeń Szmelkego z Nikolsburga Mosze Lejb z Sasowa ( -1807),uczeń Szmelkego z Nikolsburga Szmelke z Sasowa, syn Mosze Lejba z Sasowa Menachem Mendel z Kosowa (-1825),uczeń Mosze Lejba z Sasowa Chaim z Kosowa, syn Menachema Mendla z Kosowa Aron z Karolina (1736-1772) Lewi Icchak z Berdyczowa (1740-1809) Meszulam Zusja z Annopola (-1809) Elimelech z Leżajska (1717-1786),brat Meszulama Zusji Szneur Zalman z Lądów (1746-1812),zwany Raw Szlomo z Karolina (-1792) Jakub Icchak z Lublina (-1815),zwany Widzącym Izrael z Kozienic (-1814),zwany Magidem kozienickim Mosze z Kozienic , syn Izraela z Kozienic Eleazar z Kozienic , wnuk Izraela z Kozienic Chaim Meir Jechiel z Mogielnicy (-1849),wnuk Izraela z Kozienic Isachar Dow Ber z Wolborza ( -1876),uczeń Chaima Meira Jechiela z Mogielnicy Abraham Jehoszua Heszel z Opatowa (1765-1825),uczeń Elimelecha z Leżajska Menachem Mendel z Rymanowa (-1815),uczeń Elimelecha z Leżajska Cwi Hirsz z Rymanowa (-1846),uczeń Menachema Mendla z Rymanowa Uri ze Strzelisk ( -1826),zwany Seraf, uczeń Szlomy z Karolina Jehuda Cwi ze Stratyna (-1844),uczeń Uriego ze Strzelisk Abraham ze Stratyna (-1865),syn Jehudy Cwi ze Stratyna Mordechaj z Lachowicz (-1811) Noach z Lachowicz (-1834),syn Mordechaja z Lachowicz Szlomo Chaim z Kajdanowa (-1862),wnuk Mordechaja z Lachowicz Mosze z Kobrynia (-1858),uczeń Mordechaja z Lachowicz Michał z Lachowicz , uczeń Mordechaja z Lachowicz Dawid z Lelowa (-1813),uczeń Jakuba lcchaka z Lublina Naftali z Ropczyc (-1827),uczeń Jakuba lcchaka z Lublina Chaim z Sącza (1793-1876),uczeń Naftalego z Ropczyc Jecheskiel z Sieniawy (-1899),syn Chaima z Sącza Cwi Hirsz z Żydaczowa (-1831) Jehuda Cwi z Rozdołu ( -1847),bratanek i uczeń Cwi Hirsza z Żydaczowa Icchak Ajzyk z Żydaczowa (-1873),bratanek i uczeń Cwi Hirsza z Żydaczowa Mosze Teitelbaum (-1841) Szlomo Lejb z Łęcznej (-1843) Isachar Dow Ber z Radoszyc (-1843) Szlomo z Bełza ( 1799-1855) Jakub Icchak z Przysuchy (-ok. 1812),zwany Jehudi Jerachmiel z Przysuchy , syn Jakuba Icchaka z Przysuchy Jehoszua Aszer , syn Jakuba Icchaka z Przysuchy Jakub Cwi z Parysowa , syn Jehoszuy Aszera Meir Szalom , syn Jehoszuy Aszera Symcha Bunam z Przysuchy (-1827),uczeń Jakuba Icchaka z Przysuchy Abraham Mosze , syn Symchy Bunama z Przysuchy Perec Menachem Mendel z Kocka (-1859) Icchak z Warki (-1848),uczeń Symchy Bunama z Przysuchy Mendel z Warki (-1868),syn Icchaka z Warki Icchak Meir z Góry Kalwarii (- 1866) Chanoch z Aleksandrowa (-1870)

Nastawiłam się na barwną opowieść o malarzu prymitywiście, ale ta książka bardziej poświęcona jest - moim zdaniem - twórczości Nikifora niż jemu samemu, jako człowiekowi. Owszem, jakieś opowiastki na temat artysty się pojawiają, ale więcej jest tu interpretacji jego malarstwa. I to jest bardzo ciekawe, po przeczytaniu książki inaczej patrzę na te, wydawałoby się, proste obrazki. Bardzo mnie porusza to, że nie trzeba skończyć wyższych uczelni, aby zapisać się w historii sztuki. Bardziej liczy się to, co człowiek ma w sercu i w duszy, niż wyuczone umiejętności techniczne.

Wczoraj skoczyłam czytać książkę autorstwa Mikołaj Lizuta( niebywałe jest z mojego rocznika, bo 1973,,Punk Rock Later'') czytało się fajnie te sześć wywiadów z liderami punk rockowych zespołów: Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, Amia, Pidżama Porno i eseju opartych na wspomnieniach Siczki z KSU, choć bardzo często miałam wrażenie, że czytam historyczno socjologiczną rozprawę. I tych co jeszcze nie czytali zachęcam do zapoznania się z tą książką, a ci co czytali do powrotu po latach.

Witolda Tylocha miałem już wątpliwą przyjemność poznać podczas czytania książki "Od Mojżesza do Mahometa", której był niechlubnym współautorem. W tamtej publikacji autor wydał mi się niezwykle stronniczy, by nie rzec niedojrzały. Dlatego z trwogą chwyciłem tę książkę, obawiając się kolejnych tego typu wyskoków. I na szczęście się zawiodłem. Książka jest bardzo treściwa. Nie zgadzam się ze wszystkimi stwierdzeniami autora, ale myślę, że może być wartościowym źródłem wiedzy religioznawczej.

Widziałam wiele krytycznych opinii na temat książki a mi się czytało ją dobrze, być może dlatego, że patrzyłam na to nie jako fanka Janis a po prostu ze zwykłej ciekawości jaka to była osoba na co dzień, poza sceną. I nie można tu mieć pretensji do autora, że przedstawił Joplin jako osobę pełną uzależnień, bo taka właśnie Janis była. Nie wymagajmy idealizowania osób i robienia z nich natchnionych , wrażliwych ponad przeciętność, uduchowionych bohaterów, tylko dlatego , że mieli niesamowity głos i charyzmę na scenie. O tym już wiemy słuchając jej utworów a to co przedstawia autor po odbyciu wielu rozmów z osobami blisko związanymi z Joplin to inna bajka, która pokazuje to drugie „ja” artystki. Doceńmy jej głos i jej twórczość, ale nie róbmy z niej boginii, bo gdyby nie wiele zbiegów okoliczności , które pomogły jej ukazać światu ten talent to traktowalibyśmy ją jak tysiące innych osób uzależnionych od seksu i narkotyków …

Nie może być innej oceny - dla takiego tekstu i dla takiego tłumacza. A serio: drugi raz to czytałem, z coraz większą przyjemnością. Niby człowiek ma "we krwi" wersję z "Biblii Tysiąclecia", a propozycja Miłosza jednak wstapanie "rezonuje". Raz, bo odnosi się do czegoś tak dobrze znanego; a dwa, bo czuje się tę celebrę, ten szacunek do słowa, do oryginału. Zwykle wolę tłumaczenia na bazie Septuaginty - bo w końcu to ona kształtowała Nowy Testament, a nie hebrajski oryginał Starego Testamentu. Ale tu mam poczucie autentyczności, sięgania właśnie do źródeł i przenoszenia tych treści z pietyzmem, w sposób bardzo surowy i poetycki jednocześnie, to czasów - właśnie: nie tylko obecnych.

Ciekawa książka, dobrze się ją czyta. Mam refleksję po niej... jedna to taka, żeby żyć w zgodzie z Bogiem trzeba oddalić się od religii. Trochę miałem wrażenie że była to próba wybronienia ewangelii, która często wskazuje na dominację jednego Boga, Jezusa. Która nakazuje człowiekowi bezgranicznie podporzadkować się jej naukom. Przeszkadzało mi to.

O. Andrzej Czesław Klimuszko był niezwykłym człowiekiem. W pierwszej kolejności duchownym z Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, ale również zielarzem, medium jak i wizjonerem. Posiadał on jednak pewien niezwykły dar, który niewątpliwie przyniósł mu szeroki rozgłos nie tylko w Polsce, ale i w wielu miejscach na świecie. Darem tym była umiejętność jasnowidzenia. Worki listów z prośbami o pomoc, indywidualne spotkania z osobami potrzebującymi jego rady, to tylko ułamek rzeczywistości z jaką przyszło mu się mierzyć. Na kartach książki, człowiek ten zawarł swoje przemyślenia oraz dociekania dotyczące tego szczególnego przymiotu, jak i liczne przykłady swoich wizji - ich złożoności oraz próby ich zrozumienia. Prostolinijność, jaka emanuje z zapisków o. Klimuszki jest wprost uderzająca. Książkę czytałem z dużym zaciekawieniem, dodatkowo napisana została językiem bardzo przystępnym, dzięki czemu można ją polecić właściwie każdemu czytelnikowi. Lektura obowiązkowa dla osób zainteresowanych obszarem szeroko rozumianej parapsychologii a w szczególności jasnowidzeniem.

Czy miłośc ojca jest inna od miłości matki??? Hmmm...dobre pytanie. Jedno jest pewne - miłośc ojca w tym przypadku jest ogromna. Rady? Tak sporo ich słyszymy od rodziców ale gdyby tak je spisac mimo wszystko i przeczytac kiedy ich juz nie ma na ziemi? To cząstka kóra zawsze pozostaje w nas, coś co nas kształtuje przez lata... Książka przeczytana dosyc szybko...znalazłam w niej wiele cennych "ZŁOTYCH MYŚLI". Polecam...

Świeże spojrzenie na najróżniejsze sprawy, rzucone niemal sto lat temu przez istotę uważaną za twórcę agresywnej odmiany satanizmu. Oryginalne spostrzeżenia zwichrowanego erudyty, okraszone zostały jego własnymi doświadczeniami m.in. z narkotykami. Po prostu eseje obowiązkowe.

Wystarczy zapoznać się z "Bob Dylan- Autostradą do sławy" żeby dowiedzieć się o nim dosłownie wszystkiego... Prawdziwa kopalnia wiedzy o Dylanie jako wszechstronnym i charyzmatycznym artyście, ale również pełnym uroku, nie zawsze szczęśliwym człowieku...którego złe doświadczenia życiowe i inne smutki miały niewątpliwie wpływ na jego twórczą wenę ;) Mimo takiego talentu i osobowości, wydaje mi się, że Bob Dylan, a właściwie i pierwotnie Robert Zimmerman tak naprawdę nie był i nie jest wystarczająco doceniany...Możliwe, że brakło spektakularnego odejścia z tego świata jak było w przypadku Joplin, Hendrixa czy Morissona...i stania się nieodżałowaną legendą... ale szczęście jest jednak takie, że można dalej podziwiać i słuchać go na koncertach i wierzyć, że będzie dokładnie taki jaki wino... coraz lepszy z wiekiem ;) Życzę mu tego, bo sympatią darzę go ogromną :) (Żal, że do doliny Charlotty taka daleka droga ode mnie i refleks spóźniony, bo z chęcią sprawdziłabym jego możliwości ;) Jeśli ktoś jest bardzo spragniony informacji i ciekawostek o tym wybitnym artyście będzie usatysfakcjonowany z książki w 200% :) Ach... Chce się powiedzieć... chłopak z harmonijką byłby dla mnie parą :D

Liczyłam na więcej, ale z drugiej strony spełniła oczekiwania. Daję opis tego jakie typy samotników są, i z czego się wywodzą. Pan Wojciech przedstawia w sumie samotność jakoś coś dobrego. Ja ze swoim samotnikiem poradziłam sobie dwa lata temu, wtedy postanowiłam się z nim zaprzyjaźnić. Dla mnie ta książka podsumowała moje zmagania i moją pracę nad sobą.  Myślę, że dla wielu osób ta książka będzie bardzo dobra i pożyteczna, nawet jeśli w sieci się do tego nie przyznają.  Ostatecznie polecam ją każdemu, kto chce żyć w zgodzie z samym sobą. 

Książka zmotywowała mnie do obejrzenia kilku obrazów, wszystkim dobrze już znanego reżysera. Niekiedy raził mnie jej nadmierny, bezkompromisowy idealizm, który lepiej wyraża się w postaci obrazów na ekranie, niż w formie teoretycznych dywagacji. Fantazje autora rekompensuje dążenie do uchwycenia bezpośredniego doświadczenia oraz zbijanie wszelkich pytań o symbolikę w jego filmach: „Bardzo trudno było mi wyjaśnić osobom, które obejrzały Zwierciadło, że w filmie, oprócz pragnienia wyrażenia prawdy, nie ma innego ukrytego, zaszyfrowanego sensu”. Tarkowski stara się scharakteryzować estetykę sztuki filmowej nadając jej ontologicznego kształtu. Pojęciem wiodącym w jego teorii jest czas filmowy wyznaczony przez rytm poszczególnych ujęć zamkniętych w ściśle określonej przestrzeni (montaż pełni drugorzędne znaczenie). W ten sposób kino zbliża się do życia, jest „realnością emocjonalną”. Nie jestem teoretykiem filmowym, ale świadomość artysty jest w tym wypadku zdumiewająca. Cześć omawiająca strukturę obrazu filmowego to najmocniejsza strona książki. W zakończeniu autor pozwala sobie na ocenę kondycji duchowej ludzki, która, jak pewnie nikogo nie zaskoczy, znajduję się obecnie w kryzysie. Zagrożeniem dla jednostki jest wszechobecny materializm. Mamy tu do czynienia z chrystusową rolą artysty, który wskazuję zagubionym jednostkom właściwy kierunek rozwoju. Wydaję mi się, że to nieco przestarzała idea zabarwiona megalomanią autora. Tarkowski zapomina, że pełny rozrost duchowy możliwy jest w optymalnych warunkach materialnych. Podsumowując – rosyjski reżyser to o wiele lepszy autor przenikliwych obrazów filmowych, niż teoretyk. Niektóre, toporne fragmenty zostają jednak usprawiedliwiona imponującą świadomością artystyczną Andrieja Tarkowskiego.

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.