Wsjo wypito, czyli Syberia dla początkujących

„Bałkany zebrane z asfaltu”- ale fajny tytuł – pomyślałam i zainteresowałam się książką Michała Mazurka, choć nie wiedziałam jeszcze, jaki ma charakter. Tytuł i czarno – biała graficzna okładka ze zdjęciem motocyklisty mogły sugerować wiele. Na karcie wstępnej znów ciekawy cytat „Każde wyjście z domu jest podróżą życia”. Ja natomiast to chętnie sparafrazuję – „Każde sięgniecie po książkę jest podróżą” zwłaszcza po taką książkę, jak ta. Autor, Michał Mazurek zabrał mnie w podróż po Europie, ze szczególnym uwzględnieniem krajów bałkańskich, ale też ze szczególnym uwzględnieniem mnogości ludzkich ras i osobowości. Ta książka to nie jest zwykły przewodnik, to coś, co wykracza poza ramy turystycznego „follow me”. To pamiętnik, utkany ze zdarzeń, przeżyć, widoków i kawałków historii. W książce doszukałam sie analogii pisarskich i pomysłów na podróże do Petera Moore, reportażysty, który starą Vespą przemierzał Italię. I choć Italia zawsze będzie dla mnie tym najpiękniejszym miejscem świata, to dzięki opowieści Michała Mazurka pokochałam również Bałkany i nabrałam ochoty na takie podróżowanie. Pełna recenzja książki na stronie: http://moznaprzeczytac.pl/balkany-zebrane-z-asfaltu-michal-mazurek/

Bardzo dobre zwieczenie trylogii. Po słabszej drugiej części ta jest świetna. Przebija się tylko niezadowolenie autora. Ciągła krytyka zachodnich ludzi. Ja tu widzę niezadowolenie. Może na brak sponsorów. Może niezadowolenie z małego zainteresowania osiągnięciami? Tak czy tak można tylko pozazdrościć przygód .

7,5/10 autora uwielbiam czytać i słuchać (sprawdźcie profil na IG),właściwie to było głównym powodem sięgnięcia po ten reportaż i książkę drogi. Tematyka może leży wśród tych bardzo dalekich od moich zainteresowań (w tym światoznawczych) ale ta narracja!... 9/10 (w myśl mojej ulubionej zasady: "nie ważne co, ważne jak", bo nawet o zimnej dużej wodzie można zrobić interesującą opowieść.)

Styl pisania autorki jest bardzo blisko mojej granicy akceptowalności jednak w przypadku opisu Mołdawii wpisuje się idealnie i nie raz zdarzyło mi się śmiać. Po prostu w książce jest opisana prawda. Być może gdyby nie udało mi się odwiedzić tego kraju miałabym inne zdanie ale naprawdę miło i szybko się czytało, i zarazem wspominało :)

ROWEREM PRZEZ ŚWIAT Flaga na maszt Irak jest nasz A rower jest wielce OK Rower to jest świat Lech Janerka Kiedy tak jak ja cierpi się na chorobę lokomocyjną, rower staje się ulubionym środkiem transportu. Jednakże nie tylko dlatego go lubię, choć z różnych przyczyn nie korzystam z niego zbyt często. Rower daje większą swobodę, niż samochodu, większą wolność i przede wszystkim większą kontrolę – również nad wyborem tras przejazdu, w które nie wcisnęłoby się nic większych rozmiarów. Tylko co tu niby można napisać w książce? Jaki stworzyć poradnik? Wsiadasz i jedziesz, prawda? Wystarczy, ze rower się trzyma, w oponach nie brak powietrza i jeszcze że hamulce działają, reszta to rzecz względna, prawda? Nie do końca. Jak się okazuje istnieje wiele aspektów przygody rowerowej, które warto jest uwzględnić zanim takową się rozpocznie i to je stara się przybliżyć czytelnikom niniejsza pozycja. Całość mojej recenzji: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20779-podrecznik-przygody-rowerowej.html

Jak sam tytuł wskazuje jest to pozycja dla początkujących i osobiście dla mnie się z tym zgadzam. Może w 2025 jest już to lekko nie aktualne ale są opisane pewne podstawy funkcjonowania naszego wschodniego sąsiada. Momentami książka przybiera charakter dziennika podróży, innym razem przewodnika historycznego a jeszcze innym razem reportażu o tym co można zaobserwować, więc jest to zbiór. Dość dobrze się to czytało. Język dość prostu i zrozumiały dla każdego. Polecam jeżeli, ktoś chce poznać chociaż w niewielkim stopniu Białoruś i Białorusinów

W końcu znalalazłem chwilę aby usiąść na tą książką. I żałuję, że dopiero teraz to zrobiłem! Książka świetnie napisana. Czyta się lekko i przyjemnie. Weronika ma doskonałe pióro. Aż ciężko uwierzyć że tyle przygóf jej się przytarfiło :) Z przejęciem chłonęłem każdą stronę. I żal tylko że książka tak szybko się skończyła, powinna być zdecydowanie dłuższa :) Polceam każdemy marzycielowi! Warto w końcu się odważyć i postawić pierwszy krok na wyprawie życia.

Książka dla miłośników podróży i historii. Dla socjologów także. Doświadczenia i spostrzeżenia autora zmieszane z relacjami świadków z domieszką wierzeń. Sięgnęłam po nią, bo wiąże mnie z Ukrainą historia mojej rodziny, a to bardzo wiarygodna pozycja książkowa. Mity i stereotypy na przemian przenikają się w niej z codziennością. Mam swoje postrzeganie tego kraju, a ta książka może być dla czytelnika ciekawym głosem w temacie naszych sąsiedzkich relacji.

Oto książka 'nie zwykła' - wydana przez wydawnictwo kojarzone przede wszystkim z przewodnikami, ale przewodnikiem samym w sobie nie jest. Nie jest jednak również reportażem, a tym bardziej powieścią. Czymże więc jest? Otóż, najprościej rzecz ujmując, zbiorem ciekawostek na temat naszego zamorskiego sąsiada - Szwecji. Zbiór ten podzielony został na pięć rozdziałów: Ludzie, Miejsca, Zdarzenia, Jedzenie oraz Kultura. W każdym z nich autor prezentuje, jego zdaniem, najciekawsze przykłady odpowiadające hasłom przewodnim. Ich dobór wydaje się mocno subiektywny, bowiem czytając kolejne opisy nie widać, aby tworzone były one według jakiegoś klucza czy konkretnego schematu. Czasami ma się wrażenie zupełnej przypadkowości, ale być może taki był cel pana Macieja, by do jednego worka powrzucać bardzo różne elementy. Przechodząc jednak do konkretów - pierwsza część skupia się na postaciach, które w jakiś szczególny sposób odcisnęły swoje piętno w szwedzkim społeczeństwie. Mamy zatem przedstawiciela sportowców, projektantkę mody (z polskimi korzeniami, a jakże),jeszcze nie do końca koronowaną głowę, niezwykłego wynalazcę oraz kilka specyficznych grup walczących o to i o tamto. Część druga, najobszerniejsza, przybliża charakterystyczne dla Szwecji budynki, miasta, posągi, atrakcje turystyczne i zupełnie dziwaczne zakątki, których nigdy byśmy się nie spodziewali tam znaleźć. Bo czyż wyobrażaliście sobie, że Na Północy można natknąć się na wielki posąg Buddy w samym środku lasu, odwiedzić muzeum wieszaków, poznać właścicielkę średniowiecznego ogrodu ziołowego albo podziwiać pomnik spotkania z UFO? Takich niezwykłych miejsc, jak się okazuje, autor wyszukał całkiem sporo. Jest to po trosze dowód na to, że nigdy nie wiemy, jakie tajemnice możemy odkryć, kiedy podróżujemy po nieznanych krainach i skręcimy z utartych szlaków. Kolejny rozdział poświęcony jest szczególnym wydarzeniom, które albo stanowią lokalną tradycję albo też były jedynie jednorazowym incydentem, ale trwale zapisały się w szwedzkiej historii. Czy wiedzieliście na przykład o niezwykłym „misiowym” projekcie jednej z agencji reklamowych, związanym z krytyką władzy w Białorusi? Albo słyszeliście o kryzysie maślanym? Dwie ostatnie części książki to „Jedzenie” i „Kultura”. Tam przeczytacie zarówno o znanych faktach, takich jak np. zamiłowanie Szwedów do kawy, skąd się wziął ‘szwedzki stół’ i jak powinno się jeść słynnego kiszonego śledzia, jak i o tych zupełnie zaskakujących. Ja osobiście mocno się zdziwiłam dowiadując się, jak wielką atencją rodziny szwedzkie otaczają Kaczora Donalda, choć zdawało mi się, że wiem o Szwecji naprawdę dużo. ;) Podsumowując – książka autorstwa Macieja Zborowskiego dostarcza nam sporo przyjemności. Wprawdzie ciężko jest jednoznacznie określić jej odbiorcę, bowiem poziom treści jest bardzo przemieszany – część faktów średnio zainteresowany fan kultury skandynawskiej ma w jednym palcu i mogą go po prostu znudzić, a jednocześnie dla kogoś, kto nic o Szwecji nie wie są one podstawą, to jednak warto sięgnąć po tę lekturę. Trudno czyta się niektóre fragmenty ze względu na dość specyficzny styl autora, nadużywanie ulubionych sformułowań i fraz, nie zawsze użytych adekwatnie do sytuacji – w tym wypadku ma się wrażenie, że nieco zawiodła redakcja. Ale być może nie każdemu będzie to przeszkadzać, bo na szczęście ewidentnych błędów jest tylko kilka. Zabrakło mi jednak pewnych zdjęć – rozumiem, że w dużym stopniu wykorzystywano zbiory własne, ale pojawiły się również gotowe fotografie innych twórców, dlatego szkoda, że nie pokazano niektórych z tych bardziej zaskakujących miejsc ograniczając się raczej do tych popularnych i łatwych do wygooglowania. Wiadomo jednak, że im więcej zdjęć, tym droższe wydanie, dlatego trzeba iść na pewien kompromis. Swoją drogą książka mogłaby być nieco lżejsza i może odrobinę tańsza, gdyby nie wszystkie strony drukowano na kredowym papierze – może wystarczyło ograniczyć się tylko do tych, na których właśnie miały znajdować się zdjęcia? Jednak, mimo pewnych niedociągnięć, które też nie są czymś wyjątkowym na tle ponad 20 tys. tytułów wydawanych rocznie, „Na Północ. Szwecja znana i nieznana” to sympatyczna podróż po miastach i wioskach naszego sąsiada zza Bałtyku. Dla tych, którzy Szwecji nie znają, będzie to pewnego rodzaju kompendium wiedzy, stanowiące dobry wstęp do odkrywania jej tajemnic. Natomiast dla wszelkiej maści fanów skandynawskich klimatów książka stanowić będzie, z jednej strony zbiór ciekawostek, do których w większym bądź mniejszym stopniu jeszcze nie dotarli, a z drugiej zestaw podstawowych faktów zaprezentowanych w przystępnej formie, które w razie potrzeby będą mieli zawsze pod ręką. http://fileiholicy.blogspot.com

OCENA – 7/10 BARDZO DOBRA „OBLICZA STRACHU” Jacka Pałkiewicza to kolejna lektura, po którą warto sięgnąć dla rozrywki. Z pewnością po przeczytaniu, niektórzy czytelnicy powiedzą, co za bufon, chwalipięta, macho, ksenofob, który bez pardonu piszę o islamie oraz uważa, że Europa poszła za daleko w ustępstwach wobec imigrantów. No cóż może będzie to niepopularne i niepoprawne politycznie, ale trudno nie przyznać racji autorowi . Podzielam pogląd Pałkiewicza, że Muzułmanom nie w głowie asymilacja, czy integracja z Europejczykami, fakty mówią same za siebie. Nie ma w tym miejscu sensu przytaczać przykładów, na poparcie tej tezy, ponieważ rządzący najpotężniejszych mocarstw w Europie i tak wmawiają nam zupełnie coś odwrotnego. Myślę że mamy obowiązek bronić naszych wartości europejskich, naszej tożsamości, kultury, obyczajów, mamy prawo się tym obnosić, nawet jeżeli narażamy się synom Allaha, ponieważ jesteśmy u siebie w Europie. Strach ma wielkie oczy i o tym właśnie pisze Pałkiewicz w swoich krótkich tekstach, to wycinek z jego życia, mini powieści o jego podróżach, zestaw wspomnień porozrzucanych w czasie i przestrzeni. Pan Jacek Pałkiewicz na łamach tej książki wyjaśnia, co skłania go do ryzykowania życia. Ogólnie rzecz ujmując to wieczna pogoń za przygodą, sięganie po coraz nowe wyzwania czy wreszcie potrzeba mocnych wrażeń. Przygodą jest samo życie, pod warunkiem, że żyje się mocno, bo tylko wtedy można odkryć rozmiar własnego strachu, mierzyć się ze słabościami. Za pomocy tej książki, będziemy się przenosić w różne odległe zakątki świata, w jednej chwili będziemy w Jakucji zmagać się z mrozem, by za chwilę znaleźć się na Saharze, Gobi czy Takla Makan i mierzyć się z żarem z nieba. Te krótkie opowiadania napisane są prostym językiem, czyta się to bardzo szybko i przyjemnie. Nieraz spotkamy się z anegdotami wplątanymi w tekst, spostrzeżeniami autora, zabawnymi sytuacjami, ale również z tymi, które mrożą krew w żyłach, więc czeka nas podczas czytania spora huśtawka emocji. Lubię Pałkiewicza, choć wielu mu zarzuca, że popada zbyt często w samo zachwyt, mnie to osobiście nie przeszkadza, ponieważ ma pełne prawo to okazywać ze względu na doświadczenie i osiągnięcia, których dokonał a ma ich na koncie całkiem sporo. Reasumując pozycja warta przeczytania i poświęconego czasu, nie jest to z pewnością najlepsza książka tego autora, ale w kontekście przygody czy rozrywki warta, aby po nią sięgnąć. Pozdrawiam. Jack_

Dla osoby zainteresowanej Tadżykistanem czy państwami Azji Centralnej będzie to książka ciekawa. Dużo informacji o historii, mentalności Tadżyków, ich życiu, stosunku do władzy i tradycji. Ja swego czasu czytałem co nieco o tym dalekim kraju i orientowałem się w jego geografii, dlatego nie był mi tak całkiem obcy. Przypadkowe osoby mogą się przy niej znużyć. Mnie zaczęła nudzić pod koniec, głównie ze względu na długie, rozwleczone opisy. Duży plus dla autora, że opisując zastaną rzeczywistość nie ocenia nikogo ani niczego.

Jestem zaskoczony tak niską oceną bo jest ona strasznie krzywdząca dla tej książki. Można mieć ambiwalentne odczucia z uwagi na aktualną sytuację ale nie zmienia to faktu, że jest to jedna z lepszych pozycji o kolei transsyberyjskiej, a odniesienia historyczne, kulturowe, społeczne i czasem polityczne tylko dodaję jej atrakcyjności. A całość świetnie uzupełnia fenomenalny lektor.

To nie były te emocje, ten dreszczyk, ta adrenalina - co w historii samotnego opłynięcia świata najtrudniejszą drogą ("Zew oceanu"). Nie ta skala czyhających niebezpieczeństw, choć "cnota" autorki była w niebezpieczeństwie, ale amatorzy ... - nie wiedzieli z kim tańczą ;) Tu była ciężka harówka jazdy rowerem z przyczepką w terenie górskim, lub drogami o dużym natężeniu ruchu bez pasa dla rowerów, z czego cieszyli się Hiszpanie namiętnie trąbiąc na Ewcię. Ale autorka, to z charakteru uparty kozioł i według mojego mniemania, najważniejszą rzeczą z tej samotnej wyprawy, było pokazać całemu światu, że dam radę (większość maratończyków, triatlon-owców, czy wspinaczy wysokogórskich ma tą samą przypadłość) i dała. Choć pod koniec stwierdziła szczerze, że lepiej jest się z kim dzielić spostrzeżeniem; aaach - jak tu pięknie. Oczywiście zaletą takich wypraw oprócz wspaniałych krajobrazów i zwiedzania magicznych miast, jest poznawanie ludzi i miejscowych zwyczajów. Według relacji pani Ewy, Katalończycy to wyniośli, nabzdyczeni i milczący ludzie nie skorzy do pomocy, przez co straciłem całą sympatię (walka o niepodległość) do tego narodu. Dla miłośników turystyki i przygód.

Tom reportaży podróżniczych Wojciecha Śmieji. Autor, prawie jak Andrzej Stasiuk, wybiera się w podróż po gorszej Europie, a w jej ramach po „gorszych” terenach. Mołdawia, Macedonia (obecnie Macedonia Północna),Rumunia, Kosowo, Serbia, Ukraina, Albania (i nasze Beskidy). Ale bez stolic i obiektów z listy Unesco. Autor stara się nam pokazać prawdziwe życie mieszkających tam ludzi z ich codziennymi problemami i oglądem rzeczywistości. Ze wszystkimi stara się rozmawiać i przedstawić ich punkt widzenia. Nierzadko są one sprzeczne z tym poprzedniego rozmówcy czy samego reportera. Śmieja kładzie nacisk na pogmatwane życiorysy i miejsca, w których ścierają się ze sobą różne grupy społeczne, narodowościowe czy religijne. Nierzadko sięga do przeszłości, by przedstawić genezę tych zjawisk z puntu widzenia poszczególnych grup (np. Serbowie i Albańczycy, mieszkańcy Mołdawii i Nadniestrza, Macedończycy i Grecy czy też Arumuni). Nie zachwala nam nowych atrakcji, po prostu pokazuje to, czego jadąc gdzieś lub chociażby przejeżdżając tamtędy nie chcemy widzieć. A warto popatrzeć, np. na pomniki Rocky’ego Balboa czy Boba Marleya w serbskiej Wojwodinie, ostatnie miejscowości Arumunów w Macedonii czy Grecji, podzieloną Kosowską Mitrowicę czy też góry i drewniane cerkwie na półwyspie Kola. Inaczej niż Stasiuk, autor nie kładzie nacisku na literaturę, ale nawiązuje i do niej, chociażby do Stanisława Vincenza na Huculszczyźnie. Kawałek prawdy o życiu ludzi w naszej części Europy.

Książka o "samotnej" podróży kobiety odważnej i entuzjastycznej . Optymistyczna, dająca poczucie możliwości spełnienia realnych marzeń, o ile włoży się w to wystarczająco dużo wysiłku. Nie jest to przewodnik ani planner podróży. Pod jej wpływem usunęłam kilka ramek, w które sama siebie wcześniej włożyłam:-).

Książek podróżniczych jest na rynku bez liku, ale ta jest naprawdę niezła. Chłopaki przeżyli prawdziwą przygodę z niesamowitą historią w tle*. Pierwszą połowę czytałam z wypiekami, martwiąc się czy uda się im wyjść z głuszy. Doceniam również część faktograficzną. A poza tym, polubiłam autora za brak nadęcia. Teraz też robi wspaniałą dziennikarską robotę wobec rosyjskiej inwazji na Ukrainę i wczesniejszej wojny w Donbasie. I za ten calkosztalt ode mnie dziewiątka. Brawo Tomasz! * Historią z dużym prawdopodobieństwem nieprawdziwą i to należałoby jednak sprostować..

Nie spodziewałam się, że Syberia może być tak ciekawa. Ksiądz Sowa z każdą kolejną kartką co raz bardziej wciągał mnie w swoje opowieści o tej niezwykłej krainie i jej ludziach. Przy tej lekturze czas się nie dłuży, czeka się z zainteresowaniem, co jeszcze nasz przewodnik nam pokaże. A robi to w bardzo dobrym stylu, opowiada bez oceniania, bez uprzedzeń, z dużą otwartością i sympatią do ludzi i krainy. Polecam.

Książka jest właściwie relacją z podróży. Do sięgnięcia po nią zachęciły mnie prelekcje autora, jednak okazało się, że lepiej się go słucha na żywo (10/10!) niż czyta. Brakuje mi w niej większego obrazu Tybetu, rysu historyczno-kulturalnego. Niestety przez barierę językową brak tutaj głębi poznawania Tybetańczyków i ich zwyczajów - wiele aspektów jest pozostawionych domysłom czytelnika. Pomimo powyższych wad jest to jednak dalej opis bardzo ciekawej podróży okraszony ładnymi zdjęciami i nie żałuję poświęconego jej czasu.

Zew Oceanu. 312 dni samotnego rejsu dookoła świata to książka, która mocno mnie zaskoczyła, choć na końcu pozostawiła lekki niedosyt – może dlatego, że skończyła się za szybko, a chętnie przeczytałabym jeszcze więcej o przygodach i refleksjach autora z tego niezwykłego rejsu. To fascynujące, jak samotność na bezkresnym oceanie pozwala odkryć w sobie spokój i otwartość na świat. W dzisiejszych czasach samotność bywa odbierana jako problem, coś, czego obawiają się poprzednie pokolenia i co często kojarzy się z trudnościami życiowymi. Zabrakło mi nieco głębszych refleksji, bo autor skupił się głównie na faktach i zdarzeniach, ale mimo to książka ma w sobie nutę melancholii, która mnie poruszyła.