Maski

Książkę pochłonęłam w dwa wieczory! Świetna, nieprzewidywalna i wciągająca fabuła. Jako mankament można uznać drobne błędy - literówki, to że w jednym miejscu pani Helena staje się panią Haliną czy błędy powtórzeniowe, wynikające z tego że autor chyba dwa razy zmieniał brzmienie zdania i ostatecznie coś niepotrzebnie się w nim znalazło. To jednak było mało istotne ze względu na panujący w książce klimat i emocje, które łatwo przenoszą się z bohaterów powieści na czytelnika. Zdecydowanie polecam :)

„Powrót Łosia” Andrzeja Boruszewskiego to druga część historii o łosiu. Znów w małym Typinie zaczyna grasować morderca, a dlaczego mieszkańcy wszystko chcą zwalić na niewinnego łosia? Warto przeczytać i się dowiedzieć. Komediowy kryminał – na jeden wieczór.

Powiem szczerze, że jak na debiut, powieść jest niezła a ostatnie sceny wręcz podkręcają tempo jak tocząca się lawina. Autor jest związany z przemysłem winiarskim i wcześniej pisał poradniki na temat win i szampana. Dlatego też tłem tej historii kryminalnej jest szampan i miasteczko we francuskiej Szampanii. Ta historia sięga czasów II Wojny Światowej i jej tajemnice skrywane do czasów współczesnych powodują spore zamieszanie oraz kilka trupów.

Książki, których główni bohaterowie są chorzy psychicznie to pozycję wzbudzające w czytelniku ciekawość, strach czy momentami żal. Milosc-uczucie, które każdego potrafi doprowadzić na skraj a niezrownowazonych psychicznie skłania do szaleństwa. Iwa-główna bohaterka, ktora już od początku ma ewidentny problem z mężczyznami. Po trudnym dzieciństwie próbuje znaleźć ta prawdziwa,w jej głowie idealna miłość. Książka wprawila mnie w zachwyt-jak wszystko skrupulatnie sobie wymyśliła i powoli realizowała. Ksiazke czyta się bardzo szybko, gdyż temat ciekawy, opisy problemow dnia codziennego A bohaterowie dają się lubić.

Sympatyczna opowiastka o mieszkańcach włoskiego miasteczka z nad jeziora Como. Obyczajowa historia, o czasach co minęły, lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku, osnuta wokół wątku "kryminalnego", zniknięcia z kościoła figurki Madonny. Czyta się miło, sielsko, niespiesznie, delektując się smaczkami północnych Włoch. Dla sympatyków duszonej wołowiny z polentą, jest to ciekawa propozycja.

Po więcej recenzji zapraszam na bloga: http://ksiazkowo-wg-rafala.blogspot.com/ II wojna światowa zostawiła po sobie na świecie wiele złego. Zabrała ze sobą miliony istnień, zniszczyła tysiące rodzin, obróciła w pył wiele miast. Oprócz tych wielkich, strasznych skutków, pozostały po niej jeszcze małe ślady, a sporo z nich na terenie Polski. Mowa tu o poniemieckich bunkrach, tunelach i wszelkich systemach fortyfikacji, a także rzekomych skarbach zakopanych w podziemiach zamków lub na miejscach byłych niemieckich placówek wojskowych. "Szpital nad Pisą", autorstwa Krzysztofa Więckiewicza opowiada historię właśnie jednego z nich - skrzyni zakopanej w czasie II wojny światowej w miejscu szpitala polowego nad rzeką Pisą oraz próby odnalezienia go po latach przez właściciela, w dość nietypowych okolicznościach i z nietypowymi towarzyszami... "Wyprodukujemy dzisiaj kolejną partię kalek ku chwale naszegp Führera i III Rzeszy - po ciuchu powiedział do siebie oficer i westchnął ciężko." Otton Brink wiódł sobie spokojne życie jako chirurg w berlińskiej klinice, aż do września 1939 roku, kiedy to wybuchła wojna. Wówczas został skierowany do szpitala polowego nad Pisą, w okolicach Łomży, w okupowanej Polsce. Tam pomagał jak umiał żołnierzom rannym podczas działań wojennych, co często sprowadzało się niestety do amputacji kończyn, gdyż nic innego nie można była zdziałać. W lipcu 1942 roku trafił do niego jednak "gość" specjalny - młody oficer SS, ranny w wyniku wybuchu miny na froncie wschodnim. Otton otrzymał specjalne rozkazy, aby najpierw nająć się właśnie Rolfem von Dornhoff, bo tak nazywa się owy żołnierz, i za wszelką cenę go uratować. Jedynym ratunkiem dla rannego wojskowego było jednak tylko odcięcie nogi od kolana w dół. Podczas przygotowywania się do operacji, Rolf na krótką chwilę staje się przytomny. Gdy dowiaduje się co go czeka, prosi doktora Brinka, aby ten, po zakończeniu zabiegu zakopał jego nogę w lesie. Ten, bardzo zdziwiony, przystaje na tę osobliwą prośbę, litując się nad cierpiącym. Wkrótce potem oficer SS trafia do berlińskiej kliniki, gdzie w dowód wdzięczności załatwia posadę lekarzowi znad Pisy, a pomiędzy mężczyznami zaczyna rodzić się przyjaźń... Początkiem 1943 roku do Niemiec zaczynają napływać niepokojące wieści o coraz gorszej sytuacji na froncie wschodnim. Rolf von Dornhoff, wraz z doktorem Brinkiem, chcąc uniknąć piekła, które rozpęta się na wieść o klęsce pod Stanilgradem, wyruszają do neutralnej Szwajcarii w celu dalszego prowadzenia rehabilitacji. Tam też zastaje ich koniec wojny. Lata mijają, a dawny oficer SS wciąż myśli o nodze, którą pozostawił w Polsce. Gdy pewnego dnia spotka dwóch polskich harleyowców, Wojtka i Chudego, którzy nie raz bywali w okolicach dawnego szpitala polowego nad Pisą i będą skorzy do pomocy w odnalezieniu jego kończyny, Rolf bez zastanowienia wskoczy na motor, by pognać w podróż do Polski i wraz z nowo poznanymi kumplami odnaleźć to, co od lat nie dawało mu spokoju i by wreszcie zasmakować życia i przygody! "Wszyscy mieli się wkrótce dowiedzieć, ze los potrafi w przedziwny sposób splatać ze sobą życia ludzi, którzy pozornie odlegli od siebie i niemający ze sobą nic wspólnego, w pewnej chwili odkrywają, jak wiele ich łączy i jak ważne role zaczynają nagle w stosunku do siebie odgrywać." "Szpital nad Pisą" jest podzielony tak jakby na dwie części. Pierwsza toczy się podczas wojny, a głównym bohaterem jest wtedy Otton Brink, druga natomiast dzieje się już po wojnie i pałeczkę przejmuje Rolf von Dornhoff. Zabieg zmiany głównego bohatera w trakcie trwania historii jest nieco niebezpieczny. Czytelnik może się bowiem zbyt przyzwyczaić do jednej postaci i gdy ona zejdzie na dalszy plan, z opowieści często tryska cała 'magia' i dalej po prostu przewraca się kartki bez większego entuzjazmu. Panu Krzysztofowi wyjątkowo dobrze udało się swój zamysł wykonać. Gdy lekarz Otton Brink schodzi na dalszy plan, przekazując 'sztafetę' swojemu przyjacielowi, Rolfowi, praktycznie nie da się tego wyczuć. Autor już wcześniej oswaja nas z tym, coraz więcej czasu poświęcając byłemu żołnierzowi SS, a coraz mniej jego przyjacielowi, przez co ta zmiana nie jest gwałtowna i nie wpływa na niekorzyść książki, a urozmaica ją i przełamuje rutynę. Przyznam, że jak na debiut, jest to osiągnięcie godne pogratulowania, bo tak, "Szpital nad Pisą" to właśnie próba zaistnienia na rynku wydawniczym tegoż pisarza. Powieść Krzysztofa Więckiewicza przypadła mi do gustu, przyznaję to otwarcie. Mam jednak pewne obawy co do tego, czy inni po przeczytaniu tej książki także będą usatysfakcjonowani. Nie jest to bowiem książka dla każdego. Jeśli kogoś interesują czasy II wojny światowej i odkrywanie poniemieckich tajemnic lub harley'e i ogólnie jazdy motocyklem, to jemu "Szpital nad Pisą" powinien się spodobać. Natomiast dla kogoś, kto z powyżej wymienionymi zainteresowaniami nie ma nic wspólnego i w ogóle go to nie fascynuje, powieści tej nie polecam. Dla takiego człowieka będzie ona po prostu nudna, gdyż nie jest to książka, którą może czytać ktokolwiek, bez względu na to, co go interesuje. "Szpital nad Pisą" jest opowieścią napisaną dla węższego kręgu ludzi, choć jeśli ktoś chce spróbować czegoś nowego i sięgnąć po książkę z całkiem innego gatunku niż dotychczas, to gorąco zachęcam. "Bierz od życia to, co ci daje, i nie zastanawiaj się, czy na to zasługujesz, to nie ma sensu..." Krzysztof Więckiewicz, jak na debiutanta, napisał bardzo dobrą powieść. Umiejętnie łączy tutaj wątki książki wojennej i sensacyjnej, choć tej drugiej jest tu zdecydowanie mniej. "Szpital nad Pisą" mnie się spodobał, nie sądzę jednak, że każdy będzie podzielał moje zdanie, bo książka ta zdecydowanie dla każdego nie jest. Nie mniej jednak fanom II wojny światowej i poniemieckich tajemnic książkę bardzo polecam, jak i również wielbicielom motocykli. Ci wszyscy powinni być usatysfakcjonowani i zadowoleni z lektury w równym stopniu jak ja.

Po zakochaniu się w kryminałach Miłoszewskiego, kiedy zobaczyłam na półce w księgarni kryminał polskiego autora, postanowiłam sprawdzić. Nie powiem, że nie było warto, jednak na pewno nie jest to ta sama wartka akcja, przeplatanie się wątków i zaskakujące zwroty akcji co u Miłoszewskiego. "Schodząc ze ścieżki" to kryminał "do poczytania" wieczorami, jednak moim zdaniem nie jest to książka, którą pochłania się jednym tchem. Mnie specjalnie nie wciągnęła, więc czytałam ją sobie po trochu wolnymi chwilami, ale nie szukałam ich na siłę jak w przypadku niektórych lektur. Główni bohaterowie wydali mi się natomiast bardzo sympatyczni, kilka razy złapałam się na uśmiechach do książki. Zakończenie książki jest dość zaskakujące, to trzeba przyznać. Nie żałuję, że poświęciłam na nią czas, jednak nie poleciłabym wielbicielom wytrawnych kryminałów.

Cudowne, malownicze włoskie jezioro i pejzaże wokół. Spokojna śledcza otrzymuje sprawę dotyczącą odnalezionych ludzkich szczątków z około lat 40-tych XX wieku (jakby brakowało szkieletów z tego okresu). Wiadomo, że był to młody mężczyzna, na którym dokonano egzekucji. Kiedy (mniej więcej w połowie książki) policjantka ustala personalia mężczyzny, ale - co podkreśla - nie okoliczności śmierci, prokurator odbiera jej śledztwo. Bo dużo jest szkieletów z tego okresu. Książka bardzo klimatyczna. Historia to też bogaty melanż, bez czarno-białych postaci. Zapamiętam weekendowe spacery policjantki. Zazdrościłam, kiedy w święta wielkanocne, może w sobotę, wczesnym rankiem, piła kawę z jakimś ciastkiem patrząc na jezioro. Natomiast, przyznaję się, nie pamìętam, jak ostatecznie wyjaśniła się zagadka, "kto zabił", i co na to prokurator. Zasnęłam z książką w ręku, zwalona z nóg ciężkim dniem. 6,5 gwiazdek.

...no jestem pod wrażeniem, aż zdanie rozpoczynam niepoprawnie! Dobra książka. Polskiego autora, a już myślałam, że najlepsze kryminały piszą Skandynawowie! Jest akcja, czarny humor, klimat PRL-u. Minusem jednym był nawał bohaterów, w pewnym momencie nie widziałam kto jest kim ale zwykle mam problem z zapamiętaniem imion. Będąc daleko od domu, czytać o Hotelu Rzeszów, którego już dawno nie ma, Pomniku Wielka C. - aż zatęskniłam, nawet za tym brzydactwem. Na pewno wrócę do Pana Wolskiego.

Czuję odprężenie komórek mózgowych. Czuję jak moje zwoje nerwowe odpoczęły i rozciągnęły się do maksymalnych rozmiarów przy tej książce. Książka, ta jest niezwykłą przygodą po niezwykłych wydarzeniach mieszkańców Lubania. Nie mogę napisać jakich wydarzeń bo jedno wydarzenie ociąga drugie z drugie całą lawinę, zdarzeń wręcz niemożliwych a jednak. Autor piszę zgrabnie, przyominienia akcji czytelnikowi wkleja tak umiejętnie że wszystko tworzy pięknie ujęta tematycznie książkę. Książkę, która nie mieści siew żadne ramy po prostu jest nadzwyczajna w swoim rodzaju. Jest mozaiką wydarzeń ale żeby móc ją rozwiązać trzeba przeczytać i poruszać mózgiem.

Sporo zmian w barze Lume jeśli chodzi o wyposażenie, ale geriatryczny kwartet pozostaje niezmienny, i wie wszystko najlepiej. Zabawne dialogi i przemyślenia głównych bohaterów, szczypta wiedzy o włoskiej rzeczywistości sprzed kilku lat, oraz akcja podążająca własnym torem, z zacięciem barmana do rozwiązywania zagadek kryminalnych, zachęcają do przeczytania tej sympatycznej książeczki w wakacyjny czas.

"Zakład" pana Boruszewskiego kupiłam w bardzo okazyjnej cenie (raptem kilka złotych) i szczerze nie spodziewałam się po nim zbyt wiele. Może właśnie dlatego pozytywnie zaskoczyła mnie ta powieść. Tytułowy "zakład", to mocno niemoralna propozycja, którą otrzymuje główny bohater. Znajdziecie tu zdradę, morderstwa, nakłanianie do morderstwa, znudzonych bogaczy, przede wszystkim wiele zaskakujących plot twistów. Książkę czytało mi się bardzo dobrze i ani na moment nie miałam chęci sięgnąć po coś innego. Szczerze polecam, bo naprawdę mi się spodobała. #lubimyczytac, #andrzejboruszewski, #zaklad,

Jeśli zamierzasz w najbliższym czasie wstąpić w związek małżeński, to mam dla Ciebie dobrą radę. Najpierw poświęć trochę czasu na bliższe poznanie przeszłości panny młodej, a także (a może przede wszystkim) jej rodziców. Robert Pine, bohater książki "Bez ostatniej strony" nieco zbagatelizował możliwości swojej przyszłej żony i teściów, przez co uwikłał się w ciąg z pozoru groźnych zdarzeń. Życie chemika, pracownika koncernu petrochemicznego nie wydaje się specjalnie interesujące. Robert Pine nie jest jednak zwykłym chemikiem. Ten najlepszy absolwent Uniwersytetu w Pensylwanii trafia do Engine, by opracować dla tajnych służb, gaz wywołujący natychmiastowy zawał serca o zwiewnej nazwie Ariel. Prace nad projektem idą pełną parą, gdy nagle... nasz bohater dostaje tajemniczy list z zaręczynowym pierścionkiem, który niedawno wręczył swojej ukochanej Emily. Robert jest przekonany, że dziewczyna została porwana. Co więcej, porywacz w zamian za uwolnienie kobiety żąda od mężczyzny wzoru na Ariel. Jak postąpi Robert? Czy odda w ręce nieznajomego człowieka efekty swojej ciężkiej pracy? Otóż odda, ale bez tytułowej ostatniej strony. Kiedy wychodzi na jaw, że porwanie Emily było jedną wielką mistyfikacją, Robert postanawia znaleźć osobę, która chciała go zastraszyć. Krąg podejrzanych obejmuje niemal wszystkich pracowników Enigne. Każdego dnia dołącza do niego nowa osoba. Tymczasem sprawca pochodzi z zupełnie innego środowiska. W dodatku Robert odkrywa, że jego narzeczona mogła brać udział w tej haniebnej próbie wyłudzenia. Fabuła "Bez ostatniej strony" jest jak widać wyjątkowo zaskakująca. Nie bez przyczyny akcja książki Bright Clio rozgrywa się w 1953 roku, kiedy komisja senatora McCarthy`ego paraliżuje życie polityczne w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Co i rusz natrafiamy w książce na wzmianki dotyczące komunistów i opinie naszych bohaterów na temat czołowych polityków amerykańskich z prezydentem Dwightem Eisenhowerem na czele. W tle pobrzmiewają również echa Wyścigu zbrojeń, wojny w Korei, tzw. "nowego wychowania" i słynnego procesu małżeństwa Rosenbergów. Krótko mówiąc, realia historyczne są tu odmalowane z niebywałą szczegółowością, a bohaterowie wydają się być mocno zainteresowani życiem politycznym swojego kraju. W tym miejscu grzechem byłoby nie wspomnieć o jednym z pracowników Engine - Paulu (Pawle),który jest Polakiem i ma typowo polskie zdanie na temat ustroju proponowanego Europie przez Wielkiego Brata. Do tego na kartach książki pada również tajemnicze wówczas słowo Katyń, które najpewniej pobrzmiewało w tym czasie także za oceanem. "Bez ostatniej strony" to książka ze znakomicie dopracowaną intrygą, która organizuje wokół siebie niemal całą oś fabularną. Trzeba przyznać, że jako czytelnicy wielokrotnie dajemy się nabrać wskazówkom sugerowanym nam przez głównego bohatera i prawie do ostatniej strony nie wiemy, kto uknuł przeciw niemu spisek. Nawet, gdy prawda wychodzi na jaw, sytuacja nie staje się dla nas zupełnie jasna. I bardzo dobrze. Dzięki temu istnieje duża szansa, że nie zapomnimy historii Roberta Pine tak szybko, jakby się mogło wydawać.

Przeczytałam książkę z zainteresowaniem. Akcja różni się od tych wszystkich kryminałów, które czytałam do tej pory, zatem jestem bardzo zadowolona z dobrze spędzonego czasu. Ciekawie prowadzony watek i trudno cokolwiek "wywróżyć" zawczasu, co jest często moja zmorą podczas czytania lub oglądania filmów. Ta książka nie jest przewidywalna i trzyma w napięciu przez cały czas, do samego końca. Poznajcie niezwykłą przygodę Quincego i Jane.

Zasadniczo było by super gdyby... Gdyby autor nie postanowił skomplikować fabuły do stopnia dość zbliżonego do Morderstwa w Orient Expressie. I o ile u Agathy to był ciekawy zabieg i pomysł się bronił, o tyle w tym przypadku wychodzi ciężko. Więc w sumie jest nierówno, bo książka czyta się dobrze, tylko w pewnym momencie człowiek zaczyna wątpić czy w tej fabule jest choć jeden bohater, który nie jest czyimś synem, córką, albo w inny mniej formalny sposób nie jest powiązany z ofiarą. Co powoduje przesyt i w dość dobrą książkę zwyczajnie psuje.

Bardzo sympatyczna, wakacyjna lektura, mimo tego, że kryminał i zimne ciało zostaje znalezione w kontenerze na śmieci. Domorosły detektyw-barman, przy współudziale miejscowego klubu seniora, odsłania i przedstawia małomiasteczkowy światek pożądający sensacji. oraz komendanta policji z prawdziwego zdarzenia. Plusik więcej za czterech, rozplotkowanych "zgredów".