Mam przyjaciółkę opiekunkę zwierząt

MaleWielkieKsiazki,blogspot.com Kolejna książeczka z serii Mądra Mysz. Tym razem poznajemy pracę weterynarza, a dokładniej pani weterynarz. Odwiedzamy jej gabinet, obserwujemy codzienną pracę. Są oczywiście pacjenci. Najpierw w poczekalni, potem podczas badania, możemy spróbować wyobrazić sobie, jak wygląda dzień przyjęć. (...) Jedziemy również z panią weterynarz na wizyty domowe. Co powiecie na pacjentkę - krowę? Też ma swoje problemy, tutaj na szczęście tylko chwilowy brak apetytu. A wiedzieliście, że malutkie, nowo narodzone świnki muszą dostać zastrzyki? A to, że dla utrwalenia opatrunku końskiego kopyta trzeba użyć smoły? Takie i inne ciekawostki czekają na was w książeczce "Mam przyjaciółkę weterynarza". Polecam każdemu maluchowi ciekawemu świata. Rodzicom z pewnością będzie łatwiej odpowiedzieć na wiele pytań, dotyczących profesji mniej nam znanych.

Cała opinia na: MaleWielkieKsiazki.blogspot.com Niektórzy mają Boba Budowniczego, a inni budowniczego Ryśka. I dzisiaj będzie o Ryśku i jego budowie :-) Plac budowy zawsze powinien być ogrodzony, zatem obcy nie mają tam wstępu. Dlatego wchodzimy na plac tylko na czas czytania tej książeczki. Obserwujemy budowę od samego początku. Wykopy, lanie betonu z wielkiej "gruszki". Murowanie ścian. Wszystko to pod nadzorem i bystrym okiem majstra, który sprawdza, czy każdy z wykonywanych etapów zgadza się z projektem. Dowiemy się, w jaki sposób doprowadza się do budynków sieci: kanalizacyjną, wodociągową oraz energetyczną. Co więcej możemy przez chwilę uczestniczyć w tradycyjnej uroczystości zakończenia jednego z etapów budowy - założenia więźby dachowej. Tak zwana "wiecha" jest powodem do świętowania. Na zakończenie opowiadania, nasz przyjaciel Rysiek ma niespodziankę, która sprawi, że mały chłopiec odwiedzający plac budowy, zapragnie zostać....budowniczym!

Interesująca książeczka z serii "Mądra mysz" dla dzieci powyżej 3 lat. W tej możemy zobaczyć, na czym polega praca strażaków oraz jak od kuchni wygląda remiza strażacka. Czytelnik poznaje również różne rodzaje pojazdów strażackich. Wszystko zaprezentowane w formie interesującej przygody Floriana, który odwiedza remizę strażacką wraz ze swoim starszym kolegą Tomkiem, który należy do ochotniczej straży pożarnej. Polecam! * Biorę udział w Olimpiadzie Czytelniczej organizowanej przez http://www.posredniczka-ksiazek.pl

Ładne i szczegółowe obrazki, ciekawa opowieść przedstawiająca pracę śmieciarza pod wieloma jej aspektami :) Książeczka o tyle genialna, że jest to zawód dość źle (nie wiem czemu) postrzegany pośród ludzi. Dzięki tej książeczce dziecko zyska szacunek dla pracowników którzy nadają czystości naszemu życiu ;) Sama chętnie dla siebie ją przeczytałam :D Serdecznie polecam, bardzo dobra pozycja dla dziecka poznającego świat, w tym różne zawody :)

Lena odwiedza swojego przyjaciela pszczelarza, który postanawia jej pokazać skąd bierze się miód. Pokazuje jej obrazy tych owadów opowiadając jak są zbudowane; tłumaczy na czym polega ich ciężka praca;  wyjaśnia jak zbierany jest nektar. Później pokazuje ul, a rozkładając go na czynniki pierwsze tłumaczy jak jest zbudowany (cenna lekcja również dla mnie). Fajnie wyjaśnia jak pszczelarz wydobywa miód z ula używając do tego specjalnej wirówki (zupełnie o tym nie wiedziałem). Dzieciom najbardziej podobała się jednak strona, na której było pokazane jak pszczelarz przejmuje nowy rój z ich królową i adoptuje go w nowym ulu. Generalnie książeczka jest bardzo przyjemna; obrazki fajne, papier miły w dotyku. Nic tylko kupić sobie słoiczek pysznego miodu, najlepiej wprost od profesjonalnego pszczelarza, bo podobno te ze sklepu mają z miodem niewiele wspólnego.

Zuzia jak każde zdrowe dziecko w każdej przestrzeni jest w stanie zorganizować sobie dobrą zabawę; najlepiej gdy będzie to coś nowego i niepowtarzalnego, no i ruchowego. Kończy to się zwykle kontuzjami, a w przypadku Zuzi nawet przyjazdem karetki pogotowia (tę stronę moje dzieci lubią szczególnie). W dalszej części dzięki wypadkowi Zuzi możemy zobaczyć, oczami dziecka, jak wyglądają procedury szpitalne. Jest zastrzyk, jest prześwietlenie, a nawet operacja – nie sądziłem, że kontuzja jest tak poważna, ale rozumiem, że z powodów edukacyjnych konieczne było rozszerzenie opowieści o zabieg chirurgiczny. Kolejne strony poświęcone są rekonwalescencji po operacji – obchodowi lekarskiemu, odwiedzinom rodzinnym, nowym przyjaźniom z innymi pacjentami, a nawet ćwiczeniom fizjoterapeutycznym. Wszystko to z pełnym uśmiechem na buzi Zuzi; jestem wdzięczny ilustratorom za niego, by dzieciaczki czytające książkę nie nabrały awersji do szpitali. Polecam bo oswaja.

Ładne i szczegółowe obrazki oraz opis pracy ratownika medycznego :) Podoba mi się bardzo wybór profesji przedstawionych w serii, praca ratownika nie pojawia się nazbyt często w pozycjach dla dzieci, a jest to bardzo istotny zawód który trzeba doceniać :) Serdecznie polecam, bardzo dobra pozycja dla dziecka poznającego świat oraz różne zawody a przede wszystkim nowe słownictwo :)

Poznajemy dwa rodzeństwa : Jadwiga i Franek żyli przed 100laty, Tomek i Ania żyją w dzisiejszych czasach. Książeczka pokazuje porównanie życia dawniej i dziś. Mały czytelnik poznaje wygląd dawnego świata, poprzez sytuacje przedstawione na szczegółowych ilustracjach. Na niemalże każdej stronie znajduje się skrzydełko wewnątrz którego mamy ciekawostki, takie jak wyglądało uszycie stroju, środki komunikacji, robienie prania, wizyta u lekarza, spędzanie czasu wolnego. Oczywiście analogicznie na stronie drugiego skrzydełka mamy omówione jak wyglada to dziś. Myślę, że jest to ciekawa pozycja dla starszych już dzieci. Będzie świetnym treningiem spostrzegawczości, gdyż oba rodzeństwa żyły w tej samej kamienicy, zmieniają się detale. Nie wiem tylko czy zainteresuje już 3 latków dla których jest dedykowana 🤔 Starsze dzieci z pewnością nie będą miały z nią problemu, pomoże rodzicom pokazać najmłodszym, jak kiedyś wyglądał świat.

„Zuzia się zgubiła” to jedna z tych książeczek, które naprawdę warto mieć w domowej biblioteczce. Pokazuje codzienną sytuację – zakupy, gwar w centrum handlowym, chwila nieuwagi – i coś, co może się zdarzyć każdemu dziecku. Zuzia najpierw się boi, ale szybko przypomina sobie, co należy zrobić. Dzięki temu mali czytelnicy uczą się, jak zachować spokój i gdzie szukać pomocy. Historia jest napisana prosto, zrozumiale i z empatią. Dzieci łatwo utożsamiają się z Zuzią, a rodzice mogą przy okazji porozmawiać o zasadach bezpieczeństwa w miejscach publicznych. Ilustracje są ciepłe, pełne szczegółów, które przyciągają wzrok – jak zawsze w tej serii. To mądra, praktyczna książeczka, która uczy przez zabawę i wspólne czytanie. Idealna przed rodzinną wyprawą na zakupy – żeby żadna Zuzia (ani żaden Jaś!) się nie zgubiła.

Kolejny krok do samodzielności. Zuzia sama wraca ze szkoły do domu. Wyjątkowo idzie sama, bo jej najbliższy kolega i sąsiad Szymek zachorował. Nie boi się, bo zna dobrze drogę i dokładnie wie, którędy pójść. Nie spodziewa się niespodzianek, a już tych niemiłych wcale. Niestety chodnik i ulica zostały zamknięte wtedy, gdy ona była na zajęciach w szkole. Co teraz? Pewność siebie spada do zera. Zuzia nie ma pojęcia, którą ścieżką pójść. Na szczęście pojawia się miły pan, który oferuje swoją pomoc. Jest naprawdę sympatyczny. Pyta o imię i chce, by Zuzia podała mu rękę, a on zaprowadzi ją bezpiecznie do domu. Dziewczynka przez moment się waha. Przypomina sobie rozmowy z rodzicami i wtedy... Przeczytajcie koniecznie razem ze swoimi dziećmi! Ta historia jest jak najbardziej odpowiednia i wręcz konieczna dla każdego malucha, który powoli wkracza w samodzielne życie. Gdybyście zapomnieli przerobić ze swoimi dziećmi temat nieznajomych osób, to ta książeczka wspaniale wypełni lukę i przypomni o tym, co należy przekazać. Napisana jako opowieść z codziennego życia, świetnie omawia problem. Jest chwila, w której robi się niebezpiecznie, ale sposób przekazu idealnie przemówi do wyobraźni rodzica, co mogłoby się wydarzyć dalej.. A dla dziecka jest wystarczająco jasno napisana, by wiedziało co robić w takiej sytuacji. Polecam, a nawet zalecam!

Kto w dzieciństwie oglądał Reksia? Ręka do góry 🖐🏻 Z mojej perspektywy największą siłą tej książki jest jej uniwersalność. Choć została stworzona z myślą o młodszych czytelnikach, to dorosła osoba również odnajdzie w niej wiele humoru i prostych prawd o przyjaźni, odpowiedzialności i ciekawości świata. Każda historia to osobna przygoda, ale razem tworzą spójną opowieść o codziennych radościach i problemach, które dzieci doskonale znają z własnego życia. Podoba mi się, że opowieści są krótkie i dynamiczne, dzięki czemu nawet w zabieganym dniu możemy razem spędzić kilka minut na czytaniu i rozmowie. Ilustracje są pełne życia, dzieci je uwielbiają, a ja doceniam, że pomagają mojemu dziecku lepiej zrozumieć emocje i sytuacje bohaterów. Jako mama cenię sobie także to, że książka stwarza okazję do wspólnego odkrywania świata. Razem śmiejemy się z pomysłów Reksia, zastanawiamy się, jak sami byśmy się zachowali, i dzielimy się własnymi doświadczeniami. To nie jest tylko czytanie, to czas, który naprawdę spędzamy razem. "Reksio. Wielka księga przygód" to dla mnie idealna propozycja dla każdego dziecka i jego rodzica. To książka, która bawi, uczy i pozwala stworzyć piękne wspomnienia przy wspólnej lekturze.

Pamiętacie książkę „Ale kupa!” Gida van Genechtena? Nie? Jeśli Wasze pociechy uczą się korzystać z nocnika koniecznie musicie po nią sięgnąć, ponieważ znajdziecie tam wspaniałą, ciekawską i bardzo dojrzałą bohaterkę. Mysz jest kwintesencją ciekawego malca, który zabawki rozbroi… … i w każdą dziurę zajrzy… …a nawet do pieluch swoich kolegów i koleżanek… …żeby się pochwalić, że ona już z pieluchy nie musi korzystać… …zwierzaki też chcą spróbować nowego sposobu załatwiania potrzeb fizjologicznych W życiu każdego dziecka przychodzi taki moment, że pieluszka staje się sprawą kłopotliwą. Jak poradzić sobie z niespodziankami, które tam trafiają? Nie jest to zbyt oczywiste i potrzeba dociekliwej myszki, która jeszcze nosi pieluszkę, ale powoli uczy się kontroli nad fizjologią. Dla małych zwierzątek normą jest niezbyt pięknie pachnąca zawartość. Wstydzą się jej, ale pozwalają sprawdzić myszce, co mają w pieluszce. Kupy maja różne kształty i zapachy (inspirowane naturalnymi kształtami). Tylko myszka ma pustą, ponieważ już korzysta z nocnika. Maluchy widząc to również chcą spróbować. Poza wartością edukacyjną, która pozwoli dziecku przetrwać czas sadzania na nocniku książka przyciąga ilustracjami i okienkami. Nie znam malucha, którego ruchome elementy w książce by nie przyciągały. Jest to świetna propozycja dla rodziców, którzy mają dość tłumaczenia, dlaczego trzeba siadać na nocniku. Książka ma jedną bardzo poważną wadę: strony zbyt cienkie dla odbiorców, czyli dzieci około drugiego roku życia, bo wtedy pojawia się problem pieluszkowy. Gdyby były one twarde, kartonowe to zainteresowałyby mniejsze dzieci i dzięki temu wyręczyły rodziców w walce z przestawieniem z pieluchy na nocnik. Dla mnie książka mogłaby być nawet dwa razy droższa, gdyby była trwalsza. Wielkim plusem są okienka. Czytałyśmy i oglądałyśmy ją przez cały wieczór, a następnego dnia rano córka sięgnęła właśnie po tę książkę, która w bardzo prosty sposób pokazuje to, co dziecku jest bliskie i znane. A później książka zawędrowała do przedszkola, gdzie podbiła serca przedszkolaków. Z tego powodu, kiedy tylko zobaczyłam znajome nazwisko pisarza-rysownika stwierdziłam, że musimy mieć tę książkę i tym sposobem "Chce mi się kupę" trafiła do naszego domu. Po nauce nocnikowania kolejnym etapem w dorastaniu jest nauka korzystania z toalety. Nie zawsze jest to łatwe. Czasami dzieci unikają tego, co jest duże, tajemnicze i wygląda strasznie. Tak toaleta jawi się bohaterom kolejnej książki pisarza. W „Chcę mi się kupę” znane postaci doskonale radzą sobie z korzystaniem z nocnika. Nie zawsze sięgają po swój. Wtedy może myć prawdziwe zamieszanie. W takim chaosie uczestniczy Piesek poszukujący miejsca do załatwienia swoich potrzeb. Niestety wolna jest tylko toaleta. Jego przerażenie jednak szybko mija i po skorzystaniu z niej dochodzi do wniosku, że już nie będzie potrzebował nocnika. Czy inne zwierzęta pójdą jego śladem? „Chce mi się kupę” to rewelacyjna lektura dla dzieci uczących się samodzielności. Zabawna opowieść o biegającym od nocnika do nocnika piesku w prosty sposób porusza ważny dla dzieci temat i pozwala oswoić się z nieznanym. A do tego pokazuje, że strach przed czymś można pokonać. Zdecydowanie polecam zarówno "Ale kupa!" i "Chce mi się kupę". Warto kupić obie książki. Piękne ilustracje, duża czcionka, ciekawe i bliskie dzieciom historie sprawią, że pociechy będą chętnie po nie sięgały. W drugiej książce nie pojawiają się już okienka i skierowana jest do przedszkolaków.

Jaka szkoda, że tak cenne tytuły są tak nieznane... gdyby KAŻDY rodzic w Polsce, choć raz, usiadł z tym tytułem ze swoim dzieckiem chodzącym do przedszkola, i przeczytałby ją od początku do końca (wczuwając się w role, manipulując głosem) to mielibyśmy szczęśliwsze dzieci... myślące i rezolutne... Książka Beaty Ostrowickiej jest po prostu MĄDRA. To najtrafniejszy opis, jaki tylko mogę znaleźć. W tej książce świadomy i MĄDRY rodzic znajdzie wszystko, bo stworzyć dziecku przy czytaniu poczucie bezpieczeństwa, wytworzy tę dziecięcą radość ze wspólnego czytania. To właśnie takie książki, humorystyczne - ale traktujące o podstawowych dziecięcych sprawach - my pamiętamy z lat dziecięcych. Takie tytuły wspomina się potem najcieplej. Niech was nie zmyli nieznana dotąd nazwa "lulaki". Są to bardzo fajni i przyjaźni kolesie, choć z nietypowym wyglądem. Dzieci je polubią, bo i lulaki są miłe dla dzieci. Towarzyszą im rankiem i wieczorem, w najbardziej drażliwych częściach dnia. Bobek też jest super - to taki towarzysz to zabaw i psot. Każde dziecko ma swojego "bobka" w domu i warto poznać oba "bobki" ze sobą. Powyższa książka znajduje się na Złotej Liście fundacji "ABCXXI - Cała Polska Czyta Dzieciom", gdyż wpływa ona korzystnie na rozwój wyobraźni, kształtuje dobre wzorce i stanowi doskonałe wsparcie dla rodziców, którzy poprzez książki edukują swoje dzieci. Cena jest adekwatna do zawartości, nie pożałujecie, zaręczam.

Lektury szkolne. Temat rzeka. Jedni lubili, inni nienawidzili. Bo w końcu jak można czytać "na czas", "na zamówienie"? Niemniej jednak każdy miał mniejszy lub większy kontakt z nimi. Dziś chce Wam jednak pokazać lekturę, po którą sami, bez przymusu sięgniecie chętnie 🙂 Czy to możliwe? Owszem, zwłaszcza jeśli jej autorką jest Dorota Gellner. My z Olą trafiłyśmy na nią przypadkiem, w naszej osiedlowej bibliotece i zachęcamy Was do zajrzenia do najbliższej filii - z pewnością znajdziecie tam wiele skarbów! "Wścibscy" to zbiór rymowanych historyjek, które pokazują dokładnie, jak się NIE zachowywać. W humorystyczny sposób ukazane są tu sytuacje, których doświadczyć może każdy, choć wścibstwo, jak wiadomo nie od dziś, kończy się źle.

Kolejna książeczka dla miłośników psów oraz dzieci trenujących samodzielne czytanie. Jest jesień. Zuzia chodzi z pieskiem na spacery. Wydaje jej się, że wszystkie pieski mają ładne ubranka na jesienną pluchę, tylko jej Medor ma obrożę. Gucio ma cudowny sweterek w żółte paski, Maciuś ma wdzianko w niebieskie kropki, Kapselek ma śliczną kamizelkę.... Skarży się mamie. A mama, czy umie zrobić ubranko dla psa? Skąd piesek otrzyma nowy sweterek? Jak się skończy spacer w ulewnym deszczu dla pieska? Bardzo piękne ilustracje w kolorach ciepłej pomarańczy i brązu. Polecam ❤️🩷🧡💛