Błękitna krew

Przyjemna książka do przeczytania w wiosenne wieczory. Dość ciekawa, dużo się dzieje, według mnie jest bardzo przewidywalna. Morał z tej książki wynika taki, że "nie ocenia się książki po okładce" tylko w odniesieniu do ludzi. Książkę polecam :)

Intrygujący początek i potem równie intrygująca dalej książka - inteligentni bohaterowie, lekkie powiązania do pozostałych części tej autorki przez bohaterów drugiego planu, czyli wspierających przyjaciół i naprawdę przyjemne czytadło. Oczywiście jest i romans, ale powolny, wynikający z odkrywania w drugiej osobie kolejnych dobrych cech, no i również szczypta erotyki. Ale przede wszystkim ciekawa fabuła z kilkoma wątkami, również kryminalnym, ale nie za mocnym, no i sympatyczni bohaterowie, przedstawieni w taki sposób, że trzyma się ich stronę i życzy im się spełnienia marzeń.

"Jak zostać księżną” to nie tyle romans historyczny, co powieść spod znaku płaszcza i szpady. Oczywiście nie brakuje w nim opisu rodzącej się namiętności, a potem miłości (a może odwrotnie, nigdy nie wiem co spada na bohaterów jako pierwsze),ale tym razem nasi bohaterowie muszą zmagać się z trudnościami znacznie większego kalibru niż np. przyłapanie na czytaniu lektury nieodpowiedniej dla dobrze wychowanych panienek na wydaniu, kombinowanie jakby wywinąć się od wizyty największej plotkary w mieście czy nadaremne próby zwrócenia na siebie jej/ jego uwagi. Szczególne brawa należą się autorce za początek książki, kiedy to w trakcie Rewolucji Francuskiej motłoch wdziera się do zamku książąt Valere z żądzą mordu w oczach i krwiożerczymi okrzykami na ustach. Przez chwilę zupełnie zapomniałam, że to miała być opowieść o miłości z happy endem i szykowałam się na dalszy opis, jak to pozbawieni wszystkiego francuscy arystokracji starają się zachować resztki dumy i godności. Bo majątku już nie mają… Niestety, co zauważyłam z prawdziwą przykrością, pani Galen nie ustrzegła się przed pewnymi nieścisłościami w fabule. Ot, jak chociażby scena w operze: przed przedstawieniem księżna prosi Sarę o tłumaczenie libretta, które jest po włosku, który to język nasza bohaterka podobno zna wyśmienicie, w czasie kiedy rozumie raptem kilka słówek; w efekcie w panice próbuje wymyślić jakieś rozwiązanie problemu, potem po krótkim przerywniku, jakim jest scena sam na sam z księciem, Sara wraca do loży i kolejne dwie godziny spędza, spoglądając na scenę i ciesząc się przedstawieniem; krótko mówiąc całe to towarzystwo, podobnie jak i autorka, zupełnie zapomniało o wątku "językowym"… I nie dowiedzieliśmy się w jaki sposób można wybrnąć z tak kłopotliwej sytuacji, nie uświadamiając przy tym wszystkich wokół, że się jest kłamczuchą pierwszego sortu… Pomimo takich niedoróbek (na szczęście nielicznych),powieść czyta się znakomicie, główne postacie są wyraziste i (jak rzadko w takiej literaturze bywa) nie roztkliwiają się zanadto nad sobą i nie medytują przez kilka rozdziałów nad znaczeniem pojedynczego gestu, czy spojrzenia ukochanego/ ukochanej, tylko najczęściej biorą sprawy w swoje ręce i chwytają się pierwszej lepszej sposobności, żeby osiągnąć to, na czym im zależy. To lubię!

Fiona Lachman, córka dumnych Szkotów walczących z królem, zgodziła się na plan, który miał wydobyć ją z nędzy londyńskiego życia i pomóc przyjaciółce zemścić się na niewiernym kochanku. Jednak wszystko poszło nie tak i nagle okazało się, że wykorzystano ją do zamachu na księcia Holburna. Książę dla Fiony staje się bardziej bliższy i zakochuje się w nim. Gatunek historyczny romans nie jest dl mnie obcy, bardzo lubię czytać takie romanse historyczne mnie urzekł, bardzo zaciekawił i pochłonął od razu, wartka akcja, fabuła ciekawa,a napięcie doskonałe. Przyjemna,rewelacyjna to lektura odprężyła mnie, zapewniła przyjemny relaks, spędziłam miły wieczór przy tej książce. Fajnie się czyta, wciąga szybko.

Tak, jak myślałam znalazła się historia markiza Eastebrook, który był krótko pokazywany jako dziwak i ekscentryk. Markiz z niejasną przeszłością nieznaną nawet jego braciom spotyka teraz kobietę, z którą 7 lat temu dzielił pożądanie. Pożądanie nie zgasło i w Londynie zostają kochankami, a jednocześnie Chrystian pomaga Leonii zdemaskować osoby, które są odpowiedzialne za ruinę firmy i śmierć jej ojca. Zaczynają się intrygi, emocje, widać zmianę w zachowaniu markiza i książka szybko wciąga. Miałam z tym romansem miłą rozrywkę i spędziłam przy nim dwa przyjemne popołudnia.

Wieki minęły odkąd po raz ostatni czytałam jakikolwiek romans historyczny. Albo romans, którego akcja rozgrywa się dwieście lat wstecz. Jak zwał tak zwał, ważne że chodzi o ten sam gatunek. I właśnie dlatego tak bardzo się cieszę, że wreszcie odświeżyłam sobie co nieco i sięgnęłam po książkę Cathy Maxwell. Gillian od czterech lat jest mężatką, jednak jej mąż uparcie ją ignoruje. Jest żołnierzem, walczy przeciwko Napoleonowi i zdradza ją z kochanką. Kobieta ma już dość takiego traktowania i wyprowadza się do domu swojego kuzynostwa. Tam poznaje przystojnego Hiszpana, z którym planuje na nowo rozpocząć wspólne życie. Jednak jej plany komplikuje niespodziewany przyjazd jej męża. Brian usilnie chce uratować swój związek i dlatego zawiera z Gillian umowę. Mają dla siebie 30 dni, a jeśli po tym czasie nic się nie zmieni, kobieta dostanie rozwód i będzie wolna. Brzmi bajecznie, jednak miesiąc mieszkania pod wspólnym dachem przyniesie wiele niespodzianek i kłopotów. Romanse- jak sama nazwa wskazuje, są zazwyczaj proste i przewidywalne. Większość ludzi po okładce, albo chociaż po opisie fabuły doskonale wie jaki będzie finał. Jednak mimo wszystko do zakończenia prowadzą kręte drogi- jedne lepsze, inne gorsze. Różni autorzy mają różne spojrzenia na opowiadaną historię. To, które przedstawiła nam Cathy Maxwell zaliczam do jednych z najbardziej udanych spotkań jakich doświadczyłam w życiu, podczas czytania romansu historycznego. Gillian jest bardzo silną kobietą. Mąż prosto z mostu mówi jej, że ożenił się z nią z rozsądku i że ma kochankę, której nie zamierza porzucić. Już samo to jest dość... nieprzyjemne, ale do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że kobieta czuje się uwięziona. Męża nie widziała od lat, mieszka z teściami, którzy nic sobie nie robią z jej obecności i nie traktują ją poważnie. Jedyne wsparcie jakie dostaje to to finansowe, a jedyną rzeczą której naprawdę pragnie Gillian jest być kochaną. Dlatego po pewnym czasie rzuca to wszystko i chce zacząć nowe życie. I akurat w tym miejscu wszystko się komplikuje, bo z wojny wraca jej mąż marnotrawny. Brian na początku nie wzbudzał mojej sympatii. Ani zdradą, ani obojętnością wobec żony nie zasłużył sobie na mój szacunek. Jednak z biegiem czasu dociera do niego co ma i jak bardzo to wszystko zniszczył. Jego poprzednie życie rozsypało się jak domek z kart i stracił zaufanie do otaczających go ludzi. I choć z jednej strony mocno mu współczułam kiedy poznałam pewne fakty, to z drugiej strony ciągle był szumowiną, który zdradzał swoją małżonkę. Do końca powieści targały mną sprzeczne uczucia, po to by na końcu z uśmiechem przeczytać finał ( którzy wszyscy wiedzą jaki był). To nie było moje pierwsze spotkanie z Cathy Maxwell. Kilka lat temu czytałam "Myszkę" ( tak, wiem tytuł nie zachwyca),która była moim biletem wstępu do poznawania romansów historycznych. Więc jak widać, mam ogromny sentyment do autorki i bardzo się cieszę, że wrażenia sprzed kilku lat, są bardzo podobne do tych teraźniejszych przeżywanych z inną książką. Być może jest to zasługa mojego długiego odwyku od gatunku i tak samo spodobałoby mi się wszystko inne co bym przeczytała, jednak wolę myśleć o tym inaczej. "W siłach pożądania" jest drugim tomem cyklu Skandale i uwodzenie, ale ja oczywiście nie czytałam po kolei, od pierwszego tomu . Jednak jest to odrębna historia, epizodycznie występują w niej wcześniejsi bohaterowie, więc wszystko jest w porządku. Ja wiem, że nie wszyscy lubią takie historie i nie do każdego trafiają. Ale jeśli czytasz romanse historyczne to daj temu konkretnemu szansę. "W sidłach pożądania" to zabawne dialogi, silna bohaterka i pewien uroczy młodzieniec, który nie jest Brianem. Chociaż nawet Brian po pewnym czasie budzi cieplejsze uczucia. Daj się porwać na kilka godzin i sprawdź o czym mówię. A potem wróć tutaj i podziel się wrażeniami.

Romans. Bajka - i tak to interpretuj i oceniaj, czytając. Jak na przykład romansu to czyta się świetnie - akcja jest, bohaterki to typowe heroiny, a bohaterowie są nieziemsko przystojni. Fabuła brzmi banalnie - 3 siostry, trojaczki. I bum! Trzech kuzynów - prawnik, inżynier oraz bankier, a przy tym odpowiednio Włoch, Francuz oraz Hiszpan. Miłość sprawia, że muszą pokonać przeszkody, ale cóż - warto!

"Dama w purpurze" zachęciła mnie bardzo opisem. I mimo, że po przeczytaniu opisu spodziewałam się czegoś innego to książka bardzo mi się podobała. Pewnego dnia ojciec Rainie wraca do domu ranny, a po piętach depcze mu sędzia. Okazuje się, że to on jest tym słynnym Łotrem z Knightsbridge, który napada bogatych podróżnych i rozdaje pieniądze biednym. Rainie chcą ratować ojca i odsunąć od niego podejrzenia, przebiera się w męski stój i podszywa się pod Łotra. I wszystko idzie idealnie. Do czasu.. Rainie napada na młodego , przystojnego arystokratę Philippe’a Gautiera. Nie dość, że nie daje się on ograbić to, zafascynowany dziewczyną, postanawia ją porwać. Opis i ładna okładka zachęciły mnie do lektury. Fabuła ciekawa, przyjemnie się czytało. Dodatkowym atutem tej książki był motyw porwania. Z jakiegoś powodu lubię książki, w których pojawia się syndrom sztokholmski. Aczkolwiek książka ma swoje małe wady. Mi w oczy rzuciły się dwa. Pierwszy, jak pisałam na samym początku, po przeczytaniu opisu miałam nadzieję na coś trochę innego. Myślałam, że książka jakoś bardziej przedstawi sytuacje jak Rainie przebierała się za Łotra. A autorka niestety ledwie o tym wspomniała. Jedno czy dwa zdania było tylko o tym, że Rainie faktycznie napadała na bogaczy i wszystko jej się udawało, ale ani jedna z tych scen nie była przedstawiona, a szkoda, bo uważam, że to byłoby dużym plusem dla fabuły. Jedyna scena napadu jaka została opisana to ta, w której Rainie napada już na Philippe'a, nie udaje jej się i w dodatku zostaje porwana. Łowca zostaje ofiarą. Skutkiem tego było, że postać Rainie jako Łotra wydawała mi się trochę nierzeczywista, bo nie umiałam jej sobie wyobrazić, że ona faktycznie, bez wyrzutów sumienia, napada i okrada ludzi. Drugi minus jaki rzucił mi się w oczy to kawałek pod koniec książki. SPOILER! Mianowicie część, w której Philippe nagle decyduje, że Rainie ma zostać jego żoną, ona na początku nic z tego sobie nie robi, potem nagle mówi mu, że się nie zgadza i ciągle myśli, że on jej nie kocha tylko chce ją za żonę z zasady, postanawia wyjechać. I już po jej powrocie do domu on nagle sobie uświadamia, że faktycznie ją kocha, ale jej tego wcale nie okazał więc faktycznie miała powód, żeby myśleć to, co w istocie myślała. Co mi się tu nie podobało? Przecież ten motyw dosyć często jest w romansach, nie tylko historycznych i już do niego przywykłam, ale w tej książce napisane to było w taki sposób, że wydawało mi się straszliwie naciągane. Czytając to czułam, że jednak coś mi tu się nie zgadza. Sama dokładnie określić tego nie umiem, ale jednak czytając to czułam, że coś jest nie tak. Mimo to całą książkę bardzo pozytywnie oceniam i jest spora szansa, że jeszcze do niej wrócę. ;)

Madeline przyjeżdża do Monaco, by pomóc przyjaciółce w organizacji ślubu i wesela. Po przykrym rozstaniu z wieloletnim narzeczonym, ślubna atmosfera strasznie jej ciąży, dlatego planuje każdą wolną chwilę spędzić jak prawdziwa turystka na wakacjach. Potrzebuje tylko przewodnika, który mógłby jej przybliżyć uroki Monaco i okolic. Jako chętny zgłasza się Damon Rossi, który również pragnie spędzić prawdziwe wakacje z dala od ciekawskich spojrzeń paparazzich. Jednak Madeline nie rozpoznaje go i nie wie, kim naprawdę jest ten przystojny mężczyzna. Wspólnie spędzony czas rozbudza w nich wzajemne pożądanie. Ale o ile Madeline jest wolna, o tyle książę czeka na wybór kandydatki na przyszłą żonę...

Na początku książka wydała mi się nudna, lecz z każdym rozdziałem wciągała mnie coraz bardziej. Na końcu nie mogłam się już od niej oderwać, obrót spraw który nastąpił pochłonął mnie w całości. Polecam osobom które lubią czytać romansidła, naprawdę warto zajrzeć. Chociaż główni bohaterowie wydają mi się za bardzo wyidealizowani a fabuła odrobinę zbyt przesadzona.

czytadełko.... skoro sięga się po taki rodzaj literatury to wiadomo, że nie będzie to bestseller, albo książka nominowana do nagrody Nobla. książkę łatwo się czyta, wiadomo jak się skończy zanim się ją zaczęło (w sumie już po okładce można się zorientować) ale ogólnie opowieść mi się podobała, akurat na pochmurną niedziele, kiedy nie chce wychodzić nam się z domu. Książka nie rozczarowała, nie było głupich zwrotów akcji lub jakiejś przesady. Jak na ten rodzaj literatury to (jak dla mnie) całkiem spoko książeczka.

Nie powiem, że jestem rozczarowana, ale na pewno czuję niedosyt. Liczyłam na ciekawą i porywającą historię, a dostałam nieco naiwny i przeidealizowany romans. I pewnie dlatego jego czytanie zajęło mi dwa tygodnie. Susanna Tritt niedawno została porzucona przez mężczyznę, z którym była jedenaście lat. Zamiast spodziewanych oświadczyn spotkało ją rozczarowanie i porzucenie. Dwudziestodziewięcioletnia architekt krajobrazu stara się uporządkować swoje życie, ale nie jest to łatwe. Nie może znaleźć zleceń w swojej profesji, nie ma pieniędzy na opłacenie mieszkania i dlatego jest zmuszona zatrudnić się w restauracji rodziców. Ale przede Susanna stara się pozbierać po rozstaniu ze swoją miłością. Nathaniel jest prawdziwym księciem, który wie, że ciąży nad nim ogromna odpowiedzialność. Jego zadaniem jest utrzymanie harmonii między dwoma krajami oraz przejęcie władzy w wypadku śmierci króla. W dodatku wymaga się od niego, aby wybrał odpowiednią narzeczoną, która wedle prawa musi pochodzić z jego królestwa. Wszystko wskazuje na to, że na ślub z miłości nie ma na co liczyć. Nate postanawia wyjechać do Ameryki na swoje ostatnie wakacje przed koronacją. Nie wie, że to tam spotka niesamowitą kobietę, o której ciężko będzie mu zapomnieć. On – przystojny książę, na którym ciąży wielka odpowiedzialność i ona – architekt krajobrazu, kobieta, która pragnie, aby życie toczyło się według określonego planu. Oboje czują, że ich spotkanie nie jest przypadkowe. Wiedzą również, że według prawa nigdy nie będą mogli być razem. Historia zapowiadała się świetnie. Ot, klasyczny romans, w którym para spotyka się z przeciwnościami losu. Myślałam więc, że będę się dobrze bawiła. Ale przebrniecie przez pierwsze kilkadziesiąt stron było trudne. Nie potrafiłam wkręcić się w historię. Wszystko było zbyt cukierkowate i naiwne. Dopiero potem akcja nabrała tempa i wreszcie mogłam cieszyć się z czytania. Zaznaczę, że ciekawie pokazano całkowite zawierzanie Bogu. Ale i tutaj autorka trochę przesadziła. Nie mam nic do wstawek o religii i wierze, ale pojawiały się czasem znikąd, w przytłaczającej ilości i w sumie nic nie wnosiły do fabuły. W ogóle podczas lektury miałam ochotę powiedzieć, że normalni ludzie tak ze sobą nie rozmawiają. Podsumowując, książka jest dobra, ale bez rewelacji. Tak na jeden raz, dla relaksu i szybkiego zapomnienia ;)

Czy w życiu należy kierować się sercem czy rozsądkiem? Co oznacza małżeństwo z rozsądku a co małżeństwo z miłości? Młoda kobieta Charity wybiera się do lorda Dure, by ten oświadczył się jej a nie jej siostrze, Serene. Kobieta nie chce, by jej siostra stała się nieszczęśliwa przez małżeństwo z lordem Dure. Niebawem odbywają się zaręczyny Charity i lorda Dure. Oboje się do siebie zbliżają i lepiej poznają. Jednakże byłej kochance lorda Dure nie podoba się to. Zarówno Charity jak i lord Dure z niecierpliwością wyczekują dnia ślubu. Czy Charity i lord Dure doczekają tego dnia? Co ( lub kto ) stoi na przeszkodzie do ich szczęścia? Charity wybiera się na spotkanie z lordem Dure, by ten zerwał zaręczyny z jej siostrą, Serene. Po namyśle lord Dure decyduje się zerwać zaręczyny. Wkrótce lord Dure oświadcza się Charity. Na przyjęciu Charity poznaje Reeda, dawnego rywala lorda Dure. Ten wydaje się być zainteresowany Charity co nie podoba się lordowi Dure, który zakazuje dalszych spotkań z Reedem. W późniejszym czasie Charity otrzymuje listy z pogróżkami. Zaniepokojona tajemniczymi listami Charity poszukuje wsparcia u Reeda, który wydaje się być dobrym przyjacielem dla Charity. Między Charity a lordem Dure dochodzi do nieporozumienia. W efekcie lord Dure prosi kobietę o to, by zachowała czujność wobec Reeda, który niegdyś był rywalem lorda Dure... "Panna z dobrego domu" wydaje się być lekką i przyjemną lekturą. Na korzyść powieści przemawiają sami bohaterowie ( ich charakter oraz zachowanie ). Dobrym przykładem może być postać Charity Emmerson, Simona Westporta, Faraday'a Reeda i kilku innych osób. Charity w przeciwieństwie do swojej siostry, Serene, jest kobietą energiczną i pełną życia. Nie brakuje jej temperamentu ( sytuacja z nieprzyjemnym woźnicą ). Gdy dochodzi do zaręczyn między Charity a lordem Dure, ta prędko ulega urokowi mężczyzny. Jest również osobą empatyczną i wrażliwą ( przygarnia małego psa, Lucky'ego ) i stara się być wsparciem dla znajomych. ( pociesza Venetię ). Lord Dure również okazuje się być wrażliwym człowiekiem, dlatego godzi się przygarnąć niesfornego psa i wspierać ukochaną. Natomiast Faraday Reed okazuje się być cynicznym i wyrachowanym człowiekiem. Nie sposób uznać go za sympatycznego bohatera. Na dalszym planie jawi się postać Veneti, siostry lorda Dure. Powieść jest nieco schematyczna i przewidywalna, lecz sama akcja powieści wydaje się być interesująca. W powieści nie brakuje intryg ani miłosnych uniesień, które zostały przedstawione w przystępny sposób ( lekko i z humorem ). Nie można oczekiwać zbyt wiele od tej książki, gdyż sama fabuła jak i akcja zostały przedstawione w uproszczony sposób. Do zalet powieści zaliczają się również humorystyczne sytuacje ( takie jak choćby związane z psem Lucky'ym czy małpką Churchill ). Uważam, że jest to powieść dobra, lecz nie najlepsza. Polecam ją głównie osobom zainteresowanym tego typu powieściami. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/panna-z-dobrego-domu

Historia prostej guernantki, Felicity i jej podopiecznego, rosłego i pozbawionego umiejętności mówienia, Armanda. Początek czytałam do bladego świtu, bo tak mnie zauroczyła relacja tej dwójki. Armand to typ przystojnego i prostolijnego barbarzyńcy. Komunikuje się gestami, nikomu nie pozwala się dotknąć i chodzi boso po rezydencji. Nagle w jego życiu pojawia się kobieta o blond włosach, która jako jedyną daje mu swoją osobą ukojenie. Jest piękna, czaruje go muzyką, a jej dotyk nie sprawia mu bólu. Miłość kwitnie, Armandowi powoli rozwija się mowa, lecz nad horyzontem zbierają się chmury w postaci przeszłości. Oto zjawiają się rzezimieszkowie z więzienia i pewien szantażysta. Od tego momentu mój zapał osłabł, bo akcja staje się mniej ekscytująca i przewidywalna. Koniec końców daję osiem gwiazdek i polecam fankom gatunku.

Bardzo przyjemna lektura. W sam raz na "przekąskę" między poważniejszymi pozycjami czy choćby na podróż do pracy trwającą 20 minut. Łatwo się czyta, nie wymaga szczególnego skupienia, fabuła nie jest skomplikowana.. Momentami sposób formułowania myśli jest aż nazbyt prosty, co troszkę mnie irytowało ale może dlatego, że nie zaliczam się do grupy docelowej odbiorców.. no i imiona sióstr głównej bohaterki (Juliette): Paulette, Lisette, Yvette, Colette - ghrr.. ale poza tym to w porządku!

O, proszę, panna okularnica naukowiec, przyznam, że coś nowego :) Książka równie dobra, jak trzy pozostałe w tym cyklu. Z przyjemnością śledzi się "naukowe badania" Pipy i próby oparcia się im przez Crossa. Wiadomo, jak się skończy, bo panna jest na tyle uparta, a potem już zdeterminowana, że usidli swojego asystenta :) Dla mnie dodatkowy plus za inteligentne i prowadzone z dużym humorem dialogi. No i na zakończenie świetna scena w kasynie. Jedyny minusik za zbyt długie rozmyślania i bicie się w piersi Crossa, w przekonaniu o swojej winie. Polecam, warto przeczytać.

Moje kolejne zetknięcie z Harlequinami. Tym razem scenerią są Włochy, a tym co łączy każdą historię to Fontanna di Trevi. Ale ja nie o tym... choć Włochy w takim wydaniu bardzo mi się podobały. Powrót do Wiecznego Miasta Elise długo tkwiła w wymuszonym, nieszczęśliwym małżeństwie. Po śmierci męża postanawia zacząć wszystko od nowa. Jedzie do Rzymu, gdzie przed laty poznała smak pierwszej miłości. Spragniona uczucia ulega urokowi przystojnego Włocha, Vincente Farnese. Ma nadzieję, że tym razem los będzie dla niej łaskawy. Nie wie, że Vincente chce tylko wyjaśnić tajemnicę z przeszłości i wyrównać rachunki... Podsumowanie: Elise i Vincente to dwie silne osobowości żyjące z poczuciem winy (choć tu głównie Elise) i skrywające swoje uczucia (tu oboje),pałające chęcią zemsty (Vincente) i wyrównania rachunków. Ich kłótnie czy nawet rozmowy, sugerowały, że są godnymi siebie przeciwnikami. Uparci i dumni, niełatwo przyznają się do swoich uczuć. Za każdą cenę Allesandro zrobi wszystko dla kariery. Chcąc zostać prezesem firmy, zgadza się wziąć udział w prywatnej intrydze szefa. Ma za wszelką cenę zatrzymać w Rzymie Laurę, która chce jak najszybciej wrócić do Anglii. Zadanie jest trudne, bo Laura uosabia to, czego Allesandro nie znosi w kobietach - jest oschła, opryskliwa, a na dodatek nieatrakcyjna. Jednak pewnego dnia Laura przestaje być brzydkim kaczątkiem... Podsumowanie: Allesandro otaczał się zawsze wokół pięknych kobiet. Laury Stowe, wnuczki swojego szefa, nie zalicza do grupy pięknych kobiet. Ale to wszystko się zmienia, gdy Laura pokazuje swój wygląd po metamorfozie. Oboje dają się ponieść uczuciu, ale co się stanie, gdy Laura odkryje prawdę? Ta jedyna Felicity poznaje Luigiego w dramatycznych okolicznościach, które sprawiają, że stają się sobie bardzo bliscy. Wkrótce biorą ślub i wprowadzają się do rzymskiej posiadłości. Sielankę przerywa wizyta Anny, dawnej przyjaciółki Luigiego, która nie przestała go kochać i zrobi wszystko, by pozbyć się Felicity... Podsumowanie: Felicity, uległa szantażowi Matta, ale z pomocą przychodzi jej Luigi - właściciel hotelu i ośrodka jej ojca. Felicity wyjawia mu prawdę o szantażu i okolicznościach, które zmusiły ją do zaręczyn z Mattem. Luigi, proponuje jej fikcyjne małżeństwo. Niestety ich sielankę przerywa Anna, która pragnie odzyskać Luigiego. Czy Luigi i Felicity odkryją przed sobą swoje uczucia? Podsumowanie ogólne:Wszystkie historie mi się podobały. Pierwsza miała wątek intrygi, uknutej według planu zemsty i małżeństwa z przymusu, które zakończyło się miłością. Druga miała wątek brzydkiego kaczątka, które przeistoczyło się w piękną i atrakcyjną kobietę, która podobała się każdemu mężczyźnie. Trzecia miała wątek fikcyjnego małżeństwa, które po wielu kłótniach, doszło do porozumienia i wyznało sobie miłość. Książka ta była lekka, napisana prostym i nieskomplikowanym językiem, fabuły historyjek były proste, aczkolwiek czasami było, że poczułam zaskoczenie (historia pierwsza i trzecia) gdyż druga była tak naprawdę łatwo przewidywalna. Jednakże wszystkie trzy czytało mi się szybko, przyjemnie i wciągająco, pomimo że wszystkie są typowymi harlequinami. Nim się obejrzałam skończyłam czytać pierwszą i drugą historię, potem została mi trzecia. Gdybym miała ustalić ranking, które mi się podobały od 1 do 3, to wyglądałby on tak: 1) "Powrót do wiecznego miasta" - wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w napięciu cały czas. Małżeństwo z poczucia obowiązku, przerodziło się w miłość, aczkolwiek nie było tak prosto. 2) "Ta jedyna" - pomimo irytującej postaci Anny, wtrącającej się do małżeństwa Felicity i Luigiego, to mimo wszystko małżeństwo z fikcji, niespodziewana ciąża, przemawiają na korzyść historii. 3) "Za każdą cenę" - Allesanro gotów jest na wiele poświęceń w imię kariery. Przede wszystkim irytujące było jak nazywał Laurę nieatrakcyjną, a potem się za nią uganiał, bo przestała być brzydkim kaczątkiem. Potem Allesandro zyskał w moich oczach. Co ciekawe we wszystkich historiach, bohaterki zaszły w ciążę. Moja ocena: Tak jak wspomniałam wszystko historie mi się podobały. Pierwsza i trzecia były dużo bardziej skomplikowane, dlatego są wyżej w rankingu. Druga tak po środku, bo motyw z brzydkim kaczątkiem występuje w wielu harlequinach, czyli nie jest wielkim zaskoczeniem. Było lekko, przyjemnie i miejscami zabawnie. Jako, że to harlequin, to świetnie mi się go czytało. Proste i niezbyt skomplikowane historie, aczkolwiek miejscami mogą zaskoczyć. I pomimo gatunku książki to na odstresowanie się, po ciężkim dniu pracy, albo jak się ma zły humor to będzie jak znalazł.

Zabawny i przemyślany romans, choć pisarka nadrabia w pewnych momentach scenami miłosnymi, to pierwszą część cyklu uważam za udaną. Jest wszystko, co w romansie lubię czyli przystojny i nieugięty w swoich zalotach Marcus i pełna temperamentu, rozsądna (do czasu aż się zakochała) Arabella, którzy prowadzą jedyną w swoim rodzaju grę miłosną. On i ona decydują się na zakład. Jeżeli czarujący Marcus, w ciągu dwóch tygodni nie zdoła jej przekonać do ożenku, Arabella zyska całkowitą niezależność od swojego opiekuna. Jasnym jest, że Marcus wygrywa, ale jakim sposobem, o tym trzeba się przekonać czytając książkę.