Wewnętrzny krytyk .. Jak zamienić destrukcyjną samokrytykę w twórcze wsparci

Wszyscy byliśmy kiedyś dziećmi. Niektórzy znają pewnie władczych nauczycieli, durny system nauczania, tłamszący jedenastkę. Autorka skupia się na wytłumaczeniu czytelnikowi, że dziecko jest kruche, wrażliwe, mądre i posiada swoją wole, rozum, zdanie. Opisuje jak powinno wyglądać nauczanie maluchów, jakie przechodzą naturalne przemiany . Pozycja ta podoba mi się głównie ze względu na ogromy szacunek z jakim opisuje dzieci. Niesamowity spokój, opanowanie, SZACUEK dla jednostki, dla życia, dla człowieka. Polecam z czystym sumieniem, mimo tego iż niektóre rozdziały nie odnoszą się już do naszej epoki, można z tej książki wyciągnąć uniwersalne, ponadczasowe prawdy.

To pierwsza książka o PbP, którą przeczytałam więc możliwe, że gdybym lepiej znała temat oceniłabym ją inaczej. Sama metoda jest moim zdaniem świetna, zbudowana na dobrych wartościach, podkreślająca znaczenie szacunku w komunikacji. Niektóre przykłady i redakcja pozostawiają jednak trochę do życzenia.

Jak część moich obserwatorów już wie, jestem studentką położnictwa. Zarówno na ścieżce uniwersyteckiej, jak i zawodowej, spotykam się z wieloma sytuacjami. Nie wszystkie z nich są piękne i szczęśliwe. Niestety czasem jesteśmy też świadkami ludzkich tragedii. Mimo, że uczymy się w wielu kwestiach, jak zachować się w takich sytuacjach, czasami emocje i w nas biorą górę i tracimy umiejętność sklecenia choćby kilku zdań. No bo jak możemy powiedzieć, że rozumiemy czyjś ból, mimo, że nie nigdy nie byliśmy postawieni na tym samym miejscu. Przede wszystkim staje się to trudne, kiedy mierzymy się z tym po raz pierwszy. Wydaje nam się, że w żaden sposób nie jesteśmy w stanie podnieść zranionych rodziców na duchu. Z pomocą jednak może przyjść właśnie książka, jaką jest "Pożegnanie nieprzywitanych". Mimo swojej małej objętości, bardzo szczegółowo i w prosty, zrozumiały sposób opisuje ona wszystko co może dziać się w głowach pary przeżywającej tragedię, jaką jest utrata nienarodzonego dziecka. Opisuje poszczególne etapy żałoby, tego jak mogą czuć się rodzice oraz tego co myślą, że może oczekiwać od nich społeczeństwo. Nie będę się dokładnie zagłębiać w to co w książce znajdziecie, bo jest ona na tyle króciutka, że osoby, które czują, że potrzebują po nią sięgnąć i tak to zrobią, oraz dowiedzą się więcej. Przede wszystkim, jest to tytuł skierowany właśnie dla tej dwójki ludzi, która jest pogrążona w żałobie. Ja także po przeczytaniu tej pozycji mogę z ręką na sercu podrzucać ją właśnie takim parom. Mimo to, uważam, że powinny ją przeczytać także osoby takie jak ja - studenci kierunków medycznych, którzy jeszcze nie do końca wiedzą jak sami mają udźwignąć tę sytuację oraz pracownicy ochrony zdrowia. Z góry chcę zaznaczyć, że nie powinniście się zrażać faktem, że książka została napisana przez duchownego. Niezależnie od waszej wiary i tak ona do was dotrze. Jest w pewien sposób uniwersalna. Osoby wierzące odczytają ją w sposób zgodny ze swoją wiarą, natomiast fakty w niej przedstawione trafią też do osób niewierzących. W tym wypadku jest to tylko i wyłącznie zasługa autora, który potrafił właśnie w taki sposób podejść do tematu, nie zamykając treści książki jedynie na katolików. Nie zagłębiając się w szczegóły, bardzo polecam tę pozycję. Jak wspomniałam, będzie ona trafna przede wszystkim dla rodziców i pracowników ochrony zdrowia, natomiast śmiało może po nią sięgnąć także rodzina czy przyjaciele osób przeżywających taką tragedię. Pomoże ona zrozumieć ich ból i nauczy tego jak ich wspierać.

Czym różnią się od siebie: emocje, uczucia i nastroje, humory? Dlaczego emocje są ważne w naszym życiu i warto ich "słuchać", jaką niosą informację? Dlaczego odcięcie od emocji nie jest wskazane i jakie są jego skutki? A przede wszystkim jak "podejść" do "przykrej" przeszłości, jak uporządkować teraźniejszość, gdzie szukać wsparcia? To jedynie cześć zagadnień, którym ks. Marek Dziewiecki w niezwykle lekki, przystępny sposób poświęca swoją uwagę. Wskazując na rolę tego, co przeżywamy podaje niezwykle sugestywny przykład przemiany syna marnotrawnego. Ten "zaczął uświadamiać sobie stopniowo prawdę o własnym położeniu dopiero wtedy, gdy życie zaczęło go emocjonalnie boleć, czyli wtedy gdy wylądował w chlewie, głodzie, poniżeniu i osamotnieniu. Gdy sam zaczął cierpieć, wtedy przestał oszukiwać siebie w myśleniu". Jego własne cierpienie wpłynęło na zmianę postępowania. " Wykorzystał bolesne emocje, które mu wykrzyczały, że jeśli nadal będzie błądził, jak dotąd, to umrze". Autor dojrzały stosunek do emocji ukazuje na wzorze Jezusa Chrystusa, Który jak człowiek przeżywa różne emocje, a jednak reaguje adekwatnie do sytuacji, potrafi wczuć się też w rozmówcę. "Ewangelie pokazują Jezusa radosnego, promieniującego pogodą ducha, pewnością siebie, poczuciem własnej mocy i bezpieczeństwa (...). To właśnie tą swoją radością i pewnością siebie fascynował Jezus tłumy ludzi tak bardzo, że bez jedzenia i picia szli za Nim nawet przez pustynię (...). Nie lękajmy się więc czuć, a emocje traktujmy jako ważne dla nas informacje o naszych potrzebach i pragnieniach - zachęca ks. M. Dziewiecki.

Bardzo dobra pozycją. Autor tłumaczy czym jest adekwatne rozumienie pojęcie Bożego miłosierdzia. Zwraca uwagę, że to słowo jest nadużywane w relacjach, zwiazkach w milosci do samego siebie i też Pan Boga. Mnie osobiście nie pasuje taki szczegół tej pozycji, że 90 % kłopotów było analizowanych z perspektywy kobiet. Np. Kobieta przed ślubem ma narzeczonego, a on jest pijakiem, egoistą i w ogóle. Albo kobieta ma męża który ja nie kocha a ona rozpieszcza syna. Kobieta na wojnie dokonała aborcji. Itd. No może taj jest, że to kobiety przychodzą do księdza i powierzają sekrety, analizują i próbują się nawrócić. Ale mężczyźni też i dobrze by to było jakoś ująć.

Czasami w prostych słowach jest zapisana wielką mądrość. Czytając książkę miałam wrażenie że przecież ja to wszystko wiem, tylko dlaczego tak nie postępuję? Nie wiem. Wychowanie dziecka to ogromny projekt, założenia dobre, plan dobry, cele oczywiste tylko wykonanie gdzieś nie wychodzi. I właśnie Pani Ewa pokazuje nam gdzie popełniamy błędy.

Słuchałam, nie czytałam. Właściwie słucham drugi raz, bo to naprawdę dobra książka, sporo przykładów, które pomagają zrozumieć czym jest asertywność i dlaczego jest ważna dla siebie samego i innych ludzi. I czym nie jest asertywność też jest :) Polecam bardzo.

"Żyję! Depresja mnie nie pokona" to spisane doświadczenia i walka z chorobą, jaką jest depresja. Autorka książki, Gillian Marchenko, opisuje swój codzienny bój z ową chorobą. Zwykłe czynności jak zmywanie naczyń czy pomoc dzieciom w zadaniach niestety przerasta ją do tego stopnia, że całkowicie wycofuje się z życia, przesypiając je lub patrząc się bezmyślnie w telewizor. Tylko dzięki mężowi i wierze jest w stanie walczyć, chociaż każdy oddech sprawia ból i męczarnie. Książka jest warta uwagi; być może wielu z nas zmaga się z jakimś stopniem depresji, a nie zdaje sobie z tego sprawy. Nie raz łatwo jest ocenić drugiego człowieka: "ty leniu rusz się i rób coś" albo "przestań się mazać, inni mają gorzej". Kto wie, czy to nie lenistwo lub użalanie się nad sobą, a właśnie skłonności depresyjne. Dzięki tej pozycji, która tak dokładnie zwraca uwagę na objawy choroby, a także piękny przekaz i swoisty pamiętnik autorki, warto po nią sięgnąć.

Liv Larsson, szwedzka mediatorka, trenerka Porozumienia bez Przemocy, autorka wielu książek na temat komunikacji, także "Porozumienia bez Przemocy w związkach" porównała potrzebę dbania o relację z drugim człowiekiem do dbania o swój samochód. Co roku oddajemy nasze auto do przeglądu, by służył nam jak najdłużej. Gdy pojawi się usterka, zazwyczaj naprawiamy ją od razu, nie odkładając tego na później. A jak jest z naszymi związkami? Czy dbamy o nie na co dzień? Bywa z tym różnie... Niniejszy poradnik to propozycja zbadania swoich relacji właściwie w każdym związku. Znajdziecie tu kilka "testów", składających się z pytań otwartych, na które warto odpowiedzieć. Dajcie sobie czas, skoncentrujcie się, nie spieszcie. Najefektywniej jest pracować z drugą osobą, z którą jesteśmy w relacji. Na podstawie obrazu Waszych potrzeb i emocji, będziecie mogli poprawić wzajemne porozumiewanie się. Bo przecież lepiej gasić pożary, niż je wzniecać. Lepiej rozwiązywać nieporozumienia na bieżąco, niż się później awanturować. Lepiej dbać o swoje związki, niż odchodzić... Autorka dzieli się swoimi sprawdzonymi narzędziami, do których zainspirowały ją poniższe założenia Porozumienia bez Przemocy: 👉 Wszyscy mamy te same potrzeby 👉 Potrzeby wszystkich są ważne 👉 Uczucia mówią ci, czego potrzebujesz 👉 Działaniami ludzi kieruje chęć zaspokajania potrzeb 👉 Ludzie czerpią satysfakcję z pomagania 👉 Oddzielanie obserwacji od interpretacji czyni przestrzeń wspólną 👉 Łatwiej rozwiązywać konflikty, kiedy stawiasz na kontakt 👉 Jeśli szanujesz wolną wolę ludzi, łatwiej jest ci odnieść się do ich decyzji 👉 Wszyscy mają zdolność przeżywania i okazywania współczucia Jest to bardzo bliskie mojemu sercu. Ta skromna w objętości, niepozorna książeczka ma w sobie ogromną moc! Jej lektura i praca na jej podstawie może wiele zmienić w życiu 💞

Polecam do przeczytania kazdemu introwertykowi! Ale i jego partnerowi, aby zrozumiec jak działa mózg introwertyka. Dlaczego potrzebuje wiecej czasu na odpoczynek od hałasu i grupy ludzi. Dlaczego tak rzadko sie odzywa w czasie wiekszych spotkań. Opisuje przykłady osób, ktore sa intro i pod wieloma moge sie podpisać. Zawiera tez cwiczenia ale ja ich nie wypełniałam, przeczytałam tylko najważniejsze rzeczy. Ostatni rozdział był o modlitwie, tez pominęłam.

Trudno mi ocenić tę książkę. Nie potrafiłam jej dokończyć ponieważ wywoływała dziwne uczucie niechęci kiedykolwiek po nią sięgałam. To uczucie, że nie chcę, ale muszę... na szczęście tu miałam wybór i odłożyłam ją. Wywołała u mnie za dużo niemiłych wspomnień z dzieciństwa i nie chciałam brnąć w to dalej. Im dłużej słuchałam tym więcej pojawiało się wspomnień, które były bardzo bolesne i już dawno zakopane... a nagle jak trup z szafy, zaczęły wracać. Nie dla mnie. Dziękuję, nie polecam dla wrażliwych bądź ludzi po przejściach, którzy uporali się z przeszłością i nie chcą do niej wracać.

„To zadziwiające, jak wiele rzeczy robimy dlatego, że powinniśmy, a nie dlatego, że chcemy.” To najlepszy cytat na początek recenzji tej książki. Dlaczego? Większość z nas żyje mechanicznie w ciągłym biegu i hałasie, praktycznie nigdy nie będąc z samym sobą w ciszy. A to właśnie zatrzymanie się, zwolnienie tempa, wsłuchanie się w siebie pozwala odkryć nie tylko własne ja, ale też potrzeby, pragnienia, ustalić cele, posłuchać własnej intuicji. My boimy się ciszy, dlatego przed nią uciekamy. Boimy się nicnierobienia, dlatego robimy wszystko to, czego inni od nas oczekują. Niewiele robimy sami dla siebie, dla swojej przyjemności, a kiedy już się na to odważymy, to pojawiają się wyrzuty sumienia. No bo jak to? Być po prostu szczęśliwym? Toż to nie przystoi! Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2025/11/elisabeth-kubler-ross-david-kessler.html

Książka zwięzła, zorganizowana w różnej długości bloki po których są miejsca na własne przemyślenia, co pozwala się chociaż zatrzymać na chwilę refleksji. Poruszane wątki są aktualne, pokrywają się z moją wiedzą psychologiczną, ubrane w lekką formę, pełną metafor. Przewodnią myślą jest zaś tytułowa przędza, którą tkamy swoje życie niekoniecznie dążąc do jakiegoś celu.

Książkę wypożyczyłam z Miejskiej i Gminnej Biblioteki Publicznej w Wieluniu. Szybko się czyta. Autor prezentuje 5 języków miłości, tj. wyrażenia afirmatywne, podarunki, dobry czas, drobne przysługi, dotyk. Można z nich korzystać w każdej relacji międzyludzkiej. Czytając i lub wykonując test dowiesz się jaki jest Twój ojczysty język miłości

Absolutne arcydzieło. Książka niosąca głęboką refleksję i autentyczną mądrość, tak bardzo potrzebne w dzisiejszych czasach. Temat zesłania w 1939 roku tysięcy Polaków w głąb Rosji i skazania ich na śmierć głodową jest wciąż przemilczany i każda publikacja poruszająca te kwestie jest cenna. Ale relacja Andrew Bienkowskiego jest czymś o wiele więcej. To głęboko uzdrawiające przesłanie. Szczególnie polecam wszystkim, którzy zmagają się z życiowymi problemami.

Jako nauczycielka pracująca w przedszkolu oraz instruktorka jogi dla dzieci, od jakiegoś czasu interesuję się tematyką Mindfulness. Kiedy tylko usłyszałam o książce napisanej przez Uz Afzal postanowiłam po nią sięgnąć i zanim zaczęłam ją zgłębiać, moje serce skradły przepiękne, barwne i dające do myślenia, mądre ilustracje. Już wtedy czułam, że będzie to la mnie ważna lektura. Mindfulness to uważność. To zwracanie uwagi na wszystkie szczegóły chwili obecnej. To bycie tu i teraz, w zgodzie ze sobą i z otaczającymi nas elementami świata. To nauka doceniania drobiazgów, skupiania myśli na konkrecie, głębokie doświadczanie zwyczajnej codzienności wszystkimi zmysłami. Mindfulness pomaga dostrzegać to, co często nam umyka. Pomaga rozgonić złe duchy przeszłości i uczy tego, aby nie zamartwiać się przyszłością, na którą nie mamy wpływu. Mindfulness- chociaż brzmi to tak poważnie- możemy praktykować już z najmłodszymi dziećmi, sprawiając, że ich życie będzie spokojne, pełne wdzięczności, zrozumienia i harmonii. Autorka na początku przybliża istotę Mindfulness i pokazuje jakie korzyści może przynieść dorosłym oraz dzieciom. Następnie w kilku rozdziałach przekazuje trochę teorii, historii zaczerpniętych z życia oraz przedstawia proste ćwiczenia. Porusza zagadnienia dotyczące zwyczajnych czynności takich jak: oddychanie, pobudka, jedzenie, szykowanie się do wyjścia a nawet chodzenie i podróżowanie. Pokazuje jakie problemy dorośli oraz dzieci mogą mieć w trakcie nauki, komunikowania się, czy zasypiania i za sprawą prostych ćwiczeń podpowiada jak sobie z nimi radzić. Na uwagę zasługuje wizualna strona książki. Wiedza została usystematyzowana i podzielona na krótkie rozdziały, natomiast strony nie są zapisane od brzegu do brzegu. Mamy podział na kolumny, zabawę z czcionką, ramki, oznaczniki i cytaty, co sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko i łatwo można wrócić do interesujących nas zagadnień. Ilustracje są mistrzowskie- przepiękne, odrobinę abstrakcyjne, dopasowane do tematyki rozdziałów, kolorowe i skłaniające do refleksji. Chociaż wizualna strona jest ogromnie ważna, jednak najważniejsza w książce jest treść. Temat uważności wydaje się być istotny szczególnie dzisiaj. W czasach pandemii wszyscy zostali brutalnie wrzuceni w inną rzeczywistość i bez względu na wiek z pewnością zmagają się ze strachem i stresem. Książka "Mindfulness dla dzieci" będzie lekturą idealną nie tylko dla rodziców czy nauczycieli, ale dla wszystkich osób, które chcą w życiu osiągnąć spokój, równowagę, szczęście i dostrzec więcej niż widzą inni.