Maryja i egzorcyzmy

Historia doskonale znana każdemu czytelnikowi wychowanemu w kręgu cywilizacji judeochrześcijańskiej opowiedziana podobnie, a jednak zupełnie inaczej, niż ma to miejsce na kartach Nowego Testamentu. Przede wszystkim opowiedziana dużo bardziej emocjonalnie. Wywarła na mnie potężne wrażenie, chociaż niektóre fragmenty (jak na przykład historia Dyzmasa) wzbudziły moje zdziwienie. Dla osoby wierzącej lektura Objawień to niezwykłe doświadczenie, dotykające głębi duszy. Niezwykle wzruszające przeżycie. Dodam jeszcze, że pomimo moich obaw, iż tekst może być skomplikowany i trudny do zrozumienia dla przeciętnego człowieka nic takiego nie miało miejsca. Czytało się bardzo dobrze.

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

"Wspomnienia Oratorium", to pokrótce zebrane wspomnienia św. Jana Bosko, księdza z Becchi, założyciela Towarzystwa św. Franciszka Salezego, czyli Salezjanów. Opowieść o jego trudzie, o chłopcach i o tym, co zrobił dla świata, aby świat był lepszy. Jako dziewczyna udzielająca się w Oratorium w Tarnowskich Górach przy Salezjańskiej szkole, była to dla mnie lektura obowiązkowa. Przeczytałam ją już bardzo dawno temu, bo minęły aż cztery lata, odkąd ostatnio sięgnęłam po tę książkę, ale z chęcią sięgnę po nią po raz kolejny.

„Rozważania o wierze” ks. Tadeusza Dajczera to głęboka i poruszająca lektura, która staje się przewodnikiem w duchowej wędrówce. Autor, prostym i klarownym językiem, przybliża trudne zagadnienia wiary, zachęcając do zawierzenia Bogu z dziecięcą ufnością . Książka ta nie tylko rozwiewa wątpliwości, ale także inspiruje do refleksji nad własnym życiem duchowym, prowadząc czytelnika ku głębszemu doświadczeniu obecności Boga . Dzięki niej można na nowo odkryć radość i odpowiedzialność płynącą z wiary, czyniąc ją nieodłączną częścią codzienności

„Legendy chrześcijańskie” to zbiór niejednorodny. Ma na to wpływ, przede wszystkim, szeroki wybór tekstów, obejmujący zarówno opowieści apokryficzne, powstałe w średniowieczu jak i historie, które wyrosły na ich gruncie w późniejszych czasach, włączając w to czasy współczesne. Choć łączą się między sobą tematyką, nawiązującą do życia i cudów, towarzyszących świętej rodzinie i świętym kościoła, to różnorodność styli literackich, w jakich powstały, pozwala cieszyć się nimi tak, jak cieszy się nasz wzrok, gdy odwiedzamy muzeum i chłoniemy w siebie setki wystawionych w nim eksponatów. Mimo dużego rozbicia stylistycznego między poszczególnymi legendami w zbiorze, czyta się go wartko i z dużą dozą przyjemności, uśmiechając się od czasu do czasu, gdy natrafi się fragment olśniewający zmysły swoją nadzwyczajną i rozbuchaną cudownością. Mając jednak na względzie fakt, że legendy chrześcijańskie miały na celu porywać ducha i kierować go ku górze, w rejony niebieskie i rajskie, a także uczyć rozeznania tego co chwalebne i tego co ziemskie, to ten pęd w kierunku bajecznego wyolbrzymiania i przerysowania, wydaje się w pełni zrozumiały. Kończąc, muszę się zgodzić z opisem na tylnej okładce książki, głoszącym, że jest to „Wspaniała lektura dla całej rodziny”. Z własnej perspektywy dodam, że jest to chyba ciekawsza lektura dla dorosłych, niż dla dzieci. Te ostatnie nie wyłapią części smaczków, oczywistych dla starszych osób.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Opowieść o niezwykłym człowieku świętym za życia. Ojciec Pio urodził się 25 mają 1887 roku w Pietrelcinie we Włoszech. Dzień później został ochrzczony i otrzymał imię Franciszek na cześć świętego Franciszka z Asyżu. Od najmłodszych lat wiedział że chce być zakonnikiem. Ojciec Pio został obdarzony stygmatami które ukrywał Jego życie było pełne cierpienia mimo to nigdy się nie skarżył był nazywany znawcą ludzkiej duszy. Książka warta uwagi. Polecam.

Książka, która w prosty, a jednocześnie głęboki sposób ukazuje duchowe bogactwo modlitwy różańcowej. Autor przekonuje, że Różaniec jest nie tylko powtarzaniem modlitw, ale prawdziwą medytacją nad życiem Jezusa i Maryi. Książka zawiera liczne przykłady cudów, nawróceń i łask otrzymanych za pośrednictwem tej modlitwy, co czyni ją niezwykle inspirującą i motywującą do codziennego sięgania po różaniec. Wartością tej pozycji jest także jej praktyczny wymiar – autor daje konkretne wskazówki, jak dobrze odmawiać Różaniec, jak unikać rutyny i jak w pełni korzystać z duchowych owoców tej modlitwy. Język książki jest przystępny. Po lekturze tej książki trudno pozostać obojętnym wobec Różańca. Dzieło św. Ludwika Marii Grignion de Montforta rozpala w sercu pragnienie głębszej modlitwy i zaufania Maryi. Mimo upływu lat książka nie traci na aktualności i sile oddziaływania.

Książkę czyta się ciężko, to dobrze, ponieważ wymusza refleksje i przemyślenie omawianych kwestii. Oczywiście nie jest to kompendium odpowiedzi chrześcijanina na wszystko. Książka jedynie omawia i rozwiązuje sporą część problemów natury filozoficznej, wiedzowej czy racjonalnej odnośnie wiary. Jednak co się mało spotyka, poleca aby uzupełnić wiedzę z danych obszarów nieraz polecając przykładowe pozycje literatury specjalistycznej od archeologów i historyków po filozofów i teologów, które szerzej omawiają jakiś temat, co jest dobre dla rozwoju wiedzy i wiary. Książka jest bardziej ogólnikową odpowiedzią na wiele zarzutów odnośnie wiary chrześcijańskiej, swego rodzaju wstępem do dalszych badań, stąd nie daję 10 gwiazdek, ponieważ autor na końcu stwierdza, że to chyba wystarczy do uwierzenia co nie jest do końca prawdą, bo można wywieść inne zarzuty mniej popularne poddające w wątpliwość, zadające pytania, chyba że autorowi co nie jest napisane chodziło też o zapoznanie się z literaturą uzupełniającą, wtedy to jak najbardziej 10 się należy, jednak nie jest to powiedziane, bynajmniej ja tego nie wyczytałem. Niemniej książka warta polecenia. Zarówno wydanie, twarda oprawa, mocne kartki szyte, poręczny jak dla mnie format. Jednak muszę skrytykować pewną rzecz by pozostać obiektywnym. - Książka powtarza cytaty szczególnie na końcu przez co ma się wrażenie, że czytało się już to samo, co może zdezorientować kogoś kto, np miał z jakiś powodów dłuższą przerwę oraz na szaro są fragmenty cytatów, które za chwilę przeczytasz, w normalnym tekście, co mnie osobiście drażniło. Poza tym i językiem który może odrzucać oraz zbytnią pewnością [co mogłem źle odebrać nie biorąc pod uwagę literatury uzupełniającej, która omawia dokładniej podane zagadnienia i która w większości nie jest przetłumaczona na Polski jakby ktoś był ciekaw] co do siły argumentacji nie mam zastrzeżeń. Poza tym dla mnie książka warta przeczytania. I zaznaczenia sobie rzeczy wartościowych fiszkami. Czy książka jest idealna, nie i nie ma prawie takiej. Czy jest dobra jak najbardziej tak, godna polecenia przeczytania i zachowania w rodzinie, co nie zmienia faktu, że ma pewne wady, które nie wpływają na wartość treści, a na odbiór przez czytelnika. W skrócie jak komuś nie chce się czytać tyle Wydanie: 9/10 Treść: 10/10 Sposób przekazu: 8/10 Ocena końcowa: 9/10

Książka wstrząsająca,ale to jest wstrząs, który wprowadza pokój. Zmienia Twoje myślenie o Kościele i o naszej szarej codzienności. Pomaga spojrzeć na siebie z perspektywy wieczności. Porusza najtrudniejsze tematy w sposób uczciwy. Można wierzyć lub nie. Osobiście jestem przekonana ( a mówi mi to intuicja, doświadczenie życiowe i przekaz rodzinny) że to, co tu zostało napisane, to prawda.

Zwykle ciężko mi się wypowiadać o książkach związanych z taką tematyką, bo sprowadza mi się to do jednego zdania: wszysto jest kwestią wiary. Jednakże, co do samej treści - dużo ciekawych informacji napisanych w bardzo przystępny sposób. Myślę, że warto sięgnąć, jeśli nie w celu umocnienia wiary, to choćby w celu poszerzenia horyzontów czytelniczych.

Wspaniała książka traktująca zarówno o niebie, czyśćcu i piekle, jak również o ostatnich latach życia bł. Katarzyny Anny, która pomimo niezwykle dotkliwego cierpienia, miała i przekazywała niezwykłe widzenia dotyczące spraw duchowych: przeszłych i przyszłych. Jest to niezwykłe świadectwo wiary, tajemnica przyjęcia cierpienia. Jednocześnie jej wizje są odsłonięciem tajemnic wiary w sposób dostępny dla bardzo wielu ludzi - obrazów uszczegóławiających Ewangelie. Zdecydowanie godne polecenia, choć być może po zapoznaniu się z wizjami dotyczącymi życia Pana Jezusa i Maryi.

To kompletny podręcznik religii katolickiej. 750 stron, drobnym drukiem... to nie jest krótka ani łatwa lektura. Autorzy sami z resztą podkreślają, że przeznaczona jest głównie dla katechetów, żeby na jej podstawie dopiero nauczać "zwykłych ludzi". Jednak kto poważnie podchodzi do swojej wiary, warto ją przeczytać. Ja ją czytałem bardzo długo, powoli, uważnie, po kilka stron dziennie. O ile Pismo Święte to po prostu historia (pełna cudów, nadprzyrodzonych zdarzeń) opisująca Jezusa i pierwsze lata Kościoła, a dla Chrześcijan oczywiście pismo objawione, o tyle KKK stanowi współczesny, systematyczny opis religii katolickiej, jaka na tej podstawie powstała i jaką mamy teraz. Katechizm napisany jest specyficznym, trudnym językiem, ale po przyzwyczajeniu się można dostrzec, że to wszystko "trzyma się kupy", pochodzi jedno z drugiego, a nie stanowi jakiś zbiór arbitralnych decyzji i narzuconych nam norm. Książka opisuje, w co wierzymy (jaki jest Bóg, kim jest Jezus, jaka jest natura człowieka). Omawia szczegółowo modlitwy "Ojcze nasz" i wyznanie wiary "Wierzę w Boga", a także przebieg i znaczenie liturgii (mszy świętej). Omawia nauczanie moralne Kościoła, w tym "10 przykazań", a także tematy trudne i kontrowersyjne, jak dopuszczalność aborcji, eutanazji, wojny czy kary śmierci. Nie każdy czytelnik musi się ze wszystkim zgadzać, ale warto poznać opinię Kościoła, który jest przecież znaczącą siłą w kwestiach moralnych na świecie. Moim zdaniem w czasach, kiedy każdy może szybko i w sposób viralowy głosić swoje opinie w Internecie, warto sięgnąć po "content" tak bardzo odmienny w formie i treści. Tak, jak swoje zdrowie powierzamy lekarzowi, a cieknący kran hydraulikowi, tak swoje życie duchowe i moralne warto oddać w ręce tych, którzy swoje całe życie poświęcili tym tematom i kontynuują pewną ciągłość od ponad 2000 lat, a nie polegać tylko na sobie.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Autorem jest ojciec z zakonu benedyktynów – Szymon Hiżycki. Wymienia i opisuje główne grzechy, stopniuje je i pozwiązuje z demonami; ma ciekawe podejście do acedii. Odnosi się do życia mniszego. W ogóle wzoruje się na pismach mnicha Ewagriusza z Pontu, który żyje w IV wieku.

Książka idealna dla tych którzy popadli w rutynę życia chrześcijańskiego, a chcieli by rozbudzić swoją wiarę i miłość do Boga. Święty Alfons Maria de Liguori przedstawia cechy i zachowania jakimi powinna charakteryzować się osoba dążąca do świętości. Wszystko poparte cytatami świętych, błogosławionych i wierzących. Chociażby takim cytatem Beatrycze od Wcielenia "Bezcenną jest nawet najmniejsza rzecz uczyniona dla Boga" czy świętego Franciszka Salezy "Niektórzy za doskonałość uważają surowość życia, inni modlitwę lub częstotliwość przystępowania do sakramentów świętych, jeszcze inni jałmużnę. Ja zaś uważam, że doskonałość nie polega na niczym innym, jak na umiłowaniu Boga z całego serca. Wszystkie inne cnoty bez miłości są tylko stosem kamieni." Książka dopomaga w poprawie życia, które powinno być pokornym wypełnianiem woli Boga. Jako cenny sposób walki z pokusami czy osłabnięciem wiary autor zaleca modlitwę, na którą Bóg nie powinien być obojętny. Niektóre zasady mogą wydać się komuś trudne do spełnienia chociażby wyrzeczenie się posiadania dóbr lub nie przywiązywanie się do wszystkiego co stworzone nawet rodziny a tym samym całkowite oddanie się Bogu. Święty Alfons zaznacza jednak, że świętym może być każdy, nie tylko osoby zakonne czy księża.

Dość interesująca pozycja, chociaż czytało mi się ją nieco opornie, być może ze względu na specyficzny styl( tj. świadectwa wielu różnych osób, dużo faktów w "niedużej przestrzeni "). Natomiast sama postać ojca Pio zaintrygowała mnie i pobudziła moją wyobraźnię. Lektura godna uwagi.

Myślę, że taki wywiad jest bardzo potrzebny ludziom. Gabriele Amorth daje zatrważające przykłady działań szatana, demonów oraz szamanów, czarowników, wróżbitów. W części drugiej są ciekawe rozważania. Aneks stanowią świadectwa ludzi doświadczonych nękaniem szatańskim. Na końcu są pomocne modlitwy. Zamierzam jeszcze raz przeczytać tę książkę, ale powoli, aby spokojnie przeanalizować poszczególne fragmenty, które bardzo interesują mnie.

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.