Pompon na wakacjach

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Przeczytałam 60 stron i nie chcę się już dalej męczyć. Ale przestrzec przed wydaniem pieniędzy na tę książkę chciałabym... Oto zwroty, które pojawiły się w przeczytanej przeze mnie partii: "rzygał całą drogą", "spoko", ciastkożerca, "Stój, cholero", "badziewie", "skwitowała jadowicie", "babcia fuknęła gniewnie" "wyluzuj" - babcia do wnuczki, "daj se siana, zanim zrobisz się na szaro", Pogięło cię", lampiłeś się", naiwniak.
bohaterowie noszę nazwiska: "Porażka", "Szyderko". Tytułowy bohater dopuszcza się tylko niecnych czynów, niszczy, kradnie, jest egoistą, nigdy nie żałuje popełnianego zła, dla nikogo nie jest dobry czy pomocny i z nikim się nie liczy. Czy jest w tym coś zabawnego? Książka na makulaturę.

Przeczytałam 60 stron i nie chcę się już dalej męczyć. Ale przestrzec przed wydaniem pieniędzy na tę książkę chciałabym... Oto zwroty, które pojawiły się w przeczytanej przeze mnie partii: "rzygał całą drogą", "spoko", ciastkożerca, "Stój, cholero", "badziewie", "skwitowała jadowicie", "babcia fuknęła gniewnie" "wyluzuj" - babcia do wnuczki, "daj se siana, zanim zrobisz się...

Bardzo zabawna książka. 7 i 5 latek zachwyceni, sporo humoru docierającego do dzieci.

Bardzo zabawna książka. 7 i 5 latek zachwyceni, sporo humoru docierającego do dzieci.

to chyba pierwsza książka, której daję notę 1 - beznadziejna.
Miała być fajna opowieść o smoku, a dostałam irytującego stwora, który gardzi innymi, wywyższa się, nie szanuje pozostałych bohaterów książki, obraża ich i co rusz rzuca wyzwiskami. Wkurza mnie język, który w tekście dla kilkulatka jest dla mnie niedopuszczalny. Po lekturze, jestem zmęczona i rozdrażniona, a zdecydowanie nie tego szukam w literaturze dziecięcej.

Najgorsza i przereklamowana publikacja, która mi trafiła w ręce.

Zdecydowanie odradzam.

to chyba pierwsza książka, której daję notę 1 - beznadziejna.
Miała być fajna opowieść o smoku, a dostałam irytującego stwora, który gardzi innymi, wywyższa się, nie szanuje pozostałych bohaterów książki, obraża ich i co rusz rzuca wyzwiskami. Wkurza mnie język, który w tekście dla kilkulatka jest dla mnie niedopuszczalny. Po lekturze, jestem zmęczona i rozdrażniona, a...

Jaka to była książka tak śmieszna jak nie wiem co no i nie da się od niej oderwać

Jaka to była książka tak śmieszna jak nie wiem co no i nie da się od niej oderwać

Widzę, że będę tu jedyną osobą, której Pompon nie przypadł do gustu...Ani nie śmieszył, ani nie bawił, tylko irytował. Smok, który wprowadza wszędzie zamieszanie, niszczy, psuje, denerwuje innych... Sieje spustoszenie.
cytat:
"O,nie! - krzyknęła babcia. Tylko nie SZKLARNIA!
Trach! Pierwsza szyba poszła, uderzona piętami Pompona. Trach! Pekły następne. Trach! Kolejna stłuczona szyba, jak szklany deszcz, opadła na babcine sadzonki pomidorów."

Smok jest antypatyczny i odpychajacy. Jest obrażalski i zarozumiały oraz zadufany w sobie. I te jego odzywki typu: "Burek. Arogant. Ofiaro. Pustaku. Makutro zapleśniała.Pokrako. Zarazo." Niby miało być śmiesznie. Ja jestem zniesmaczona.

Poza tym, teksty które się nadają dla gimnazjalistów a nie wieku 6-7 lat. Czytałam z córką i co rusz słyszałam, "a co to znaczy?" Porównania do np Dody, odnośniki do popkultury i historii, było nawet coś o Hitlerze...

Młodszym nie polecam.

Widzę, że będę tu jedyną osobą, której Pompon nie przypadł do gustu...Ani nie śmieszył, ani nie bawił, tylko irytował. Smok, który wprowadza wszędzie zamieszanie, niszczy, psuje, denerwuje innych... Sieje spustoszenie.
cytat:
"O,nie! - krzyknęła babcia. Tylko nie SZKLARNIA!
Trach! Pierwsza szyba poszła, uderzona piętami Pompona. Trach! Pekły następne. Trach! Kolejna...

Nawet, nawet.

Nawet, nawet.

Po odrobinkę mniej udanej (według mnie) części o potomstwie Pompona, mamy znów powrót "korzeni". Cała masa ciekawych i wykręconych jak świński ogon przygód, zakrapianych suto niezłym humorem. Bardzo przyjemna lektura, kończąca się jednak stanowczo zbyt szybko.

Po odrobinkę mniej udanej (według mnie) części o potomstwie Pompona, mamy znów powrót "korzeni". Cała masa ciekawych i wykręconych jak świński ogon przygód, zakrapianych suto niezłym humorem. Bardzo przyjemna lektura, kończąca się jednak stanowczo zbyt szybko.

Ta dosyć niepozorna książeczka oraz doskonała lektura dla dzieci. Duża czcionka, mała ilość słów oraz ogrom obrazków, przedstawiających głównego bohatera.
Lekki, łatwy oraz przyjemny język, dla każdego młodszego czytelnika na pewno nie będzie przeszkodą w rozwijaniu swoich, czytelniczych umiejętności. Muszę podkreślić jeszcze jedno, to jest kolejna książka z przygód małego smoka. Tak, ja jak zwykle przeczytałam tę część co nie powinnam, ale to nie przeszkodziło, gdyż na samym wstępie, do dalszych przygód rodziny Fisiów jest, krótkie przypomnienie z poprzedniej części.

"Hellou! - Smok beknął ukradkiem. Mały obłoczek dymu uleciał mu z nosa"

Świetnie ubawiłam się czytając tę książkę. Mimo, iż to nie jest lektura na mój wiek, z chęcią sięgnęłam po tę pozycję. Ostatnio mam lekki zastój w czytaniu, przydała mi się taka zmiana. A ilość kłopotów zielonego stworzenia, napędzała całą historię przy której nie nudziłam się. Z chęcią czytałam przygody małego smoka. Jego losy zachwycały, ale w niektórych momentach załamałam się, sposobem działania Pompona.

Jestem zachwycona tą książka. Mój czas nie poszedł na marne. Cieszę się, że przeczytałam tę książkę.

Cała opinia http://klaudiaczytarecenzuje.blogspot.com/2015/05/pompon-na-wakacjach-gdzie-diabe-mowi-do.html

Ta dosyć niepozorna książeczka oraz doskonała lektura dla dzieci. Duża czcionka, mała ilość słów oraz ogrom obrazków, przedstawiających głównego bohatera.
Lekki, łatwy oraz przyjemny język, dla każdego młodszego czytelnika na pewno nie będzie przeszkodą w rozwijaniu swoich, czytelniczych umiejętności. Muszę podkreślić jeszcze jedno, to jest kolejna książka z przygód...

Jak zawsze Pompon nie zawodzi w ilości kłopotów, w które się wpakował oraz sposobów ich rozwiązywania. A do tego jego poziom skromności i słownictwo urzekają wszystkich czytelników w domu... oczywiście najmłodszego najbardziej, a matkę najmniej ;-)

Jak zawsze Pompon nie zawodzi w ilości kłopotów, w które się wpakował oraz sposobów ich rozwiązywania. A do tego jego poziom skromności i słownictwo urzekają wszystkich czytelników w domu... oczywiście najmłodszego najbardziej, a matkę najmniej ;-)