Loveless: Zagłada Blackwater

RECENZJA SERII "LOVELESS" - HUCZNY POWRÓT DO DOMU t.1 - BURZA NAD BLACKWATER t.2. - ZAGŁADA BLACKWATER t.3 - OKO ZA OKO t.4 "Kurwa. Schowajcie te spluwy, synkowie. Ten człowiek to weteran." Moi Drodzy 🤠Epicka seria czterech komiksów, które w obrazie Zachodu nie owijają niczego w bawełnę. A ile mnie kosztowało zdobycie całej serii, to szkoda słów, i nie mam tu na myśli tylko pieniędzy ;) (dzięki za wsparcie @katooola 🖤) 🤠Weteran wojny secesyjnej, Wes Cutter, ucieka. Przed szaleństwem wojny, wspomnieniami, przed ścigającym go mrokiem i stale przed śmiercią. Wraca w rodzinne strony, na Południe, do swojej żony, nie wiedząc, jak potraktowała ją wojna pod jego nieobecność. Każde z nich, pogrążene we wspomnieniach i bólu szuka spokoju, który nie jest im dany. Każde z nich naznaczone piętnem wojny domowej i tragedią chce znaleźć swoje miejsce w nowych Stanach. 🤠 Wiecie co, blurb na okładce tomu 1-go nie kłamie - czułem się, jakbym oglądał mój ukochany serial "Deadwood" przeniesiony na karty komiksu, tylko jeszcze bardziej mroczny i brutalny. Jakbym oglądał western Leone, brudny, zły i brzydki do szpiku kości. Coś absolutnie rewelacyjnego! 🤠Rysunki są bardzo, bardzo surowe, ale niesamowicie ekspresyjne. Brud i kurz, niedokładnie narysowane twarze, niedbała kreska, ale wściekłość w oczach i na twarzach doskonale widoczna. Autorzy nie oszczędzają nam brutalnych scen, scen mocnych, typowych dla okresu tuż po wojnie secesyjnej. To nie jest western dla grzecznych kowbojów, o nie! To western dla tych, którym towarzyszą pot i łzy. Pełen przemocy i okrucieństwa. Dosłownie spływający krwią i naznaczony cierpieniem. 🤠Pochłonąłem całość błyskawicznie, aż szkoda, że to tylko 4 tomy. Jak potoczą się losy Wesa i Ruth? Kim stanie się Cutter, czarna owca Blackwater? Co zrobi groźny Atticus? Czy Boyd, ta kanalia z Południa przeżyje? A co z bratem Wesa? I pułkownikiem Silasem? Czy Blackwater upadnie? Korowód postaci w tej południowej sadze jest niezwykle barwny i krwisty, jak niedopieczony stek. Tragiczne skutki wojny secesyjnej są pokazane po mistrzowsku. Moja ocena całej serii 8,5/10. Bardzo dobry komiks! Jeżeli macie ochotę na Dziki Zachód bez ogródek i bez fałszywych ozdobników - trafiliście idealnie! "Jest takie miejsce i jest taki dom, nie raz bywałeś w nim. Marzyłeś o nim w ciemną noc, łykając gorzkie łzy. W tym domu czeka na cię ktoś, tam bije serce twe. Na wyciągnięcie ręki jest, gdy wstaje nowy dzień. Przed tobą drogi jeszcze szmat, podróży kres hen, lecz gwiazdy szepczą ci i łzy, że dom to właśnie ten." Dzikość i poezja Zachodu w tym właśnie komiksie mają swoje miejsce. Smutek, żal, rozgoryczenie, ból przegranej, utrata bliskich. Wszystko to znika w ciemną noc. A potem znowu wraca. Koło czasu, prawdziwy Zachód... PS. Na koniec dostaniecie 3 świetne, pozornie niezwiązane z głównym wątkiem opowieści, z różnych okresów historycznych. Znakomite! PPS. Idealnie się czytało przy muzyce z albumu Stephen Sechi "Spaghetti western". Petarda!

Wspomnienia umierają ostatnie. Matt Murdock dręczony jest wizjami umierającej Elektry. Wkrótce okaże się, że będzie musiał zapobiec pewnemu powrotowi zza grobu. Historia utrzymana jest na granicy jawy i snu. Nie do końca wiadomo co się dzieje naprawdę, a co jest tylko złudzeniem. Przemyślenia bohatera i sprawnie napisane dialogi są dobrze zbalansowane ze scenami akcji, które bywają nieme i czasami zahaczają o motywy rodem z horroru. Przy tym też same walki to nie tylko starcia na poziomie fizycznym, ale też mentalnym. Dominuje tu przygnębiający klimat, który ma zapewne oddawać obecny stan psychiczny głównego bohatera. Szkoda tylko, że zamierzony efekt psuje trochę łopatologiczna spowiedź Matta wyjaśniająca część dotychczasowych zdarzeń. Rysunki Franka Millera są zaskakująco naturalistyczne. Czerwony kostium Daredevila nie pojawia się wcale, przez co można mieć wrażenie, że nie jest to już historia superbohaterska. Sceny przemocy są bardzo krwawe i nieprzyjemne. Pojawia się też golizna, która w pewnym momencie jest wykorzystana w bardzo niepokojący sposób. Przeważają wielkie kadry na całą stronę podkreślające majestatyczność danych zdarzeń, co szczególnie dużą rolę odgrywa przy niektórych walkach. Autor korzysta też z własnych zabiegów graficznych znanych chociażby z „Powrotu mrocznego rycerza”. Zdarzają się jednak też pewne problemy jak chociażby Matt Murdock niepodobny do siebie na paru kadrach. Moim zdaniem jest to jeden z lepszych komiksów o Daredevilu i Elektrze pod względem graficznym. Zrobił na mnie większe wrażenie niż „Elektra: Assassin” i pomimo pewnych drobnych niedociągnięć mam nadzieję jeszcze do niego wrócić.

Co się dzieje kiedy pani kapitan Nautilusa i córka legendarnego kapitana Nemo zaczyna się nudzić? Wyprawa na Antarktydę podczas której giną ludzie, zostaje odkryte to co nigdy odkryte nie powinno zostać i mnóstwo wyrzutów sumienia. Moore jak zwykle bawi się, cytuje i nawiązuje do innych dzieł, dzięki czemu lektura jest wciągająca i przyjemna. Wielki plus za samotnika z Providence.

Tom pierwszy Opowieści wojennych tworzą cztery historie. Tygrys Johanna jest osobistą opowieścią o grupie pięciu żołnierzy niemieckich, którzy wbrew rozkazom postanowili zdezerterować z pola walki i jada na spotkanie armii amerykańskiej, by oddać się w ich ręce. Dekownicy z S-Day to przejmująca historia próby pokazania światu, że walczące we Włoszech wojsko potrzebuje pomocy, że walczy, a nie tylko raczy się włoskim winem i zażywa kąpieli słonecznych, jak określa ich prasa. Screaming eagles przedstawia końcówkę wojny. Niemcy wynoszą się powoli ze swoich posiadłości, a tereny te zajmują chłopcy z amerykańskiej kompanii E, czyli Easy. Bo podobno miało być łatwo. Czy posiadłość, którą mają zagarnąć dla generała, może im wynagrodzić stratę przyjaciół, z którymi skakali na spadochronach dzień przed D-Day? Ostatnia historia Nightingale to opowieść o eskorcie brytyjskich niszczycieli i korwet konwoju do Murmańska. Taką trasę ciężko było ze względu na niskie temperatury przebyć nawet bez wojny i patrolujących niebo samolotów, a wodę u-botów niemieckich. Jednak największym zagrożeniem był niszczyciel Tripitz, który potrafił obrócić cały konwój w perzynę. Więcej na http://www.monime.pl/opowiesci-wojenne-tom-1/

Rozwinięcie miniserii „1602” opowiadającej o siedemnastowiecznych wersjach najbardziej znanych bohaterów z uniwersum Marvela. Akcja osadzona jest po wydarzeniach ze wspomnianego komiksu. Doktor Doom porywa Williama Shakespeare’a, by ten posłużył mu jako kronikarz jego niezwykłej podróży. Na ratunek uprowadzonemu rusza Fantastyczna Czwórka. Komiks ten przyjemnie czyta się tak do połowy. Pojawiają się nowe postacie przerobione na siedemnastowieczną modłę (Frightful Four),dialogi są całkiem zabawne, a także co krok wprowadzane są interesujące pomysły. Podczas lektury można poczuć się jak podczas seansu filmu przygodowego „Piratów z Karaibów – Klątwy Czarnej Perły” – lwia część akcji komiksu osadzona jest na morzu. Niestety wraz z dotarciem bohaterów do celu znika wszelka tajemnica, a zamiast tego dostajemy naiwne wręcz wątki romantyczne, a także bardzo sztampową akcję superbohaterską. Parę słów o postaciach. Dobrze ukazano tutaj relacje łączące Reeda i Sue – oboje starają się prowadzić normalne życie, ale tak naprawdę ciągnie ich do poszukiwania przygód. Przy czym Sue nie pełni tu roli potulnej żony, ale nawet będąc w ciąży stara się pomagać drużynie i kwestionuje pomysły Reeda. Ben i Johnny są tutaj udanymi elementami komicznymi, chociaż wątek pewnego romansu Johnny’ego na dłuższą metę robi się irytujący. Nie podobało mi się za to, że dosyć bezceremonialnie pozbyto się jednej z istotnych postaci, chociaż sama scena świetnie podkreśliła egotyzm Doktora Dooma. Niektórym przy tej okazji mogą przeszkadzać dosyć przerysowane czarne charaktery, ale idealnie wpasowują się w klimat opowieści. Przy tej okazji muszę pochwalić jak przedstawiono Wizarda i jego towarzyszy – nareszcie przestali być jedynie irytujący, a stali się groźnymi i stylowymi przeciwnikami. Nie przeszkadza nawet zmian mocy Medusy, która tutaj odzwierciedla nastrój historii. Komiks czytałem w oryginale i język stylizowany na dawną angielszczyznę naprawdę robi wrażenie – szczególnie studenci anglistyki mogą go docenić. Obawiam się jednak, że polski przekład mógł tego nie oddać w pełni. Rozczarowują też rysunki Pascala Alixe’a. Nie zawsze radzi sobie z mimiką twarzy i czasami dochodzi do niezamierzonych deformacji. Często rysuje też bardzo niedbale i brakuje szczegółów. Podsumowując, trochę zmarnowany potencjał, ale do pewnego momentu da się czytać z przyjemnością.

Nie spodziewałem się takiego krwawego komiksu po Thorze, chyba w żadnym innym dziele Marvela nie leciało tyle głów, co tutaj. Zaczyna się bardzo ciekawie, ale niestety później, wraz z pojawieniem się Doktora Strange'a, poziom spada. Jakieś czary-mary i rozwiązanie akcji. Zachowanie postaci, (nie chodzi mi o herosów, tylko postaci drugoplanowe) zupełnie niewiarygodne. Szkoda, zmarnowany potencjał.

Jednak lekki zawód, ciekawy pomysł, połączenie "wodnego świata" z syrenami ale trochę to za szybko się skończyło. Myślę, że gdyby ta seria była rozpisana na więcej zeszytów to może lepiej by to wyszło? Albo wręcz przeciwnie. W każdym razie wydawało mi się że akcja za bardzo skakała a zakończenie no też "takie se". Warto poznać ale nie jest to na pewno lektura obowiązkowa.

Tak jak część pierwsza tak i druga to zbiór czterech odrębnych historii z różnych frontów II Wojny Światowej. J jak Jenny to historia nie do końca zgranej drużyny pilotów RAF-u oraz ich nieudanej akcji nad terenem Niemiec. Rozbójnicy byli członkami SAS – elitarnej jednostki specjalnego przeznaczenia Armii Brytyjskiej, działającej na terenie Afryki. Ich misją było neutralizowanie wroga poza linią walk: podkładanie bomb na lotniskach, usuwanie niewygodnych dowódców Afrika Korps czy też niszczenie obiektów wroga. Takie małe oddziały miały sporą autonomię i mogły niezauważenie podejść do wroga. Sępy to moja ulubiona historia z całego tomu drugiego. Być może, że jej fenomen nie polega na pięknie narysowanych bitwach czy wzruszającej historii, a dialogu czterech kompletnie różnych żołnierzy, których chęć przeżycia spowodowała dostanie się do jednego leja bombowego. Dyskusja przypomina debaty prowadzone choćby w filmach takich jak 12 gniewnych ludzi czy Rzeź, gdzie nie wielka scenografia jest ważna, a gra bohaterów i ich słowne utarczki, racje czy przekonania. Jak poradzą sobie skazani na siebie, pozostawieni przez własne oddziały niemiecki pilot, irlandzki frankista, angielski socjalista i hiszpański świadek nalotów w Guernice? Archangielsk to najbardziej oparta na faktach historia obydwu tomów. Tak jak MacKenzie tak wielu pilotów brało udział w ochronie konwojów płynących do Rosji z transportem. Jako że armia nie miała lotniskowców pod swoją banderą jedynym sposobem na wystartowanie samolotu było wystrzelenie go niczym z procy. Był jednak jeden szkopuł – trzeba było albo lądować na pobliskim lądzie albo samolot szedł na straty, a pilot katapultował się, biorąc na siebie ogień z wieżyczek strzelniczych wroga lub lodowatą wodę Morza Arktycznego. Więcej na http://www.monime.pl/opowiesci-wojenne-tom-2/

Wolverine dochodzi do siebie po wydarzeniach z poprzedniego tomu. Jednakże Hydra oraz The Hand nie próżnują i szykują się do kontrataku. Historia ma u mnie spory minus za cofnięcie części konsekwencji działań Logana – działając w ten sposób mogliby nawet sprawić, że wszystko pójdzie w niepamięć. Podobało mi się za to w jaki sposób Wolverine stopniowo wyzwalał się spod wrogiej kontroli. Niestety jak już w pełni zapanował nad sobą, to zaczęła się jednak wielka przesada – bohater jest tu zbyt potężny i za łatwo mu wszystko przychodzi. Rozczarowało mnie też finałowe starcie z Gorgonem – niby Logan wykazuje się tu sprytem, ale jak dla mnie było to trochę tanie. Rysunkowo Romita podobnie jak ostatnio całkiem dobrze sobie radzi – bardzo ładnie wygląda atak na helicarrier. Warto jeszcze wspomnieć, że do wydania zbiorczego został dołączony także zeszyt niezwiązany z główną fabułą – historia umieszczona w obozie koncentracyjnym podczas II wojny światowej. Mam z tym zeszytem poważny problem – to mogłaby być dobra historia, gdyby jednym z głównych bohaterów był ktoś inny niż Wolverine. Niestety jego moce działają trochę inaczej niż usiłuje to wmówić czytelnikowi komiksowi, przez co rewelacyjny pomysł zostaje kompletnie spartolony. Jako całość tom wypada niestety słabiej niż poprzednik, ale i tak dalej warto się z nim zapoznać.

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze - zdawałoby się - z góry powziętą tezą. Szkoda. Niemniej jest to kawałek przyzwoitej roboty, dobrze pomyślanej i dobrze zrealizowanej, którą przy odrobinie dobrej woli można potraktować jako treatment i storyboardy dla świetnie zapowiadającego się filmu. Na 15 minut czytania.

Rewelacja! Przyznam, że zaczynając czytać nie spodziewałam się aż tak wciągającej historii. Komiks jest dopracowany w każdym szczególe. Na uwagę zasługuje idealne odwzorowanie klimatu epoki XVIII wieku, łącznie z dialogami i sposobem wypowiedzi bohaterów. Autorzy zadbali o język, co w większości książek nawiązujących do konkretnych epok zdarza się już niestety coraz rzadziej i potem dostajemy takie "koszmarki" gdzie bohaterowie opowieści dziejących się np. w średniowieczu mówią językiem rodem ze współczesnego, amerykańskiego serialu. Long John Silver został pod tym względem dopracowany niemalże idealnie. Dodatkowo bohaterowie, niejednoznaczni moralnie, nieidealni w swoich wadach, sprawiają że próżno szukać tu płytkiego podziału na "dobry"- "zły", co jeszcze bardziej dodaje uroku całej opowieści. Ilustracje szczegółowe i malarskie. Idealnie oddają klimat. Komiks rewelacyjny, mam nadzieję, że Taurus Media wznowi go kiedyś w integralu, bo niestety jest już niedostępny w sprzedaży.

Tomik jest po prostu niesamowity. Dobór historii to coś na co należy zwrócić uwagę na wiele sposobów. Mamy tutaj pełną chronologię. Coś co zadziało na mnie od samego początku i już w tym momencie wiedziałem , że robił to ktoś z głową na karku. Czytam DC chronologicznie i tak też układam na półkach więc sam ten fakt zmiękczył moje serducho i lekko za to dorzucam +1 ,albo nawet 2 do oceny końcowej. Kolejna sprawa. Dobór historii pod względem tego jak ważne są to opowieści dla samego bohatera. Mamy tu m.in szybką genezę, świetną historię z 73r „Nie zna go nikt” , która w rewelacyjny sposób pokazuje całe spektrum różnych wariantów tego jak mieszkańcy Gotham mogą postrzegać Batmana, mamy również znaną z conajmniej paru różnych wersji historię „Noc Łowcy”, ale wisienką na torcie są moim skromnym zdaniem opowieść „Dick Sprang wspomina” gdzie występuje tak ważna dla Bruce’a , a rzadko wspominana Leslie Thompkins oraz „24/7” pokazująca całodobowe życie naszego Mrocznego Rycerza. Kończąc. Nie mam pojęcia skąd taka , a nie inna średnia ocena tego tomiku tutaj. Uważam, że osoby rozumiejące czym jest jego zawartości i jaki impakt miała ona na to kim oraz czym jest Batman na pewno go docenią.

Moore wciąż bawi się medium, i znowu nie wychodzi to tej serii na dobre. W pierwszym tomie scenarzysta eksperymentował z chronologią wydarzeń, w drugim eksperymentuje z językową warstwą historii - 50% albumu jest po niemiecku, bez jakichkolwiek przypisów, stąd czytelnik może albo te fragmenty pominąć, albo ślęczeć godzinami nad google translatorem. Tłumaczenie komiksu na własną rękę znacznie spowalnia lekturę i zabija całą przyjemność płynącą z obcowania z komiksem - nie sposób w takich warunkach rozkoszować się dynamiką tego medium, czy choćby wczuć się w czytaną opowieść. Mimo wszystko jednak, ta część podobała mi się bardziej niż nieco nieczytelny moim zdaniem tom pierwszy. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Zbiorcze wydanie trzyodcinkowej mini serii. Mamy tutaj retrospekcję z czasów II wojny światowej, kiedy to Wolverine trafił do Japonii, a także sceny ze współczesności, kiedy to bohater ponownie odwiedza to samo miejsce. Fabularnie jest to historia bardzo typowa dla Logana – wizyta w kraju kwitnącej wiśni, nieszczęśliwa miłość, okrutny przeciwnik. Ile razy to już to było? Wprawdzie jest powiedziane, że protagonista przeżywa tu coś wyjątkowego, ale wydaje mi się, że zostało to wciśnięte na siłę by nadać ważności temu mało znaczącemu epizodowi. Na dodatek, mamy tutaj łopatologiczne wciśnięcie pewnego ważnego wydarzenia historycznego, którego skutki wywołały u mnie wrażenie, iż scenarzysta nie do końca wie na czym polegają moce głównego bohatera. Dobrze, że przynajmniej nie wcisnął jeszcze szkieletu z adamantium w tamte czasy (okładka jest myląca). To czym komiks się wyróżnia, to rysunki – Eduarda Risso kojarzyłem głównie z brutalnym i odpychającym światem gangsterów z serii „100 naboi”, ale tutaj pokazał, że jest bardzo wszechstronnym artystą – wychodzą mu zarówno pełne akcji sceny walki, jak i bardziej poetyckie momenty. A scena wspominanego wydarzenia historycznego wygląda naprawdę efektownie. Podsumowując – uczta dla oka, ale umysłu już niekoniecznie.

Rewelacja! Przyznam, że zaczynając czytać nie spodziewałam się aż tak wciągającej historii. Komiks jest dopracowany w każdym szczególe. Na uwagę zasługuje idealne odwzorowanie klimatu epoki XVIII wieku, łącznie z dialogami i sposobem wypowiedzi bohaterów. Autorzy zadbali o język, co w większości książek nawiązujących do konkretnych epok zdarza się już niestety coraz rzadziej i potem dostajemy takie "koszmarki" gdzie bohaterowie opowieści dziejących się np. w średniowieczu mówią językiem rodem ze współczesnego, amerykańskiego serialu. Long John Silver został pod tym względem dopracowany niemalże idealnie. Dodatkowo bohaterowie, niejednoznaczni moralnie, nieidealni w swoich wadach, sprawiają że próżno szukać tu płytkiego podziału na "dobry"- "zły", co jeszcze bardziej dodaje uroku całej opowieści. Ilustracje szczegółowe i malarskie. Idealnie oddają klimat. Komiks rewelacyjny, mam nadzieję, że Taurus Media wznowi go kiedyś w integralu, bo niestety jest już niedostępny w sprzedaży.

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna),a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"),ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym),robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.