Socjologia. Koncepcje i ich zastosowanie

Zakupy używanych książek w antykwariatach lub sieci zwykle kończą się w moim przypadku nadprogramowymi pozycjami w torbie lub paczce. Ta fajna, tą warto przeczytać, a o tej gdzieś coś dobrego słyszałem. Uczucie mocy drukowanych pieniędzy, gdy za jedną niewielką karteczkę dostajemy kilkudziesięciocentymetrowy stos książek, jest z pewnością jednym z piękniejszych osiągnięć ludzkiej cywilizacji. Oczywiście kończy się na upychaniu części nabytków w tylnych częściach regałów, co już miłe nie jest, ale z kolei wiemy, że za kilka miesięcy/lat wynagrodzi nam to zdziwienie: „zupełnie zapomniałem, że kupiłem tą książkę!”. „Media i komunikowanie masowe” dostarczyły wszystkich tych uczuć. Kupiłem ten podręcznik akademicki, wydany w 2000 r., kilka lat temu w antykwariacie z myślą, że poczytam sobie, jak profesor Goban-Klas wyobrażał sobie kilkanaście lat temu rozwój mediów elektronicznych. Nie jestem fascynatem mediów, ale interesuje mnie weryfikowanie wszelkich przeszłych prognoz społecznych i technologicznych, śledzenie „co poszło tak, a co poszło nie tak”, bo to z kolei pozwala z większą pewnością odnosić się do bieżących oczekiwań. Okazało się, że jak na podręcznik akademicki „Media...” posługują się wyjątkowo przystępnym językiem, a spektrum poruszanych tematów jest tak szerokie (ewolucja i organizacja mediów, specyfiki przekazu, interakcje między mediami, społeczeństwem i decydentami itd. itp.),że lektura okazała się całkiem wciągająca. I jednocześnie depresyjna, jeśli zderzymy wszystkie mądre teorie z obecną rzeczywistością mediów plemiennych. Z drugiej jednak strony część z nich pozostaje użyteczna w diagnozowaniu działania mediów i dzisiaj. Ot choćby wyjaśnia, że jeśli „młodzi, wykształceni z wielkich ośrodków” głosowaliby na PiS, to Fakty prowadziłaby Danuta Holecka. Bo to analiza poparcia partii politycznych z przekrojach demograficznych „ustawia” przekaz mediów komercyjnych, a nie poglądy członków zarządu jakiejkolwiek TV. Chodzi wszak o kasę, a prezesa łatwiej zmienić niż społeczeństwo. W obecnych czasach social mediów, to już ramotka, ale solidna. No i stymuluje do myślenia.

Książka "Zaproszenie do socjologii" to wprowadzenie do nauki jaką jest socjologia. Autor Peter Berger w sposób zrozumiały, z licznymi przykładami zapoznaje czytelnika z najważniejszymi stanowiskami teoretycznymi w tej dyscyplinie nauk społecznych.

Jest to książka która jest tak gruba objętościowo i przez co nieporęczna że sprzedałem papierowy egzemplarz w antykwariacie i kupiłem sobie ebooka. Książka jest bardzo dobra jeśli chodzi o układ treści. Wszystkie rozdziały są znakomite. Jedyna rzecz którą bym zmienił jest zbyt dużo informacji o seniorach w rozdziale o biegu życia a za mało informacji o pozostałych etapach życia człowieka. Niewątpliwie najlepsze wprowadzenie do socjologii dostępne na rynku. Szczerze polecam:-)

Polecam każdemu, kto interesuje się tematyką rodziny. Książka nie tylko zawiera masę wiedzy, ale jest napisana w sposób przystępny, a więc nie sprawi problemu osobom, które nie studiują socjologii. Mnie osobiście bardzo zaciekawiła i jeszcze bardziej zainteresowała tematem.

Bardzo dobre studium socjologiczne. Sama sięgnęłam po tę pozycję z pobudek czysto akademickich, jednak przez wzgląd na zawarte wtręty teoretyczne sporo mi ułatwiła i rozjaśniła. Rozpracowuje schematy, w podstawie których postrzegamy naszą codzienność i rzeczywistość - nie zawsze racjonalnie, a głównie subiektywnie. Zdecydowanie warta zapoznania się, szczególnie dla tych, których interesuje wpływ wiedzy na to, jak widzimy świat, który nas otacza i to, jak faktycznie wygląda połączenie wiedza=władza.

Mam bardzo pozytywne odczucia. Widzę uporządkowanie pojęć, dzięki temu napisana praca jest przejrzysta. Niekiedy są bardzo rozbudowane przypisy – ale to przemawia na korzyść dzieła. W ogóle książka jest utrzymana w podobnym stylu co "Człowiek w teatrze życia codziennego" napisana kilka lat wcześniej w 1956 roku, moja opinia https://lubimyczytac.pl/ksiazka/66582/czlowiek-w-teatrze-zycia-codziennego/opinia/54564320?#opinia54564320 Stąd nie dziwią mnie zawarte tu obserwacje z Wysp Szetlandzkich (znajdujących się w archipelagu Szkocji). Autor podaje przykłady z literatury pięknej, z zasad savoir vivre, różnych badań i wywiadów. Wiele czerpie z doświadczeń z pacjentami szpitala psychiatrycznego, jest kilka odnośników do więzienia. Przedstawia między innymi takie zachowania jak podpuszczanie, przedrzeźnianie, publiczne pocałunki (szczególnie te rozkoszne oraz te z obowiązku),zaangażowanie (wewnętrzne – emocjonalne, zewnętrzne: twarzy, ciała),oddalanie się. Za przykład "ograniczenia" podaję następujący cytat: "Jak sugeruje jeden z podręczników etykiety: Przede wszystkim kościół nie jest miejscem spotkań towarzyskich. Odwracanie głowy w poszukiwaniu znajomych wśród wiernych, wesołe skinięcia i uśmiechy, radosne powitania oraz niecierpliwe rozkojarzenie są w kościele nie na miejscu. Jeśli przypadkowo napotkamy spojrzenie przyjaciela, nie ma powodu nie pokazać mu, że go rozpoznaliśmy; jednak szacunek dla tego przybytku oraz skupienie na mszy powinno stanowić podstawę całego naszego zachowania (Millicent Fenwick, 1948, Vogue's Book of Etiquette, s.12)". "Okazjonalne zaangażowanie wzajemne" jest tutaj zobrazowane w sposób zabawny: "Kiedyś podczas kolacji, gdy pani Toplofty została usadzona obok mężczyzny, którym dość otwarcie pogardzała, powiedziała do niego z wyraźną swobodą: "Nie będę z panem rozmawiać – ponieważ nie sprawia mi to przyjemności. Jednak przez wzgląd na gospodynię, będę powtarzać tabliczkę mnożenia. Dwa razy jeden – dwa, dwa razy dwa – cztery..." – w ten sposób przeszła przez całą tabliczkę mnożenia, skłoniwszy mężczyznę, by jej w tym towarzyszył. Kiedy tylko uprzejmość na to pozwoliła, odwróciła się do drugiego sąsiada (Emily Post, 1937, Etiquette, s.273)".

Podręcznik akademicki dla I roku socjologii. Stanowi wyłącznie wprowadzenie do tej dyscypliny naukowej. Wywiązuje się z tego zadania dobrze - jest zrozumiały. Oznacza to, że może po niego sięgnąć każdy człowiek z ulicy! Gdyby tylko, z jakichś względów, miał taką potrzebę...

Fragment z tej książki jest wprowadzeniem dla studentów socjologii, którą studiowałem. Myślę, że słusznie ponieważ autor próbując odnaleźć jakieś prawidłowości wśród samobójców, porównywał statystyki ich dotyczące. Myślę zatem, że jest to książka szczególnie wartościowa dla osób zastanawiających się nad zgłębianiem nauk społecznych.

To świetna publikacja, która jest zbiorem różnych tekstów socjologicznych, których autorami są czołowi przedstawiciele tej dyscypliny naukowej. Czytelnik znajdzie tu wybrane teksty takich badaczy jak Bauman, Blau, Blumer, Bordieau, Coleman, Giddens, Goffman, Habermas itd. To bardzo ciekawa lektura dla tych wszystkich, którzy chcą poznać paradygmaty tej nauki społecznej.

Książka w prosty i bardzo przejrzysty sposób przedstawia różne elementy badań społecznych. Autor popiera je wieloma przykładami, przez co całość jest naprawdę zrozumiała. Niektóre kwestie warto poszerzyć, korzystając z innych książek, ponieważ są tutaj tylko zarysowane, poza tym osoby, które chcą przeprowadzić badanie konkretną techniką, będą musiały zajrzeć gdzieś indziej. Jednak według mnie jako podręcznik książka Babbie'go jest naprawdę bardzo dobra - niepotrzebnie niczego nie komplikuje i zawsze można znaleźć w niej wszystkie potrzebne podstawy.

Z jednej strony mało konkluzywna, ale z drugiej strony mam poczucie, że jest w niej bardzo wiele drobnych refleksji, które są bardzo trafne, a Giddens ma duże wyczucie socjologiczne. W książce znalazłem bardzo dużo interesujących przemyśleń o tożsamości w nowoczesności, zwłaszcza w perspektywie związków intymnych i psychoterapii. Przykładowo Giddens stwierdza, że egzystencja we współczesności (w świetle psychologii) to projekt ciągłej samorefleksji i samorozwoju, za który jednostka musi wziąć odpowiedzialność i wychodzić ze strefy komfortu, balansując między szansą a ryzykiem, mimo że musi jednocześnie pozostać autentyczną (s. 107-114). W tym kontekście psychoterapia jawi się jako „metodologia planowania życia” (s. 240). Jednocześnie kapitalizm wsiąka także w sferę prywatną i zaczyna tworzyć indywidualne potrzeby oraz specyficzny styl życia, a sama samorealizacja staje się rynkowo wytwarzana (s. 264-265). Jeżeli zaś chodzi o związki intymne, czysta relacja zmusza do ciągłego zastanawiania się, czy związek intymny jest wystarczający, a także do nieustannej pracy nad relacją, co ma prowadzić do intymności (s. 125-136). Jednocześnie we współczesności nawet metoda naukowa nie jest pewna, bowiem polega na ciągłym wątpieniu co do istoty świata, co budzi w ludziach niepokój egzystencjalny (s. 37). Tak czy inaczej, wolność w nowoczesności musi budzić jednocześnie lęk (s. 100).

To kompendium wiedzy nt. myśli społecznej i socjologicznej od początku zainteresowań tą tematyką. To bogactwo różnych szkół naukowych w tej dziedzinie wiedzy, pojęć, zagadnień oraz uwikłań historycznych, które miały wpływ na tworzenie różnych różnych paradygmatów w socjologii i nie tylko.

To jedna z najlepszych książek z zakresu działu Socjologii Ogólnej. Autorka Pani Profesor Barbara Szacka w sposób przystępny, podparty wieloma przykładami przedstawia różnego rodzaju teorie socjologiczne. Teorie , które wywarły i wywierają znaczący wpływ na sposób definiowania rzeczywistości społecznej.

Jak to zwykle bywa przy pracach zbiorowych poziom tekstów jest różny, ale sądzę, że ta książka zdecydowanie jest warta polecenia. Porusza bardzo różnorodne zagadnienia, wychodząc od procesów komunikacyjnych aż do praw autorskich, public relations czy standardowych, a opisanych ciekawie gatunków dziennikarskich (...choć jeśli już miałabym zainwestować w zakup takiej pozycji, to na pewno bardziej przypadło mi do gustu "Dziennikarstwo" Chylińskiego - w żadnym razie przegadane "Wprowadzenie do nauki o dziennikarstwie i komunikowaniu" Kunczika).

Książka ta jest ważnym dziełem nauk społecznym, w którym autor w sposób systematyczny opisuje i wyjaśnia proces czy też zjawisko społeczno - kulturowe jakim jest sekularyzacja. To ważna publikacja z zakresu socjologii religii i religijności w zmieniającym się społeczeństwie konsumpcyjnym . "Święty baldachim" to studia nad związkami między religią a instytucjami społecznymi w nowoczesnym społeczeństwie. Społeczeństwie, które przechodzi proces modernizacji, która narusza znaczenie religii w życiu jednostki i grup społecznych.