Wojna i ludobójstwo. Krótka historia Holokaustu.

Niby człowiek to wszystko wie, bo i o każdym elemencie gdzieś się czytało, a to o obejmowaniu władzy przez nowe rządy (i związana z tym przemoc),a to o leśnych, a to o Akcji Wisła, a to komunistycznych prób rewolucji we Włoszech czy Grecji, a to rozliczenia kolaborantów.... Ale prawdziwa siła tej książki to właśnie zebranie tego w jednym miejscu, by pokazać że te pierwsze lata po '45 to szalony i dziki czas, gdy odbudować trzeba było wszystko. Trudno bez tego zrozumieć fenomen Planu Marshala i jego NAPRAWDĘ strategiczny wymiar. Tego akurat w książce nie ma, ale Wielka Brytania nawet była de facto bankrutem i bez natychmiastowej (dalszej) wielkiej pomocy USA - było by naprawdę trudno. Polecam zatem, nie ze względu może na jakieś szczególnie nowe informacje (choć np. przejmowanie władzy przez komunistów w Rumunii było dla mnie novum),ale właśnie ze względu na zebranie tego i pokazanie że prawdziwa groza tkwiła w tym, że te wszystkie trudne rzeczy DZIAŁY SIĘ NARAZ. A to głód, a to szaber, a to nowe władze...

Interesująca lektura o monarchiach przed, w trakcie i po I wojnie światowej. Język pisany dość pompatycznie i oficjalnie, odzwierciedlający blichtr i przepych charakteryzujący dawne rodziny królewskie. Najwięcej informacji skupia się wokół rodzin niemieckiej, rosyjskiej, angielskiej i austro-węgierskiej. A także tych z których później powstanie Jugosławia i nie tylko. Włochy, Bułgaria, Rumunia, Grecja, Czarnogóra i inne. Szczególne miejsce poświęcono Belgii i jej królowi Albertowi I. Opisano również królowe, cesarzowe i caryce, oraz ich postawy polityczne i społeczne. Autor ciekawie opisuje co wynikało z czego, upadek monarchii i powstawanie nowych państw narodowych, z czasem zamieniało się w silny nacjonalizm, a ostatecznie w faszyzm i kolejną światową katastrofę, II wojnę światową. Oraz dążenia prezydenta Wilsona, jego punkty oraz program pokojowy, celujący w powstawanie nowych krajów i narodowości. Mikołaja II, Wilhelma II i Wiktora Emmanuela III zastąpili Stalin, Hitler i Mussolini we władzy. Warto zapoznać się z tą pozycją, choćby na uzupełnienie wiedzy o dawnych monarchiach, różniących się od dzisiejszych i na ciekawostki dotyczące poszczególnych koronowanych głów.

Po przeczytaniu książki, nastąpi u was poczucie niesprawiedliwości. Tylko jedna kobieta została skazana na dożywocie, a wyszła po 30 latach w więzienia. Była nią Erna Petri, żona zbrodniarza Horsta, który został skazany na karę śmierci i zgilotynowany. A Erna została skazana za to, że kiedy wracała powozem z zakupów we Lwowie w '43r. natknęła się na prawie nagich 6 chłopców w wieku od 6-12 lat, którzy kucali przy rowie po ucieczce z wagonu jadącego do Sobiboru. Erna zorientowawszy się, że to żydowscy uciekinierzy, zabrała ich do domu, nakarmiła i czekała na męża. Po kilku godzinach, gdy mąż nie wracał, zabrała dzieci do lasu, do dolu w którym pochowano innych Żydów i zastrzeliła po kolei wszystkie dzieci. Niestety np. inna zbrodniarka, jak Johanna Alvarter, która między innymi cisnęła dzieckiem żydowskim o mur getta i tym samym je zabiła, dwukrotnie została uniewinniona z zarzutów, jak reszta kobiet z książki.

Christopher Hale, brytyjski pisarz i filmowiec, w wydanej w roku 2011 książce „Kaci Hitlera. Brudny sekret Europy” podejmuje polemikę z wydaną wcześniej pracą Daniela Jonaha Goldhagena „Gorliwi kaci Hitlera. Zwyczajni Niemcy i Holocaust.” Goldhagen w swojej pracy postawił tezę, iż Holocaust miał typowo niemiecki i mieszczański charakter, który spowodował, iż odpowiedzialność za niego spada, prócz ideologów nienawiści rasowej, na zwykłych Niemców. Christopher Hale nie obala tej tezy a jedynie ją uzupełnia o często zapominany lub marginalizowany kontekst dotyczący prowadzonego przez Niemców zaciągów zagranicznych ochotników do Waffen SS. Stawia jednocześnie inną, dość kontrowersyjną tezę, zwłaszcza dla mieszkańców Europy Wschodniej, iż nie można stawiać znaku równości pomiędzy Holocaustem a zbrodniami komunistycznymi, gdyż grozić to może usprawiedliwianiem współpracy z hitlerowskimi Niemcami i popełnianiem zbrodni ludobójstwa chęcią obrony swojego narodu przed sowieckim terrorem. Oczywiście z tezą autora można polemizować, bo czy zbrodnie popełniane w imię teorii rasowych są inne niż popełniane w imię teorii klasowych? Autor dosyć rzetelnie przedstawił historię powstawania Waffen SS, prywatnej armii Heinricha Himmlera, opętanego ideą stworzenia państwa niemieckiego opartego na czystości krwi aryjskiej. Nie ograniczył się przy tym do ukazania samych jednostek Waffen SS a opisał w jaki sposób i z jak niemal dziecinną łatwością dyplomacja niemiecka w podbitych krajach wykorzystywała uprzedzenia rasowe czy ambicje lokalnych polityków do tego by tworzyć te oddziały. Wskazuje jeszcze inny, dość ciekawy wątek dotyczący samych oddziałów Waffen SS – jak twierdzi, ich główny trzon składał się z ochotniczych batalionów policyjnych, wykorzystywanych przez Einsatzgruppen SS a tworzonych w podbitych państwach, m.in. na Łotwie, w Estonii czy na Ukrainie, które wcześniej wykorzystywano do eksterminacji ludności żydowskiej na podbitych terenach i do zwalczania partyzantki na okupowanych terenach, dokonując potwornych zbrodni. Niezły styl i ogromna kwerenda archiwalna sprawia, iż jest to książka wstrząsająca, opisująca ogrom zbrodni a jednocześnie wskazująca na zimną kalkulację interesów i grup, które za nimi stały. A jak wygląda tu obraz Polski? Autor w jednym z wywiadów prasowych, po publikacji książki powiedział: cyt. „ W mojej książce są dwa rozdziały o Polsce i nie ma tam mowy o polskiej kolaboracji. Mówiąc o Drugiej Wojnie Światowej zawsze musisz zacząć od faktu, iż zaczęła się od zniszczenia państwa polskiego i zniszczenia polskiej inteligencji. (…) Wyniszczenie konkretnych grup społeczeństwa polskiego poprzedza zniszczenie europejskich Żydów. (…) I tutaj pojawia się paradoks, dlaczego na Zachodzie uważa się, iż Polacy niemalże dorównywali Niemcom w ich stosunku do Żydów. Wiem, że w czasie wojny i po jej zakończeniu miały miejsce pogromy, że szukano możliwości wzbogacenia się „na Żydach” – są to zachowania godne absolutnego potępienia, ale to nie znaczy, że Polacy byli podwykonawcami Ostatecznego Rozwiązania. Nie mają one związku z machiną Zagłady. (…) Idea, że możesz zniszczyć cały naród różni się od idei przemocy skierowanej w kierunku najbliższych sąsiadów. Idea niemiecka mogła być co prawda wygodnym kontekstem, ale taka lokalna agresja nigdy nie była jej częścią.” Choć nie do końca zgadzam się z niektórymi tezami autora – zdecydowanie warto.

Autor w ciekawy sposób zestawił najważniejsze informacje o całym SS - od genezy powstania aż do końca II Wojny Światowej. Rzetelnie ukazał strukturę SS, każdą postać poprzedzał wprowadzeniem z notką biograficzną. Polski przekład bardzo dobry z dużą ilością przypisów i podsumowań. Dla osób lubiących historię na pewno dzieło warte zainteresowania, polecam!

Ciężki żywot mieli, agenci musieli wrócić na ziemie skąd zostali usunięci pod groźba śmierci. W europie były czystki etniczne żydów. Misja, która daje możliwość zemsty na wrogu. Wojnę wygrywa ten kto ma wiernych agentów, którzy rozpracowują wroga i są przed armią. kładą fundamenty przed akcją.

Bardzo rzetelna praca historyczna. Mnóstwo cytatów ze źródeł co czyni książkę wiarygodną. Nic dodać do recenzji poprzednika. Najbardziej niszczona była ludność cywilna, za podsumowanie niech posłuży cytat "otwarta nienawiść i wrogość wobec miejscowej ludności". Niestety "miejscowi, w tym Polacy, byli tak bardzo często traktowani zarówno przez Niemców, partyzantkę radziecką (białorusko-rosyjską) jak i Żydów - przykre. Publikacja pokazuje całą brutalność wojny, odczłowieczenie - ciężko zapomnieć to co się przeczytało.

Książka wypełnia lukę w naszej historiografii, napisana z perspektywy niemieckiej - o tym należy pamiętać czytając. Pozycja bardzo dobra, poprawne tłumaczenie, choć raczej dla miłośników militarii. Mnóstwo szczegółowych informacji o przebiegu działań. Niewątpliwie brakuje obiektywnych publikacji ze strony radzieckiej, które pozwalałyby spojrzeć na działania wojenne z szerszej perspektywy - nic nie jest czarno-białe. Zdaję sobie sprawę, ze temat jest mocno niszowy, niemniej więcej jest u nas dostępnych książek o działaniach podczas I wojny światowej niż podczas drugiej. Podpisuję się pod uwagami poprzednika w zakresie map.

Książka chaotyczna. Totalne skakanie po tematach, nazwiskach i okresach. Więcej dowiedziałem się konkretów o Abhwerze niż o Smierszu. W sumie nie dziwota skoro praktycznie wszystkie dokumenty są nadal tajne. Na każdej stronie znajdujemy opis - kara śmierci. To aż nudne choć akurat oddaje klimat ZSRR. Widać też dobrze, że książkę pisze "sowiet" Wg. autora granice Polski to linia Curzona. Co tu można napisać !? Ładna okładka. :)

Niełatwo się czyta tę książkę - po pierwsze jest dosyć gruba po prostu. Po drugie, pełna, ale naprawdę pełna faktów i informacji, więc nie da się tego szybko czytać. Po trzecie - temat oczywiście dosyć trudny (wojna i różne niezbyt przyjemne cechy ludzkiego charakteru ujawniające się w takich sytuacjach). Po czwarte - spory format książki, więc trzeba z jakąś podpórką czytać, bo ręka mdleje po jakimś czasie. I uwaga - wbrew opisowi na okładce, nie do końca czyta się to jak książkę przygodową. Bardziej przypomina mi opracowanie naukowe, ze względu na intensywność informacji na każdej stronie, przewijających się nazwisk, miejsc, dat i wątków. Jednak trzeba uznać ogrom pracy, jaki wykonała Autorka, co potwierdza prawie 30 stron przypisów, bibliografii i indeksów. Mimo jednak tej ilości danych warto przeczytać. Ale na pewno nie jako pierwszą książkę w temacie grabieży i odzyskiwania dóbr kultury. Do tego będzie lepsza książka Karola Estreichera, który zresztą jest tu wspomniany kilkukrotnie!

No. 116 Dziękuję autorce za tak wyjątkowe spojrzenie na ten trudny, ale jakże ważny temat, jakim jest powstanie warszawskie w oczach Polski, ale też całego świata. Świeże, bogate źródłowo, ale też wyjątkowo trafne. Wstrząsające i pozbawione tabu. Otwarcie i bez kompleksów dotykające jakże wielu aspektów, które do tej pory, jeśli nie były w cieniu to zupełnie o nich zapomniano. A jednak w całokształcie analizy każdy z poruszonych tematów ma niebagatelną wartość poznawczą. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

„W dystyngowanej atmosferze eleganckiej willi na wytwornym przedmieściu Berlina spotkało się piętnastu wykształconych, cywilizowanych urzędników reprezentujących wykształcone, cywilizowane społeczeństwo, by przy zachowaniu wszelkich form towarzyskich wyrazić milczącą zgodę na ludobójstwo.” Czy konferencja w Wannsee, zorganizowana 80 lat temu przez Reinharda Heydricha, była rzeczywiście nazistom potrzebna po to, aby masowe mordy Żydów wspięły się na wyższy szczebel i doprowadziły do ich Zagłady? Historyk Holocaustu Mark Roseman przytacza na ten temat wiele opinii innych badaczy, mniej lub bardziej wiarygodne świadectwa nazistowskich zbrodniarzy - uczestników konferencji, później podsądnych w procesach norymberskich i sądzonego w Jerozolimie Adolfa Eichmana, najbliższego współpracownika Heydricha, oraz zamieszcza w książce jedyną zachowaną kopię protokołu z Wannsee. Wyłania się z tego materiału obraz tyleż przerażający, co nadal trudny do pojęcia, jak do takiej degrengolady w historii ludzkości mogło dojść. Układ książki jest przejrzysty. Zapewne każdy rozdział może być inaczej oceniany przez profesjonalistów niż przez czytelnika-laika. Nie będę się starała eksponować różnic między badaczami, tym bardziej że dla mnie większość poruszonych zagadnień kończy się nadal znakiem zapytania. 1. „Najbardziej haniebny dokument” - cudzysłów w tytule rozdziału, odnoszącego się do Protokołu z Wannsee przytoczonego pod koniec książki, jest nie tylko cytatem, sugeruje również szereg wątpliwości zarówno co do znaczenia samego spotkania, jak i wartości poznawczej protokołu 2. Od Mein Kampf do masowych mordów 1919-1941. Ważny rozdział, choć oczywiście bardzo skrótowo traktuje na przykład kwestię antysemityzmu w ideologii nazistowskiej. Czy zapowiedzią planu eksterminacji Żydów była „Mein Kampf” (1925/1927),wygłaszane w różnych okolicznościach „proroctwa” Hitlera o Europie bez Żydów, ustawy norymberskie (1935),mordercze instynkty tłumu podczas pogromu zwanego nocą kryształową (1938)? Jak emigrację pół miliona niemieckich Żydów, zastąpiły projekty „deportacji” i „ewakuacji” Żydów ze wszystkich europejskich państw i co te terminy w istocie znaczyły?* 3. Od masowych morderstw do ludobójstwa. Obóz straceń w Chełmnie, w którym do eksterminacji jeńców użyto spalin. W tym czasie trwała już budowa Bełżca. Podrozdział pt. Nieuchwytna rola Hitlera jest kontynuacją, zainicjowanych w poprzednich rozdziałach rozważań na temat bezpośredniej inspiracji führera, jego często ezopowego języka oraz pasa transmisyjnego różnych organów władzy, partyjnej, policyjnej i cywilnej. 4. Willa, jezioro, spotkanie, oraz 5. Bardzo udany dzień. Gośćmi Heydricha byli stosunkowo młodzi, wykształceni urzędnicy relatywnie niższego stopnia, zastępcy gauleiterów, sekretarze stanu itp. Czy rzeczywiście chodziło przede wszystkim o zasypanie różnic między decydentami we władzach partyjnych i cywilnych, o podjęcie decyzji jedynie w takich sprawach jak żydowscy mieszańcy (Mischlinge)* oraz o przychylenie się do żądania gubernatora Hansa Franka (w Wannsee reprezentował go zastępca Josef Bühler) natychmiastowego pozbycia się z Generalnego Gubernatorstwa wszystkich Żydów? Protokół z Wannsee i komentarze doń Rosemana potwierdzają zawarte w książce spekulacje i wątpliwości. Goście Heydricha konkretnych rozstrzygnięć podjąć nie mogli zarówno ze względu na swą rangę, jak i brak przygotowania wówczas na przykład infrastruktury transportowej. Świadczy o tym choćby fakt, źe największa liczba deportacji do obozów straceń przypadła na miesiące letnie 1942, ponad pół roku po konferencji i parę miesięcy po śmierci Heydricha w praskim zamachu. Często decyzje zapadały na mocy konkretnych rozkazów autoryzowanych przez Heinricha Himmlera. Nie ma jednak złudzeń, że wszyscy uczestnicy narady w Wannsee doskonale wiedzieli, co kryje się za formułą jej nadrzędnego celu: ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej. Według danych przytoczonych w Protokole miało ono objąć jedenaście milionów europejskich Żydów, z czego najwięcej z GG, ponad 2,5 miliona. Nikt w Wannsee nie protestował, nie zadawał dociekliwych pytań. * Zawsze przy czytaniu o obłędnych ideologiach rządzących światem zastanawiam się nad rolą manipulacji językowych (takie skrzywienie zawodowe). Naziści, na czele z Hitlerem, byli w nich mistrzami. W książce Rosemana jest sporo takich przykładów. Mischlinge mieli w pewnym momencie wybór: deportacja czy sterylizacja. Wszyscy decydowali się na sterylizację. Niestety, system ówczesnej niemieckiej służby zdrowia nie wyrabiał. To taka uwaga na marginesie

Jedna z wielu książek o tematyce obozowej które czytałem. Tematyka obozu w Chełmnie nad Nerem nie była mi w ogóle znana. Książkę kupiłem i sumiennie przeczytałem. Książka była droga, bo kosztowała całe 44.90 zł, ale nie żałuję wydanych pieniędzy. Jest to praca naukowca więc wymaga wielkiego skupienia w lekturze. Opis funkcjonowania machiny śmierci opisany w jest w najdrobniejszych detalach. Wyczerpująco i przerażająco jednocześnie. W książce są również zdjęcia oraz arcyciekawe fragmenty świadectw ocalonych, ofiar systemu nazistowskiego [niemieckiego]. Czytając książkę miałem ciągle w pamięci fragmenty najważniejszego według mnie filmu o zagładzie europejskich Żydów czyli „Shoah” w reżyserii Claude’a Lanzmann’a. Film pochodzi z 1985 roku i jako ciekawostkę można podać fakt, że w czasach minionego na szczęście PRL-u był dostępny jedynie w okrojonej na potrzeby reżimy wersji. Oryginalna, nieokrojona wersja trwa aż… 9.5 godziny. Reżyser przygotowywał ten film przez 11 lat. W każdym bądź razie, każdemu komu mogę, polecam ten wielogodzinny, porażający dokument. Jest w tym genialnym filmie również poruszające świadectwo ocalałego z obozu zagłady w Chełmnie, polskiego Żyda urodzonego w Łodzi – Szymona Srebrnika [ur. 1930 – zm. 2006 w Izraelu], który do obozu trafił jako bardzo młody chłopiec. Hasło o nim można sobie zresztą przeczytać w polskiej Wikipedii. Podana jest tam informacja, iż Szymon Srebrnik jako „jedna z sześciu osób” przeżyła Kulmhof [niemiecka nazwa obozu w Chełmnie]. Można sobie również obejrzeć relację Srebrnika, czyli wywiad z nim francuskiego reżysera Claude’a Lanzmann’a [ur. 1925 – zm. 2018], niestety również świętej pamięci. Wywiad z ocalonym bohaterem dostępny jest, a przynajmniej powinien być, na nieocenionym YouTube’ie w nieokrojonej na potrzeby filmu, dużo dłuższej wersji. Gorąco polecam. Na okładce książki o obozie w Chełmnie jest też zapowiadający miejscami bardzo wstrząsającą lekturę fragment świadectwa jednego z więźniów: „Trudno opisać makabryczny obraz, jaki ujrzeliśmy. Z auta ściągano lub znoszono ludzi anor­malnych lub, jak przypuszczaliśmy, ludzi nieuleczalnie chorych, bo część całkiem normalnie się zachowywała, a po wyglądzie można było poznać, że są to prostytutki. Były i zdzie­cinniałe staruszki, i dzieci kilku- i kilkunastoletnie. Wszyscy zostali wpędzeni wśród bicia i wyzwisk do jednej z cel. Jakiś czas dolatywały jeszcze głosy, później już wszystko ucichło”. Ogólnie brawa i wielki szacunek dla wydawnictwa Czarne za wydawanie tak interesujących i ważnych książek. Jedyny zarzut jaki mam, to fakt, że książka do tej pory nie ukazała się w formie e-book’a. Można ją jednak jeszcze znaleźć w serwisie z „gryzoniem w tle”. Od siebie mogę jeszcze polecić archiwalny wywiad z francuskim reżyserem Claude’em Lanzmann’em jaki już przeszło 20 lat temu ukazał się na łamach „Polityki”: https://tesinblog.wordpress.com/2017/12/21/sobibor-po-shoah-claude-lanzmann-wywiad-polityka-nr-7-2003/

Niby temat już przenicowany na wylot wielokrotnie i raczej Ameryki pisząc na temat kampanii wrześniowej autor nie odkrywa, niemniej jest szansa, że czytelnik może z jej treści wyłowić dla siebie coś ciekawego. Autor raczej nie wikła się w batalistyczno-militarne rozważania, a jeżeli już wnika w te rejony historycznych opowieści to służą one bardziej do stawiania pytań, z których główne brzmi: czy wrzesień 1939 roku był ukoronowaniem marnej polityki obozu sanacji, w której więcej było marnej mocarstwowej bufonady, niż realistycznego stąpania po ziemi. I autor skłania się ku tej pierwszej wersji wydarzeń. Książkę czytałem ponad 10 lat temu i sporo szczegółów z niej się ulotniło, ale jeden fragment, opisujący scenę z września 1939 roku raczej nie ma szans na pamięciową dematerializację. Oto ta scena: Wojsko polskie w odwrocie. Sprawy mają się marnie. Jeden z oficerów chce zameldować służbową sprawę ministrowi spraw wojskowych, generałowi Tadeuszowi Kasprzyckiemu, lecz adiutant generała nie pozwala, "ponieważ minister generał spacerował właśnie po ogrodzie z panną Ireną Kajzerówną, młodą aktorką, romansem swojego życia." Nie wiemy jak zakończył się romans ministra-generała, ale posiadamy wiedzę jaki był finał wrześniowej kampanii.

Książkę czytałem w czasach jej pierwszego, polskiego wydania (2011) i opinia to raczej okruchy ówczesnego wrażenia. Raczej bez rewelacji, ale również bez ewidentnych niedomagań. Okres II wojny światowej opisany przez amerykańskiego historyka, dla którego historia XX (i ostatnio XXI )wieku jest polem nieustannych prac badawczych i co za tym im idzie wielu publikacji. Treść ksiażki raczej do konfrontacji z innymi dotyczącymi tego okresu, bo zdawać się na amerykańską wersję, naszej pogmatwanej europejskiej historii może być trochę ryzykowne. Niezła, ale z powyższym zastrzeżeniem.

Bardzo solidna monografia opowiadająca o oporze Żydów polskich w czasie drugiej wojny światowej. Zwykło się myśleć, że Żydzi byli przede wszystkim przedmiotem rozgrywek, na którym Niemcy dokonali tragedii Holokaustu, i rzadko myśli się o nich jako o osobach, które stawiły czynny opór hitlerowskim morderstwom. W tej książce Mathew Brzeziński, amerykański autor polskiego pochodzenia, w sposób całościowy opisuje zbrojny opór wymierzony przeciwko okupantowi. Przede wszystkim przedstawia dzieje Żydowskiej Organizacji Bojowej poprzez pryzmat jej głównych dowódców, a ich losy stają się niejako emanacją losów setek i tysięcy polskich Żydów, którzy z bronią w ręku walczyli o swoje życie, czasem tylko po to, by godnie odejść. Książka nie jest zbiorem suchych faktów, nazwisk, dat i liczb, lecz żywym zapisem życia tych, którzy swój los brali we własne ręce i mimo nieuchronnego, tragicznego końca, chcieli przed nim stanąć z wysoko podniesioną głową. Autor wyważa narrację, pokazując zarówno blaski, jak i cienie okupacji, różne postawy środowisk żydowskich, a także relacje między organizacjami żydowskimi a polskim zbrojnym podziemiem – zarówno w odniesieniu do Armii Krajowej, jak i różnych odłamów komunistycznych organizacji bojowych. Książka warta przeczytania.

Wydana niedawno praca Grzegorza Motyki w ogólny i przystępny sposób przybliża problem walk polskiego podziemia antykomunistycznego z wojskami nowego zaborcy – ZSRS. Ale, należy na wstępie podkreślić, autor gwarantuje rzetelne i wnikliwe podejście do tematu. A przy tym zbadanie nieokreślonej liczby materiałów źródłowych w polskich i rosyjskich archiwach. Zadziwiająca jest dla mnie pobłażliwość autora przy opisie pogromu kieleckiego, kiedy pisze jedynie o domniemanej komunistycznej prowokacji. Ja zaś słyszałem o tym, że to w ubeckiej rodzinie przetrzymywano polskie dziecko rzekomo porwane przez Żydów, agresję na Żydach rozpoczęli wojskowi z „ludowego„ WP i KBW, większość uzbrojonych w pałki robotników to komunistyczni aktywiści, a będący w mieście Sowieci nawet nie ”kiwnęli palcem”… Grzegorz Motyka nie ma za takiej wspaniałomyślnej pobłażliwości dla ludzi z NSZ przy opisie nie do końca przecież wyjaśnionych zdarzeń pod Rząbcem oraz w Wierzchowinach. W tych miejscach autor nie mówi już o „domniemanej winie” NSZ, ale jednoznacznie przypisuje cała winę żołnierzom narodowej organizacji zbrojnej. Książkę Na białych Polaków obława mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto choć trochę interesuje się historią Polski. A na pewno każdy zainteresowany dziejami Żołnierzy Wyklętych i ich nierówną walką, powinien koniecznie sięgnąć po najnowszą książkę Grzegorza Motyki. Pracę, która w znakomity sposób uzupełnia dotychczasową wiedzę o polskim podziemiu antykomunistycznym. (https://historia.org.pl/2014/11/17/na-bialych-polakow-oblawa-wojska-nkwd-w-walce-z-polskim-podziemiem-1944-1953-g-motyka-recenzja/)

Książka przedstawia powojenne czasy z zupełnie innej perspektywy. Można przeczytać genezę powstania planu ,,Unthinkable", jego dogłębną analizę a także wiele innych faktów. Książka może być niezłym smaczkiem dla zainteresowanych tematem, jednak dla osób nie w temacie II wojny światowej, nie będzie to zbytnio interesująca pozycja.

Książka dla pasjonata II wojny światowej. Zaczynając lekturę obawiałem się zbyt wielu dat ale nie było tragedii. 2 tygidnie czytania nawet nie wiem kiedy minęło. Zabrakło mi w niej wypowiedzi osób trzecich które miały kontakt z Himmlerem, ich doświadczeń oraz opinnii na jego temat dlatego daję ocenę 9. Warta przeczytania by zwiększyć wiedzę i zajrzeć w psychikę tego nazisty.