Hellboy: Opowieści niesamowite

Graficznie bardzo dobra rzecz - proste symetryczne i czarno-białe kadry świetnie się tutaj sprawdzają. Dodatkowo warto zaznaczyć, że wydanie jest bardzo zbliżone do typowej książki, więc nie mamy nawet wrażenia obcowania z komiksem sensu stricte. Tematyka jest bardzo kontrowersyjna, ale postaci są przedstawione z wyczuciem i szacunkiem. Moim zdaniem rozbudowane posłowie tłumaczące poszczególne kadry i "filozofię" autora było nieco przydługie i niepotrzebne.

Przekrojowy zbiór różnych opowieści o Hellboyu - dość dobry na początek, bo pokazuje wiele nurtów i motywów, które przewijają się przez serię. Z drugiej strony nie posiadają one takiego rozmachu, jak niektóre z "pełnowymiarowych" historii. Więcej w recenzji: http://shadowmage.nast.pl/2014/03/hellboy-piekielna-narzeczona-recenzja/

Lokomotywa pod dowództwem Jodorovsky'ego oraz palacza Gimeneza pędzi przez kosmiczne bezdroża. Z lekka infantylne roboty w dalszym ciągu przybliżają czytelnikom historię klanu Metabaronów. Ponownie Wielka polityka, ogromne uczucia, trudne decyzje. Ilustracje wciąż na wysokim od poziomie, mniej w nich chaosu, więcej planowanego nieporządku. I wciąż gdzieś tam w tle ta nieszczęsna poezja. Ale trzeba przyznać Stalogłowemu, że zagrywka, którą ratował planetę ukochanej była prosta, ale w tej prostocie - genialna.

Lata temu zetknąłem się z Y. Ostatni z mężczyzn wydawanym przez Wydawnictwo Manzoku. Wtedy zrobił on na mnie olbrzymie wrażenie jako komiks mieszający ze sobą fantastykę, politykę i sensację. Dziś widać dojrzałem, bo zrobił on na mnie wrażenie bardziej amerykańskiej wersji Seksmisji i traktatu filozoficznego. https://kmfsagitta.pl/2024/11/23/y-ostatni-z-mezczyzn-recenzja-komiksem-po-lapach/

Jest to z pewnością jedna z najdziwniejszych powieści graficznych, jakie miałam okazje czytać w moim życiu, co nie zmienia faktu, że bardzo mnie zaciekawiła, dała do myślenia i też rzuciła mi pewne wyzwanie w postrzeganiu postaci samego Van Gogha, jak i sztuki w rozumieniu ogólnym. Nie podobało mi się wszystko, co było tam zawarte, bo były momenty bardzo specyficzne i też dziwne, jeśli mogę to tak ująć. Cała powieść jest jednak pięknie graficznie zrobiona i rzekłabym, że perfekcyjnie wprowadza w świat Van Gogha i jego twórczości, w kwestii oddania piękna tych dzieł i ich interpretacji oraz ich przedłożenia na nasz rzeczywisty świat. Fanom Van Gogha na pewno ta pozycja przypadnie do gustu.

[...] Dotychczas stroniłam od komiksów amerykańskich - nie wiedząc co tracę. Historia przedstawiona przez tandem Brian Wood [autor scenariusza, rysunki] oraz Riccardo Burchielli [rysunki] jest niepokojąco wciągająca, na swój sposób magiczna w silnym nasyceniu jej wątkami politycznymi. Autorzy już od początku podejmują się odważnej krytyki rządu amerykańskiego, kreślą ponurą wizję ponownej bratobójczej wojny. W tym świecie obywatele wciąż się boją, wciąż panują nastroje podobne do tych tuż po ataku na World Trade Center z 2001 roku [napis na murze: "Każdego dnia jest 9/11!" na stronie 9]. Oddziały wysyłane do strefy DMZ przeprowadzają zamachy, w których cierpią niewinni cywile: starcy, dzieci, kobiety. "Świat wyszedł z formy". Jednak nawet w tym szalonym świecie jest wciąż miejsce na ludzkie uczucia - na miłość, współczucie, na chęć pozostawienia po sobie czegoś dobrego. Właśnie to dostrzeże i obnaży w trakcie swojej pracy Matthew. Całość tekstu na moim blogu pod adresem: http://zapiski-z-przypomnianych-krain.blogspot.com/2013/05/dmz-w-strefie-tom-1-my-oni-my-oni.html

Bardziej doceniam niż lubię. Teoretycznie to komiks adresowany do młodszych odbiorców, ale obawiam się że be komentarza osoby dorosłej nie będą w stanie go w pełni zrozumieć. Historia jest ważna, ma swoje tempo i napięcie. Graficznie też jest ciekawie, bo pasuje do opisywanych czasów, a jednak nie sądzę że komiks ten utkwi mi w sposób szczególny w pamięci

Zbiór shortów komiksowych. Graficznie jest to absolutny klasyk, treściowo - bywa nieco naiwnie. W "Arzachu" Moebius eksperymentuje z "niemą" narracją (tj. narracją samym obrazem),w "Czy Człowiek..." z kolei bawi się symboliką, czasem - niestety - kosztem spójności fabularnej. Największą klasę autor pokazuje jednak, kiedy dostaje do pomocy zdolnego pisarza. Z całego zbiorku zdecydowanie najlepiej wypada dwusegmentowa nowelka "The Long Tomorrow" na podstawie opowiadania Dana O'Bannona (scenarzysta m.in. oryginalnego filmowego Obcego). instagram.com/polishpopkulture

Hellboy przeważnie dowozi i tak jest też tym razem. Co prawda rysunki Mignoli są jedynie w jednym krótkim (ale wspaniałym) epizodzie, ale wszystkie historie są spisane przez niego - lecz ilustrowali je inni artyści na różne potrzeby. Tytułowy "Lichwiarz" zajmuje ponad połowę tomu i wciąga - co prawda tutaj akurat warstwa wizualna nie jest pierwszych lotów, ale ma coś w sobie. Pozostałe komiksowe shorty są naprawdę na plus. Jak zwykle dodatki nie zawodzą: seria szkiców wraz z opisami i na dokładkę bardzo ciekawy i wnikliwy tekst na samym końcu o jednym z autorów, na podstawie którego mitologii powstawały przygody o Hellboyu.

Antologie maja to do siebie że prezentują bardzo różny poziom i styl opowiadań i historii. I to zarówno pod względem tematyki jak i wykorzystanych technik graficznych czy malarskich. I właśnie taki jest Kanon Graficzny Tom 1 pod redakcją Russa Kicka. Wpadł mi w łapki dość niespodziewanie, za stosunkowo niewielkie pieniądze i może właśnie to sprawia że nie będę aż tak doszkiwał się wad w prezentowanych opowieściach. Można tu bowiem znaleźć rzeczy dobre (może nie wybitne, ale niezłe) zabawne i niestety moim zdaniem słabe albo całkowicie nieczytelne. Po raz kolejny utwardzamy się w przekonaniu że absolutnie nie trawie i nie kumam historii i estetyki z Dalekiego Wschodu, która weszła w część ww Kanonu. Ubawiłem się przy adaptacjach poematów starożytnych Greków i Rzymian, pośmiałem z Dantego czy historii z 1001 i 1 nocy. Czy warto ? Tak. Bo mimo wskazanych wad (można by zamienić niektóre historie na dłuższe fragmenty innych, ale ma to być praca przekrojowa więc jest jak jest) zawsze warto poznać coś nowego i samemu ocenić co nam się podoba a co nie. 6 na 10 z zastrzeżeniem że znajdziemy tu historie lepsze i gorsze, ale przecież to zawsze kwestia gustu, prawda ?

Nietypowa spirytualistyczna fantastyka, po którą pewnie sama bym normalnie nie sięgnęła gdyby okładka nie przykuwała mojego wzroku za każdym gdy odwiedzałam bibliotekę. Pomimo mojego braku zaznajomienia z wiarą buddyjską i kulturą Tybetu to lektura nie sprawiała większych trudności. Widać było że autor poczynił wiele starań by ta tematyka była zrozumiała dla przeciętnego czytelnika. Piękne ilustracje dobrze oddają klimat przedstawianych wydarzeń. Jedyną większą krytyką z mojej strony jest karykaturalne przedstawienie chrześcijaństwa. Potępienie działań misjonarzy i supresji religijnych w Tybecie jak najbardziej ma miejsce w tej opowieści, ba wręcz tego oczekiwałam, jednak mogło być to zrobione w sposób bardziej taktowny. Na szczęście nie jest to duża część fabuły dlatego też nie zmienia mojej oceny.

To najmocniejsza z mocnych ósemek. Prawie dziewiątka. Jeden z najlepszych tomów Hellboya. Świetny scenariusz Mignoli i dobre rysunki Fegredo. Historia łączy w całość wiele wątków, które Mignola porozrzucał wcześniej w innych albumach i każe nam czekać na wielki finał, którego echa rozbrzmiewają już teraz, na tyle głośno, że czytając trzymamy się za głowę. Dziki Gon jest pełen znakomitych rozwiązań fabularnych i formalnych. Przepiękne połączenie mitów, wierzeń i folkloru. To trzecia najlepsza po Sandmanie i Locke&Key, zmyślna amerykańska seria, jaka ukazała się na polskim rynku. Polecam powtórzyć przed Gonem poprzednie tomy.

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.

Specyficzna, nie do końca moja stylistyka komiksu nie odrzuca, ale też nie jest w stanie wprawić w zachwyt. Najbardziej urzekają mnie ujęcia bogów i wnętrza piramidy. Samą treść nie wciąga szczególnie. Część pierwsza, najlepsza, a pozostałe stają się ciekawsze przy ich zakończeniach. Jednak w wydaniu trylogii dużą wartość niesie analiza pracy Enkila Bilala autorstwa S. Lehmana. Po tej analizie, warto jeszcze raz przeczytać trylogie i poszukać prawdopodobnych odniesień i ukrytych znaczeń.

Dawno nie czytałem czegoś tak chorego, bezkompromisowego, brudnego, mrocznego, szalonego. Polecam bardzo, jestem... może niekoniecznie zachwycony, ale wstrząśnięty na pewno :0. / ocena dla wszystkich czterech tomów Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Powtórka po bodaj 12 latach. Najlepszy z trzech wydanych w Polsce tomów Biura Badań Paranormalnych i Obrony. Świetne rysunki Ryana Sooka. Widać, że były tworzone z szacunkiem do dzieł Mignoli. Tak naprawdę tom ten jest ważną częścią serii Hellboy i nie polecam go odpuścić. Pokazuje co działo się z biurem po wydarzeniach z Czerwa Zdobywcy. Członkowie biura wspominają Hellboya (który odszedł z biura),jest przygoda, naziści, dobre dialogi i wzruszające momenty. Świetne.

Ott buduje swoje historie bez słów, tylko za pomocą obrazów wykonanych metodą wydrapywania na czarnym tle. Jego "Nowożeńcy" to mroczna, zaskakująca opowieść, w której nawet światło ma gęstość, a intensywność emocji przeżywanych przez postaci dorównuje "Krzykowi" Muncha.