W cudacznym korowodzie

Książeczka niewielkich rozmiarów. Perełka. Utrzymana w żartobliwym tonie; pełna celnych, ironicznych obserwacji środowiska kuracjuszy a także samego siebie: mnie zauroczył smakowity fragment o trudnych porankach. Na końcu credo Autora: miłośnicy pisarstwa Hessego bez trudu rozpoznają charakterystyczne dla niego stanowisko.

Lubię sposób opowiadania A.Moravii, tę jego unikatową umiejętność tworzenia nastroju, jego frazę. Sięgam od czasu do czasu po europejską klasykę (a jest Moravia już klasykiem nie tylko włoskiej, lecz i europejskiej literatury),aby poczuć oddech prawdziwej prozy, nieoszukiwanej pseudo-nowatorstwami, lecz pelnowymiarowej, autentycznej. Zapewne, w dorobku Moravii "Podróż do Rzymu" nie jest jego nawybitniejszą powieścią. Lecz to prawdziwa LITERATURA, po którą sięgam niczym po odtrutkę, gdy już naczytam się jazgotliwych, agresywnych tekstów drugiego dziesieciolecia XXI wieku.

Prawdopodobnie nie będzie to w ogóle obiektywna opinia. Dla wszystkich, którzy lubują się w prozie Moravii, Maraia czy Kundery, na pewno przypadnie do gustu. Książka nie jest obszerna, ledwie na jeden, góra dwa dni, ale przyjemnej lektury :) od siebie - polecam!

Huxley ma dar tak przenikliwej obserwacji ludzi, że nigdy nie przestaje mnie to zdumiewać. Czasami aż boję się przewracać kartkę. Czuję, że zaraz znów trafię na jakieś spostrzeżenie, które będzie przerażająco dokładnie podsumowywać mnie lub kogoś z mojego otoczenia. W "Kontrapunkcie" mamy cały wachlarz postaw ludzkich. Są ludzie, którzy chcą działać i tworzyć, są tacy, którzy celowo uciekają od świata, są i inni, którzy z rozmysłem i przyjemnością czynią zło. Szczególnie Ci ostatni, a właściwie jeden ich przedstawiciel pozostawił mnie z refleksją. Czy tak zwani źli czynią zło, bo nie są w stanie w żaden inny sposób wpłynąć na świat? Czy zło bierze się z życiowej impotencji? Warto wiedzieć, że w tej książce akcja jest szczątkowa. Huxley tworząc powieści raczej malował obraz niż opowiadał historię. Tak było w przypadku "Wyspy", "NWŚ", tak jest i tutaj. "Kontrapunkt" to de facto zbiór portretów towarzyskich elit Anglii w czasach powojennych. Jeśli jednak zbiór portretów może być pasjonujący, to "Kontrapunkt" właśnie taki jest.

Heinricha Bölla znam ze "Zwierzeń klauna" i "Utraconej czci Katarzyny Blum". Acha, jeszcze kiedyś, jedno z jego powiadań ("Mein teures Bein") było pierwszym utworem przeczytanym przeze mnie po niemiecku. Skończyłam je wzruszona (treścią, czy faktem, że zrozumiałam?). Teraz też szkoda mi czytać Bölla w tłumaczeniu, ale jeśli już się trafił. To ostatnia jego książka. Skończył ją tuż przed śmiercią w 1985 roku. Czy jej cień pada na tę powieść w formie dialogów i rozmów z samym sobą? Kto prowadzi te rozmowy? Ludzie władzy i ich żony. Na tle Bonn i płynącego przed ich oczyma Renu, którego krajobraz znam raczej z Bazylei. Ta rzeka, na którą co wieczór patrzą z wysokości swoich tarasów, kusi tym, by zanurzyć się w niej, jak jedna z bohaterek powieści. Uwalniając się od zgiełku ludzkich egoizmów na zawsze. Czytając tę książkę prawie widziałam to kłębiące się towarzystwo zawistników, żądnych władzy, manipulatorów cudzych losów, używających polityki do wypasania swojego ja. Poznajemy ich w urwanych rozmowach, jakby podsłuchanych. Mówią w nich o tym, co się dzieje, ale i o tym, co się działo podczas minionej już czterdzieści lat temu wojny i w głodnych latach w przegranych Niemczech. Życie w cieniu przeszłości. Ktoś z bohaterów nie wkłada już nigdy więcej złotej biżuterii, bo boi się, że ją zrobiono z przetopionych żydowskich zębów. Ktoś boi się wejść pod prysznic. Stracił pewność, że z góry poleci na niego woda, a nie gaz. Ktoś inny nie chce mieć dzieci, bo wciąż jeszcze widzi niemieckie dzieci wieszane przez ojców, tuż przed ich samobójstwem. Zanim armia radziecka wejdzie do zdobytego miasta. W książce motyw porąbanego fortepianu. W proteście przeciwko obłudzie tego świata. Tego na którym może na pewno grał Bach, Beethoven, Brahms czy Wagner. Innym motywem jest, u urodzonego w katolickiej rodzinie jako ósme dziecko Bölla, stosunek do kościoła i do wiary. W kościele się bywa, bo to pomaga w karierze politycznej (czy teraz aby nie przeszkadza?). Równolegle z ostrą krytyką kościoła w książce pojawia się tęsknota za Tym, który pisał na piasku, jak Böll nazywa Tego, który powiedział: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień. P.S. Słowo Indie (moja słabość) nie pada w książce, ale znalazłam cytat atakujący brak wrażliwości: "Mówicie o narodach, których członkowie masowo umierają, że mają one po prostu inny stosunek do śmierci." Kopiuję tu moją opinię z blogu Zahry valley-of-dance i z mojej strony nietylkoindie.pl

Książka „Dwie albo trzy Gracje” - Aldous Huxley, to świetna powieść o prostej fabule, ale za to pisana pięknym językiem. Fantastyczne analizy, przemyślenie na temat drugiego człowieka, powodują że całość tworzy nam przyjemny obraz tej opowiastki. Bardzo, bardzo mnie się podobała książka.

„...wczorajsza prawda zmienia się w jutrzejszą bzdurę”. Autobiograficzna powieść Strindberga o piętnastu latach jego burzliwego związku z pierwszą żoną, Siri von Essen (książkowa Maria). Wydaje się być przejmującym lamentem zgorzkniałego mężczyzny, wykorzystywanego i ciężko doświadczonego przez zepsutą i samolubną kobietę. Na ile jest prawdziwa? – trudno powiedzieć, gdyż z rozmysłem uwzględnia wyłącznie jeden punkt widzenia. W tym głośnym konflikcie małżeńskim, plotkarska opinia publiczna żywiąca się życiem innych, stanęła po stronie pani Strindbergowej, toteż dla Strindberga „Spowiedź szaleńca” była tym, czym dla dzisiejszych celebrytów uwikłanych w trudne związki, jest oświadczenie na Facebooku lub Instagramie. Zanim przystąpił do opisywania swoich relacji z późniejszą żoną, Strindberg poświęcił kilka stron powieści na wspomnienia z lat wcześniejszych. Okazuje się, że był on człowiekiem bezpruderyjnym. Dostrzegał wady moralne niektórych kobiet, lecz mu one nie przeszkadzały. Nie tylko akceptował te kobiety, ale nawet idealizował je i adorował. Można zatem rzec, że świadomie oszukiwał siebie bardziej, niż kiedykolwiek zrobiła to jego żona z pierwszego małżeństwa. Co nie oznacza, że opisane przez Strindberga cierpienie, jest z tego powodu mniej bolesne. Oczywiście nie jest. Tyle że wiedząc o tym, trudniej mu współczuć. Książka w absolutnie kapitalny sposób opisuje szaloną miłość Strindberga i przewrotność Siri von Essen. Biorąc pod uwagę tematykę związaną z homoseksualizmem i biseksualizmem (kobiet - w tym przypadku),aż trudno uwierzyć, że została napisana w XIX wieku. „Spowiedź szaleńca” to powieść świetna, ale ciężko się ją czyta. Tyle w niej niegodziwości, dziwactw i niepokoju, że czasem trudno to nagromadzenie perwersji wytrzymać. Jednak Strindberg jest pisarzem wybitnym, co widać zwłaszcza wtedy, gdy z finezją opisuje, jak wszystko bierze w łeb. Wielki samozwańczy pesymista, że tak powiem.

Obejrzyjcie film Volkera Schlondorffa z 1991 roku pod tym samym tytulem, w nim zjawiskowa Julie Dephy, zanim przeczytacie ksiazke. Dostaniecie dwie uczty, zamiast jednej. Wazna jest kolejnosc. Najpierw film, potem ksiazka. To bardzo rzadki przypadek. Wspaniale kino na podstawie jeszcze lepszej powiesci

Można Pana lubić. Można wręcz przeciwnie. Pan w swojej wygodnej melancholii jeszcze się nie zdecydował na bardziej radykalną i jednoznaczną postawę, która by przesądziła o mojej wobec Pana. Można trochę żałować. Rzucić wyzwanie hipokryzji i zbyt łatwo zmieniającym się postawom Pańskiego narodu to jedno, drugie, poważniejsze, to hipokryzji samemu uniknąć. A Pan raczył rzucić wyzwanie filarom, chcąc dowieść, że chwiejne, pozorne, zakłamane, a jednak filarom: ideologii, moralności, religii, miłości. Taką sztuką? W której nie chce Pan użyć słów prawdziwych? Pan musi być pewny, a Pan jeszcze gra z tymi, których próbuje krytykować. Zwierzenia klowna to wieczorna, krytyczna wiwisekcja postaw społecznych członków rodziny i osób z otoczenia głównego bohatera. Przeprowadzana sukcesywnie przy kolejnym i kolejnym połączeniu telefonicznym. Wszystkie połączenia wykonane w jednym celu. W ręku została tylko jedna marka niemiecka. A miłość? No cóż, trwa cały czas. Nasz bohater jest melancholijnym, ekscentrycznym, wyzwolonym monogamistą. Kocha Marię. Ps. Delikatna. Niepozorna. Mogłaby być ważna.

Klasyka powieści europejskiej XX wieku. Dobra, solidna, dopracowana proza. Dawno ja czytalem i wiele we mnie nie zostało. Pamiętam do tej pory wędrówki po jakichś podziemiach. Rażą mnie pewne uproszczenia psychologiczne (przyjaźń z prokuratorem niczym grom z jasnego nieba, bez żadnych wstępów). I, mimo wszystko, głębia nie tak duża jak się spodziewałem. Jednak polecam, bo to proza z prawdziwego zdarzenia.

W porównaniu do M. Prousta A. Gide być może nie był pierwszorzędnym francuskim pisarzem, ale mimo wszystko wart jest uwagi. Balansuje na granicy niedorzeczności i wciąż zmienia poglądy - to można o nim powiedzieć po przeczytaniu "Immoralisty i innych utworów". Muszę szczerze przyznać, że tytułowe dzieło szczególnie przyciągało mnie do tej pozycji i byłem jego szczególnie ciekaw. Jak większość, spodziewałem się rzeczy szokujących, na granicy estetycznego smaku i pojęcia, jakie może sobie wytworzyć "normalny" człowiek. Ale rozczarowałem się, tyle że pozytywnie. Opowiadanie "Immoralista" wciągnęło mnie chyba najbardziej ze wszystkich utworów. Podobało mi się to, że była tam zawarta cała seria niedomówień, które - dopiero po przeczytaniu całości - mogą zaszokować. Wszystko odbywa się w granicach poprawności i próżno od razu odnaleźć kogoś immoralnego. W zasadzie, śledząc losy bohatera, wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu immoralni. Niby kochamy, ale i czujemy się przytłoczeni miłością. Wierzymy w szczerość naszego uczucia, ale i zdajemy sobie sprawę, że często jest ono wymuszone. Nie chcemy poddawać się konwenansom, ale czynimy to, albo - odwrotnie - wydaje nam się, że jesteśmy wyjątkowi i odporni na naciski innych, a podążamy wedle wcześniej napisanego przez nich scenariusza. Warto przeczytać tę książkę, by poznać - dziś szokującą - prawdę o Michelu, człowieku, który upojenie znalazł w...

"Samotnik" wpadł mi w ręce na kiermaszu taniej książki. zmaltretowana okładka, liczne stemple biblioteczne sugerowały, że książka była intensywnie eksploatowana i czytana. kupiłem, odłożyłem na półkę i po jakimś czasie sięgnąłem. akcja tej mini powieści toczy się w Paryżu. mężczyzna pracujący w tamtejszym korpo pewnego dnia dostaje gigantyczny spadek i dochodzi do wniosku, że nie musi już pracować i idzie na wcześniejszą emeryturę. pieniądze lokuje w nieruchomości, kupuje dom i oddaje się uciechom, pije alkohol i rozmyśla nad życiem nie biorąc pod uwagę upływającego czasu. ksiazka bardzo mi się podobała. trochę filozofii połączonej z psychologią nie zniechęca, a jednocześnie daje do myślenia nad przemijaniem. #Ionesco pisze w sposób nieskomplikowany i całość czyta się sprawnie. bałem się tych wątków filozoficznych, ale jak przyznaje główny bohater - po co filozofować, skoro nie jest się wielkim filozofem. z czystym sercem #polecam szczególnie ludziom samotnym, którzy świadomie wybrali taką drogę życia. życie w pojedynkę może nie być nudne, jedynie lekko smutne.

[...] Duchowe zadowolenie – oto, czego szukam dla siebie. Żeby sprowadzić ludzi do chwili bieżącej, do owego „teraz i tutaj”. Do realnego świata. To znaczy do obecnego momentu. Przeszłość się nie liczy. Przyszłość budzi niepokój. Tylko chwila bieżąca jest realna – jest teraz i tutaj. Korzystaj z dnia. Minimalistyczna, ale bardzo inteligentna i zmuszającą do myślenia książeczka. Nie bez powodu zresztą Bellow został wielokrotnym laureatem nagród literackich i noblistą w tej dziedzinie. POLECAM !

#rodzinnewyzwanie2025 "Henderson, król deszczu" Saul Bellow Oj trochę męczyłam tego Hendersona. Tak to już jest, że jak bohater męczy się życiem to i czytelnicy są umęczeni jego historią. To była specyficzna lektura. Porzucałam ją kilkukrotnie, by po jakimś czasie powrócić do niej. Finalnie przygody Hendersona wciągnęły mnie, choć on sam był bufonem i dupkiem. Historia z gatunku mało realnego fantazy.

pomiędzy fizycznym głodem a człowieczeństwem - o upodleniu człowieka w Kristianii, o irracjonalnej potencjalności ludzkiej psychiki... prekursor modernistycznej powieści psychologicznej XX wieku - pierwsza nowoczesna powieść norweska (strumień świadomości, monolog wewnętrzny, narracja subiektywna, fragmentaryczna, antyrealistyczna)... pisarz był szczególnie hołubiony w weimarskich Niemczech (tematy ziemskie - Nagroda Nobla w roku 1920 za „Markens Grøde” [„Błogosławieństwo ziemi”]) - Goebbels wspomina w swoich dziennikach (rok 1923) o swoim uwielbieniu do Hamsuna... filozofowie szkoły frankfurckiej pisali przed wojną o misinterpretacji literatury Hamsuna (podobnie jak Dostojewskiego czy Nietzschego),która została wykorzystana przez propagandę narodowosocjalistyczną dla własnych celów - oczywiście zdobycie władzy, władzy absolutnej... po II wojnie światowej dzieła Hamsuna były bojkotowane społecznie w Norwegii z powodu jego jawnego poparcia dla Hitlera i kolaboracyjnego rządu Quislinga - Norwegowie palili jego książki, wyrzucali je z bibliotek i domów... *** znakomita ekranizacja książki z niesamowitą ścieżką muzyczno-sonoryczną Krzysztofa Komedy Sult (1966),reż. Henning Carlsen https://letterboxd.com/film/hunger-1966/ film znajduje się eg. na listach: - Danish Culture Canon, - National Cinematic Heritage, Memory of the World. uważany za pierwszy duński film, który zyskał poważne międzynarodowe zainteresowanie, od czasów kina Carl'a Theodor'a Dreyer'a...

Nie wiem w jakim wymiarze można traktować tę powieść jako powieść agitującą komunizmowi. Wydaje się to skrajnie powierzchowne. Nie ma w tej powieści niczego, co faktycznie utwierdzałoby czytelnika w przekonaniu, że - mówiąc kolokwialnie - komunizm jest dobry. Komunizm, tak jak zresztą każdy ruch o charakterze - mniej lub bardziej - rewolucyjnym, musi mieć charakter ideowy; tzn. wiadomym jest, że ludziom, którzy chcą zmieniać ogólny porządek świata przyświecają idee sprawiedliwości, równości, braterstwa, itd. Nigdzie jednak autor nie przemyca myśli, jakoby komunizm mógł te wszystkie idee faktycznie zrealizować; nie ma miejsca, w którym partia komunistyczna wygrywa i wszystko płynie "mlekiem i miodem". Jeżeli już to Malraux schlebia wszelkim - ogólnie rzecz biorąc - aktywnym postawom względem rzeczywistości (w tym również rewolucyjnym, jako zamykającym spektrum). Można powiedzieć, że autor pochwala (jeśli już) próby zmiany, aktywność ludzi, którzy chcą wpływać na otaczający ich świat; chcących być podmiotem, a nie wyłącznie przedmiotem historii. Widziałem opinię jednego z użytkowników, który stwierdził, że "czyny bohaterów książki są usprawiedliwiane", jako przykład padł zamach dokonany przez Czena. W mojej opinii wybrzmiewa coś niemal przeciwnego. Czen bowiem, co sugeruje autor, posuwa się do tego czynu (samobójczego zamachu) niemal z przyczyn egoistycznych. Jego czyn będzie miał znaczenie dla "towarzyszy" - to oczywiste, jednakże przede wszystkim czyn ten nada znaczenia (i sensu) JEGO życiu. Czen robi to przede wszystkim dla siebie, dla sensu własnego życia. Katow ostatecznie nie dociera do Czena, ażeby ostrzec go, że jego kolejna próba najprawdopodobniej nie wypali, lecz czy ktokolwiek ma wątpliwości co do tego, że Czen powstrzymałby się, gdyby Katow rzeczywiście przedstawił mu swoje argumenty? To był czyn fanatyczny, niemalże w pełni egoistyczny. Katow kierował się osobistą zemstą (osobistymi traumami),Clappique był oportunistą, który tak naprawdę nie wiedział sam w co właściwie się wplątuje, Hemmelrich sam nie wiedział czego do końca chce, zdawał się być zupełnie zagubiony, rozdarty (w liście do May sam wspomina, że dopiero praca jako monter w elektrowni w końcu pozwoliła mu pracować nie myśląc wyłącznie o tym aby "zdechnąć"),stary Gisors, nałogowy palacz opium, który był zupełnie wycofany z jakichkolwiek wojen ideologicznych, wspierał syna wyłącznie "duchowo". Na koniec Kyo, jako jedyny był ideowcem, który jednakże był "spoza środowiska", nie miał faktycznego interesu w uczestnictwie w tym rewolucyjnym ruchu. Jedyne co, to przyświecała mu młodzieńcza idea zmian i wpływu (choć i tak może być przedstawiany jako największky agitator komunizmu). Czy naprawdę ktoś uważa, że takie właśnie "figury", czy też twarze ruchu rewolucji komunistycznej wykreowałby ktoś, kogo celem byłoby ślepe agitowanie komunizmowi? Moim zdaniem jest to powieść przede wszystkim egzystencjalna. W wycinkach z żyć bohaterów pokazuje ich przede wszystkim jako ludzi (nawet "partnerka" Ferrala - Waleria, mimo że pojawia się bardzo rzadko, to daje się poznać przede wszystkim jako człowiek "z krwi i kości") którzy mierzą się z własnym losem w tych - bez podziału na sympatie polityczne - z pewnością nieprzyjaznych czasach. Jest to powieść o ludziach, którzy chcą działać, chcą lepszego jutra dla siebie i innych. Roztrząsamy problemy bohaterów, rozterki, które wydarzają się w sytuacjach absolutnych - na skraju życia i śmierci; porażki i zwycięstwa. Powieść jest z całą pewnością niejednowymiarowa, pozwalająca na mnogość odniesień. Jeżeli ktoś sprowadza ją do miana powieści propagandowej, to widocznie nie przeczytał tej powieści w jakimkolwiek skupieniu. Uważam, że jest ona - powiedzmy - "uczciwa intelektualnie". Kiedyś przeczytałem o tym, że w momencie kiedy czytamy jakąś książkę, od razu można rozpoznać, czy dany pisarz jest - wyłącznie - pisarzem czy też literatem. Po przeczytaniu "Doli człowieczej" stwierdzam, że bez wątpienia Malraux jest literatem i to przez wielkie "L".

Książka trafiła przypadkiem w moje ręce, ale już pierwsze zdania sprawiły, że poczułem dreszczyk na myśl o literackiej uczcie. Nie zawiodłem się. Pirandeollo z wielkim kunsztem tworzy bardzo osobny świat Vitangelo Moscardy. Całkiem spokojnie, bez jakiegoś ostrzeżenia, niezmiernie logicznie i przekonująco zabiera nas główny bohater w absurdalny świat swoich dociekań i wniosków. On jest bardzo przenikliwy, ale jednocześnie można odnieść wrażenie, że ta jego dociekliwość jest filozoficzna i nikt z jego otoczenia nie jest na tego typu rozważania przygotowany. Mało tego, Moscarda uczy się na własnej skórze, że nie robi się filozofii swoim bliskim ;) bo automatycznie przestają być bliskimi. Powieść kończy się dramatycznie, Moscarda niczym Bodzanta z Dziejów grzechu. Równie wyobcowany i niezrozumiany. Trochę skojarzył mi się Witkacy z książki Siedleckiej: Mahatma Witkac. Książka naprawdę warta polecenia, zapraszam na mój kanał YouTube Sola Fabula na dłuższe omówienie książki.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Heroicznie zmierzyłam się z milimetrową czcionką i brakiem interlinii, wydanie przypominało książki z drugiego obiegu za czasów komuny. Mozolnie przedzierałam się przez kolejne karty tej niezwykłej powieści. Warto było. To proza, która szokuje i porusza do głębi. I wojna światowa, bohater uniesiony ideałami wstępuje na ochotnika do wojska i mierzy się z wojennymi okrucieństwami, co pozostawia niezacieralny ślad w jego psychice. Mniej więcej w jednej czwartej książki kończy się wątek wojenny i zaczyna tytułowa podróż. W powieści następuje zderzenie opisów brutalnych z językiem, którym są nakreślone. A język jest dosadny, mieszający się z poetyckimi często frazami.

Jest to książka o pragnieniu wolności, ale także o tożsamości. Bohater prowadzący życie, które nie daje mu satysfakcji, dotknięty tragedią życiową, wskutek pomyłki zastaje uznany za zmarłego. Odtąd wymyśla nową tożsamość, nazwisko, przeszłość i pragnąc być wolnym zaczyna prowadzić nowe życie. Powieść pełna jest przemyśleń i refleksji, nie brak tu subtelnej ironii, a poza tym to zajmująca historia.