Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

The Death of Bunny Munro

Okładka książki The Death of Bunny Munro autora Nick Cave, 9781847677631
Okładka książki The Death of Bunny Munro
Nick Cave
5,7 / 10
Wydawnictwo: Canongate Books Ekranizacje: The Death of Bunny Munro (2026) literatura piękna
278 str. 4 godz. 38 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The Death of Bunny Munro
Data wydania:
2009-01-01
Data 1. wydania:
2009-01-01
Liczba stron:
278
Czas czytania
4 godz. 38 min.
Język:
angielski
ISBN:
9781847677631
Ekranizacje:
The Death of Bunny Munro (2026)
Średnia ocen
5,7 5,7 / 10
1 opinii 7 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup The Death of Bunny Munro w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

The Death of Bunny Munro

Paweł Jankowski
Paweł
książek na półce przeczytane 413 napisanych opinii 83

Oceny książki The Death of Bunny Munro

Średnia ocen
5,7 / 10
7 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
0 ocen
8
1 ocen
7
1 ocen
6
3 ocen
5
0 ocen
4
1 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce The Death of Bunny Munro

avatar
1088
524
Zyrg
10.07.2023
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Rzadko się tak zdarza, że nie mam krztyny współczucia czy zrozumienia dla głównego bohatera. To jeden z tych nielicznych przypadków, gdzie czekasz, aż to się skończy jak najgorzej dla głównego protagonisty w całym jego obleśnym jestestwie. Bunny - seksoholik, menda i wykolejeniec ciągnie za sobą bogu ducha winnego synka przez równie pochyłą swojej moralnej degrengolady. I pomimo jakiś niemrawych wysiłków autora, nic go nie usprawiedliwia. Wolę jednak jak Nick pisze piosenki i przy tym powinien chyba pozostać.

Rzadko się tak zdarza, że nie mam krztyny współczucia czy zrozumienia dla głównego bohatera. To jeden z tych nielicznych przypadków, gdzie czekasz, aż to się skończy jak najgorzej dla głównego protagonisty w całym jego obleśnym jestestwie. Bunny - seksoholik, menda i wykolejeniec ciągnie za sobą bogu ducha winnego synka przez równie pochyłą swojej moralnej degrengolady. I...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1036
359
jurijur
12.09.2022
Na półkach:
Przeczytane
,
Powieści

Cave w odsłonie prozatorskiej. "Śmierć..." to w sumie dość klasyczna powieść o antybohaterze, bardzo brudna, ale jeszcze bardziej smutna. Totalna degrengolada naszego protagonisty zaczyna się lekko niczym pijacka opowieść w stylu Bukowskiego, ale potem przeradza się w oniryczny moralitet i prowadzi nas wprost do piekła. Cave usypia czujność i wali w łeb. Naprawdę mocno.

Cave w odsłonie prozatorskiej. "Śmierć..." to w sumie dość klasyczna powieść o antybohaterze, bardzo brudna, ale jeszcze bardziej smutna. Totalna degrengolada naszego protagonisty zaczyna się lekko niczym pijacka opowieść w stylu Bukowskiego, ale potem przeradza się w oniryczny moralitet i prowadzi nas wprost do piekła. Cave usypia czujność i wali w łeb. Naprawdę...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
10
2
herbata_zielona
16.07.2022
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Podziwiam autora za tak umiejętnie dobrane słowa, że budzą zachwyt i awersję oraz coś w stylu niedosytu kunsztem.

Podziwiam autora za tak umiejętnie dobrane słowa, że budzą zachwyt i awersję oraz coś w stylu niedosytu kunsztem.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1073 użytkowników ma tytuł The Death of Bunny Munro na półkach głównych
  • 628
  • 434
  • 11
240 użytkowników ma tytuł The Death of Bunny Munro na półkach dodatkowych
  • 199
  • 21
  • 6
  • 5
  • 4
  • 3
  • 2

Tagi i tematy do książki The Death of Bunny Munro

czarny humor obyczajowy powieść drogi poszukiwanie sensu

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Wiara, nadzieja i krwawa łaźnia Nick Cave, Seán O'Hagan
Ocena 7,7
Wiara, nadzieja i krwawa łaźnia Nick Cave, Seán O'Hagan
więcej
Nick Cave
Nick Cave
Nicolas Edward Cave (ur. 22 września 1957),muzyk, poeta, pisarz i aktor. Założyciel i członek The Boys Next Door – zespołu, który w późnych latach siedemdziesiątych zmienił nazwę na The Birthday Party. W 1984 The Birthday Party uległo rozwiązaniu, a dwóch jego członków – Nick Cave i Mick Harvey założyło grupę Nick Cave and the Bad Seeds. Pozostałymi muzykami zakładającymi tę grupę byli Blixa Bargeld, gitarzysta w Einstürzende Neubauten, Barry Adamson i Hugo Race. Inspiracją dla tekstów wykorzystanych na płycie była ówczesna dziewczyna Nicka Cave'a, Anita Lane, która została podana jako członkini zespołu (w istocie nie miała ona żadnego muzycznego wkładu w tę płytę). Przez ponad 20 lat istnienia, zespół Nick Cave and the Bad Seeds osiągnął znaczący sukces komercyjny, a niektóre ich utwory – w szczególności Where the Wild Roses Grow z płyty Murder Ballads, zaśpiewany przez Cave'a w duecie z Kylie Minogue – stały się światowymi przebojami. W chwili obecnej, spośród założycieli zespołu ostał się jedynie on. Blixa Bargeld odszedł w 2003, aby skupić się na pracy w Einstürzende Neubauten, a Mick Harvey opuścił zespół w 2009 roku z powodów osobistych oraz różnicy zdań w kwestiach muzycznych. Nick Cave wraz z kilkoma osobami ze składu The Bad Seeds (Warren Ellis, Martyn P. Casey, Jim Sclavunos) założył poboczny projekt Grinderman i w 2007 roku wydał pod szyldem tego zespołu płytę (Grinderman). W 1989 została wydana jego pierwsza powieść pod tytułem Gdy oślica ujrzała anioła, zaś w 2009 druga - Śmierć Bunny'ego Munro. Nick Cave jest współautorem wielu ścieżek dźwiękowych do filmów m.in. takich jak: Ghosts... of the Civil Dead, Propozycja (do którego był autorem scenariusza),Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda, The Road, The Girls of Phnom Penh, The English Surgeon
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Kraina traw Mitch Cullin
Kraina traw
Mitch Cullin
Kiedy za ekranizację książki zabiera się członek "Monty Pythona", można się spodziewać, że będzie ona zabawna. Ale to nie ten przypadek. Jest kuriozalna - owszem, absurdalna - do granic możliwości, ale częściej chce się płakać, niż śmiać. Jedenastoletnia Rose wychowywuje się ze skrajnie patologicznymi rodzicami, a zabawy szuka w swojej skrzywionej wyobraźni. Historia dramatu rozgrywającego się tam, gdzie sok jabłkowy i wołowe medaliony są synonimem szczęścia absolutnego. Bardzo dobra rzecz.
hiszpan - awatar hiszpan
ocenił na76 miesięcy temu
Niezwykłe przygody Roberta Robura Mirosław Nahacz
Niezwykłe przygody Roberta Robura
Mirosław Nahacz
Dystopijno-psychodeliczny thrillero-kryminał? Gęsty, dobry język, ale męczący. Ogrom pracy, to na pewno. Od połowy książki traciłem coraz bardziej zaangażowanie w lekturę. Jest to coś innego niż jego wcześniejsza twórczość. Wcześniej ("Bocian i Lola") mamy rzeczywistość plastyczną, rozpadającą się, a tu natłok dookreślania jej opisami i ścisłe rzeźbienie fabuły, aż do przesady, bez chwili wytchnienia. To jest bardzo fabularne i bardzo filmowe. Tony dobrych, ale męczących, ścisłych opisów. Owszem, język jest świetny, ale jest go za dużo. A fabuła jest bardziej jak z thrillera. Prawie bez zwolnień tempa, aż do końcowej części. Do tego elementy sensacji/akcji. Trochę jak Dick na sterydach. Trzecia część trochę upuszcza ciśnienia, ale jest już za późno. Za dużo intrygi, sensacji i męczących opisów, by mi się spodobało jako całość. PS. O zakończeniu - ważne: wydaje się, że cała ta długa, męcząca intryga może być kamuflażem do wyrażenie zakończenia, które jest wg mnie o planach samobójczych autora. Jest to tak dosadnie wyrażone na tych 2, może 3 kartkach na ponad 500 całości, że nie sposób nie utożsamiać Robura, a przynajmniej tego końcowego fragmentu z Nahaczem. Dlatego mam wrażenie, może mylne, że miał plany na takie zakończenie życia, a ta książka jest pożegnaniem/wielkim literackim żartem, który na końcu uchyla rąbka tajemnicy. I tego nie sposób oceniać w kategorii gwiazdek, zwłaszcza jak ktoś lubi autora. Zaś sama książka to takie 7/10, przy czym jak komuś nie przeszkadza męcząca dla mnie jazda z intrygą opisywaną gęstymi, długim tekstem, to na pewno może być to dużo więcej. Koniec jest porażający, jeśli ktoś czuł jego pisanie. Jednak gdybym miał oceniać jego 4 książki, to "Bocian i Lola" jest najlepsza, potem reszta, a ostatnia formalnie jednak niżej. "Bombla" traktuję jako świetny eksperyment z monologów, być może częściowo opartych na nagrywaniu - o to "podejrzewam" Nahacza:) - a 84 jako długie opowiadanie/mikropowieść, więc ciężko je porównywać na równych zasadach z dwoma ostatnimi pozycjami. PS.2. Chyba się śpieszył z realizowaniem swojej decyzji - stąd może zgrzyt z Czarnym i również niedokończenie wydawania z Prószyńskim w normalny sposób. Nie oceniam jego decyzji, ale jest tak jasno widoczna w zakończeniu... Ciekawe, czy bliscy to czytali jak pisał.
Dzierzba - awatar Dzierzba
oceniła na63 lata temu
Joy Division i Ian Curtis. Przejmujący z oddali Deborah Curtis
Joy Division i Ian Curtis. Przejmujący z oddali
Deborah Curtis
,,Ian prowadził życie jakby według sprzecznych planów, które zmieniały się w zależności od tego, z kim przebywał i jakie korzyści mógł z tego odnieść" - już ten cytat pochodzący z książki żony Iana Curtisa zapowiada, że przedstawiony w niej obraz wokalisty Joy Divison odkrywa nieznane wcześniej jego oblicze. Znakomity film ,,Control"Antona Corbijna niewątpliwie przybliżył jego osobę jako zagubionego wrażliwego człowieka młodego człowieka zaś jego żona uzupełniła go o szczegóły , których może nie chcielibyśmy poznać .Niewątpliwie jej ocena jest subiektywna i surowa, ale jak może czuć się kobieta odepchnięta, porzucona z dzieckiem na rzecz muzyki i znajomych .Faktem jest, że Peter Hook w swej książce również potwierdził te informacje, tak więc nie są one tylko wyrazem zmyślonych fantazji .Deborah w swojej książce ukazuje Iana , którym niczym kamelon zmienia się w zależności od miejsca, w którym jest i z ludźmi , z którymi przebywał. Dla znajomych i członków zespołu był zabawnym towarzyszem , który nie stronił od wygłupów i imprez , który był charyzmatyczny na scenie i przyciągał publiczność .Przy nich Ian nie narzekał na swoją chorobę, udawał, że to tylko chwilowe napady, a tak naprawdę z każdym zagranym koncertem stawał się wrakiem człowieka. Widziała to tylko żona - była jednym świadkiem jak dużą cenę musiał płacić Ian (jak również ona i ich córka).Po powrocie Ian był nieobecny , miał coraz dłuższe ataki padaczki - właściwie go nie było. Opowieść żony Curtisa to smutna historia, o pięknych młodych ludziach , którzy w rok po ślubie stali się sobie obcy, o tym, że tworzenie muzyki często przynosi ból i cierpienie. O wielkiej samotności Iana i Deborah, o egoizmie ludzkim ...o tym jak trudno być dojrzałym , gdy ma się dwadzieścia lat i jak trudno spełniać marzenia i , że nie każdemu jest to dane. Poruszająca opowieść warta przeczytania, pomimo tego, że napisana w sposób chaotyczny i jakby na kolanie.
Amethis - awatar Amethis
ocenił na68 miesięcy temu
Pokolenie X. Opowieści na czasy przyśpieszającej kultury Douglas Coupland
Pokolenie X. Opowieści na czasy przyśpieszającej kultury
Douglas Coupland
Ze dwadzieścia lat temu czytałem "Poddanych Microsoftu" i książka wywarła na mnie duże wrażenie. Sporo dobrego słyszałem o "Pokoleniu X", więc przyszła na nie pora. Chyba nie rozumiem tej książki. A już na pewno nie potrafię zrozumieć jej bohaterów. Typowa grupa rozpieszczonych młodych ludzi, którzy uważają, że są uduchowieni przynajmniej jak buddyjski mnich, a więc za dobrzy do jakiejkolwiek pracy. Pracują więc gdzie bądź, byle praca nie była wymagająca i można było się uduchawiać coraz bardziej. U nas tacy ludzie dopiero stosunkowo niedawno się pojawili, ale poznałem kilku takich z zachodu, którzy byli w moim wieku. No cóż, łatwo się oddawać "odnajdywaniu siebie", gdy zawsze można wrócić do wielkiego domu rodziców i zawsze cię ktoś podniesie jak upadniesz. Ja tak nie mam, więc pewnie zazdraszczam i dlatego nie rozumiem:(
Piotr Czajkowski - awatar Piotr Czajkowski
ocenił na61 rok temu
Gdy oślica ujrzała anioła Nick Cave
Gdy oślica ujrzała anioła
Nick Cave
Genialna, brutalna opowieść o tym jak izolacja, powzechna patologia i religijny fanatyzm doprowadzają kalekiego, zaniedbanego chłopca do szaleńtwa. Mógłbym teraz napisać że ze względu na ogrom rozlewającej się w książce makabry, zepsucia (i do tego specyficzny styl autora) książka "nie jest dla każdego" ale co tak na prawdę jest "dla każdego"? Jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego. Albo z takich czy innych powodów fascynują cię takie klimaty albo nie. Dla mnie w każdym razie "Gdy Oślica Ujrzała Anioła" jest strzałem w dziesiątkę.
K_Lenar - awatar K_Lenar
ocenił na106 miesięcy temu
Czysta anarchia Woody Allen
Czysta anarchia
Woody Allen
Mógłbym wyciąć z tego zbioru absurdalnych opowiastek kilka naprawdę porażająco komicznych historyjek. Parskałem śmiechem i starałem się zapamiętywać co apetyczniejsze kawałki, które Allen zdaje się wytrząsać z rękawa. Tu trzeba mieć wrodzony dar od Stwórcy, bo nie wierzę, że można po prostu myśleć, myśleć i wymyślić żart. To się rodzi samo. Kilka tekstów słabszych, co jest chyba winą "przedawkowania" tego typu tekstów. Miejscami drażnić może zbyt głębokie zanurzenie w (pop)kulturze amerykańskiej, co utrudnia poruszanie się w kontekstach niezbędnych do rozpoznania żartu. Na szczęście mamy na końcu sporą dawkę "przypisów" tłumacza. (Gdyby tak na poważnie rozmawiać o tej książce, to wyjdzie, że to w sumie cholernie gorzka satyra na kapitalizm)
Bosy_Antek - awatar Bosy_Antek
ocenił na61 rok temu
Dziennik rumowy Hunter S. Thompson
Dziennik rumowy
Hunter S. Thompson
To moje drugie spotkanie z Thompsonem i równie udane, nie ma tu tego "szaleństwa" co w "Lęku i odrazie" i fabuła nie jest związana w węzeł gordyjski, książkę czyta się lekko i przyjemnie, nie mniej nie oznacza, że z kart wieje nudą, co to to nie. Paul Kemp wielkomiejski dziennikarz wyjeżdża z Nowego Jorku i przeprowadza się na Karaiby gdzie zatrudnia się w podupadającej gazecie wśród dziwaków, nieudaczników, awanturników i nie całkiem zrównoważonych ludzi. Jak to u Thompsona książka oparta jest o wątki biograficzne. Muszę przyznać, że literatura ta wciągnęła mnie od samego początku, nie mogłem się zatrzymać dopóki nie dotarłem do ostatniej strony. Stwierdziłem więc, że słusznym będzie dodać autora do swoich ulubieńców. Także nie może być lepszej rekomendacji zachęcającej do czytania niż ten fakt, no dobrze pewnie i by się znalazło parę rzeczy, tak czy inaczej zatwierdzam i gorąco polecam zapoznać się z publikacjami nieco zwariowanego Huntera S. Thompsona.
Morbius - awatar Morbius
ocenił na71 miesiąc temu
Björk Lesław Haliński
Björk
Lesław Haliński
Przychylam się do opinii, że książka pod względem stylistyczno-językowym nie zachwyca, mimo to dla fanów jest to rzecz warta uwagi. Każda era została dość obszernie opisana, wraz z uwzględnieniem współpracowników i inspiracji. Książka zawiera także dość dużo zdjęć, trochę ciekawostek, dyskografię. Bardzo spodobał mi się fakt, iż autor na początku przybliża nam także rodzinny kraj artystki, czyli Islandię. Pomaga to w zrozumieniu jej natury, a także twórczości. Jest to po prostu dobre kompedium wiedzy o Björk. I traktując w ten sposób tę pozycję czytelnik powinien być zadowolony.
Blue - awatar Blue
ocenił na65 lat temu
Bocian i Lola Mirosław Nahacz
Bocian i Lola
Mirosław Nahacz
Specyficzna, natchniona proza. Przenikanie się rzeczywistości, brak sensu i logiki. Poszukiwanie, dążenie, skakanie z jednego wymiaru w drugi. Podziwiam Nahacza jak płynął, bo sadzić tyle zdań, zdawałoby się, "o niczym", a przy tym zachowywać oryginalność i pomysł, to trzeba posiadać niebywały talent pisarski.
Hakuin - awatar Hakuin
ocenił na64 miesiące temu
Autopsja Robert McLiam Wilson
Autopsja
Robert McLiam Wilson
Bodajże na tylnej okładce, w recenzji, pojawiło się pojęcie czerni absolutnej, mające znamionować charakter owego dzieła. Słusznie, celnie i adekwatnie. Wilson to istny mistrz słowa, malarz pośród pisarzy, skryba pośród malarzy. Cudotwórca. Czytałem go bezpośrednio po którejś tam lekturze "Notatek z podziemia" Dostojewskiego. I dla mnie było to continuum. Nie treści ściśle się tyczące, ale wrażliwości, wglądu. Płaczę, boleję, cierpię wręcz z powodu literackiej comy R. McL.Wilsona...Jak dla mnie był nowym, nowym... Nie dokończę. Czymś i kimś tak nowym, że aż nierealnym, czego dowodzi jego dzisiejsza absencja literacka. Mistrzu, wróć...
Adrian - awatar Adrian
ocenił na105 lat temu
Moje sekretne życie Salvador Dali
Moje sekretne życie
Salvador Dali
Ciężko coś napisać. Salvatore Dali wybitny malarz. Autobiografia kończy się po wybuchu II wojny światowej. Czyli możemy sobie poczytać o dzieciństwie i młodości artysty. Widać, że jest inny od swoich rówieśników. Cokolwiek to oznacza. Przerażały mnie opisy scen w których Dali po prostu kocha się w zadawaniu krzywdy innym. Megaloman do potęgi i ta książka w takim duchu została napisana. Niczym Mesjasz Dali chce zbawić świat. Dla mnie to nudna książka i rozmazana (choć opisy wojny domowej w Hiszpanii są ok).
Piotr Bruder - awatar Piotr Bruder
ocenił na61 rok temu
Piekielny Brooklyn Hubert Selby
Piekielny Brooklyn
Hubert Selby
Z jednej strony miałem spore oczekiwania, a z drugiej nie spodziewałem się tak pasjonującej lektury. Będący prawdziwym pisarskim naturszczykiem Selby stworzył nieprawdopodobnie ciekawy i dynamiczny opis Brooklynu i jego mieszkańców. Styl autora, olewanie interpunkcji, używanie mnóstwa wykrzyników, slangu, wulgaryzmów, braku myślników przy dialogach i braku narratora, może wielu purystów odstraszyć. Ja uwielbiam tego typu literaturę, a mam wrażenie, że pisarz został stworzony do naszkicowania obrazu patologii i marginesu społecznego. W zasadzie każdy segment bym tu wyróżnił, "Tralala" urwało mi łeb, a "Strajk" niesamowicie wciągał swoją narracją. Prostytutki, pijaki, narkomani, transy, cioty, alfonsi, damscy bokserzy i cały ten margines dostał swoje życie na kartach powieści. Aż dziw bierze, że jeszcze nie oglądałem ekranizacji, będę musiał to szybko nadrobić. Podwyższam końcową ocenę o jedno oczko za iście fenomenalne tłumaczenie na polski. Fascynująca powieść, szkoda że już się skończyła.
Bitel - awatar Bitel
ocenił na91 rok temu
Obrona Szaleństwa Woody Allen
Obrona Szaleństwa
Woody Allen
Perełki pomiędzy kiepskimi opowiadaniami. Tak można to ująć w czterech słowach. Rozbudowując wypowiedź - Allen uraczył nas kilkoma bardzo soczystymi i tłustymi kąskami, które wyróżniają się znacznie z całej masy obgryzionych kości. Czytałem to z przymusu i pod presją czasu - może to ma duży wpływ na ocenę. Ogólnie rzecz biorąc było warto dla tych kilku opowiadań (pojedynek szachistów, rewolucja, o Hitlerze, o inspektorze Fordzie i pewnie coś jeszcze o czym zapomniałem) które wywołały u mnie niepohamowany śmiech. Reszta to średniaki lub totalna kaszanka. Jak lubicie Allena lub jesteście w stanie przebić się przez zwały nudnego tekstu dla kilku zabawnych perełek - warto. W każdym innym przypadku nie polecam.
SzczerzeOksiążkach - awatar SzczerzeOksiążkach
ocenił na61 rok temu
Dziennik geniusza Salvador Dali
Dziennik geniusza
Salvador Dali
O musze katusze! Naprawdę.. opary absurdu wylewające się z tej książki to chyba jednak geniusz :D Obstawiałem że po kilkunastu stronach będę zmęczony i odpuszczę ale nie! Przeczytałem i idąc spać z bananem na twarzy wyobrażałem sobie te surrealistyczne sceny opisane w książce.
Kamil - awatar Kamil
ocenił na71 rok temu
W drodze Jack Kerouac
W drodze
Jack Kerouac
trochę się rozczarowałem tą książką. myślałem, że Jack Kerouac pisze bardziej treściwie, opisowo i poetycko - tak przynajmniej zapewniał Ginsberg, który mówił, że Kerouac, to wielki pisarz pokolenia bitników. nic bardziej mylnego, treść tej książki to szybka, oszczędna i pobieżna relacja z paru wycieczek na pałę po Stanach Zjednoczonych I Meksyku. a ja tak bardzo chciałbym te Stany poznać, właśnie dzięki wyobraźni. chuja! trzeba jednak będzie jechać. myślę, że z tych waletowych tripów można by zrobić kilka tomów "w drodze", ładnie to wszystko przedstawić, nakreślić, tak by dla czytelników spoza USA książka stała się wręcz przewodnikiem bez ilustracji. trochę żal mi Dean'a, był takim typowym RollingStonem, toczył się po tych Stanach i Meksyku i nigdzie nie umiał zapuścić korzenia. niby ojca szukał. znam jemu podobnych, może nie tak światowych, ale za to płodnych. za 500+ się bujają po mieście. tak się zastanawiałem (bo muszę przyznać, że lubię podróżować) jak zrobić taki trip w mojej rzeczywistości. otóż można. po Europie. trzeba by tylko samochodu, worka pieniędzy na benzynę oraz na opłaty autostradowe. chyba że można by na stopa, ale nie wiem czy moim wieku poradziłbym sobie z takim dyskomfortem. fajnie się czytało i mega mi się podobało mimo tego całego, pieprzonego hype'u. teraz, gdy mam już w głowie całą tą historię, zobaczę sobie film i porównam swoje wyobrażenie do tego co zaproponował reżyser.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na61 miesiąc temu
Trainspotting Irvine Welsh
Trainspotting
Irvine Welsh
Są książki, które czyta się dla przyjemności, i są takie, które czyta się mimo wszystko. „Trainspotting” Irvine’a Welsha zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść, która nie zabiega o sympatię czytelnika — raczej testuje jego odporność. Nie bez powodu najpierw trafiła na listę nominacji do Nagrody Bookera, by chwilę później z niej zniknąć, gdy część jurorów uznała ją za zbyt wulgarną i zbyt obrazoburczą. Reakcje skrajne? Jak najbardziej. Zachwyt? Nie zawsze. Obrzydzenie? Bardzo często. Welsh zabiera nas na obrzeża Edynburga, gdzie życie grupy młodych ludzi toczy się w rytmie bójek, przypadkowego seksu, drobnych kradzieży i heroiny. To świat, który większość społeczeństwa woli omijać szerokim łukiem — i właśnie dlatego autor wpycha nas w niego bez ostrzeżenia. Nie po to, by szokować, ale by pokazać, że za brudem i chaosem kryją się ludzie, którzy próbują jakoś przetrwać. Nie są to „przypadki socjalne”, lecz bohaterowie z własnym, pokręconym systemem wartości, lojalnością i emocjami, których nie da się sprowadzić do prostych etykiet. Forma powieści tylko wzmacnia to doświadczenie. Wieloosobowa narracja, szkocki dialekt, potok wulgaryzmów i hiperrealistyczne opisy sprawiają, że lektura bywa męcząca, a momentami wręcz odpychająca. Ale właśnie w tej bezkompromisowości tkwi siła „Trainspotting”. To książka, która nie udaje, że świat jest ładny. Nie wygładza rzeczywistości, nie moralizuje, nie oferuje łatwych emocji. Zmusza do konfrontacji z tym, co niewygodne. I może dlatego tak trudno ją jednoznacznie ocenić. „Trainspotting” nie jest literaturą do kochania — jest literaturą, która zostaje pod skórą. To nie jest opowieść o narkomanach. To opowieść o ludziach, których społeczeństwo wolałoby nie widzieć. A Welsh, zamiast ich potępiać, daje im głos. I choć ten głos bywa brudny, chaotyczny i nieprzyjemny, to właśnie on brzmi najbardziej prawdziwie.
Mac Drew - awatar Mac Drew
ocenił na89 dni temu
Kontrabasista i inne utwory Patrick Süskind
Kontrabasista i inne utwory
Patrick Süskind
Lata temu przeczytałam "Pachnidło", które mnie zachwyciło. Tym chętniej sięgnęłam po zbiór utworów, w którym pisarz udowadnia, że świetnie się realizuje również w krótkich formach. Potrafi wywołać w czytelniku cała gamę emocji - żal, zdumienie, rozbawienie. Opowiadanie "Amnezja in litteris" wprawiło mnie w poczucie grozy. Natomiast tytułowy "Kontrabasista" jest szatańsko dobry i chętnie zobaczyłabym ten monodram na deskach teatru.
libreria_bianca - awatar libreria_bianca
oceniła na813 dni temu
Sprzysiężenie osłów John Kennedy Toole
Sprzysiężenie osłów
John Kennedy Toole
„Sprzysiężenie osłów” to powieść, która nie przypomina niczego innego. I całe szczęście :) Nie wiem, czy bardziej się śmiałam, czy kręciłam głową z niedowierzaniem. Bo ta książka jest… dziwna. Dzika. Złośliwa. Momentami przytłaczająca, a chwilę później genialna. I właśnie to sprawia, że trudno ją zapomnieć. Ignacy J. Reilly – główny bohater – to postać, której nie da się lubić. Ale też nie da się przestać go obserwować. Tłusty, rozwrzeszczany, niezdolny do życia, rozdęty od własnego ego i misji zbawiania świata. A jednocześnie: śmieszny, błyskotliwy i bardzo tragiczny. Bo pod tą groteską kryje się samotność i zupełne oderwanie od rzeczywistości. To opowieść o Nowym Orleanie, o Ameryce lat 60., o upadku ideałów, o chaosie, o matkach i synach, o pracy, której nikt nie chce, i o geniuszu, który nie potrafi się odnaleźć w realnym świecie. Ale tak naprawdę to książka o tym, jak trudno być człowiekiem, gdy nie pasujesz do żadnego systemu. Styl? Momentami jazda bez trzymanki. Dialogi są tak dobre, że czasem trzeba je przeczytać dwa razy – raz żeby się śmiać, drugi żeby docenić konstrukcję. Nie zawsze mi było z tą książką wygodnie, ale nie żałuję ani jednej strony. Bo takich powieści się nie czyta dla komfortu. Czyta się je po to, żeby sobie przypomnieć, że świat nie musi być uporządkowany, żeby był genialny. Polecam
Diana - awatar Diana
oceniła na85 miesięcy temu
Lęk i odraza w Las Vegas Hunter S. Thompson
Lęk i odraza w Las Vegas
Hunter S. Thompson
W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.
Andrzej Belgrad - awatar Andrzej Belgrad
ocenił na97 miesięcy temu
Zaułek łgarza Robert McLiam Wilson
Zaułek łgarza
Robert McLiam Wilson
"Zaułek łgarza" opowiada o życiu Ripleya Bogle′a, Irlandczyka urodzonego w samym środku wojny domowej między protestantami i katolikami. Poznajemy go jako łachmaniarza z wyboru. Jego decyzja o wycieraniu własną osobą rynsztoków Londynu była świadoma. "Zaułek łgarza" ma podłoże autobiograficzne: autor, podobnie jak jego bohater, porzucił studia w Cambridge i przez pewien czas był londyńskim kloszardem. Nie roztkliwia się więc nad sobą i nie szuka współczucia, lecz przyjmuje swój los z pewną radością i spokojem. Robert McLiam Wilson, autor, nasyca swoją biografię mnóstwem obserwacji, wynikających z jego obserwacyjnego talentu i paru zdrowych lat współżycia z Brytyjczykami w każdej postaci. Myślę, że warto przeczytać tę książkę, starannie i do końca. Książka, którą trudno polubić, ale mająca swój specyficzny, naturalistyczno-poetycki urok.
Stefan Horn - awatar Stefan Horn
ocenił na61 rok temu

Inne materiały dotyczące książki The Death of Bunny Munro

Crowe w „Norymberdze”, Lawrence w „Zgiń kochanie”, Cave na ekranie, a Nolan mierzy się z „Odyseją” – przegląd ekranizacji
Aktualności
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
3

Crowe w „Norymberdze”, Lawrence w „Zgiń kochanie”, Cave na ekranie, a Nolan mierzy się z „Odyseją” – przegląd ekranizacji

Od głośnej prozy Ariany Harwicz i serialu na podstawie książki Nicka Cave’a, przez zapowiadaną „Odyseję” w reżyserii Christophera Nolana, „Norymbergę” z Russellem Crowe'em, po polsko-włoskie „Felicità”. W nowej odsłonie cyklu „Najpierw książka, później film” podpowiadamy, co czytać, co oglądać i na co czekać.
Czytamy w weekend
Varia
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
306

Czytamy w weekend

Ostatnie tygodnie października to zawsze prawdziwe szaleństwo. Tych, którzy nie planują w następny weekend pojechać do Krakowa, powinny zainteresować internetowe Targi Książki Empik – przed czytelnikami wciąż jest jeszcze mnóstwo spotkań z ulubionymi autorami. A jakie plany na nadchodzące dni mają redaktorzy lubimyczytać.pl i ciekawostkihistoryczne.pl? Michał przeczyta biografię Nicka Cave’a, Zosia spędzi weekend z  książką „Królowa piękna z Jerozolimy” i serialem na jej podstawie, a Marcin sięgnie po kontynuację cyklu o Ewelinie Zawadzkiej.
 
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki The Death of Bunny Munro

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki The Death of Bunny Munro