Jak się ubierać, żeby szczupło wyglądać

,,Czy w dobie diet atakujących nas z każdego kolorowego magazynu, wyrzeczeń i nieustających wizyt w fitness klubach można cieszyć się smakiem potraw i hołdować drobnym zachciankom bez wyrzutów sumienia? Mireille Guiliano twierdzi, że tak i podaje tysiące sposobów na dobre, satysfakcjonujące życie wolne od narzucanych z góry modeli i wzorców. Francuzki na każdy sezon to nie tylko pożyteczne rady dotyczące komponowania posiłków, to przede wszystkim napisany z humorem przewodnik, który mógłby nosić podtytuł: jak uszczęśliwić siebie. Wraz z obfitością znakomitych przepisów kulinarnych, autorka oferuje cenne wskazówki, jak odnaleźć swój styl, dbać o siebie, dobrze się bawić i czerpać radość z drobiazgów. Znakomita lektura dla każdego, kto chce się nauczyć smakować każdą chwilę - ze znawstwem, umiarem i przyjemnością.,, Źródło : http://merlin.pl/Francuzki-na-kazdy-sezon_Mireille-Guiliano/browse/product/1,513472.html#fullinfo

Tytuł całej książki oraz tytuły poszczególnych rozdziałów i podrozdziałów sugerują, że "Instrukcja (samo)obsługi człowieka" to kolejny poradnik z chwytliwymi i "niezawodnymi" radami z rodzaju jak odnaleźć własne szczęście, jak osiągnąć sukces i satysfakcję w życiu zawodowym i osobistym, itp. itd... Nic bardziej mylnego! W swoim wydawnictwie Grażyna Dobroń zaserwowała krótkie miniwywiady znane doskonale każdemu słuchaczowi radiowej Trójki. Zamiast zbioru pięknych i górnolotnych porad, o których łatwo się pisze i czyta, a które ciężko wprowadzić w życie, mamy garść inspirujących historii i wypowiedzi skłaniających do krótkiej refleksji. Pozycja idealna do czytania jeśli ma się wolne 10 minut - dawkowanie "Instrukcji (samo)obsługi człowieka" w małych ilościach skłania do chwilowego zatrzymania się w codziennej gonitwie i zastanowienia się. Krótko mówiąc - całkiem przyjemna lektura.

Styl amerykańskiego czytadła: dużo o sobie, od siebie i by innym dzięki autorowi żyło się lepiej. Faktycznie, żyje mi się lepiej, jest mi lżej na duchu, oddycham swobodniej. W wielkim skrócie: książka, o ile napisana tym irytującym, naiwnym językiem coachingowym, to w życiu może się przydać. Bo nie jest źle przyjąć dobre rady od złej pisarki...

Kiedy otrzymałam egzemplarz książki "Jak uczyć" byłam zachwycona i nie mogłam się doczekać kiedy ją przeczytam. Zawsze marzyłam by zostać wspaniałym nauczycielem, który zaszczepia w młodych ludziach miłość do przedmiotu i takim którego pamięta się przez całe życie. Tytuł był bardzo zachęcający, no bo przecież chce być supernauczycielem. Tak, więc leżąc na hamaku zabrałam się za czytanie poradnika. Autor ma bardzo swobodny styl wypowiedzi, jest prosty i zrozumiały. Niczego nie narzuca i nie nakazuje, wręcz przeciwnie, pokazuje nam jakie mamy wyjścia. Często spotykamy się ze stwierdzeniem "masz dwa wyjścia a i b" a od nas zależy co zrobimy. Beadle pokazuje nam możliwe rozwiązania, problematycznych sytuacji. Uzmysłowił mi również, jak ważne są szczegóły, o których się czasem nie myśli( np. ustawienie ławek w sali lekcyjnej),bo w końcu nauczyciel ma mnóstwo rzeczy do zrobienia w bardzo krótkim czasie. Książka jest podzielona na rozdziały i podrozdziały, co ułatwia nam powrót do interesującego nas zagadnienia. A co do samej treści. Poruszonych zostaje wiele problemów, o których - o zgrozo- na studiach się nie mówi. Niby drobnostki, niby nieistotne, ale tworzą jednak całą gamę problemów czy przeszkód z którymi spotyka się młody nauczyciel. Jednakże, książka ma jedną drobną wadę. Książka dostosowana, jet do systemu edukacji angielskich placówek oświaty i niektóre problemy w polskich szkołach nie występują, bądź system prawny nam na dane rozwiązanie nie pozwala. Mam tutaj na myśli na przykład wyproszenie ucznia za drzwi. Niestety w Polsce nauczyciel nie może już tego zrobić. No ale mimo tego, książkę oceniam bardzo pozytywnie. Zawiera wiele wspaniałych rad, zwraca uwagę na wiele problemów, daje nam gotowe wzory postępowania, czy możliwości wyboru. Z perspektywy młodego nauczyciela uważam, że ta książka jest warta więcej niż większość niepotrzebnych teorii z dydaktyki, które nie mają przełożenia na praktykę. Zachęcam każdego nauczyciela do zapoznania się z tą pozycją.

Poradnik ma w zasadzie trzy części. Pierwsza brzmi trochę jak klasyk "Toksyczni rodzice" - opisano dysfunkjonalne przypadki i je zanalizowano, wyjaśniając krok po kroku, skąd wzięły się późniejsze problemy bohaterów. Druga część to kwestionariusz osobowy pozwalający przyjrzeć się swojemu postępowaniu. Całośc domyka krótka wzmianka dotycząca doświadczeń autorki i jej powrotu do normalności, zwłaszcza wytyczania zdrowych granic. Duży plus za podrozdział poświęcony terapeutom i innym osobom profesjonalnie udzielającym pomocy - zawiera cenną wzmiankę o tym, że nie należy traktować takiego przewodnika jak boga, gdyż sam może zmagać się z własnymi nierozwiązanymi problemami i stąd manipulować klientem przekraczając tym samym swoje uprawnienia. Dodatkowo spodobała mi się sekcja "czy dano ci poczucie nadmiernej mocy?", bo pomogła mi uzmysłowić sobie kilka kwestii z mojego życia. Ogółem całkiem przyzwoita pozycja, nawet patrząc z perspektywy kogoś, kto już kilka książek tego typu przeczytał.

Liczyłam na więcej, ale z drugiej strony spełniła oczekiwania. Daję opis tego jakie typy samotników są, i z czego się wywodzą. Pan Wojciech przedstawia w sumie samotność jakoś coś dobrego. Ja ze swoim samotnikiem poradziłam sobie dwa lata temu, wtedy postanowiłam się z nim zaprzyjaźnić. Dla mnie ta książka podsumowała moje zmagania i moją pracę nad sobą.  Myślę, że dla wielu osób ta książka będzie bardzo dobra i pożyteczna, nawet jeśli w sieci się do tego nie przyznają.  Ostatecznie polecam ją każdemu, kto chce żyć w zgodzie z samym sobą. 

Poradnik „Savoir-vovre. Podręcznik dobrych manier” autorstwa Ewy Sawickiej to przystępnie napisany przewodnik po dobrym stylu przyzwoitego zachowania się w różnych okolicznościach, w których zdarza nam się uczestniczyć, począwszy od radości związanej z narodzinami dziecka, aż do przygnębiającego rozstania na wieki. Każdy z nas co jakiś czas uczestniczy w różnych wiekopomnych wydarzeniach, które na swój sposób bywają wyjątkowe, czy nawet w codziennym funkcjonowaniu spotykamy się z sytuacjami, w których wypada nam się odpowiednio zachować – co nie zawsze oznacza, iż zgodnie z oczekiwaniami każdego. Spotykamy się wówczas z różnymi ludźmi, którzy mają swoje własne historie, indywidualne nawyki i doświadczenia. Nie zawsze nasze osobiste preferencje są kompatybilne z wyobrażeniami innych, co nie oznacza, iż całemu otoczeniu mamy narzucać nasz własny światopogląd – świat jest różnorodny. Przejawem dobrego wychowania nie jest wywyższanie się i nieustanne udowadnianie otoczeniu swojej „wyjątkowości”, ale umiejętność taktownego odnalezienia się w różnych sytuacjach i pozostawienie po sobie przynajmniej dobrego wrażenia. Atrakcyjna osobowość nie polega na obnoszeniu się posiadanymi walorami, zwłaszcza gadżetami (samochód, dom, garderoba, tytuł naukowy, czy drogie wakacje),ale na odkrywaniu wyjątkowości u innych i odnoszeniu się do każdego z godnością. Dlatego savoir-vivre to nie sztywne reguły, ale umiejętność taktownego odnalezienia się w konkretnej sytuacji, która wynika wyłącznie z naszej osobowości (i obycia).

Książka traktuje o pułapkach bycia perfekcjonistką. Autorzy omawiają: - przyczyny owej postawy (wskazują na proces kształtowania się poczucia własnej wartości, wrażliwość na oczekiwania innych, na nasz sposób postrzegania siebie...),- pułapki myślowe (czytanie w myślach, etykietowanie, myślenie powinnościami, myślenie emocjonalne, samooskarżenia (wewnętrzny krytyk) pomniejszanie lu powiększanie ...) - skutki (droga do wypalenia, nieustanny bieg powodujący de facto pustkę ... ) Radzą, jak uporządkować życie i uniknąć zbędnego chaosu (pozbyć się paniki, "pokonać" stres) i odzyskać swoje FLOW. Według Seligmana to, co czyni nas szczęśliwymi to wykorzystanie w życiu naszego talentu (potencjału) czyli życie zgodnie z naszymi możliwościami (i tu refleksja: "po co chcę sięgnąć?" i "co mogę?"),ROZSĄDNE ZAKORZENIENIE W CODZIENNOŚCI (uważność, świadomość, umiar i radość)!

Niektóre rzeczy bym usunęła (tak mniej więcej połowę książki),ale teraz, gdy technika idzie mocno do przodu, rozdziały o wysyłaniu faksu czy jak obsługiwać drukarkę itp. mogą być po roku już nieaktualne. Ogólnie nie wzięłam tej książki na poważnie, bardziej z przymrużeniem oka, miło się wtedy czytało.

Bardzo lekko napisany poradnik,to taki drogowskaz,że nie trzeba wielkich pieniędzy by wyglądać i czuć się wyjątkowo każdego dnia;-) Cenne wskazówki,min. jak ustrzec się przed szafą wypchaną niezliczoną ilością ubrań...Wystarczy kilka rzeczy a dodatki, biżuteria i inne"dupirelki" postawią kropkę nad "i";-)Po przeczytaniu masz ochotę popędzić do szafy i "stworzyć ją na nowo":-) Dla tych z Was , którym wygląd i dobre samopoczucie na co dzień nie są obojętne...serdecznie polecam!

Bardzo dobra, ciekawa, ale napisana ciężkim językiem, tekst nie ułożony jasno i czytelnie, za to treści dużo i bardzo interesująca, odnalazłam analogię tego co mnie pociąga w jedzeniu i co lubię między tym co jest wskazane dla mojej grupy krwi, ogólnie strasznie ciekawe!

Brakuje Ci koleżanki "dobrej duszy" u boku, która podszepnie Ci bolesną prawdę albo wręcz kopnie Cię w zadek, bo niszczysz sobie życie z beznadziejnym facetem? Nie szukaj jej na siłę, tylko sięgnij po "Przestań całować żaby". "Większość dziesięciolatków potrafi nałożyć prezerwatywę na banana, ale bardzo niewielu z nich otrzymuje jakąkolwiek cenną radę na temat randek, miłości czy zaangażowania." Co też kryje się w książce o tak bardzo przyciągającym tytule? Jest to poradnik, swoiste ostrzeżenie przed "zgniłkami", czy też "żabami" (jak ich nazywa sama autorka) - czyli mężczyznami, którzy nie zasługują na nasze uczucia, a których jest... zaskakująco mało. To my po prostu, swoją niską samooceną, doprowadzamy do momentu, w którym na naszej drodze stają tylko tacy adoratorzy. Oprócz tego, Madeleine Lowe na łamach tej książki podpowie nam, jak dobra przyjaciółka, jakich typów osobników płci męskiej mamy się wystrzegać (dzieli je na różne typy: Pan Maminsynek, Pan Tyran, Pan Babiarz, Pan Wycieraczka... i wiele innych),jak ucementować związek, jak się kłócić. Dowiemy się także o związku sposobu w jaki nas wychowano z naszymi oczekiwaniami względem partnera. Słowem - pani Lowe niczym ciocia dobra rada, szepnie nam do ucha luźny przepis na to, by nie skończyć w kolejnym, pozbawionym przyszłości, toksycznym związku. Cennym "smaczkiem" w książce są wypowiedzi znajomych autorki, które opisują swoje przykre doświadczenia z mężczyznami. "Kiedy kupujesz nowy samochód albo telewizor, dostajesz cały pakiet instrukcji obsługi. Straszna szkoda, że do ludzi się ich nie dołącza." Ja od poradników raczej stronię. Jeśli naprawdę potrzebuję porady, pytam znajomych lub w ostateczności szukam artykułów w Internecie. Tym razem wygrała ciekawość. I nie zawiodłam się - książka napisana jest humorystycznie i nie sili się na zbytne zagłębianie się w psychologię. Wiadomo, że znajdziemy w niej raczej uniwersalne porady i dla kogoś, kto już jest po czterdziestce, pobył trochę na świecie wśród osobników płci męskiej i ma za sobą parę nieudanych związków "Przestań całować żaby" będzie zbiorem oczywistości. "Jeśli chłopak musi siłą odczepiać twoje palce od własnych kostek, zanim wyjdzie z domu - nigdy nie jest to dobry znak." Madeleine Lowe urzekła mnie swoim stylem pisania - dowcipnym i bez owijania w bawełnę. Poza tym ja jestem zwolennikiem systemu "zdartej płyty" - powtarzania w kółko prostych prawd życiowych, które niestety w codziennym biegu i stresie się zapomina. A autorka podaje nam jak na tacy "Pięć najgorszych błędów, które popełniają kobiety", "Pięć cech charakteru, które Książę z Bajki mieć powinien", jak sobie poradzić po zerwaniu i kiedy znów zacząć się umawiać oraz właśnie to, o czym pisałam już wcześniej - jakich słów wystrzegać się podczas kłótni. Wierzcie lub nie - ja sobie przypomniałam kilka istotnych szczegółów, o których zupełnie zapomniałam i przez to popełniałam błędy (będąc skądinąd w szczęśliwym związku ). Ta książka nie jest bowiem tylko dla singielek! "Czasami możesz uciec w ich [seriali] świat na kilka godzin i udawać, że życie naprawdę jest tak wspaniałe. Tylko, że nie jest. (...) Nie pokazuje tej romantycznej pary dziesięć lat później, kiedy przestają spać ze sobą, bo jedno z nich jest wściekłe, że nigdy nie zrobiło kariery, a drugie za bardzo się nażarło." "Przestań całować żaby" była dla mnie tylko i wyłącznie niezobowiązującą lekturą, czystą rozrywką. Poradnik ten mogę porównać do rozmowy przy kawie z najlepszymi przyjaciółkami - w końcu takie spotkania głównie poprawiają nam humor i nigdy nie zmieniają naszego życia o 180 stopni (no, przynajmniej ich wilcza część tego nie robi...). Ja potraktowałam tę książkę z przymrużeniem oka i powiem Wam, że było warto - uśmiałam się, często potakiwałam z entuzjazmem i do lektury na pewno jeszcze wrócę, bo jest lekarstwem na małe i mniejsze smuteczki. Jeśli jednak szukacie poradnika, który wskaże Wam co macie robić krok po kroku, pomoże Wam dokładnie przeanalizować Wasz portret psychologiczny i, słowem, "odbębni za Was całą robotę", to niestety "Przestań całować żaby" nie będzie odpowiednią pozycją. Zdobędę się nawet na stwierdzenie, że jeśli macie poważne kłopoty - czy to ze związkiem, czy własną samooceną, to nie sięgajcie po ten poradnik - on zamiast Was rozerwać i między wierszami przemycić słowa "Kobieto, jesteś super, zacznij się cenić!", sprawi tylko, że poczujecie się gorzej. Sama z resztą w tej chwili sparafrazowałam słowa autorki, która podchodzi do swojej książki tak samo jak ja. Kończąc - za humor i dobrą zabawę przy lekturze, ale jednocześnie pewien niedosyt, stawiam czwórkę. I "Przestań całować żaby" polecam na wszystkie kobiece smuteczki!

Bardziej napisana jako poradnik dla kobiet, brakowało mi zdecydowanie współautora i przedstawiciela męskiej perspektywy (a tytuł aż się o to prosi) oraz poczucia "naukowości" książki (stwierdzenia typu "były takie badania które pokazały..." nie wyglądają jednak tak dobrze jak solidny research autora i podanie dat miejsca i opisu przytaczanych badań),trochę zapętlania tych samych myśli i czasami poczucie typu "rozmawiajcie szczerze a problem rozwiąże się sam" - gdyby tylko się tak dało :) Na plusy na pewno życiowe scenki z tłumaczeniem jak pewne kwestie są interpretowane przez mózg kobiety i mężczyzny, wyjaśnienia skąd pewne zachowania się biorą i lekki styl pióra. Ciekawa, ale myślę że na rynku są lepsze

Książkę czytałem dwa razy w odstępie około 15 lat. Za pierwszym razem nie zapamiętałem z niej nic. Być może byłem za młody i książkę nabyłem tylko ze względu na nazwisko autorki. Gdy sięgnąłem po książkę w tym roku zmieniłem zdanie o niej całkowicie. Książka napisana jest lekko, przyjemnie i zabawnie. Prawdę mówiąc jest trochę filozoficzna, ale da się przeżyć.

Książka Savoir vivre ,czyli inaczej mówiac bon ton jest zbiorem bardzo praktycznych porad życiowych jak przestrzegać na co dzień zasad dobrego tonu np.w pracy, z sasiadami, na przyjęciu, z wizytą tak aby nie popełnić gafy. Dowiemy sie z niej o sztuca dawania i przyjmowania prezentów , również o asertywności na co dzień i w bon ton w podróży. Poruszony jest również w ciekawy sposób temat flirtu towarzyskiego. Ksiazeczka niedużą ,ale o jakże bogatej tresci , wzbogacona licznymi ilustracjami, naprawdę warto się z nią zapoznać i mieć na półce domowej biblioteczce!

psychologia podręczna. Jak uruchomić w sobie życzliwość wobec drugiego człowieka, jak się nie bać rozpaczy i własnego poczucia że nieumiemy pomóc. Jest w niej zawarte jak pomóc osobą które myślą o samobójstwie gdy znarła komuś bliska osoba. Gdy ktoś jest w depresji. Jak z taką osobą rozmawiać i w czasie rozmowy pomóc

Moja opinia została pierwotnie opublikowana na moim blogu pod adresem http://zakladkadoksiazek.pl/blog/2017/06/04/magdalena-wojaczek-aniolkowe-mamy-historie-kobiet-ktore-poronily-porady-ekspertow/ W zeszłym roku  miałam okazję przeczytać książkę Cisza pod sercem. Fabuła skupiała się wokół kobiet, które spotkały się na forum internetowym szukając wsparcia po poronieniu. Aniołkowe mamy to książka, którą od dawna chciałam przeczytać. Jej tematyka jest  trudna, stanowi temat tabu, bo  przecież nie wypada mówić o śmierci nienarodzonego dziecka. Książka wywołała we mnie sporo emocji, od żalu i smutku  poczynając, a na złości kończąc. Aniołkowe mamy sprawiły, że zmieniło się moje spojrzenie na kwestie poronienia.  "(...) w dzisiejszej rzeczywistości, gdzie problem niepłodności urasta do  rangi choroby społecznej, należy spieszyć się z rodzicielstwem. Czas tzw. gotowości prokreacyjnej jest krótki i  nieubłagany szczególnie dla kobiet. (...)" Książka składa się z dwóch części. Pierwsza to  relacja kilku  dziewczyn, które po śmierci swoich nienarodzonych  dzieci postanowiły założyć bloga, gdzie bez oporu  mogły pisać o swoich emocjach. Historie są wzruszające. Znieczulica lekarzy przeraża. W tym  momencie współczułam kobietom, których  tragedia została spotęgowana przez nietakt ginekologów. Żadna z dziewczyn nie podejrzewała, że poroni. Wszystkie były szczęśliwe oczekując rozwiązania. Nic nie zwiastowało tego, że niebawem stracą swoje dzieci. Najbardziej w ich historii  mnie poruszyło, że po zabiegu  łyżeczkowania zostały im poddawane dokumenty  do  podpisu, w których oświadczały, że zwłoki ich  nienarodzonych dzieci pozostaną w szpitalu. Według mnie to  bezczelność i całkowite nieposzanowanie żałoby matki. Czytając kolejne relacje z blogów byłam przerażona. Po poranieniu tym kobietom towarzyszył nieustanny strach, że przy następnej ciąży stracą kolejne dziecko. "Poronienie dla kobiety wiąże się nie tylko  ze stratą dziecka, ale również z utratą pewnych wyobrażeń o sobie i zakwestionowaniem siebie jako matki. (...)" Druga część Aniołkowych mam to  wywiad Magdaleny Wojaczek z lekarzem ginekologiem, psychologiem i księdzem. Lek. med. Ewa Ślizień- Kuczapska przedstawia medyczną klasyfikacje poronień w różnym etapie ciąży. Lekarka wyjaśnia, co  jest  najczęstszą przyczyną utraty  dziecka, opisuje jakie badania powinno się wykonać przy kolejnej  ciąży oraz obrazuje jak  można przeciwdziałać temu zjawisku  w przyszłości. Wywiad z psychologiem dr Bernadettą Janusz skupia się na temacie żałoby. Każdy z rodziców przeżywa ją na swój sposób. Nie ma ram czasowych żałoby. Brak wydania zwłok i pochówku dziecka jest sporym utrudnieniem w pozytywnym przejściu tego procesu. O. Robert Plich OP wypowiedział się na temat losu  nieochrzczonych  dzieci i stosunku księży do organizowania ich pochówku . Dla mnie jest niewyobrażalne, że katolicki  duszpasterz może odmówić pogrzebu w takiej  sytuacji. "Kobiety, które poroniły, podarowały swoim dzieciom najcenniejszy dar przez sam fakt, że pozwoliły im zaistnieć. (...)" W moim  odczuciu książka nie wyczerpała tematu. Osobiście czułam niedosyt. Pewne kwestie można było opisać szerzej, poświęcić im więcej  miejsca, na czym książka zdecydowanie by zyskała. Szkoda, że w Polsce nie mówi się  otwarcie na takie tematy. Mogłabym  nawet powiedzieć, że stygmatyzuje się kobiety obwiniając je o utratę dziecka. Bezczelnością w mojej ocenie jest umieszczanie pacjentek po zabiegu łyżeczkowania w tych  samych salach, co pacjentki  oczekujące na poród. To  mnie zszokowało. Momentami wydawało mi się, że lekarze są pozbawieni  podstawowej umiejętności jaką jest empatia. Ważne, żeby  nauczyć się mówić o trudnych  sprawach  w sposób taktowny. Aniołkowe mamy są wartościową książką pod względem  merytorycznym. Prostym językiem  wyjaśnione zostały skomplikowane kwestie. Książka wzbudziła we mnie sporo emocji. Polecam!