Będziesz moją siostrą

Rodzina Ciekońskich nie jest tak zupełnie zwyczajna. Imiona i nazwisko każdego z jej członków rozpoczynają się trzema pierwszymi literami alfabetu. I tak: głowa rodziny to Andrzej Bronisław, mama – Anna Barbara, syn - Artur Bogdan, a dwie córki noszą imiona Agnieszka Beata oraz Alicja Bożena. Ale to nie wszystko, ulubieniec rodziny – pies zwie się Ali Baba... Więcej na: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2017/07/niezwyke-wakacje-abc.html

Ukazuje się ostatnio tyle zagranicznych młodzieżówek, a ja Wam powiem-cudze chwalicie, swojego nie znacie ;) Jak ja ubolewam, że takie książki nie mają wznowienia i nie należą do kanonu lektur szkolnych. Cudowna, ciepła, pełna humoru, a zarazem przekazująca pełno ważnych wartości. Mnie urzekł chyba najbardziej klimat lat 70-tych, tak namacalnie oddany. Wiecie, spanie na sianie, zatłoczone pociągi, gdzie niemal każdy z podróżujących zabierał z sobą kawałek kiełbasy zawiniętej w gazetę, podwórka pełne dzieci skaczących na skakance i grających w „ raz dwa trzy, Baba Jaga patrzy” czy zbieranie puszek, by uzbierać na oranżadę. Franek ma 14 lat. Od 4 roku życia przebywa w domu dziecka w Sopocie, w którym czuje się kochany i lubiany, ale zostaje przeniesiony do Państwowego Domu Młodzieży w Olszanie Wielkiej. Tu niestety nie odnajduje swojego miejsca. Jedyną jego bratnią duszą jest dozorczyni, pani Płatkowa, która wieczorami, gdy nie ma prądu, zabiera garstkę dzieci do swojego pokoju i pokazuje im stare fotografie jej bliskich, opowiadając im przy tym najróżniejsze ich historie. Franek o swojej rodzinie nie wie nic, miał 4 lata gdy rodzice zginęli, nie zna nawet ich imion. Podczas słuchania jednej historii jego serce bije mocniej, powracają jakieś urywki wspomnień i Franek jest przekonany, że opowiedziana historia jest jego historią, że tyczy się jego rodziców i jego dziadków. Postanawia odnaleźć rodzinę i przekonać się, czy faktycznie jest zaginionym wnukiem. Dlatego ucieka i wyrusza znad morza w góry. A po drodze ma pełno przypadkowych zdarzeń. Choć może to wcale nie przypadek? W pociągu znajduje portfel Gabriela, starszego pana, a w portfelu karteczkę, że pan Gabriel choruje na Alzheimera i adres, pod który prosi się go odprowadzić, gdyby się zgubił. Tyle, że pan Gabriel jest właśnie dobre 200 km od domu. Czy Franek zdecyduje się zmienić swoje plany i odwieźć pana Gabriela do domu? Czy uda dotrzeć mu się do Poronina i odnaleźć dziadków, i czy faktycznie okażą się jego rodziną? A czasu ma niewiele, bo w radiu puszczono już komunikat, że jest poszukiwany.

Spodziewałam się książki, która trąci myszką i będzie się ją czytać kiepsko, a okazało się, że mimo upływu lat książkę czyta się całkiem dobrze. Autorka skupia się na krótkim okresie z życia jedenastoletniej Marii Skłodowskiej. Pokazuje je życie szkolne i rodzinne. Jako że nie ma za dużo źródeł na temat dzieciństwa Marii Skołodowskiej, autorka zbiera to, co wiadomo i dodaje od siebie to, co prawdopodobne. Czy faktycznie w życiu Maniusi był jakiś Walerek i Dziadek, nie wiadomo. Myślę jednak, że Żółkiewska całkiem ciekawie wymyśliła dziecięce przygody późniejszej noblistki i całkiem relaksująca była to lektura. Czy zainteresowałaby współczesne dzieci? Trudno powiedzieć...

Wspaniała książka Hanny Ożogowskiej wydana w 1987 r., którą czytałam dawno temu będąc w szkole podstawowej. Jest to zbiór krótkich opowiadań, których bohaterkami są uczennice piątej klasy. Bawi i uczy. Każdy młody czytelnik wyniesie z niej coś pożytecznego. Ze wstępu Autorki: "Tematy, migawki, króciutkie obrazki zebrane w tej książce są oparte na autentycznym materiale, zaobserwowane lub zasłyszane i... ciągle aktualne. (...) Moja rada: nie czytajcie wszystkiego za jednym zamachem - w lusterku też nie przegląda się bez przerwy."

Znajdujemy się we Wrocławiu wczesnych lat siedemdziesiątych. W pewien zimny i ponury wieczór dyżur przy tytułowym telefonie zaufania pełni doktor Rajewski. Na herbatkę i chwilę pogawędki wpada do niego przyjaciel, doktor Werner. Nagle przyjacielska rozmowa zostaje przerwana przez wibrujący znany wszystkim dźwięk: dźwięk dzwoniącego telefonu. Na numer "zaufania" dzwoni szesnastoletni chłopak i w wielkim wzburzeniu opowiada swoją historię. Historię, która wprawi w ruch maszynę wzajemnej pomocy, troski i zrozumienia. Historię, która pokaże czytelnikowi, jak bardzo w trudnych chwilach można liczyć na ludzką pomoc. Cała akcja książki dzieje się zaledwie w 24 godziny. Ciężko jest napisać o niej więcej nie zdradzając jednocześnie fabuły i zawirowań akcji. Dlatego ograniczę się tylko do kilku zdań. Stefan (ów szesnastoletni chłopak) dowiaduje się z obcych ust pewnej istotnej i zaskakującej rzeczy dotyczącej jego przeszłości. Wiadomość ta wstrząsa nim, burzy jego dotychczasowy spokój i jest bodźcem do zmiany. Stefan postanawia opuścić dom i rodzinę. Podczas ucieczki spotyka na swojej drodze obcych ludzi, jakże różnych i pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego. Ale wszystkich tych ludzi połączy jedno - wyciągną pomocną dłoń do Stefana i będą mieli wpływ na jego przyszłe decyzje i jego przyszłe życie. A postaci to barwne: pan Antoni, staruszek mieszkający samotnie w budzie nie zasługującej na miano mieszkania; doktor Werner, pierwszy, który wprawi w ruch machinę mającą ocalić Stefana; jego syn Leszek, który nie tak dawno przeżył historię podobną do tej, jaką teraz przeżywa Stefan; Loniek, bezdomny weteran wojenny, dowcipny i mający duży dystans do siebie i otoczenia; wreszcie Joanna, rówieśniczka Stefana, która zobaczy w nim to, czego nie widzą inni. Książka napisana jest ciepłym językiem, historia opowiadana przez autorkę jest niebanalna, ale wiarygodna i zmusza czytelnika do zadawania pytań i poszukiwania na nie odpowiedzi. "Telefon zaufania" polecam wszystkim. Tym, którzy mają nastoletnie dzieci. Tym, którzy lubią czytać powieści w klimacie rzeczywistości peerelowskiej (znajdziemy w niej między innymi informację, jaki samochód nazywany był mydelniczką). Tym, którzy cenią serię Klubu Siedmiu Przygód i wydawane w niej książki. Oraz wszystkim tym, którzy zwątpili w człowieka. Autorka "Telefonu zaufania" swym piórem i opowieścią tę wiarę przywraca.

Bardzo sympatyczna książeczka dla małych czytelników. "Przygody Scyzoryka" to zbiór króciutkich opowiadań o Cezarku, zwanym Scyzorykiem, i jego klasowych kolegach i koleżankach. W każdej historii zawarty jest jakiś morał, a fabuła jest moim zdaniem tak skonstruowana, że mały czytelnik wie, co jest dobre a co nie, jakie zachowanie zasługuje na pochwałę, a którego należałoby się wstydzić. W książce jednak bardzo rzucającym się w oczy (a raczej uszy) jest typowy dla czasów PRL przekaz, moim zdaniem, prokomunistyczny (choćby milicja stająca na wysokości zadania i interesująca się zgubioną książką pierwszaka),mam nadzieję, że wynikająca jedynie z panującego wówczas ustroju i braku prawdziwej wolności słowa. Niezależnie od tego "Przygody Scyzoryka" mogą być bardzo pożyteczną lekturą dla najmłodszych. Książka jednoznacznie uczy szacunku do innych, a nawet odważę się napisać, że jest zbiorem zasad bon tonu, nie tylko dla pierwszaków:)

Książka, mimo iż leciwa, nigdy nie stanęła na mojej drodze, a teraz też przypadek zdecydował o naszym spotkaniu. Moja córka od września zaczęła przygotowania do komunii. Postanowiłam więc również na gruncie domowym nastrajać ją w tym kierunku. Chciałam jednak to nastrajanie oprzeć na jakichś opowieściach, przykładach z życia, a nie tylko na formułach przykazań, czy pamięciowej nauce modlitw. Znajoma mama z grupy komunijnej w odpowiedzi na moje rozterki na temat duchowego przygotowania, zaproponowała tę książeczkę, jako swoje wspomnienie z dzieciństwa. Bez problemu znalazłam książkę w antykwariacie internetowym i gdy już ją miałyśmy, zaczęłyśmy codziennie wieczorem czytać jedną opowieść. Po lekturze całości, ja czuję się bardzo nastrojona i gotowa do komunii córki. ;) Myślę jednak, że i ona przeżywała przygody Piotrka i Uli w ich drodze do komunii. Czas, w którym rozgrywają się wydarzenia jest dość odległy i niektóre sytuacje wymagają komentarza, np. przyjazd Cyganów do miasteczka. ;) Imiona kolegów i koleżanek też trącą myszką. Wymiar duchowy, etyczny - uniwersalny. W niektórych miejscach niektóre zachowania mogą wydawać się przesadne i nie przystające do naszych czasów, ale trzeba mieć świadomość, że książka ta powstała w latach sześćdziesiątych. Przygody rodzeństwa pozwalają zatrzymać się na chwilę, przystanąć, dostrzec drugiego człowieka, zastanowić się nad swoim zachowaniem - na przykładzie "rówieśników" z książki. Mimochodem stawia też wiele pytań o to jak dobrze żyć w zgodzie ze sobą i Bogiem. Żałuję, że nie było mi dane przygotowywać się do swojej komunii z tą książeczką.

Wspomnień czar ..... Ta książeczka gdzieś mi tu mignęła i jedyne co mi przyszło do głowy, to wygrzebać ją ze stosu zapomnianych książek z dzieciństwa. To był chyba jakiś prezent i chyba bez okazji, może dlatego, że książka była po kimś i była mocno już wtedy zużyta. Co ciekawe, pamiętałam o czym była. Pamiętałam naburmuszoną Renię, wnerwiającą Ludkę i śmiesznego Michasia, pożar szałasu i przywiązanego psa. Pewnie dlatego, że przeczytałam tę książkę wiele razy. Byłam głodna książek, a nie miałam ich wiele. Owszem, niedaleko była biblioteka miejska z oddziałem dla dzieci, ale tam pracowała Straszna Pani Bibliotekarka. Bałam się jej jak smoka. Wstrętne babsko ! Teraz po latach książka nadal ma swój urok, dzieci poza Michasiem okropne, ale czuć nadal ten niesamowity klimat letnich wakacji.

Bez patrzenia Kiedy jako nastolatka przeczytałam „Tarninę” Jerzego Szczygła, byłam pod ogromnym wrażeniem powieści. Kiedy dowiedziałam się, iż pisarz jest osobą niewidomą, mój podziw jeszcze wzrósł. Zaczęłam szukać kolejnych utworów. Przeczytałam chyba wszystkie, napisane dla młodzieży. Po latach wróciłam do książki „Po kocich łbach”. Jak zapowiada wydawca na tylnej okładce jest to samodzielna książka, ale będąca kontynuacją „Tarniny”. Opisuje losy Tadka Różańskiego podczas pobytu w zakładzie dla niewidomych. Nie jest to czas radosny i spokojny. Taki minął dawno temu, kiedy zaczęła się wojna, a skończył wraz z wybuchem miny zabierającej oczy. Teraz jest czas ciężkiej pracy, nauka kontaktu z różnymi ludźmi. Bo tacy oni są. Dobrzy, źli, tacy, co sami nie wiedzą jak postępować. Wszyscy uczą się wszystkiego, uczą się samych siebie, jak poznawać otaczającą rzeczywistość po zapachu i dotyku. Trzeba nauczyć się żyć z brakiem oczu. Z niektórymi sytuacjami nie można się pogodzić. Skąd wiadomo, że osoba czytająca list, wiernie oddaje jego treść. A może zmyśla? Zwłaszcza, że jest to osoba, do której nie ma się zaufania. Jak w ogóle poznać, czy ktoś jest wart zaufania? Być może uda się zrealizować własne marzenia? Mówią, że ślepi potrafią pięknie śpiewać. Tamta dziewczyna potrafi, a ja? Póki co trzeba nauczyć się czytać i pisać za pomocą nowego alfabetu Braille’a. Czy ten przedziwny układ punktów pomoże w przekazywaniu uczuć poprzez list, który też ktoś będzie musiał przepisać na zwykły alfabet? „ Po kocich ….” nie jest wyciskaczem łez, nie wywołuje drżeń serca, ba, nie wywołuje litości ani współczucia. Po prostu jest obrazem określonej sytuacji, określonego tematu. Akcja rozgrywa się po drugiej wojnie. Czasy są trudne. Ale o dziwo tego wielkiego, ponad człowiecze barki trudu nie odczuwamy czytając powieść. Wprost przeciwnie. Wszystko wydaje nam się takie normalne, takie zwyczajne. Śledząc losy bohatera, chwilami zapominamy, że jest on osobą niewidomą. Tadek sprawnie się porusza po lesie, którym otoczony jest zakład. Poznaje morze. A po swojej rodzinnej miejscowości chodzi bez problemu. I to chyba jest największa siłą owej historii. Jej celem nie jest wywoływanie różnego typu uczuć. Ma być obrazem z życia osób pokrzywdzonych przez los, ale potrafiących radzić sobie ze swymi ułomnościami. Utwór Szczygła nie jest rewelacyjny. Pisany prostym językiem, z próbą wniknięcia do psychiki każdego z bohaterów przedstawia ludzi, takimi jakimi są. Nie każdy jest bohaterem. Nie każdy jest postacią tragiczną. Czy polecam tę powieść? Tak. Nie jest długa. Nie znuży was brakiem rozbudowanej akcji. Być może pozwoli zastanowić się nad sensem życia. Bo skoro tamci, z tamtego zakładu potrafią tak normalnie żyć, może i ty potrafisz, nawet wtedy, kiedy wali ci się świat na głowę?

Eh, wspomnienia, młodość! Wspaniała lektura, przeczytałam z ogromną przyjemnością. Będąc dziecięciem w wieku szkolnym pamiętam jak się zbierało, pożyczało od znajomych, kupowało dużo książek by na wakacjach było co czytać, zawsze podczas wakacji czytałam najwięcej,j co za czasy, czasu było tak dużo, a nie uciekał jak oszalały przez palce ;)

Ta książka była tak zaskakująca, że nadal nie wierzę, jak świetnie autorce udało się tak rozegrać całą tę historię! Początkowo "Tydzień z godziną zero" mnie wkurzał: po mieszkaniu biega Arika i Todik, jedenastoletnie bliźniaki, wystawiają jakieś domowe teatrzyki. Ich widzami są mama-aktorka, która zaraz ulatnia nam się na występy w Jugosławii, znerwicowany ojciec-archeolog, który zamyka się ciągle w swojej dziupli przeznaczonej do pracy i apeluje o ciszę, oraz roztrzepana, zwariowana nieco babcia, która wciąż coś gubi, czegoś szuka, gdzieś znika. W tle jest dziadek-marynarz, do którego wszyscy piszą listy, i sąsiad, chłopiec Bobek, który nieustannie znosi jakieś przedmioty lub zwierzęta na przechowanie. Ogólnie wpadamy w niemały rozgardiasz i narracyjny chaos. Nie mogłem się w tym odnaleźć. Pomyślałem sobie: kolejna taka tam książka dla dzieci o życiu zwariowanej rodzinki w PRL. No ale im dalej, tym ciekawiej. Tytuły rozdziałów zaczynają się od cyfry, odliczamy od ośmiu do zera. Autorka fantastycznie buduje napięcie i rozdział po rozdziale wywala na wierzch tajemnice każdego z bohaterów, rozplątuje zawiązane na początku supełki, łączy te nitki w całość, by na koniec nam taką bombę zasunąć, że aż wstrzymałem oddech! Pozornie przeciętna książeczka o perypetiach dzieciaków i ich rodziny przekształca się w opowieść o fundamentalnej wartości, jaką jest rodzina, bezwarunkowa miłość, zaufanie, poświęcenie i oddanie. No i te ilustracje autorstwa Julitty Karwowskiej-Wnuczak - pasują tu idealnie!

Recenzja książki pt. "Biały Bim Czarne Ucho" autor: G. Trojepolski cyt. "To zrozumiałe: las dlatego westchnął z ulgą, że nadszedł cud wiosny i nastąpiła pora spełniania nadziei". cyt. "Ale starego przyjaciela nie zapomni nigdy. Nie zapomni umilonych przez Bima wspólnych świtów na polowaniu, nie zapomni jego łagodności i wiernej przyjaźni". (cytaty zawarte w ww. książce) "Biały Bim Czarne Ucho" to piękna i niezwykle poruszająca opowieść o wspaniałym psie i przyjaźni, która połączyła go z człowiekiem. Starszy mężczyzna postanowił przygarnąć szczeniaka. Bim różnił się od wzorca swojej rasy, dla jego Pana nie miało to jednak znaczenia. Stali się sobie bardzo bliscy. W pewnym momencie Iwan Iwanowicz (właściciel) trafił do szpitala, a pieskiem zaopiekowała się sąsiadka. Bim nie mógł uporać się z tęsknotą. Postanowił odnaleźć Iwana. Autor poruszył istotne tematy, uwidocznił, jak silna może być więź między zwierzęciem i człowiekiem. Treść książki wzbudza silne emocje, w wielu momentach trudno powstrzymać łzy. Myślę, że przypadnie do gustu dzieciom oraz dorosłym- szczególnie miłośnikom zwierząt, którym los przedstawicieli braci mniejszej nie jest obojętny.

Warszawa tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. Miasto gruzów, miasto ruin, miasto zgliszczy. Stolica biedoty, saperów, sierot, szabrowników. Pośród ulic tego obrazu nędzy i rozpaczy dzieci spędzają czas pomagając rodzinie w codziennym życiu lub na zabawie. Zabawy organizowane na miarę skromnych powojennych czasów i głównie wśród rówieśników. Gdzie się one odbywają? Często są to miejsca niebezpieczne, najeżone niewybuchami i minami. I to jest temat tejże książki i to wszystko powyższe w pigułce ta książka nam ukazuje. Ukazuje z perspektywy dziecka, bo dziecko właśnie tutaj jest narratorem. Nasz narrator i główny bohater zarazem ma na imię Antolek. Mieszka z dwiema siostrami. Młodsza to Irka, starsza ma piętnaście lat i na imię ma Lilka. Ojciec został rozstrzelany w czasie wojny, o matce słuch zaginął. Rodzina czeka na nią i ma nadzieje, że się odnajdzie. Lilka przejęła rolę rodziców, zarabia pieniądze, pierze, gotuje, sprząta i stara się zagwarantować rodzinie w miarę normalne warunki bytowania. Antolek spędza czas głównie z kolegami i włóczy się z nimi po gruzach całej okolicy. Tam czyha na niego wiele niebezpieczeństw, które mogą okazać się nawet śmiertelne w skutkach. Dzięki niemu i jego kolegom poznajemy życie w zniszczonej i zrujnowanej Warszawie tuż po zakończeniu okropnej drugiej wojny światowej. Książka wspaniała. Czytałem z wypiekami na twarzy i autentycznie mnie wciągnęła. Niesamowite literackie przeżycie. Uważam ją za wybitne osiągnięcie pisarskie. Bez wahań, bez zbędnych namysłów mogę ją polecić.

Książka o nastolatkach, gdzie akcja rozgrywa się w latach 1960-1961. Dzieciaki chodzą do 9 klasy, każde ma inny charakter, inne problemy, ale o dziwo nie odbiegają aż tak bardzo od obecnych. Czyta się dobrze, choć ciężko wyobrazić sobie już młodzież bez wszechogarniającej elektroniki 😉

Książka jak dla mnie obyczajowa, spokojna, która przypadła mi do gustu z uwagi na główną bohaterkę, w której odnalazłam duże podobieństwo do siebie, kiedy byłam w jej wieku. Opisana historia ukazuje jak tytułowy bilet do raju odmienia życie nastolatki, która z domu swej ciotki trafia do domu dziecka. Książka spodoba się jedynie wąskiej grupie odbiorców, ponieważ nie opowiada konkretnej historii, a raczej nakreśla krótki odcinek życia w powojennej Polsce.

Po tą książkę sięgnąłem dlatego, że kiedyś miałem okazję przeczytać opowiadanie pt. "Dzień Staśka z Powiśla", tej samej autorki. To opowiadanie pochodzi właśnie z tej książki (zbioru opowiadań). Są to opowiadania o codzienności życia podczas wojny, a szczególnie życia dzieci. Ze wszystkich opowiadań tylko "Dzień Staśka..." był napisany w 1943, czyli podczas wojny. I jest najbardziej przejmujący. Pozostałe opowiadania pisane są w latach '50 i jest w nich więcej dystansu. "Staśka" czyta się, jak relację z wydarzeń, które właśnie się stały, a pozostałe opowiadania czyta się na zasadzie "tak to na przykład wyglądało". Ale i tak są bardzo wartościowe. Książkę czytałem moim dzieciom wczesnoszkolnym bo uważam, że wrażliwość na okrucieństwa wojny to ważna sprawa, może jeszcze zanim zaczną oglądać hollywoodzkie filmy. A tu pokazane jest dobitnie, jak wojna odbiera dzieciom wszystko. Jak niewinna zabawa niesie ze sobą tragiczne konsekwencje. Jak opieka nad zwierzęciem ociera dziecko o śmierć. Jak nieusłuchanie mamy (z powodów, wystarczyłyby dla każdego dziecka w czasie pokoju) może oznaczać dla mamy wyrok śmierci. Pokazane jest też jak wszechobecny staje się głód i brak żywności.

Bardzo fajna, letnia przygodówka z akcją w okolicy zamku Niedzica. W tej książce odnajdziemy wakacyjny klimat - biwaki pod namiotem, wyprawy do ruin i szukanie skarbów. Powieść można polecić nie tylko dzieciakom i młodzieży. Szczególnie fajnie się czyta podczas wyprawy na Spisz.

Mimo iż długo się nad tym zastanawiałam, nic mnie nie oświeciło i nadal nie mam pojęcia jaką książkę z dzieciństwa nie zdążyłam, a chciałabym przeczytać. Skąd zatem wybór pozycji Marii Kruger? Tak prozaicznie, czytając książki Autorki pamiętam, że zawsze lubiłam jej bohaterów, treść czytała się płynnie i z zainteresowaniem przedstawianych perypetii, a że nie wszystkie wówczas przeczytałam, więc można nadrobić. Czy z przyjemnością? Na pewno sięga się do książek Kruger z wielkim sentymentem, Karolcie czytywałam dzieciom na głos i wraz z nimi przeżywałam, już nie własne, a ich emocje. Lucynka, nastolatka żyjąca w latach 70-tych jako opiekunka podrzuconego dziecka do domu Prandotów. Perypetie jakie temu zdarzeniu towarzyszą, poszukiwanie ojca dziecka to dość zabawnie przedstawione zdarzenia. I pomimo przemyśleń bohaterki, które dla dorosłego nie są niczym odkrywczym, a momentami nieco nużące, to całość wypada dobrze i lekko. Ciekawe doświadczenie. To co innego czytać literaturę młodzieżową we właściwym dla niej czasie, a co innego z punktu dojrzałego człowieka. Treść może dla nas dorosłych już trącić banalnością, a ze względu na czas powstania utworu może odbiegać mocno od obecnych realiów, co nieco śmieszy. Powiedziałabym: inne czasy, inne technologie. Co przekłada się na wrażliwość dzisiejszej młodzieży, jej problemy i sposób podchodzenia do zdarzeń w ich życiu, a przy tym nieporadność. Gdyby ktoś chciał zderzyć dzisiejszą nastolatkę z literaturą dla młodych swoich czasów, to poleciłabym Marię Kruger, bo to są dobre lektury. Być może wydać się mogą młodym czytelnikom, że zbyt infantylne, staroświeckie (bo jak tu żyć bez telefonu!),ale za to pocieszające, bawiące, wzruszające i uczące dzielenia się emocjami, radami, wsparciem.