Savoir-vivre. Poradnik dobrego wychowania

"Po orgazmie w naszym mózgu wydziela się specyficzna substancja chemiczna nazywana oksytocyną, nazywana też hormonem przytulania." 1111 książka w "przeczytanych". Przyznaję, że nie rozumiem dość niskiej oceny. Może to efekt zgryźliwego i uszczypliwego poczucia humoru autorki, który niekoniecznie przypadnie męskiemu czytelnikowi do gustu? Styl jest luźny, wzorowany na tekstach z "Cosmopolitana". Sama pozycja dość krótka lecz rzetelna, przygotowana przez psycholożkę. Książeczka porusza szereg aspektów i nie skupia się jedynie na technikach lecz na całej otoczce. Poznajemy jakie były poglądy naszej cywilizacji na kobiecy orgazm. Poszczególne jego aspekty fizyczne, emocjonalne, duchowe. Czemu sam orgazm służy. Do tego mamy też o chorobach i zaburzeniach utrudniających osiągnięcie tegoż. Całą otoczkę tworzącą atmosferę. Dla mnie najfajniejszy fragment zawarłem w cytacie, który otwiera tą opinię. Ale cenię też rozdział o pocałunkach oraz o... gotowaniu. W sumie to książeczka jest pewnego rodzaju kompendium, jak "Sztuka Kochania" Wisłockiej. Jeżeli czytelnik będzie chciał więcej - w bibliografii jest wszystko. Nie ma co się zniechęcać oceną. Trzeba przeczytać to co kobieta, będąca psychologiem, przygotowała przez 13 miesięcy.

Poradnik ten składa się z trzech części. Pierwsza mówi o savoir-vivre czyli o tym w jaki sposób zachować się w różnych sytuacjach, jak podejmować gości honorowych, jak przygotować nakrycia stołów itp. Druga podpowiada nam jak kreować własny wizerunku, czyli jak się ubierać i dbać o swój wygląd. Trzecia objaśnia nam tajemnice zachowań dyplomatycznych, wskazując cechy charakteru oraz umiejętności, jakimi powinna dysponować osoba dobrze wychowana. Poradnik godny uwagi - wiedzy na ten temat nigdy nie za wiele :) Jedyna moja krytyczna uwaga dotyczy sposobu wydania - marginesy w tej książce są zbyt duże. Zmniejszenie ich wpłynęłoby na zredukowanie liczby stron = ilości zużytego papieru = kosztów druku.

Czytając książkę miałem początkowo wrażenie, że jest ona mocno przesadzona, przerysowana. Po jej przeczytaniu nadal mam takie wrażenie. W zdrowym związku sytuacje tu opisane nie występują. ALE nie wystepuja wszystkie na raz. Jeżeli dłużej sie nad nią zastanowię to dochodzę do wniosku, że ta książka moze zobrazować wiele mrocznych sfer bycia rodzicem, nie tylko ojcem. Dać do myślenia dlaczego tak moze sie dziać, i moze nie wprost ale zawsze, dac wskazówki co robić lub czego nie robić by do opisanych sytuacji nie dochodziło. Życzę od siebie każdemu czytelnikowi, by jednak rodzicielstwo przebiegło spokojniej niż tak jak opisane przez większość czasu w tej książce.

XXI w. – czas, kiedy przychodzi nam zmierzyć się z konsekwencjami walk feministek o równouprawnienie. O noszenie spodni, karierę zawodową i równe z mężczyznami zarobki. Ale co z tradycyjną rolą kobiet? Co z zajmowaniem się domem, opieką nad dziećmi, sprzątaniem czy gotowaniem? Kto w sytuacji, kiedy matka realizuje się zawodowo, przejmuje obowiązki, o których nie da się przecież zapomnieć? Mężczyźni? Ojcowie? A i owszem, coraz częściej możemy zaobserwować nowy model rodziny – kobieta w pracy, a mąż w domu. Zamiana ról niewątpliwie ma swoje konsekwencje – panie zamieniają się w jędze, które biorą na siebie zbyt wiele zobowiązań, a panowie? Tytułowi dranie na kanapie? Miałam okazję czytać „Jędzę w domu” Cathi Hanauer, w której wypowiadały się współczesne kobiety, które zmagają się z nowym modelem rodziny, który coraz częściej możemy zaobserwować w społeczeństwie. Raz za razem ktoś decyduje się na związek partnerski, równe dzielenie obowiązków zawodowych i tych związanych z domem i dziećmi. Czasem rozwiązanie to wypala, czasem nie, co mogliśmy zauważyć w „Jędzy w domu”. Ale co z mężczyznami? Jak oni zapatrują się na ten nowy model, który zaczyna spychać ich do dziecięcych pokoi i kuchni wypełnionej brudnymi garami i bulgoczącą na kuchence zupą? Właśnie dlatego powstał ciąg dalszy, a raczej przeciwieństwo „Jędzy…”, czyli „Drań na kanapie”, w którym to mężczyźni zabierają głos w tej jakże istotnej sprawie. Tym razem spotykamy się z 27 facetami, którzy wypowiadają się nie tylko na temat nowego modelu rodziny, ale również wolności, ojcostwa, zdrady i rozwodów. Myśląc stereotypowo, wydaje nam się, że to niemożliwe, żeby mężczyźni otwierali się przed publicznością ukazując swoje głęboko skrywane emocje. Przecież faceci są prości jak budowa cepa, więc gdzie tu opcja na gadanie o uczuciach? Oj, mylicie się w swoim bardzo błędnym myśleniu. To, że na co dzień mężczyźni się nie uzewnętrzniają, nie znaczy to, że nie myślą i nie czują. Tutaj mamy świetny dowód na to, że jednak tak jest, bo wypowiadający się w publikacji mężczyźni opowiadają o swoim życiu z niebywałą szczerością i wrażliwością, która zaskakuje. Mój ulubiony tekst, który zadziwił mnie męską uczuciowością, był tekst Elwooda Reida „Nie chciała Wrażliwego Faceta New Age – chciała mnie”. Jednakże znów pojawia się ten sam problem, który pojawił się w przypadku „Jędzy w domu”. Otóż trudno odnieść realia przedstawione w książce, do tych naszych polskich, zupełnie odmiennych. Bo po pierwsze, model rodziny, w którym to kobieta zarabia, a mężczyzna zajmuje się domem, wciąż jest naprawdę rzadki, przede wszystkim przez to, że nie możemy sobie pozwolić na to, by tylko jeden małżonek pracował – większości społeczeństwa nie stać na taki luksus. A po drugie, w książce w głównej mierze wypowiadają się reporterzy, redaktorzy i freelancerzy, którzy mogą pozwolić sobie na pracę w domowym zaciszu (bądź chaosie) – ilu Polaków pracuje w domu, zarabiając na zleceniach, które napływają nieregularnie? Jak na moje oko, niewielu, przynajmniej w moim bliższym i dalszym otoczeniu. To trochę ujmuje na wartości publikacji, gdyż nie jesteśmy w stanie odnieść jej do własnego życia i do polskich realiów. Tak więc czyta się przyjemnie, owszem, ale z chęcią przeczytałabym takie publikacje, zarówno wypowiedzi kobiet, jak i mężczyzn, w wersji polskiej – może wtedy łatwiej byłoby nam się utożsamić z bohaterami czy wypowiadającymi się osobami. W żadnym wypadku nie żałuję, że przeczytałam zarówno „Jędzę…”, jak i „Drania…”, bo były to naprawdę wartościowe teksty, dzięki którym poznałam instytucję małżeństwa i rodziny z trochej innej perspektywy – w głównej mierze takiej, której sama nie chciałabym w swoim życiu spotkać, więc teraz wiem, czego się wystrzegać i do czego nie dążyć. Polecam, jako przyjemną, często pełną humoru i wzruszeń, ciekawostkę.

W tej książce zmieściły się wszystkie, szumnie brzmiące ostatnimi czasy, teorie związane z rozwojem osobistym i psychologią. Proponowane tu rozwiązania, czasem zakrzywiające obraz rzeczywistości, mają rację bytu pod warunkiem ich umiejętnego wdrażania, do którego potrzebna jest głęboka refleksja nie tyle nad sobą, co nad kształtem i pojmowaniem rzeczywistości jako takiej.

Poradnik dobrego zachowania, który dostałem na 18 urodziny od babci (czyżby to była jakaś mała aluzja w moją stronę?). Napisana bardzo przystępnym językiem przyjemna lektura, która zawiera ciekawe informacje o konwenansach z dawnych lat, ale w dzisiejszych czasach jednak pachnących już naftaliną. Jeszcze nie zdarzyło mi się wykorzystać w realnym życiu żadnej informacji zawartej w książce Pietkiewicza.

Poradnik dostałem od przyszłej mamy naszego synka. Do porodu zostało parę miesięcy, więc miałem czas na spokojnie zapoznać się ze wskazówkami dla przyszłych tatusiów. Mówiąc szczerze, prezent bardzo mnie ucieszył bo do tej pory nie miałem styczności i doświadczenia z małymi dziećmi. Poradnik okazał się strzałem w dziesiątkę. Co prawda nie jest idealny, ale żaden poradnik nie jest. Jednak każdy znajdzie tu coś dla siebie. Wiele informacji i porad przyda się w życiu rodzinnym. Myślę, że jest to bardzo dobra lektura nie tylko dla przyszłych ojców, ale również dla mam. Warto zapoznać się z jej treścią.

Książkę czytałam nieco przed urodzeniem mojej pierwszej córki :) Nie zapoznawałam się wcześniej z poprzednimi książkami autorki, więc oceniam ją niezależnie. Jest to ciekawy poradnik, który warto przejrzeć, choć już niektóre rzeczy są nieaktualne. Na pewno przydatne są porady dotyczące mocnych nudności w ciąży i sposobów na ich złagodzenie (w moim przypadku działało) oraz chociażby hartowania brodawek (działało średnio) i hartowania skóry na brzuchu, aby zpaobiec rozstępom (w moim przypadku działało). W obecnej ciąży również stosuję te porady. Autorka mocno podkreśla, że poród i opieka nad dzieckiem powinny być w zgodzie z naturą, rytmem dziecka i naszymi pierwotnymi potrzebami: że karmienie na żądanie, że tulenie jest ważne, że noszenie pomaga się maluchowi rozwijać, że nam też opieka nad dzieckiem przynosi korzyści w postaci umacniania więzi. Polecam wraz z nowszymi publikacjami, które też mogą wiele wnieść. Szczególnie przydatne jest opisanie faz porodu i chwil po narodzinach - daje to nam dobry obraz sytuacji, który można przywołać w potrzebie.

Fantastyczna książka szybko się czyta i jest dużo poruszających ważnych wątków osób DDD. Wiem to bo jestem jedną z nich ,więc polecam przeczytać i na koniec napisać swoje życie i przypatrzeć się uważnie co się kiedyś wydarzyło w twoim szyciu i czy się z tym pogodzić. I ruszaj dalej zdobywać świat 🥰🥰🥰 PS: książka bardziej już dla osób które mają pod kontrolą emocje.

Pani Dorota ma ogromną i rzetelną wiedzę o dzieciach. Odnoszę jednak wrażenie, że na tym temacie ta wiedza się kończy, a szkoda. Sposób wypowiadania się o rodzicach: krytyka matek i idealizowanie ojców budzi moje poważne zastrzeżenia. To nie jest styl, który do mnie przemawia. Nie od dziś wiadomo, że ten nie popełnia błędów, kto nic nie robi 😉 i że ludzką rzeczą jest błądzić… zastanawiam się do kogo skierowana jest ta książka… do świadomych rodziców raczej nie.

"I Ty możesz być SuperTatą!" - zapewnia nas Dorota Zawadzka z okładki książki. Któż by nie chciał być takim SuperTatą? Czy poradnik ten, napisany przez jedną z najpopularniejszych psycholożek w Polsce, zmieni przerażonego męża w odpowiedzialnego tatusia? Książka wydana jest w sztywnej oprawie, na kredowym papierze, zawiera wiele ilustracji, a ważne informacje są podkreślone. Co więc oferuje nam SuperNiania? Otóż na początku mamy wstęp dla przerażonego tatusia, w którym jest zapowiedź nadchodzących zmian w jego życiu oraz jakie konsekwencje wynikają z posiadania potomka określonej płci. Przyszły opiekun dowie się, jak zadbać o swoją kobietę w trakcie ciąży, czego się w tym okresie spodziewać i przed czym warto się zabezpieczyć. Następne rozdziały poświęcone są kolejnym etapom ewolucji rodzicielstwa (wszak rodzic niemowlaka ma zupełnie inne zadania, niż rodzic przedszkolaka) oraz... relacji w małżeństwie, na które jest położony dość duży nacisk - bo przecież dziecko jest owocem związku, a nie jego gwoździem do trumny. Niewątpliwymi zaletami poradnika jest czytelność (nie mylić z estetyką) oraz proste wyjaśnienie wszystkich zagadnień - z otwartością, bez zastraszania zniszczonym życiem towarzyskim i bez mydlenia oczu kupkami zabieranymi przez podwórkowe skowronki. Ponadto znajdziemy tu opisy konkretnych sytuacji mogących rodzić ewentualne problemy, a których można wcześniej uniknąć (w domu, sklepie, piaskownicy, u znajomych etc.). Niestety, książka jest dość specyficzna - zawiera jedynie elementarne informacje (typu: kobieta w ciąży może mieć nudności...) i dobra jest tylko dla tych tatusiów, którzy są z początku przerażeni nadejściem nowego członka rodziny i nigdy w życiu nie mieli prawdziwej publikacji stricte traktującej o roli rodzica. Niemniej jednak wydaje mi się, że lektura ta, w ostatecznym bilansie, może dać spory zastrzyk pozytywnej energii, która przyda się każdemu rodzicowi.

Warto sięgać po poradniki bo zawsze można w nich znaleźć coś ciekawego - wskazówkę, która w danym momencie może być na wagę złota. Warto się upewnić, że nasze dziecko rozwija się harmonijnie i że jego zachowanie nie jest niesklasyfikowanym nigdzie odstępstwem od normy. Poradnik ma przystępną formę, zawiera proste i zwięzłe rady, które na pewno pomogą w lepszym zrozumieniu naszego dziecka i lepszej komunikacji z nim.

Poradnik do którego zaleceń lepiej się nie stosować, przypomina mi książkę "Jak wytresować kota". Docelowo odbiorcą są rodzice, nauczyciele i uczniowie Jenak są to tak zróżnicowane grupy osób, że cały przekaz nie zadowoli żadnej z nich. Najlepiej sięgnąć po tę pozycję po opuszczeniu murow szkoły (pod każdym względem). Lekko napisana i z humorem.

Fantastyczna książka! W ciekawy sposób opisuje odmienności rozwoju chłopców; zawiera szereg wskazówek i historii, które warto przeczytać. Nie jest jedynie zbiorem opinii, ale autor przytoczył wyniki badań naukowych, którymi podpiera zamieszczone informacje. Do tego wszystko okraszone humorem. Gorąco polecam!

Ciekawe spojrzenie autorki na świat dziecka i jego rodziców oczyma psychologa. Przy czym należy od razu zaznaczyć, że nie jest to poradnik, który wskaże konkretne rozwiązanie w konkretnym przypadku. Przez co nie można też tej pozycji odbierać jako przewodnika po meandrach postępowaniach dzieci i ich rodziców. Choć z drugiej strony w każdym z opisanych przypadków (opisanych luźno) autorka wyjaśnia w czym leży problem a raczej gdzie go szukać i w jaki sposób ona podjęła działania zmierzające do zamiany negatywnych relacji. Po przeczytaniu mogę powiedzieć, że autorka ma bardzo zdrowe podejście do tematu. Wszak jeżeli mamy mamisynka, takiego który oczekuje, że ktoś w domyśle mamusia uszykuje śniadanko, posprząta to czy można jeszcze coś zmienić w podejściu takiej osoby gdy już jest dorosła?

Zakupiłam tę książkę przypadkiem stojąc w gigantycznej kolejce przed świętami na Poczcie Polskiej. Nie żałuję. Podróżuje codziennie do pracy daleko pociągiem i spotykam mnóstwo osób, których świat dobrych manier ominął. Każdy powinien ją przeczytać. A o samej książce: "Czy kobieta zawsze ma pierwszeństwo? Jakie zasady obowiązują w komunikacji miejskiej? I jak jeść homara, żeby się nie skompromitować? Skorzystaj z doświadczenia autorytetu w dziedzinie dobrych manier i naucz się radzić sobie w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Elisabeth Bonneau nie tylko otwiera przed tobą drogę do świata savoir - vivre'u, ale także wyjaśnia, skąd się wzięły zasady dobrego wychowania. Dzięki podanym przez nią informacjom będziesz mógł odróżnić zachowanie poprawne od właściwego w danej sytuacji i pożegnać się z regułami, które już dawno stały się przestarzałe".

Unikalny i poruszający zapis przeżyć terapeuty, dziecka autystycznego i jego rodziny. Książka, choć nie jest pozycją naukową, posiada olbrzymią wartość poprzez bogactwo obserwacji, dotyczących funkcjonowania dziecka w procesie zmian rozwojowych. Książka stanowi zapis terapeutki która przez rok zajmowała się dzieckiem . Dla mnie za krótka.