Ojciec Pio. Osobowość i posługa w relacjach współczesnych

„Mój Chrystus Połamany” autorstwa hiszpańskiego jezuity o. Ramona Cue Romano, składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera pięć pogadanek - medytacji wielkopostnych wygłoszonych w telewizji hiszpańskiej. Druga - Mój Chrystus Połamany odwiedza mieszkania - została dopisana po kilku latach. Książka o. Ramona Cue Romano to Ewangelia opowiedziana językiem współczesnej codzienności. Dzięki niezwykłej formie i aktualnej dla naszych czasów fabule zawarte w niej nauki trafiają w serca nawet mniej wrażliwe. To przede wszystkim opowieść o bezgranicznej miłości Boga, który identyfikuje się z każdym cierpiącym człowiekiem i nigdy nie rezygnuje z żadnego z nas. Opowiada o tym, jak często możemy takiego Chrystusa odnaleźć w każdym z nas i pośród tych najbardziej opuszczonych, zaniedbanych, chorych. Wymowne treści skłaniają do refleksji nad samym sobą, swoim postępowaniem i życiem. Historia oszpeconej, połamanej figurki okazała się wspaniałą nauką. Nauką, która pozwala zrozumieć to, czego Chrystus oczekuje od człowieka. Przepiękna lektura, polecam nie tylko osobom wierzącym. Książkę trafiła do mnie z wystawki i za co bardzo dziękuję ofiarodawcy, teraz powędruje do mojej koleżanki Ani a od Ani do .…… i niczym „Mój Chrystus Połamany”, będzie sobie co raz dalej wędrowała. Myślę, że kiedyś znów do niej wrócę, jeśli oczywiście wróci do mnie. Takich opowieści sobie i Państwu życzę. Jan Paweł II, dziękując za otrzymane w darze od o. Ramona Cue Romano utwory "wyraził uznanie dla treści utworów tak natchnionych i sugestywnych" i określił je jako „chwalebną formę apostolstwa”. Cyt: „- Jak ci się zdaje, jacy ludzie mnie szukają? Ludzie weseli i szczęśliwi nie pamiętają o mnie, nie potrzebują mnie, ani nie pragną mnie widzieć na swych zebraniach gwarnych i szaleńczych, bo ja im psuje zabawę...Wówczas, gdy są szczęśliwi, ja jestem zbyteczny. Lecz trzymają mnie w rezerwie, aby gdy przyjdzie cierpienie... (….) - Jak możesz to wytrzymać, Panie? - Bo kocham. Lecz oto widzisz konsekwencje tego: spójrz na mnie. Ukrzyżowany na Kalwarii. A teraz... bez twarzy, okaleczony, bez jednego ramienia i z noga uciętą w połowie. Ty mnie nazywasz "Mój Chrystus Połamany". Zgoda. Połamany przez wszystkie cierpienia, udręki, zmartwienia wszystkich ludzi. ( …) Jeżeli będziesz bardzo zdrowy i nic cię nie będzie bolało, ani nie będziesz chrześcijaninem, ani nie będziesz mój. Ja przyciągam jak magnes, (...) wszystkie cierpienia ludzkie. Ci, którzy są moi, mają udział w tej mojej właściwości. O ile zaczniesz upodabniać się do Chrystusa, zaczną cię szukać, otaczać, oblegać. łamać cierpienia ludzi. I staniesz się maleńkim połamanym Chrystusem; ty sam dla twoich braci - i przez nich.” (139).

Genialne... Książka jest o pogubionym wewnętrznie młodzieńcu doświadczającym pustki, który jednak nie pogodził się ze swoi losem, wierzy w lepsze jutro i niestrudzenie poszukuje sensu. Na swojej drodze spotyka starego mędrca, który staje się jego przewodnikiem w poszukiwaniach i pomaga młodzieńcowi odnaleźć odpowiedzi na pojawiające się pytania. Mędrzec szybko zdobywa autorytet młodzieńca i z czasem staje się jego swoistym mentorem pomagającym uporządkować młodemu życie i myśli. Stopniowo pomaga młodzieńcowi stać się młodym mężczyzną, przyszłym mężem, ojcem. Najpiękniejsze w tej książce jest to, że potrafi wskrzesić miłość w sercu. Cała książka dotyczy tematu miłości, pomaga ją poznać, zgłębić i lepiej zrozumieć. PS polecam czytać zgodnie z zaleceniami autora ^^

Czytałem wydanie ósme z 2008 roku. Odniosłem wrażenie, że trzymam w rękach rzetelnie przygotowany materiał, dlatego bardzo dobrze odbierałem treść tej książki. Zostały przedstawione najważniejsze sprawy dotyczące objawień fatimskich. Bardzo spodobał mi się jeden spośród dodatków z końca książki zatytułowany "Fatima – wyjaśnienie i rozwiązanie współczesnego kryzysu" autorstwa Plinio Correa de Oliviera, który ukazał się w miesięczniku "Catolicismo" (nr 29, maj 1953 roku). Wizjonerom w sposób nadprzyrodzony zostały przekazane krótkie modlitwy. Jedną z nich Matka Boża zalecała odmawiać po każdej tajemnicy różańca świętego – ta praktyka później została spopularyzowana wśród katolików (sam tego doświadczyłem). Maryja napominała ludzi, aby przestali grzeszyć, a jeśli nie usłuchają, to spotka ich kara (wojna, głód, prześladowanie...). Publikacja warta uwagi i przeczytania, w trakcie lektury pobudzająca do rozważania i modlitwy (pomocne wzorce modlitw umieszczono w treści książki).

Uważam, że absolutnie ten tekst nie może podlegać ocenie w kategorii: książka dobra, książka słaba. Trzeba mieć świadomość biorąc do ręki, sięgając po te słowa, że są to najbardziej osobiste, intymne, najdelikatniejsze a za razem mocne, jednoznaczne, myśli dotyczące doczesności, wieczności Człowieka Wielkiego. To jest po prostu "Obnażenie Duchowe". Ja odczytując słowa czułam się wręcz onieśmielona, zażenowana ....

Dość interesująca pozycja, chociaż czytało mi się ją nieco opornie, być może ze względu na specyficzny styl( tj. świadectwa wielu różnych osób, dużo faktów w "niedużej przestrzeni "). Natomiast sama postać ojca Pio zaintrygowała mnie i pobudziła moją wyobraźnię. Lektura godna uwagi.

Książka jest wywiadem z Janem Pawłem ll. Papież odpowiada na pytania, nie zawsze łatwe. Jest to pozycja nie tylko dla katolików. Dowiemy się z niej wielu ciekawych rzeczy chociażby o religii chrześcijańskiej. A sam papież jest wielkim myślicielem, filozofem, erudytą.

Jest garść informacji o tym, jak wygląda czyściec. Głównie są to wskazówki do rozwoju życia duchowego poszczególnego czytelnika tej książki. Treść pozwala "przybliżać się" do Boga. Na pewno pobudza do przemiany życia na lepsze. Porady nie są ułożone tematycznie, lecz według chronologii, a to powoduje trochę chaosu w przesłaniu. "Rękopis z czyśćca" jest jakby apelem do stałej pracy nad swoim wnętrzem.

Dosyć sceptycznie byłam nastawiona do ruchów charyzmatycznych ale z drugiej strony przecież Bóg może działać w różny sposób. Pamiętam jak ks. Piotr Glas opowiadał o kaznodziejach nakładających ręce na głowy w następstwie którego wierni padali na ziemię, powiedział wtedy "Bóg nigdy nie sprowadza człowieka do parkietu". Czytając o uzdrowieniach dokonywanych przez Boga przy użyciu E. Tardifa nigdzie nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ktoś fizycznie upadł. Dlatego jestem skłonna wierzyć, że uzdrowienia opisywane w książce pochodziły od Boga a nie od złego ducha. E. Tardif opisując te wszystkie przypadki działania Boga nie gloryfikuje siebie, zawsze odnosi się do Jezusa i Maryi. Jednym Bóg otwiera serca poprzez udział w rekolekcjach charyzmatycznych, innym na Mszy Trydenckiej a jeszcze innym w trakcie "zwykłego" coniedzielnego nabożeństwa. Nie jest ważne JAK działa, ważnym jest ŻE działa. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie przypadkowo poznany katolik, który zna jednego z najlepszych polskich gitarzystów - ów gitarzysta nawrócił się po tym jak "przypadkowo" trafił właśnie na tę książkę.

Treści zawartych w książce nie sposób ocenić, bo to należy do osobistej oceny każdego z nas. Jak mamy stwierdzić, czy to wszystko jest prawdą? Czy Bóg rzeczywiście dał nam oblicze Jezusa na kawałku bisioru? Czy to jeden z mitów? Ja nie wiem co o tym myśleć... Książka jest z pewnością godna polecenia. Ukazuje nam niesamowicie wiele faktów, ale i przypuszczeń, które budzą wiele kontrowersji. Kilka razy miałam gęsią skórkę. Minusem jest dla mnie styl dziennikarza. Jakoś nie przypadł mi do gustu. Coś, jakby silił się na skrzyżowanie kazania z powieścią o miłości na tle Włoskiej sielanki.

Książką opowiadająca o życiu świętego Ojca Pio oraz o licznych cudach które dzięki łasce Bożej działy się za przyczyną tego wielkiego świętego. Książka ta jest skierowana do każdego jednak myślę że najbardziej do osób wątpiących w Boga lub niewierzących. Dobrze aby przeczytały ją także osoby cierpiące na różne choroby aby przekonały się że mogą szukać wstawiennictwa tego wielkiego świętego w uzdrowieniu z choroby. Osobiście uważam że tego typu książki powinny mieć priorytet u każdego czytelnika.

To kompletny podręcznik religii katolickiej. 750 stron, drobnym drukiem... to nie jest krótka ani łatwa lektura. Autorzy sami z resztą podkreślają, że przeznaczona jest głównie dla katechetów, żeby na jej podstawie dopiero nauczać "zwykłych ludzi". Jednak kto poważnie podchodzi do swojej wiary, warto ją przeczytać. Ja ją czytałem bardzo długo, powoli, uważnie, po kilka stron dziennie. O ile Pismo Święte to po prostu historia (pełna cudów, nadprzyrodzonych zdarzeń) opisująca Jezusa i pierwsze lata Kościoła, a dla Chrześcijan oczywiście pismo objawione, o tyle KKK stanowi współczesny, systematyczny opis religii katolickiej, jaka na tej podstawie powstała i jaką mamy teraz. Katechizm napisany jest specyficznym, trudnym językiem, ale po przyzwyczajeniu się można dostrzec, że to wszystko "trzyma się kupy", pochodzi jedno z drugiego, a nie stanowi jakiś zbiór arbitralnych decyzji i narzuconych nam norm. Książka opisuje, w co wierzymy (jaki jest Bóg, kim jest Jezus, jaka jest natura człowieka). Omawia szczegółowo modlitwy "Ojcze nasz" i wyznanie wiary "Wierzę w Boga", a także przebieg i znaczenie liturgii (mszy świętej). Omawia nauczanie moralne Kościoła, w tym "10 przykazań", a także tematy trudne i kontrowersyjne, jak dopuszczalność aborcji, eutanazji, wojny czy kary śmierci. Nie każdy czytelnik musi się ze wszystkim zgadzać, ale warto poznać opinię Kościoła, który jest przecież znaczącą siłą w kwestiach moralnych na świecie. Moim zdaniem w czasach, kiedy każdy może szybko i w sposób viralowy głosić swoje opinie w Internecie, warto sięgnąć po "content" tak bardzo odmienny w formie i treści. Tak, jak swoje zdrowie powierzamy lekarzowi, a cieknący kran hydraulikowi, tak swoje życie duchowe i moralne warto oddać w ręce tych, którzy swoje całe życie poświęcili tym tematom i kontynuują pewną ciągłość od ponad 2000 lat, a nie polegać tylko na sobie.

Była to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Nie ostatnia :-) Ksiądz Roman Rogowski (1936-2023) był niesamowitą postacią, z którą wielokrotnie dane mi było się spotkać, by prosić o dedykacje w jego licznych publikacjach (dla siebie lub w prezencie dla znajomych). Najwięcej było właśnie egzemplarzy różnych wydań "Mistyki gór". Styl autora jest specyficzny i pewnie nie każdemu będzie odpowiadać, tak jak tematyka religijna tego dzieła. Żadna jednak inna lektura nie odpowiada moim zdaniem lepiej na pytanie czemu chodzimy w góry, czego tam szukamy i czego nas one uczą. Pozycja - moim zdaniem - obowiązkowa, nie tylko dla osoby wierzącej, ale każdego turysty zakochanego w świecie gór. Fascynacja Tatrami i Ślężą, górami Europy i Azji itd. bije niemal z każdej strony "Mistyki gór".

Książka, którą zawsze chciałam przeczytać. Najpierw stała na półce u mnie w rodzinnym domu, później trafiła do mojego domu. I wreszcie ją przeczytałam ! Ależ się cieszę😀, choć przyznam, że czuję niedosyt 😉 Dlaczego? Ponieważ nie jest to stricte Pismo Święte. „Ilustrowana Biblia młodych” przedstawia najważniejsze wydarzenia ze Starego i Nowego Testamentu cytując niejednokrotnie pierwowzór literacki. Do tego to wydanie jest wzbogacone o liczne obrazki, które zapewne u młodego czytelnika mają pobudzić wyobraźnię. Brakuje mi tu wielu treści, choćby Psalmów , czy Apokalipsy Św. Jana. Ale tak jak jest napisane w przedmowie: „Cel tej kolorowej księgi będzie spełniony, jeżeli zachęci ona do czytania i rozważania całej Biblii”, pozostaje mi chwycić za całe Pismo Święte i się zagłębić w Jego treści 😉 Polecam . Ocena 8/10.

Żywot i bolesna męka Pana Jezusa Chrystusa i Najświętszej jego matki Maryji Ponieważ wydanie z XIX w. jest w domenie publicznej. Daję linka do tego wydania z Śląskiej Biblioteki Cyfrowej https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/439580/edition/412253?language=pl Muszę jednak podkreślić, że to wydanie z XIXw. ma niepoprawne tłumaczenie słowa "Pascha" jako "Święto Wielkanocy", a także dawną ortografię. Zapewne dlatego, jest tu Święto Wielkanocy", bo było przygotowywane dla polskiego czytelnika. Tlumaczeniowa inkulturacja moim zdaniem wprowadza trochę zamieszania. Tlumacz powinien zostać przy słowie Pascha. Nowsze wydania w tym miejscu mają już Pascha. Uszkodzone strony z wydania z XIX w. najprawdopodobniej mają taki tekst: "Wiadomo jak niezwykłe zainteresowanie wzbudziły opowiadania świątobliwej zakonnicy z Duelmen, Anny Katarzyny Emmerich, dotyczące żywota Pana naszego Jezusa Chrystusa i Najświętszej Matki Jego. W języku polskim ukazały się dotąd: „Żywot Najświętszej Maryi Panny” i „Bolesna męka Pana naszego Jezusa Chrystusa,” stanowiące część tylko objawień. Nie pojawiły się jeszcze: „Żywot Jezusa Chrystusa” i „Tajemnice Starego Przymierza,” odnoszące się do przyjścia Zbawiciela, Postanowiłem przeto wydać wszystkie objawienia świątobliwej Dziewicy, według zapisków Klemensa Brentano, "w porządku takim, iżby tworzyły pewną całość. Za wzór wziąłem sobie najstaranniejsze tychże objawień wydanie, Pusteta w Regensburgu, jedynie może kompletne. Porządek treści niniejszego dzieła jest następujący: 1) Żywot Katarzyny Emmerich. 2) Tajemnice Starego Przymierza, przez które Pan Bóg przyjście jednorodzonego Syna Swego i przyjęcie przez Niego człowieczeństwa przysposobił. 3) Objaśnienia, dotyczące Niepokalanego poczęcia Najświętszej Maryi Panny i opis Jej życia aż do powrotu Najświętszej Rodziny z Egiptu do Nazaretu. 4) Nauczycielski urząd Jezusa Chrystusa, bolesna męka i śmierć Jego, zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, zesłanie Ducha Świętego, śmierć i wniebowzięcie Najśw. Maryi Panny. 5) Działalność i śmierć Apostołów świętych. 6) Nauka o cudach i objawieniach Kiedy powiernik świątobliwej Dziewicy, Klemens Brentano — którego Opatrzność powołała, iżby to, co jej, Annie Katarzynie Emmerich, objawiła spisał i ogłosił — pierwszy wydał zbiór tychże objawień p. t.: „Bolesna męka Pana naszego Jezusa Chrystusa,” nazwał je skromnie „Rozmyślaniami,” pragnąc widocznie, aby uważano je jedynie jako rozmyślania wielkopostne pobożnej Dziewicy, która się Bogu poświęciła. Nie starał się też Klemens Brentano, mimo że uposażony był jako poeta talentem niezwykłym, o styl wytworny, lecz zachował prostotę opowiadając tak, jak słyszał z ust świątobliwej zakonnicy. Mimo to nieliczni początkowo czytelnicy spostrzegli, że dzieło to nie jest wytworem rozumowania ludzkiego, lecz zbiorem objawień pochodzących od Boga. Sam świątobliwy żywot Anny Katarzyny Emmerich, który Klemens Brentano na czele dzieła umieścił, uprawniał do podobnych przypuszczeń i w domysłach tych utwierdzał. Zważywszy łaski, jakiemi Pan Bóg Annę Katarzynę Emmerich obdarzył, niewysłowione cierpienia, wszystkie objawy stanu jej nadzwyczajnego, stajemy wobec następującej alternatywy: albo uznamy, że to, co Klemens Brentano opisał i ogłosił jest może płodem bujnej wyobraźni, a zatem mylnem, (w tym wypadku potępienia godnem),albo, że jest prawdą. Z powodu niezwykłych zjawisk, jakie przedstawia żywot świątobliwej zakonnicy z Duelmen, nikt nie da słuszności pierwszemu twierdzeniu; gdyż błogosławieństwo, jakie dzieło to szerzy, zbyt jest widocznem, aby móc mu prawdy zaprzeczyć. Któż bowiem, przeczytawszy je, nie doznał pociechy i nie stał się pobożniejszym? Któż nie odczuł pod wpływem tryskającej z niego prawdy, żaru miłości ku Najśw. Sakramentowi, Matce Bożej i Kościołowi świętemu? Ostatecznie sam Klemens Brentano nie pragnął nadać dziełu temu znaczenia większego, jak na to zasługują wszystkie inne rozmyślania dusz pobożnych, z miłości do Zbawiciela mękę Pańską rozważających. Nie było więc nawet zamiaru wprowadzenia w błąd czytelników; natomiast była chęć i pragnienie przyczynienia się do powiększenia chwały Bożej. Gdyby kiedyś te Rozmyślania – oto jego słowa [Brentana]— zajęły miejsce pomiędzy tylu innemi pracami analogicznemi, które podyktowała miłość ku Jezusowi Chrystusowi, trzebaby zaprotestować przeciw nadawaniu im znamienia prawdy historycznej. Pragnąłbym tylko, iżby domieszczone były do szeregu dzieł, poświęconych rozpamiętywaniu męki Pańskiej!” Ze słów powyższych wynika, że tak Klemens Brentano jak i Anna Katarzyna obawiali się przypisywać temu znaczenie takie, jakie ma w rzeczywistości — objawień od Boga pochodzących. Dzisiaj, kiedy władza kościelna dzieło to aprobowała i jako zbawienne do czytania poleciła, postanowiłem wszystkie objawienia świątobliwej Anny Katarzyny Emmerich literaturze polskiej przyswoić. " Czytając książkę trzeba uzbroić się w pewną wyrozumiałość dla osoby bez wykształcenia, a także dlatego, że opowieści pochodziły także zapewne z okresu dzieciństwa, a więc okresu bardzo dawnego, "niewyrobionego w dorosłości" więc w pamięci Katarzyny takie pozostały. A Katarzyna już od najmłodszych lat, jak mówi, miała te wizje. (Także dlatego, że byly spisywane przez inną osobę - Klemensa Brentano). Jednak to co książka zawiera jest niesamowite. Dochodzę do przekonania, że takich drobiazgów z życia Jezusa nie da się wymyślić (geografia, onomastyka). Na fragmencie tej książki był oparty film "Pasja" Mela Gibsona. Polecam obejrzeć najpierw film (tylko z napisami),ponieważ ma dodane: język aramejski, hebrajski, łacinę, a aktorzy wypowiadaają kwestie w tych językach. Jak żaden inny unaocznia wydarzenia z ewangelii. Książka "The Complete Visions of Anne Catherine Emmerich" nie posiada wstępu, jaki mają polskie wydania, a uważam, że wstęp jest bardzo istotny, ponieważ podaje różnice jakie występują w Biblii, a także pozwala poznać życie Katarzyny. W procesie beatyfikacyjnym nie brano pod uwagę wizji, jedynie życie zakonnicy. Drobny fragment w tej książce może być uznany za kontrowersyjny, "o kolorze skóry" przez przewrażliwione osoby, jednak nie polecam porzucania lektury, gdyż tylko całość nakreśli wam możliwy obraz wydarzeń biblijnych, co jest bezcenne. Sama Katarzyna miała jednak zdrowy stosunek do tego typu wizji i nie przywiązywała wogóle w życiu uwagi do nich a jedynie do bliskości z Bogiem i dobrego życia. Wizje te są jednak bardzo pożyteczne jako przyczynek do rozmyślania i pogłębienia wiary.

Jeżeli sięgasz po tę książkę dla dreszczyku, to nie jest to pozycja dla Ciebie. Nie ma tu horroru. Autor przybliża nam problematykę egzorcyzmu, oraz tłumaczy dlaczego brak egzorcystów, oraz brak wiary w diabła jest dużym problemem. Książka jest bardzo ciekawa odnośnie wiary. Jeżeli jesteś osobą wierzącą, ale zadajesz sobie pytania, lub nie znasz odpowiedzi na zaczepki osób trzecich próbujących podważyć Twoją wiarę, to szczerze polecam. Gabriele Amorth wytłumaczył kilka pytań i nawet potwierdził moją hipotezę co do obecności Boga w naszym życiu ;)

Czytając „Żółty zeszyt” św. Teresy od Dzieciątka Jezus, czułem się niczym w zaciszu klasztornego ogrodu, gdzie ona – z dziecięcą szczerością – dzieli się ze mną najgłębszymi udrękami i radościami swej duszy. To nie jest pomnik świętości, lecz intymny pamiętnik młodej dziewczyny, dla której każdy gest staje się modlitwą, a każda myśl – krokiem ku Bogu.

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

Ilekroć miewam gorszy nastrój, wracam do tej książki. Jest niezwykła, wyjątkowa i pełna ciepła. To doskonały materiał na odbudowanie nagle upadającej nadziei. Treść zawarta w tej pozycji wprost emanuje niewyczerpalnymi pokładami niesamowicie pozytywnej energii. Nie trzeba czytać jej od deski do deski, by przekonać się jak wiele ma nam do zaoferowania. Wystarczy otworzyć ją w przypadkowym miejscu i przeczytać choćby jedną stronę, by po zamknięciu książki inaczej spojrzeć na życie. To nieoceniony skarb w mojej biblioteczce. Bez względu na wszystko warto po nią sięgnąć. Polecam:)

Nieprzeslodzona sw. Tereska - w tlumaczeniu powrot do jej oryginalnych tekstow (do tej pory wydawane byly "przerobki tematyczne" pod czytelnika). Wprawdzie Swieta pisala te teksty krotko przed smiercia w wieku 24 lat, ale wspominala czasy, kiedy miala lat 15, jak np. wyjazd z ojcem do Rzymu. Podziwiam, jak dojrzale miala juz wtedy poglady np. na prace i trudnosci ksiezy - i to w tym wieku! Kiedy pomysle, co ja mialam w glowie majac 15 lat... eeech ;-) Jej modlitwa za ksiezy do dzis jest moja ulubiona modlitwa- z jednej strony bardzo rzeczowa, z drugiej - bardzo spirytualna. Ksiazke polecam goraco.